Dit bleek niet afdoende: Afgelopen week is er iemand in onze kamer gekomen  en heeft velerlei eigendommen gestolen, waaronder onze paspoorten… Ongelofelijk *&^%$#%^*))* natuurlijk. Ten eerste het idee dat iemand op je kamer komt terwijl je ligt te slapen en ten tweede het besef dat je zonder paspoort… het land niet uit kan.

Onze gastheer Vireak heeft ons enorm geholpen en heeft ons naar verschillende politiebureaus en ambassades gebracht (hij heeft zelfs hier en daar geld onder de tafel geschoven om de zaken wat te ‘bespoedigen’). Op zijn Cambodiaans ging het allemaal omslachtig, houtje touwtje en vaag, en af en toe moesten we ons best doen om ons lachen in te houden. We hadden bijvoorbeeld een agent die heel slecht zag, en alle formulieren nog eens even als een twaalfjarige voor ging lezen en Sophie’s duim naast het stempelkussen drukte voor de “handtekening”. En we hadden een agent die zo ontzettend langzaam was met het typen in Khmer, dat toen we bij het Engelse gedeelte aan waren gekomen, Sophie voorstelde om zelf achter de computer te gaan zitten en het in het Engels te typen!  Daan zei: Wil je zijn pet ook nog op, Fie? haha. En Vireak vertaalde. (die laatste zin gelukkig niet)

Voor mij, Sophie, was het een beetje lastig om achter de mannen te zitten en zich in te houden om zich er niet mee te bemoeien. Vrouwen doen dat niet in Cambodia. Ik had ook expres al een lange broek aangedaan en een blouse met de “buttons up” (35 graden) maar de agent had toch nog commentaar op mijn pet. Snel afgedaan.

De formulieren moesten worden onderzocht en goedgekeurd en dat kon weleen paar dagen gaan duren…. Gelukkig was het de volgende dag al klaar en kwam de agent het persoonlijk brengen. (hij liep bijna tegen een pilaar toen hij zijn helm wilde pakken; een gevaar op de weg als je het ons vraagt). We hadden inmiddels contact met de Belgische en Britse ambassade gehad, want er is hier geen Nederlandse. De dichtstbijzijnde is in Bangkok, maar daar kunnen we natuurlijk niet heen. Zowel de Belgische als de Britse zegt ons te kunnen helpen. Eerst naar de Belgische. Daan zweert dat hij een jaar lang geen Belgische moppen meer zal vertellen als zij ons helpen. Die vlieger ging niet op, want ze hadden ons verkeerd begrepen. Nederlanders konden ze niet helpen. Wel konden ze ons politierapport scannen en sturen naar de ambassade in Bangkok. Een week lang geen moppen dan.

Toen naar de Britse. Daar de ambassade in zowel Singapore als Bangkok gebeld. Beide zeiden dat we naar de ambassade moesten komen als we een nood- of nieuw paspoort wilden. De Britten konden ons aanvankelijk helpen met een reisdocument naar 1 bestemming. Dat zou betekenen dat we naar de Ambassade in Singapore konden reizen, en daar wachten op een nieuw paspoort om onze reis af te maken. Dat kan 14 dagen duren…maar ook langer…De tweede mogelijkheid was om een reisdocument aan te vragen om direct naar NL toe te reizen. Dan zouden we een nieuw ticket moeten kopen en de rest van onze reis niet doen dus…. Wat kies je dan? Een heel moeilijke keuze.

Terwijl we plusjes en minnetjes aan het afwegen waren en met onze handen in het haar zaten, kwam de dame van de ambassade met nog een idee: een tijdelijk Brits paspoort ! Het was een nieuw systeem en ze hadden het vanmorgen voor het eerst gebruikt voor een Brit maar nog nooit voor buitenlanders, maar het zou kunnen werken! Natuurlijk wilden we dat proberen! Ook zij hadden contact gehad met de NL ambassade,en we hadden toestemming.

