Matahari heeft vandaag vreselijk haar best gedaan om de temperatuur rond de 30 graden te houden en dat lukte haar vrij aardig. Vanavond een prachtige sterrenhemel en de maan schemert door de kapokboom. De volle maan is heel erg groot en je kunt de Amerikaanse vlag zien staan die Armstong daar in juni 1969 ’geplant’ heeft.

De Moonbuggy staat er stoffig naast en vormen de stille getuigen van een historisch moment. Tijd dus voor allerlei Indonesische ceremoniën, waarbij een monotone trom de boventoon voort. Klagend gezang vervangt de geluiden van knetterende bromfietsen, toeterende auto’s en dit is weer de oude mystiek van Bali, het Godeneiland.

Helaas raken wij aan dit maandelijke fenomeen gewend en het allerdaagse ongewone wordt dagelijks heel gewoon. Op vakantie gaan naar een mooi tropisch eiland met hele vriendelijke mensen is toch anders als er wonen en de kost te verdienen.

Uitgangspunt was lekker om te genieten en wat er op ons pad kwam en leuk was, te gaan doen. Nu is het zo dat we moeten zoeken naar ruimte om een dagje naar het strand te kunnen gaan om ook weer eens lekker te zonnebakken, flink te laten masseren en een vis te eten. 

Erg leuk om te doen op het strand zijn de verrassingsdiners, huwelijksaanzoeken en verjaardagsfeesten. Compleet met Balinese versieringen, bloemen, lampionnen met onze wereldberoemde vis en vlees bbq met koud biertje en heerlijke wijn. Wij zorgen ook voor de meest perfecte zonsondergangen die er maar te krijgen zijn en daar is de foto een getuige van.

Mijn zoon heeft z’n eigen fotostudio en al verschillende leuke shoots gehad met heel tevreden klanten. Helemaal prachtig om tussen de Javaanse warung van Ibu Angga, een wasserette, een kapsalon en een massagesalon met schilfer-etende visjes, een fotostudio-toko te hebben.

Ondertussen Karl leren kennen en absolute top-schrijver met de allermooiste verhalen van en op deze aardbodem. Spetterende humor, prachtige uitdrukkingen en mooie woordspelingen vullen zijn dagelijkse mailtjes. Karl had een portierslot nodig voor z’n Toyota uit 1982. Dat was hier nog gewoon nieuw te koop en de klik ontstond al bij de mailwisseling. We hebben in hetzelfde tijdslicht gelopen en ik hoop echt dat hij een keertje naar Bali komt.

Zijtaart, daar heb ik de vakantie’s doorgebracht toen ik jong was bij de familie Rietbergen-Thijssen, in de boerderij aan de Pastoor Clercxstraat. Heeft op mij een onvergetelijke indruk gemaakt en absoluut het allermooiste Wim Sonneveld-dorp dat ik ken, althans rond de jaren 60/70 maar ik vermoed dat het daar net zo verlopen is als in zijn prachtige liedje.  

Ik wil heel graag in contact komen met Martin Rietbergen die toen jarenlang een vriendje voor me was. Hij had ook nog twee oudere zussen, een broer die koster was, die waren toen zo vreselijk aardig voor dat ‘Amsterdamse straatschoffie’ en wil ik graag daarvoor nog steeds bedanken. Allemaal alweer een dikke 45 jaar geleden  but ’Still on my mind’. Jarenlang nog wel de kerstkaarten-wissel maar dat is helaas verwaterd…

Inmiddels is het gaan bewolken en de eerste dikke druppels beginnen te vallen op het onvoorspelbare mooie Bali….

rudolfstade@gmail.com

www.bali-dream.com

www.weddingkebaya.com

www.lulu-angel.com

Hij ‘zit’ in de landbouwvoertuigen en doet dat erg goed. Kwam binnen met het verzoek om een Mercedes Gullwing (300 SL), zie foto, aan te kopen en verschepen naar Denemarken. Ja, heb ik aarzelend gezegd…en doe ook maar een 280SL (Pagode).. Dat zijn echt vet mooie klassiekers … En daar is het allemaal mee begonnen…

Heel leuk mailcontact, ja helemaal een toffe gozer, eerlijk, open, staat goed in het leven en erg actief, crossen, auto bouwen. Ja, helemaal op mijn golflengte.. Ook stukjes lief en leed gedeeld en dat doe ik normaal nooit. Nu zijn we bezig om een oldtimer-lijn op te zetten tussen Denemarken en Bali. Maarten, terima kasih, voor je vriendschap. Echt niet kunnen overzien wat er op me afkwam toen ik in de oldtimers ging.

