FC Sevilla heeft voor de vijfde keer de spaanse voetbalbokaal gewonnen. In de finale van de Copa del Rey speelden de Andalusiërs woensdagavond 19 Mei in het Camp Nou- stadion in Barcelona, tegen de Europa League-winnaar Atletico Madrid en zij wonnen met 2- 0 de ” Copa del Rey “, de zogenaamde koninklijke bokaal.

Tegen een uur of acht ‘ s avonds zaten wij, nietsvermoedend, op het terras van een café aan de Rambla Badal. De voetbalfans van FC Sevilla en Atletico Madrid, die het eerst gezamenlijk aan de Plaça España gevierd hebben, kwamen in optocht over Carrer de Sants om de overwinning verder te vieren op het midden van de Rambla Badal.

Geschat waren het rond de 2000 mensen, allen rood-wit gestreept uitgedost. Het was een vreugde feest met zuidelijk temperament van twee verschillende partijen in de stad van FC Barcelona. Een doorgaand zingen en joelen van de winnaar èn de verliezer, hand in hand.

De Barcelonezen stonden erbij en keken er naar met een glimlach.

Wij zaten er midden in, een beetje verlegen en een beetje angstig. Maar alles verliep vredig en zonder incidenten. Gedurende ruim 2 uur werd er gefeest met fakkels en knallers, zonder aanwezigheid van de politie. De winnaar samen met de verliezer tesamen met de fans van FC Barcelona. Na een uurtje of twee kwam de politie aan gesukkeld om het verkeer, dat geen kant meer op kon, te regelen.

Indrukwekkend was het om te zien hoe vredig alles verliep en ik kan me voorstellen wat voor verloop dit feest zou hebben genomen in Nederland…… of in Duitsland …..of als er Britten bij zouden zijn geweest.

Dit zegt zoveel over de mentaliteit die in dit land heerst: ” leven en laten leven ” en ” blij zijn voor elkaar zonder nijd “. .

En wij zongen met ze mee en zingen het elke dag; ” Viva España ” !!!!!!

Toen de stilte van het Zweedse landschap voor mij te veel werd, ‘verdreef’ het me naar Berlijn. Van September 1997 tot Maart 2008 heb ik van de turbulente ontwikkeling na de val van de Muur geproeft en genoten. Wat was dat een spannende tijd!

Vooral de eerste jaren, in een oud huis met kolenkachel; alternatief en ‘kontra’. Ik had zelfs een baard en voor mijn doen lang haar.

Tijdens een periode waar ik niet meer verder kwam in Berlijn en niet zeker was waar nu heen te gaan en waar bij te horen begon ik tot rust te komen en moest wel genoegen nemen met het “verliezen van mijn wilde haren”. Toen leerde ik ook mijn vriend Marco kennen. Een geboren Milanees met ook al heel wat jaartjes “heen en weer geëmigreer” tussen London en de USA achter de rug. Hij wilde al lang al weer terug naar het zuiden maar niet alleen en niet terug naar Italië. Zodoende besloten wij naar Barcelona te verhuizen.

(Het spijt me dat u dit allemaal moest lezen om bij het eigenlijke thema aan te komen. Helaas kon ik dit lang verhaal niet korter maken).

Het ging allemaal sneller als oorspronkelijk gepland. Ik verbleef twee dagen in Barcelona voor enige solicitatiegesprekken en al twee weken daarna kon in met mijn nieuwe baan beginnen. Die laatste winter in Berlijn was erg grijs en maakte het afscheid van deze stad makkelijk. Ik vloog als eerste over omdat Marco  nog drie weken opzegtermijn had op zijn werk. Het was midden maart, de Catalanen zelf liepen nog in winterjas en met muts, terwijl ik vrolijk in korte broek en sandalen de ronde deed. Alles was anders. Het gevoel dat deze stad geeft warmer, de kleuren intensiever, de lucht van de Middellandse zee; er was zo veel meer te zien dan in dat grijze, kouwe Berlijn.

Dit fantastische gevoel dat ik had, iemand die Barcelona beleefde als toerist, probeer ik nu, twee jaren later, nog wel eens te vinden. Maar elke keer als ik het zoek vind ik het niet meer. En dat is goed zo want het heeft plaats gemaakt voor een gevoel van gezondheid en rijkdom. Rijkdom bedoel ik niet in materiële zin, ook als het ons goed gaat, ik bedoel Rijkdom door levenskwaliteit. Ik ben hier tot rust gekomen, ben veel meer ontspannen en buiten een kleine verkoudheid door baden in de zee toen het daar toch nog een beetje te koud voor was, was ik hier nog niet ziek. Zelfs mijn eeuwige huidsproblemen zijn hier een stuk  verdragelijker geworden. 

Het zijn niet alleen de zon en de zeelucht die helpen maar vooral ook het feit dat de mensen hier nog tijd hebben om te leven en als ze het niet hebben maken ze het wel. Dat maakt het leven aangenamer en vooral gezonder. In Noord-Europa leven de mensen wat dat betreft in armoede, tijdsarmoede. Alles moet snel. Steeds sneller, steeds minder tijd.

En al die mensen die zeggen dat Spanje een arm land is zouden eens moeten overdenken wat nou eigenlijk de grootste rijkdom is…

Als je hier wilt wonen en werken heb je twee dingen nodig. Als eerste een N.I.E. nummer (número de identidad de extranjeros), een belastings nummer voor buitenlanders. Zonder dit nummer kom je niet aan het werk, zij het dan zwart. Het tweede is je CatSalut (Servei Català de la Salut), de ‘ziekenfonds’-kaart.