Toevallig was die dag de vrouw er die het nieuwe systeem had ingevoerd en het leerde aan het personeel. Uren later (zelfs 2 uur overwerken voor 5 man daar!) en een run naar de photoshop omdat de foto’s die we mee hadden niet goed waren. En toen kwam het moment…. twee gloednieuwe paspoorten in onze handen waarmee we via Singapore, ZuidAfrika en Engeland naar Amsterdam mogen vliegen! JEEEj!

Omdat we werelds eerste buitenlanders met een Brits noodpaspoort zijn, wilden ze met ons op de foto bij de Britse vlag voor de ambassade! Een heerlijk gevoel, zo’n paspoort in je handen na bijna 3 dagen van onzekerheid!!! Die laten we niet meer los! Nadat we ze vol trots aan onze gastheer en -vrouw en onze vrijwillige vrijwilligersvrienden hebben laten zien, veilig in de kluis opgeborgen.

Veel van de mensen om ons heen hier zijn ook Brits dus er worden veel grapjes over gemaakt. ” wat is je accent opeens minder” “ik heb opeens zin in thee met melk” etc. Iedereen is heel lief en er wordt van alle kanten hulp aangeboden. Al onze bankpassen zijn ook gestolen! De laptop is helaas ook gestolen. De foto’s stonden allemaal op een externe schijf en die hebben we nog dus daar zijn we heel blij mee! En de camera’s hebben we ook nog.

We hebben het nog steeds naar ons zin, ondanks deze grote tegenslag. We zijn dankbaar dat we allebei nog heel zijn en heel erg opgelucht dat het zo snel (voor Cambiaanse begrippen) en goed is opgelost en we onze trip gewoon af kunnen maken. 3 weken nog.

Enne, geen grapjes over Britten meer dus. Wuif (a la queen Elizabeth)

Sophie en Daan uit Alkmaar zijn al negen maanden op wereldreis. Zij zijn vanuit Nieuw-Zeeland neergestreken in Cambodja, waar ze vrijwilligerswerk voor wezen doen. Lees mee over tandenpoetsen, een weldoener uit Heerhugowaard voor HIV-patiënten in Pnom Penh en kijk vooral ook naar het filmpje.

We zijn nu in Cambodja en afgelopen maandag zijn we begonnen met een vrijwilligersproject. We zitten op de leerboerderij Samrong, deze boerderij is onderdeel van de organisatie WWCF; World Wide Children Farm. Klik hier voor meer informatie.

Op de boerderij wonen 68, vaak ouderloze,  kinderen. Ze wonen op de boerderij en helpen mee met de dieren, de tuinen, de boomgaard,rijstveld etc. Ze krijgen Engelse les van vrijwilligers op de boerderij , leren muziek en dans, gaan naar een ‘gewone’ school en doen alles wat kinderen doen. Voor deze kinderen is de kinderleerboerderij hun ‘thuis’, in alle opzichten. Het project bekostigt ook een eventuele vervolgopleiding zodat de kinderen een beroep kunnen leren.

De kinderen en de 10 stafleden eten uit eigen tuin en het meeste vis en vlees wordt op de markt verkocht. (De kinderen eten vis en vlees alleen met speciale gelegenheden) Langzamerhand wordt zo geprobeerd zelfstandig te worden, maar zover is het nog niet. Donaties en sponsoringen zijn nog steeds nodig.
Er is overdag geen stroom, en er is helemaal geen stromend water. Water wordt uit de grond gepompt en regenwater wordt opgevangen. Schaars dus. Het is zo’n 40 graden dus lekker zweten voor de klas…

De kinderen zijn superlief en willen heel graag leren. Ze lachen heel veel en zijn heel blij met kleine dingetjes; een gevouwen vogel, een kleurtjespen, een truc, een nieuwe voetbal, een basketbal net gemaakt van een fietswiel etc.

Handen wassen en tandenpoetsen zit er niet echt in. Van de week hebben we een paar stukken zeep gekocht (waren er niet) en een paar emmers water gehaald en de kids kwamen als bijen op honing op ons af!! Lekker handen wassen voor de lunch. Ze vinden het heerlijk ruiken en een lekker gevoel. Het is duidelijk dat ze goed les hebben gehad in handen wassen want ze doen het allemaal erg vakkundig! Polsen, duimen, topjes; alles wordt schoongemaakt. “Teacher, teacher, me!!” dringen voor de zeep.
Gisteren zijn we met ze gaan tandenpoetsen. Of dat nou 2 maal per dag gebeurt, we vragen het ons af…. sommige kinderen hebben heel slechte tanden en zichtbare gaatjes.