Dagen van 14 uur achter de laptop waren heel normaal. Inventariseren, bellen, mailen, smsen, gescande papieren en auto’s bekijken. Nu heb ik eindelijk m’n administratie op orde en weet wat er allemaal zo’n te koop staat aan ‘ klasik dan antik’, auto’s, motoren, fietsen en noem maar op, Stiefbeen & zoon zijn er klaar voor. Ik heb een nieuwe telefoon die alles kan en IK kan daar ook alles mee, niet slecht voor zo’n oermens als ik. Ook Skypen… en zie m’n dochter dan elke week wel een keertje naar me zwaaien.

Ja, voor de Willys, ook de hulp van www.ktr.nl al verschillende malen nodig gehad. Nog nooit zo goed, volledig, correct en enthousiast geholpen als door Sybren, waarvoor heel veel dank. De Willys 6×6 is een hele leuke auto die ik ‘gevonden’ heb… Maar of die origineel is… Zoek nog een sponsor…want die Willys staat op West-Java. Wie gaat avontuur met me aan? Veel vragen over het containervervoer en dat loopt ook goed. Sommige mensen denken dat ik hier alles voor niets zou doen, helaas. Foto’s, informaitie of wat opzoeken geen probleem, is vrijblijvend, maar voor de rest, er mag gewoon betalen en moet nog vooruit ook.

Toen kwam Victor van Strandactief, veel informatie over de 6×6 en ja, een mooie gozer die Victor. Voor een Dodge kwam Rudi. Dat is weer een verhaal op zich, wat een malloot, he lol, moet echt een boek gaan schrijven en zal schatrijk gaan worden. Humor echt niet te kort, kikkertje tik, grapjas. Nu contact met de Robert, de Fiat 500 dokter en mooier kan het gewoon niet worden met Fred van Oldstuff, ”Zijn er ook oude tractoren op Bali”? Ja, want ik wist er twee te staan.. Een bleek na hoop graafwerk, ‘n grote betonmolen te zijn en de andere is een zoekplaatje… Wil je daarvan een leuke foto? Neem gerust contact met me op. We draaien verder lekker, verschillende trouwerijen gehad, fotoshoots, rondreisjes, accommodatieverhuur en mogelijk nog een huis verkopen aan een Belgisch stel… Zou mooie afsluiting van het jaar zijn.

Lieve ex-collega’s op bezoek gehad en onze Weddingkebaya doet het erg goed en er staan nu zilveren bedels op. Heel mooi en ik ben goudsmid, dus weet waar over ik het heb. Ja, goudsmid… Dat wist u nog niet?

Laat u nog meer verrassen en kijk op onze site’s. www.bali-dream.com  en www.weddingkebaya.com wordt u weer vrolijk van….verwen uzelf eens of uw partner met de kerst of oud en nieuw. 

Tussenbalans opmaken? Mis echt sommige dingen echt  wel. Ik heb nog steeds politieblauw bloed door m’n aderen stromen en dat raak ik maar niet kwijt… denk elke morgen weer ‘het pak’ aan te moeten trekken, maar dat wordt dan een zwembroek. Tja, groeten van een ouwe dienstmotor op Bali, Rudolf.

Ook willen weten wat er allemaal nog meer voor moois te koop is? Neem contact op met rudolfstade@gmail.com krijgt u handige zoeklink.

Er rijden nog heel veel oldtimers rond op Bali. Legergroene Willys jeeps, jaren 70 gekleurde VW Safari (Kubelwagen VW 181), VW transporters, Morris, Opel, VW kevers, Mitsubishi jeep, Ford Mutt 151a2 en een heel bijzondere Steyr Puch Haflinger. Die laatste zegt u waarschijnlijk niets of juist alles. Wat een geweldige mooie en aparte terreinauto is dat toch. Jammer dat z’n top maar zo rond de 65 kilometer per uur ligt.

Ja, altijd een zwak gehad voor klassieke terreinwagens. M’n laatste was een ‘flame-red’ Landrover 109 Stawa uit 1969. Ik ‘bied’ nu de auto’s die hier te koop staat aan op de Nederlandse, Zweedse, Finse, Amerikaanse, Duitse, Belgische en Australische markt. Ik ben erg druk met adverteren in die landen. Ik ga ook op zoek naar de droomauto voor de liefhebber. Maak foto’s, een beschrijving van de optische/technische staat en geef een prijsopgave, want ja, ik ben ook een liefhebber maar alleen daar kan je niet van leven.