De gezondheidszorg is voor iedereen bijna kostenvrij (een niet noemens waardige paar procent van het bruto salaris), medicamenten kosten een appel en een ei of zijn vrij van kosten en ik ben onder de indruk. Twee fietsongelukken en een gebroken teen verder weet ik dat het prima funktioneert en dat ik de fiets hier liever laat staan. Maar daarover vertel ik wel een andere keer.

Het heeft ongeveer 4 uur tijd en veel geduld gekost om beide dokumenten te verkrijgen. In de vroege middag moest ik nog even naar “la Caixa” om een girorekening te openen, maar gelukkig kon ik me daar helpen met Engels. Van “la Caixa” liep ik in een heerlijk maartzonnetje langs de haven en over de boulevard naar kantoor. Van mijn kantoor keek ik links op de bergen en rechts op de Middelandse  Zee.

Zondag aangekomen, maandag mijn eerste werkdag en dinsdag alle papieren bezorgd die ik nodig had om hier een leven op te bouwen. Een gevoel van trots kon ik niet onderdrukken. Het enige wat nog miste was een apartementje. Marco, nog in Berlijn om zijn opzegtermijn uit te zitten en de laatste dozen in te pakken, stuurde verschillende advertenties voor huurwoningen per email. Dinsdag middag, weer terug in het kantoor, moest ik natuurlijk eerst even kijken wat hij allemaal had gestuurd. Er was een advertentie bij die erg goed paste. Goedkoop (zo goed koop mogelijk, want we wilden later iets kopen) klein en centraal gelegen.

 Een Nederlans-Spaans sprekende collega van Aruba belde voor ons op om een afspraak te maken voor een bezoek. 16 Maart 19.30, Baixada San Miguel . Ik was er al vroeg, liep nog even rond over de Plaça San Miguel, voelde me heerlijk licht en kon het nauwelijks geloven dat we midden in het mooiste deel van de oude stad van Barcelona, Barrio Gotico, vlak achter Plaça San Jaume waar de Generalitat de Cataluña huist, zouden gaan wonen. De eigenaar van de het apartementje wachte op me voor de huisdeur. Het was een mooi oud huis, en de straat bergafwaarts.  Een wel vier meter hoge huis deur, een hal met marmer op de vloer, de trap naar de eerste verdieping was ook van marmer, daarna met mosaik.

Het apartementje zelf was een klein apartementje, de ingang kwam direkt in een kleine woonkeuken uit, links de badkamer, rechts de zitkamer. Alle drie de ruimtes met balkondeuren als in een paleis met paneelluiken en toegang op een niet diep maar wel breed balkon. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dit appartementje had ons gezocht. Perfect om mee te beginnen.

Intussen hebben we een huisje gekocht. Niet meer in het centrum want daar was op den duur teveel herrie en teveel toeristen. Spanje leeft van de toeristen, dat weet ik wel, maar ze zijn een beetje een plaag als je ze de hele dag voor je huisdeur hebt. Voor al in de nacht als ze in de lorum naar hun hotel terug gaan. Nu wonen we aan de rand van Barcelona in een mooie en erg rustige buurt. Soms herinnerd het me aan mijn geboortestad Schagen. De mensen groeten elkaar op straat, zijn vriendelijk en behulpzaam. En het is net een dorp.

Dat was het voor nu,  de volgende keer meer.

We hebben weer een nieuwe correspondent: Roel de Gooijert uit Barcelona. Welkom! Hij komt uit Schagen, maar is daarna flink wat jaren aan het emigreren geweest. Nu zit hij in Barcelona. Als een ware correspondent stuurde hij, voor hij zich introduceert, al een verslag van een ongewoon zware sneeuwbui in de Catalaanse hoofdstad.

Het sneeuwt in Barcelona. Dit gebeurt gemiddeld één keer in vijf jaar en wat er dan valt is normaal gesproken maar een beetje. Maar wat er nu gevallen is, heeft al een echte winterse kwaliteit. De mensen hebben de sneeuw aangegaapt alsof het een achtste wereldwonder was. Het verkeer was één grote chaos, niets en niemand is hier op voorbereid. Politie, ambulance en brandweer hadden behoorlijk te doen. Over de stad lag een voortdurend “tatuuutataaaa”.

En de Catalanen hielden rekening met het ergste. Eén straat verder van waar wij wonen, waren de buren bezig sneeuwkettingen om te leggen. Na veel vijven en zessen, (3 personen bezig met één ketting) hing een ketting al een beetje ongelukkig aan het rechterachterwiel. Ik moest lachen toen ik er voorbij liep, dat kon het niet onderdrukken.

De bloezem van de bomen bij ons in de straat – ze beginnen nu al te bloeien – was bedekt onder sneeuw. Kleine kinderen huilend op straat om dat het o zo koud is vandaag. Een Spanjaard van ongeveer 50 hoorden we zeggen: “Sneeuw heb ik vroeger al eens gezien, maar nog nooit zó veel.”

Ongeveer zes uur heeft de sneeuw geduurd. Plotseling hield het op en binnen de kortste keren was het één groot waterballet op straat. Een beetje genieten we toch van dat wintergevoel, thuis met de verwarming aan, de kat op schoot en de sneeuw die langsaam van het dak glibbert en voor het raam in duizend stukjes uit elkaar springt. Maar wat zijn we ook blij dat het maar één dag is. Want een palmboom bedekt onder sneeuw, een paar grote witte kledders die slap naar beneden hangen, is toch maar een raar gezicht.

Ik hoop voor de buurman dat hij zijn sneeuwkettingen er weer af krijgt.