Hier wordt niet aan vullen gedaan, dus een gaatje in een tand betekent trekken!! Dat is natuurlijk reuzezonde!! Alle kinderen hebben al een lange tijd een nieuwe tandenborstel, maar tandpasta….vreemd… Met het beetje tandpasta wat we meehadden alle tandenborsteltjes bedekt en na de instructie van Penny (Deense vrijwilliger, onze lievelings en tevens surrogaatmoeder, 53 jaar), die tandartsassistente is geweest, gaan ze lekker aan de slag.

Ze vinden het heerlijk en zijn gefascineerd door het spiegeltje van Penny; deze is 400% vergrotend, en ze zien dus goed wat ze doen en waar de problemen zitten!
We besluiten om vanaf nu na elke lunch met ze te gaan poetsen, en hopen dat ze volhouden! Tandpasta en spiegeltjes op de boodschappenlijst…

En nu is het weekend. “we hebben weekend” hebben we al lang niet meer gezegd! Gek. Over 2 weken hebben we “vakantie”; dan is het Khmer Nieuwjaar en gaan de kinderen naar hun familie. Voor zover ze dat hebben… We hebben begrepen dat niet alle kinderen weggaan, dus hebben we met Penny besloten om evengoed een paar dagen heen te gaan en leuke dingen te doen met de achtergebleven kinderen! Helaas kunnen we 10 dagen geen les geven, maar op die manier kunnen we toch weer iets betekenen!

Ongeveer om de dag komen we 2 NL mannen tegen in het restaurant: Geert en Hans. Geert komt toevallig uit Heerhugowaard en woont naast Daan zijn collega (small world) Zij zijn bezig met nog een mooi project voor HIV patiënten:
www.legehandenvoorcambodja.nl

Met weinig geld kan je hier al heel wat doen, en we zouden graag nog meer voor het project willen betekenen, groot en klein. Denk aan; uitdiepen visvijver, aansluiten zonnepanelen voor stroom computers, maandverband, tandpasta, kleren, speeltjes, graan/zaden, lees- en schoolboeken, schriften, pennen/potloden, spiegeltjes, zeep, tekenpapier, luizenshampoo, verf om de muren mee te versieren, whiteboardmarkers, nieuw whiteboard, beddengoed en ga zo maar door.

Bij deze dus een oproep, mocht je graag mee willen helpen, doe dit dan financieel! Opsturen is veel duurder. Bijvoorbeeld: voor €2,- heb je al 4 tubes tandpasta en daar doen ze ongeveer 2 weken mee! Dus, heb je er €2 voor over (of meer natuurlijk!) , stort op 146971604 (D.W.J. Sijpheer), dan maken wij zeker dat het geld goed wordt besteed en sturen je een foto als bewijs! W.e.f!

Onwijs bedankt alvast, ook namens de kids!

Daan & Sophie

Aangezien Nieuw Zeeland bestaat uit heuvels en bergen, is de evacuatie route niet moeilijk in te schatten dachten wij nog. Ook omdat wij deze verschijning, de Tsunami, alleen in Nederland op de tv gezien hadden. Neemt niet weg dat het verschrikkelijke gevolgen kan hebben, maar toch. Voor ons een beetje onwerkelijk als nuchtere Nederlanders.

Een goeie 1,5 maand later staan wij op een camping, Okains Bay, net buiten Christchurch. Ons laatste weekend voordat we door zouden reizen naar Azië.

De laatste dag, zondags, worden wij om 07.00 uur uit ons bed gehaald en verzocht met dringende spoed de camping te verlaten en hogere grond op te zoeken.

De aardbeving in Chili heeft er voor gezorgd dat zelfs Nieuw Zeeland, net als Rusland trouwens, te maken hadden met Tsunami gevaar!