Wat er allemaal te koop is aan ‘antik=oldtimer’, (auto’en motoren), op Bali/Java dat kunt u gewoon nalezen op de site van Tokobagus.com en gebruik dan Google om site te vertalen. Veel plezier. De prijzen hier op Bali liggen onder die van de Nederlandse markt, dus sla je slag… Ik ben een behoorlijke Willys kenner geworden en kan direct zien of het b.v een Hotchkiss, een Malt of een Willys jeep is.

Veel mensen zijn op zoek naar een Willys uit de oorlog en ik kan ook zien of het een origineel oorlogs-motorblok is of van een latere datum. Via Frank, een Nederlandse vriend die een exportbedrijf heeft, verloopt de uitvoer en gaan ze een zeecontainer in. Een hoop papierwerk komt daar aan te pas maar ja dan krijg je wel jouw droomauto voor de deur staan. Er staan een paar leuke Willys te koop op Java en die ga ik zo voor een liefhebber gewoon ophalen.

Ondertussen ook contact gelegd met ‘onze’ wijkagent. Pak (=meneer) Kanten, is een grappig mannetje, die behoorlijk Engels spreekt en we kunnen goed met elkaar overweg. Hij vindt onze tuin kennelijk een plek om te ontspannen en hij staat regelmatig te sproeien, gewoon in uniform… Er is absoluut geen vergelijk te maken tussen de Nederlandse wijkagent en die van hier. Tja alles is hier anders..

“Het raampje van de auto staat nog open”, zegt Maria tegen mij. Oja, dat is waar ook. Ik ben tegen een geweldig mooie Toyota Landcruiser FJ40 ‘aangelopen’ en die kon ik niet laten lopen… Droom-auto en droom-bedrijf zijn werkelijkheid geworden en ik voel me intens gelukkig.. We hebben het ‘druk druk’ en maken lange dagen, maar daar merk je gewoon niets van.

We bieden ook nog erg mooie eettafels aan van Suarhout met een bladdikte van 12 centimeter. Deze staan op onze site www.bali-dream.com en daar verdient de lokale timmerman zijn boterham weer mee. Binnenkort ook nog leuke zilveren bedelarmbanden, Bali-Dream retro jaren 60, van een origineel bedelarmbandje dat Maria nog gedragen heeft toen ze een tienermeisje was. Leuke kerstcadeautjes want met ‘kerst’ daar zijn wij al mee bezig…en voor volgend jaar de zomermode. Zo erg leuk om te doen. Mij maken ze niet meer gek en onze wijkagent ook niet meer.

Groeten vanaf Bali, Ruud.

 Wat is dat toch een mooie stad en ik zal het uitzicht over de haven wel gaan missen. Het ritje naar de luchthaven kon me niet lang genoeg duren. Lekker naast ‘Kristalletje’ zitten en af en toe naar haar te kijken, want het is ook z’n vreselijke mooie meid en ik ben blij dat ik in haar ruimte mag verblijven.

De laatste dagen erg veel met elkaar gekletst, kippetje met patat gegeten en een beetje veel zitten janken… Het afscheid viel me toch wel erg tegen. Op zulke momenten realiseer je je pas, dat je sommige vrienden nooit meer zal zien. Nog een dikke knuffel, gezwaaid op de roltrap die me naar de vertrekhal bracht en toen was het stil….Drie kilo teveel bagage en van alles tussen m’n ook al te grote rugzak gepropt.

Natuurlijk ook weer veel te vroeg, maar ik ben met een kop koffie en een krantje bij de gate gaan zitten. Nu had ik echt helemaal niets meer te doen, maar er maalde van alles door m’n koppie…. Het vliegtuig zou me weer naar m’n gezin brengen dat ik ruim een half jaar niet gezien had. De vlucht verliep perfect, films gekeken en nog een paar uur geslapen ook. Moest wel regelmatig even opstaan voor de twee oudere Hongaarse mensen naast mij die kennelijk allebei wel een erge kleine blaas hadden….was ook geen woord mee te wisselen, want ik spreek geen Hongaars.

Ik zag de Gunung Agung en de contouren van Bali en toen wist ik dat het allemaal goed zou komen. Op de luchthaven van Bali rook ik de kenmerkende geur van de kretek sigaretten vermengd met de tropische temperatuur. Ik voelde me weer ‘thuis’.

Niets aan te geven en buiten stond mijn vrouw en zoon op me te wachten. Het was letterlijk een heel warm welkom. Een dikke 34 graden en ik stond daar in m’n nieuwe Jan Smit outfit vet te zweten. We hebben een hond, werd er tijdens het ritje naar ‘huis’ tegen me gezegd. We hebben een hond? Ja, hij is erg waaks en ik thuis maar even stil blijven staan… Wat de fuck was dit nou weer…Ja, we hadden laatst een doorgedraaide Javaan in de tuin met een groot kapmes, vertelde mijn zoon, o zit dat zo….

Rufus blafte een paar keer tegen me maar wat een lieve hond. Natuurlijk ziek gekocht en nu alle prikken gehad en helemaal aan het herstellen. Het begon met een druppeltje bloed uit z’n neus en dat bleek het begin van acute leukemie. Na nog geen 2 weken overleed Rufus, ‘s-morgen om 09.00 uur, in onze armen…. pas 10 maanden oud…. We waren nog nooit zo kapot geweest…. Rufus heeft een Balinese crematie gekregen, met heel veel bloemen en het leven herpakte zich langzaam…

Ik heb ‘tussendoor’ nog een nieuwe website gemaakt, www.weddingkebaya.com vertelde mijn vrouw en ja de eerste klant was een vrouw uit Monnickendam….echt waar.

De uitbater stond, rond 02.10 uur, als een ‘balletje’ achter de toog, maar we hebben hem helaas niet zien tappen. Hij begreep waarom we hem met een bezoekje kwamen vereren. De laatste bezoekers liepen de kroeg uit en ja hoor, “Waar zijn jullie nu weer mee bezig”, riep een brooddronken gozer. “Ga boeven vangen” en “Sukkels”. Niet doen dus want, dan loop je gewoon tegen bekeuring aan.

Het was best wel koud en het regende af en toe flink. Verder zo rond 04.30 uur een beetje onrustig bij een RenB feest in P3. (Poppodium Purmerend). Aanhoudingen voor het uitdelen van een kopstoot en het slaan van een beveiliger. Het gaat tegenwoordig nergens meer over.

Jeugd met grote bekken, maar als ze aangepakt worden, dan doen we dat ook weer niet goed. Wat ouders daarvan allemaal tegen je zeggen…’Dat doet mijn kind niet’, hoor je echt zo vaak. Is ook de grootste fout van de ouders….

Ik heb best wel lekker geslapen na m’n nachtdienst. Het is alweer rond 16.00 uur en ik ben even m’n mail aan het lezen. Zit mee te luisteren naar de meldingen over de portofoon in het bureau in Volendam. Er komt een leuke binnen….

Januari 2009. Alle verhuisdozen zijn opgehaald en worden verscheept naar ons nieuwe land. Eindelijk weer een beetje ruimte in huis. Zolder en twee slaapkamers zijn helemaal leeg.

We hebben in 2008 Frank en Corry leren kennen op Bali. Het zijn twee hele lieve vrienden van ons geworden. Frank is een mooi apart figuur en Corry is een schatje. Ze zijn inmiddels ook geëmigreerd en onze spullen gaan mee in de container. Ze wonen helemaal geweldig en op ‘n uurtje rijden van ons vandaan. Ik ben echt niet gauw jaloers, maar hun huis is helemaal toppie. Aan een rivier gelegen en ja, alles klopt gewoon.

Heerlijk om bij ze op de veranda te zitten met een koud biertje. Je kijkt over de tuin heen waar allerlei bontgekleurde vogels een plekje gevonden hebben. Een vaalbruine Biawak schuifelt tussen wat dorre bladeren heen. Frank heeft al heel wat mooie Balinese beelden, meubelen en gebruiksvoorwerpen naar Nederland geëxporteerd, is een vakman en hij kan echt alles zelf… In een rotswand  zijn er wat  schuilplaatsen uitgehakt en volgens de lokale bevolking gebruikt in de oorlog tegen Japan.  Wel heel erg interessant om eens te kijken maar er zijn ook veel slangen in dit gebied. 

“Misschien maar eerst met een camera aan een bamboe stok?”, vraag ik aan Frank. Heerlijk ‘Hollands’ gegeten en nog tot in de kleine uurtjes zitten borrelen. Wat een prachtig gastenverblijf met  een gigantisch Balinees bed. Ooooh, frisse lakens en zo’n heerlijke harde douchestraal. We voelden ons een boot en het was heerlijk om op eigen kracht te varen en koers te bepalen. Zachtjes dobberen richting Bali en toch kwamen er ook weer hoge golven….

M’n bed is weer mijn stoel geworden en m’n stoel een tafeltje. Ik heb gelukkig wel een klein koelkastje, geleend van de vader van Petra een fijne dappere collega. Ik smeer wat Volendamse flippen. (Zachte witte bolletjes). De oude Leidse kaas smaakt weer heerlijk. Gelukkig kun je op Bali ook kaas kopen, alleen wel erg duur. Straks nog even langs Wendy, want die heeft zuurkool met worst gemaakt.