Met nog slaap in onze ogen, alles achterlatend in de auto gesprongen! Na een half uur stonden we met nog 300 kampeerders bovenop de summit road uit te kijken over de zee en het nieuws te volgen via de radio. Verschillende nieuws helikopters vlogen over om video materiaal te verzorgen en om de kustlijn af te zoeken naar achterblijvers.

Deze onwerkelijke situatie was nieuw voor ons!

De golven werden in eerste instantie ingeschat op een aantal meters hoog. Het zakte elk half uur af, tot ongeveer golven van een meter hoog verwacht werden.. Uiteindelijk zou blijken dat het kniehoogte was en eigelijk niet eens waarneembaar.

De summit road is ongeveer 600 meter hoog dus natte voeten zouden we niet krijgen. Daar was iedereen het wel over eens. Het was zelfs niet zeker of de golven het wel zouden halen om onze tent weg te spoelen. Na een aantal spannende uren zijn we toch maar terug gegaan om het tentenkamp op te ruimen en richting huis te gaan. Toch wel voorzichtig want het kan toch dat er ineens een verassing golf de camping over komt.

Bij de camping aangekomen zag ons plekje er uit alsof er inderdaad een enorme vloedgolf langs was gekomen! Dit kwam alleen doordat er de avond er voor 10 mensen een verjaardagsfeestje hadden gevierd en het opruimen tot de volgende dag wilden bewaren…

Alles snel opgeruimd en snel weer terug naar hogere grond! Je weet het immers maar nooit! Toch wel even schrikken want de aardbeving en Tsunami gevaren hadden via het nieuws en het internet het thuisfront al bereikt. Een vloedgolf van smsjes en belletjes om te horen of alles goed was. Gelukkig viel het mee allemaal. We moesten wel erg denken aan een vriendin van ons die op hetzelfde moment in Santiago, Chili verbleef.

Waarschijnlijk was het spannendste van dit alles dat de accu van de auto het niet meer deed!

Na een lange dag zijn we in de avond naar het vliegveld gegaan en de volgende ochtend via Melbourne naar Singapore gevlogen. Op dit moment onder de airco aan het bijkomen en nu wacht ons de trip naar het noorden. Singapore-Maleisie-Thailand-Cambodja. Hier mogen wij aan een vrijwilligers project mee doen, een soort leerboerderij (www.teacherandnursearoundtheworld.com) en hopelijk kunnen we zonder te veel natuur geweld onze laatste 2 maanden van de wereldreis genieten.

Voor geïnteresseerden in vrijwilligerswerk, kijk goed rond en laat je eerst informeren want bij sommige organisaties kan vrijwilligerswerk inhouden dat er een behoorlijk bedrag van je gevraagd wordt om ‘vrijwillig’ iets bij te dragen!

Groetjes uit het warme Singapore

Mét mijn liefste, in tien maanden. We reizen, werken en reizen meer. Momenteel reizen we in een campertje door Nieuw Zeeland; een overweldigend, fantastisch en verassend land.

Ben ik dan een gelukzoeker? Nee, gelukkig was ik al.

Goudzoeker dan? Nee, rijkdom ambieer ik niet.

Op zoek naar mezelf of ware liefde? Nee, deze had ik beide al gevonden.

Wat is het dan? Waarom doe ik dit?

Zoek ik ruimte? Wat is ruimte? Buiten die benauwende wereld van verplichtingen zijn? Die wereld die je vaak zelf hebt gecreëerd? Of is ruimte vijf uur rijden en niemand tegenkomen?

Ik leef op acht vierkante meter en heb meer ruimte dan ooit tevoren:

Ruimte om een uur lang naar een zonsondergang te kijken.

Ruimte om plannen te maken en deze vervolgens, zelfs tijdens het uitvoeren ervan, weer wijzigen.

Ruimte om te weten dat ik overal kan blijven maar ook gaan wanneer ik wilt.

Ruimte om te ervaren hoe het elders is.

Ruimte om te weten of het gras daadwerkelijk groener is.

Ruimte om te kunnen zeggen; “Ik wéet wat er verderop in de wereld is, en dat is geweldig, maar waar ik echt wil zijn, is daar, waar mijn reis begon; thuis.”

 Sophie

www.SophieFleurTerluin.nl