Lekker, want ik ga weer de nachtdienst in en dan eet ik ook weer een beetje gezond. Ik was vanavond al om 20.00 uur op het werk en hoef pas om 22.00 uur te beginnen, maar ja, ik kan niet weer bij iemand op visite gaan zitten. Ik voel me ook een beetje onrustig. Normaal slaap ik altijd nog wel een uurtje ‘vooraf’, maar deze keer alleen maar liggen te piekeren, maar waarover dat weet ik niet meer. Ik zat vanmiddag ook al op het werk, want ik dacht dat ik om 15.00 uur moest beginnen. Foutje. Het lijkt wel of ik wat vergeetachtiger aan het worden ben.

Er dwarrelen weer herfstbladeren door m’n hoofd… waar zijn de laatste 32 jaar toch gebleven? Zo erg lang op een spectaculaire Volendammer kermis rondgelopen en de draaimolen staat straks gewoon stil…Exit.

“Ruud, kan je de poort vast even openzetten”, vraagt een collega, want deze komt zo met spoed binnenrijden, brengt mij weer tot de realiteit. Een dronken agressieve man had zijn ex-vrouw bedreigd en hij ging in de auto als een razende tekeer. Ik moet weer even alert zijn en zorgen dat het nu verder allemaal zonder geweld gaat verlopen. Er ‘hangen’ vier collega’s aan een schreeuwende geboeide man met een flink bloedende hoofdwond.

Er zit een behoorlijke snee in zijn linker wenkbrauw. Een van de collega’s heeft bijna een ‘kopstoot’ gekregen van die man en hij gaat volledig uit z’n plaat, “Ik ga jullie allemaal opvreten, klootzakken”, roept die man, Tijdens de voorgeleiding vallen weer de nodige scheldwoorden, maar het lukt me om die man na enige tijd weer wat te kalmeren. Hij is op z’n blote voeten en heeft het koud gekregen en daar kon ik wel wat mee.

Kopje koffie en een persoonlijke benadering. Ik ben een erg goede bemiddelaar en als het nodig is, toneelspeler…Uiteindelijk komen de tranen bij die man en ja, het gaat eigenlijk weer nergens over, met als oorzaak ‘drank’.

“Er wordt gevochten tussen 10 man in café ‘De Parel van Edam’ op het feestje van een trouwerij”, horen we over de mobilofoon. Leuk feestje daar. Verschillende politieauto’s rijden met toeters en bellen richting Edam. Ik moet nog 2 uur werken….

Ondertussen is de vechtpartij in Edam gestopt en een van de ‘feestgangers’ wordt door familie in toom gehouden. Ik moet nog 1 1/2 uur werken…. De agressieve man zit inmiddels achter een dikke celdeur. Hij zal nog door een arts onderzocht gaan worden en ik een pleistertje geplakt, maar ik denk toch dat de wond gehecht moet worden. Ik verwacht dat we dan straks weer gezeik met hem krijgen in het ziekenhuis. Later hang ik een briefje op de deur van een separatie-ruimte waar hij eerst gezeten had. Mag niet meer gebruikt worden, want ‘overal’ zijn bloedspetters aanwezig en hij had de boel ook nog even ondergekotst….er ligt een zuur stinkende macaroni-brij…dat ga ik de komende jaren niet meer meemaken…. Nog 1 uur werken… dan ga ik weer naar m’n hotel, waar ik uiteindelijk 192 nachten doorgebracht zal hebben en ik hoef daarna nooit meer een politie-uniform aan. 

22.30 uur en het is goed zo…

Uit alle hoeken en gaten van ‘t land waren er collega’s, vrienden, kennissen en familie komen opdraven en m’n dochter Bibian was er natuurlijk ook. Ja, daar ik zondag nog langs om afscheid te nemen… En, ach zo lief, daar is Michelle… De eerste vette knuffel krijg ik van Dyana V, puuuuuh, wat is dat toch een geweldige kanjer… Eindelijk voel ik haar body eens zonder dat ik een veiligheidsvest aanheb…en toppertje Lukas, dat wordt een echte goeie diender.

Salam, Marjolein en Nick, twee echt leuke jonge collega’s en zij komen dit jaar naar Bali toe. M’n maatjes van het eerste uur, Jos en Steve, zijn er ook en dat wordt feesten…De champagne en het bier staan koud, mailt mijn vrouw. Ja, ik mis haar en m’n zoon zo vreselijk erg en zou blij zijn als we de hereniging konden gaan vieren, weer een feestje dus…

We ondersteunen kindertehuizen op Bali en ik heb daarom geen cadeautjes gevraagd maar geld, want daarmee kunnen wij heel veel verschil mee maken. Op onze site www.bali-dream.com en op www.balibundar.org kun je daar meer over lezen. Het is heel bijzonder om met Trudy van ‘Balibundar’ te mogen samenwerken.

Het was rond 03.00 uur, toen ik op m’n semi automatische piloot naar m’n ‘appartementje’ stuiterde. Er bleven ruim 30 collega’s slapen, die ik ‘s morgens aan het ontbijt een beetje appelig zat aan te staren. Niet echt een kater, maar zat er wel erg dicht tegen aan en een marathon had ik echt niet kunnen lopen. Daarna moest de rekening betaald worden aan Jeroen, van beroep klompenmaker, de zoon van de eigenaar van het hotel. Een hele aardige gozer die altijd in is voor een geintje of een vriendelijk woord.

De hoge rekening viel best wel tegen evenals de donaties voor de kindertehuizen, dat had ik -ook- niet verwacht en daar…heb ik wel een kater van… Sommige collega’s die zich voor het feest opgegeven hadden, waren niet op komen dagen en ik betaalde per persoon. Onkosten waren berekend aan de hand van het aantal opgegeven feestgangers. Dus, door hun afwezigheid, ook geen donatie en er was niet bepaald een win-win situatie ontstaan. Ik heb deze ‘afvalligen’ dan ook een net ‘zeik’-mailtje gestuurd, ook omdat ik ze waarschijnlijk niet meer zal zien om ze daarop aan te spreken, want ik was daar helemaal niet blij mee.

 ’Speech’ van m’n ‘chef’ vond ik ‘bagger’ en ik heb ook allerlei prullaria gekregen die ik niet wilde en ook niet meer mee kan nemen. Ach, het was allemaal goed bedoeld….

Ik sta op een flat van 12 hoog. Ik moet snel naar beneden en ik word eraf gegooid. Ik kan echt niet vliegen en sla te pletter, maar het was wel goed bedoeld hoor…, want je moest toch snel beneden zijn en we helpen je alleen maar… zoiets, daar kan ik dus niets mee. Zo heerlijk met m’n dochter staan janken en Volendamse Wendy deed heftig mee… Dat was nou wat ik wilde, laat gewoon zien dat je om me geeft, dat je me gaat missen, knuffel me, jank met me, toon jou emotionele schilderij aan mij, maar feest daarna ook met me.

En het werd ‘ons’ feest en de muziek, dansen en het zuipen was helemaal geweldig en daar heb ik wel een erg goed gevoel van overgehouden, maar ook beetje hoofdpijn en een heel erge droge mond. Toch ook wel een aantal collega’s gemist waarmee ik “in het bloed gestaan heb” en dat heeft me wel geraakt, want kennelijk beteken je voor de een erg veel en voor de ander weer helemaal niets…

De tijd van afscheid nemen is voorbij, nu is het ‘Ik zie je op Bali, je bent van harte welkom’.

“Ik heb ze nu al een tijdje niet gezien”, mompel ik. Ze wisten precies wanneer ik er was en dan stonden ze hard te ‘babbelen’ onder m’n balkonnetje. Was daar na m’n nachtdiensten niet altijd zo van gecharmeerd maar hoe leg je dat nou uit aan twee eendjes?

Misschien had ik ze niet moeten gaan voeren maar ik vond ze zo grappig. Ik hoop maar dat ze deze barre tijd goed doorstaan hebben, want in mijn ‘appartement’ was het al bloedkoud en ik slaap onder 4 dekens. Buiten, min 12, moet het echt niet te doen zijn…dapper gezinnetje hoor.

Het was wel prachtig als het sneeuwde en het uitzicht was geweldig over de bevroren Gouwzee. Ik ben een echte ‘Yeti’ en vind Nederland dan echt op z’n mooist… “Ik ga zo nog even wat foto’s maken”, mompel ik alweer. Ja, de laatste week in Nederland komt eraan en alles staat klaar voor vertrek. Ik neem echt alleen maar een koffer en ‘n rugzak mee. Al m’n oude kleding heb ik al aan Boras gegeven: een Iranese bewaker van het hotel. Had ik eigenlijk nog even niet moeten doen, want ik loop nu al weer bijna 2 weken in hetzelfde camouflage-kloffie.

Ik ga met m’n nieuwe ‘Jan Smit’ outfit aan het vliegtuig in en koop alles nieuw op Bali. Er zijn daar erg trendy kledingwinkels en er komt een nieuwe dresscode voor Ruudje. Ik ga vanaf vandaag elke dag, ter afsluiting van m’n oude leven, een onderbroek weggooien. (Hoef ik ook niet meer te wassen). Ik vind de dagen aftellen zo veel leuker. M’n broekjes waren volgens Christel, een modebewuste collega, toch ballenknijpers en ik was nodig toe aan ‘boxie’s', of zoiets moderns…

Nooit gedacht dat ik het allemaal verder alleen zou redden, maar ik heb er af en toe toch flink doorheen gezeten. Veel gemaild met Michelle, de dochter van een collega en zij is echt en schatje. Michelle is en heel open, eerlijk en erg humoristisch ‘meisje’ en ze ziet er nog goed uit ook. Michelle is ‘The place to be’ en lieve ‘Mich’, ik kan op Bali nog wel een privéchauffeur gebruiken, misschien…. jij? Ga haar zeker erg missen…maar ook haar ouders, George en Margriet, al jaren echte vrienden. Ik slaap onrustig en heb gedroomd dat ik, om een of andere medische reden aan een taaie, niet door te hakken, navelstreng aan Nederland vast blijf zitten…

O, ik verlang zo naar naar het moment dat het KLM vliegtuig opstijgt en ik de Nederlandse bodem letterlijk los kan laten. Nee, realiseer ik mij, een Nederlands vliegtuig wordt ook als Nederlands ‘grondgebied’ aangemerkt, dus ik verlaat Nederland pas op Bali, zo erg bijzonder dus… Eenzaam? Ja, ik ging dan wel naar mijn werk en ontmoette mensen, maar zat toch ook vaak alleen.

Ik wilde ‘s-avonds ook niet elke keer aan de bar gaan zitten of bij iemand op visite. Was ook een beetje aan het klungelen met vervoer, want ik heb nog wel een motor, maar m’n motorkleding al verkocht en weggegeven. Met de streekbus is het echt niet te doen en best wel duur. Af en toe werd ik opgehaald door collega’s, maar ja, als er een klusje tussendoor kwam, zat ik maar te wachten en te wachten en dat is mijn ding helemaal niet.

Bedje was prima met van die heerlijke gestreken frisse lakens. Ontbijt was een beetje sober met weinig variatie. M’n kamertje werd elke dag schoongemaakt. Alleen verwisselden andere gasten (Of het personeel), als geintje, wel eens het kaartje op m’n deur om van “I am sleeping” naar “Yes, you can clean”. Dan stond Sofie ineens in m’n kamertje en opende de gordijnen, terwijl ik nog lag te pitten.

Sofie, een aantrekkelijke Poolse, waste en streek ook m’n politieoverhemden, wat een luxe, binnen 2 uur hing alles weer keurig in m’n kast… Gesprekjes met haar bleven helaas steken bij “How are you”, en daarna verder in, mij ook niet bekende, Poolse gebarentaal.

Was ook nog erg zout en heb verder met een Volendamse flip alleen de pindasaus maar opgegeten. ”Ja, pa ”, zei mijn dochter Bibian laatst, ” Dat zijn billen. Je werkt nu al zolang in Volendam en je weet niet wat flippen zijn ”? ”Nee”, zeg een beetje beschaamd als ik de vorm daarvan herken in de zachte witte bolletjes. Ja, m’n lieve dochter blijft achter in Nederland……

Nu maar even niet aan denken, want ik zie erg op tegen het nu snel naderende pijnlijke afscheid. Mijn schoon-zoon Paul, is een leuke vent, eigen huisje en de boel goed op de rails staan. Ja, daar kan haar (g)ouwe pa niet tegen op. Gegrilde kippetje was trouwens wel weer erg lekker….ga ik vast wel missen.

Ja, ….. de gekleurde herfstbladeren beginnen weer te vallen……

Uiteindelijk is ‘meneer’ Carel, na een half jaar, verbrand samen met nog een aantal stoffelijke resten waar kennelijk niemand meer van hield of voor kon zorgen. Onze ‘meneer’ Carel was een zeer gelovig mens en we hopen dat hij een plaatsje in zijn hemel gevonden heeft. Wayan vond hiermee ook zijn rust terug. Wel jammer dat wij geen afscheid konden nemen van onze ‘meneer’ Carel, maar hij heeft een plaatsje in ons hart. Ja, verder gehuild en gelachen, want de emoties moesten toch verwerkt worden. De ene kant zwaar klote, aan de andere kant maakte het ons juist sterk, maar wat nu?

We wilden ook niet meer afhankelijk zijn van een ander. Hoe konden we onze boterham gaan verdienen op Bali. Hoe werkt dat daar eigenlijk en wat heb je allemaal nodig en hoe gaan we dat regelen. We moesten maar een eigen bedrijf beginnen en dat promoten via Internet en dat werd de basis van ons plan. Dat leek allemaal zo mooi en eenvoudig, maar….. het is uiteindelijk gelukt. We werden de Bali Dream International Agency met de website www.bali-dream.com.  

Alleen maar lekker op het strand liggen? Beetje snorkelen in het warme blauwe water? Duiken? Schelpen zoeken langs het goudgele strand? Apendans bij de Uluwatu tempel? Maar wil je actie, dat kan ook. Raften, (wrak)duiken, biken, (kite)surfen, sunset-walking; zeevissen, bergbeklimmen, zeekajakken, dolfijnen kietelen of een rondreis? Goedkoop vervoer? Alles kan.

Goedkope accommodatie of een luxe villa, hebben wij al voor jou gevonden. Minicruise naar een onbewoond eiland met een BBQ? De boot ligt al klaar! Fotoshoot? Brendan is onze fotograaf….Lekker eten op het strand en genieten van de zonsondergang….. wij weten de plekjes en kennen de restaurants. Jij stelt zelf je vakantie samen. Bij ons in de buurt is het Nirmala hotel zeer gunstig geprijsd. Kijk ook maar op hun site… Romantisch trouwen of een huwelijksaanzoek? Regelen wij voor U.

Tickets via onze intermediair, zijn goedkoop en je hoeft pas 8 weken van tevoren te betalen! No nonsens. De KLM vliegt 4 maal per week rechtstreeks naar Bali, dus …Selamat datang, je bent van harte welkom. (Maar ook je vrienden). Buiten het hoogseizoen zijn de tickets zeer aantrekkelijk geprijsd!!! Veel leesplezier met onze site. Maar alles wat een ander kan bieden, kunnen wij ook, maar net iets beter en…. onze service is Balinees goed.

And always remember: ‘Bali Dream is Your Dream’.

 ’A perfect fit …. when the pieces come together’.

 www.bali-dream.com of contact info@bali-dream.com

Sampai Jumpa Lagi? Tot ziens op Bali?

Een artikeltje 2. (Hulpverlening op grond van artikel 2 van de Politiewet). Helemaal doorgedraaid en hij had vernielingen gepleegd.  D’r kom zo een dokter om hem te beoordelen. Maar was niet gek genoeg om opgenomen te worden dus ging met 3 Oxazepam, samen met zijn vrouw, weer de deur uit. Ja, mijn taak, is dat allemaal in goede banen te leiden en ook een beetje m’n collega’s aansturen. Ik kan m’n gedachte niet meer bij m’n werk houden en …..

Ja, ….. de gekleurde herfstbladeren beginnen weer te vallen……

Het opruimen van je leven geeft mooie maar ook pijnlijke momenten, maar we deden het voor een geweldig doel. ’WE GAAN NAAR BALI’. De toen gunstige wind blies ons steeds sneller en dichter naar onze droom toe.

Maar, medio 2008, sloot onze ‘meneer’ Carel, onverwacht en tragisch voor eeuwig zijn ogen. Dat had echt niet mogen gebeuren en onze zoon was aanwezig toen ’meneer’ Carel letterlijk zijn laatste adem uitblies. De verhuisdozen stonden al klaar in een container voor de grote overtocht. Helemaal kapot waren we en we zaten er echt doorheen. Het verdriet was voelbaar groot, maar wij wisten het toen echt zeker: ‘WIJ GAAN DOOR’. It’s time to go…

‘Meneer’ Carel was als een soort vader voor ons geweest en zijn geest dreef ons voort. We hoefden voor hem nooit meer een Edammertje mee te nemen en, ja, kaassaus vond hij ook zo lekker over de bloemkool. Er ontstonden daarna problemen met de betaling van het ziekenhuis waar hij overleden was. Onze ‘meneer’ Carel, bleek echter geen rooie cent te bezitten en ‘alles’ bleek gebakken lucht te zijn…..

Hij leefde van een aow-tje en zat eigenlijk op een grote investeerder voor zijn project te wachten. Hij had ook nog een vriendin op Java en daar ‘verdween’ ook het nodige geld naar toe. Zijn familie wilde niets verzorgen en hij kwam ’op ijs’ in het mortuarium te liggen.

Wayan, die een goede vriend van onze meneer Carel bleek te zijn, vond geen rust.  ‘De geest’ van ‘meneer’ Carel was nog aanwezig zolang hij niet verbrand of begraven was. Wij hebben nog enige pogingen ondernomen via Buitenlandse Zaken, maar dat leidde alleen maar tot grote frustratie. De Nederlandse Staat heeft zorgplicht maar daar komt in de praktijk bitter weinig van terecht als het geld kost….. Lieverd, zullen wij maar gewoon onze premie in Nederland doorbetalen voor onze begrafenis?, vraag ik aan mijn vrouw. Ja, maar wel doen, zegt ze zachtjes terug.