Hoewel het natuurlijk jammer is dat de winkel nu dicht is, heeft het ook voordelen. Geen kleine kinderhandjes die nogal wat kapot hebben gemaakt de afgelopen tijd, geen hond die buiten een stuk interessanter vindt en geen zwervers meer voor de deur.

Ik lees op Wereldeditie vaak een hoop commentaar op Amerikanen, vooral door mensen die er nog nooit geweest zijn. Amerikanen zouden oppervlakkig zijn. Nou, ik heb de laatste paar dagen echt hartverwarmende reacties gekregen. Vaste klanten, die me op de laatste dag nog even het allerbeste wilden toewensen. Mensen gunnen het je hier echt en dat is iets wat ik in Nederland nog wel eens mis.

Een man die aan de overkant werkt, is hier 14 dagen achter elkaar langsgekomen en kocht elke dag wel iets. Dus de laatste keer dat hij langskwam was best raar, je krijgt toch een band met de “ vaste gezichten”; zoals de drie concierges van het gebouw, andere ondernemers en veel mensen die werken op 2nd Avenue.

Op zaterdag is ook de familie Taylor langsgeweest. Zij hebben Dennis gesproken op de NAMM (de grootste muziekbeurs in de VS, waar wij een stand hadden). De Taylors hebben een eigen reality serie op CMT (Country Music Television, een dochteronderneming van MTV). Het gaat over Darren Taylor, een gescheiden man met drie zoons, die na jaren Andrea tegenkomt, een dame met drie dochters. Ze zijn inmiddels getrouwd en omdat het zo’n muzikale familie is, hebben ze een eigen serie waarin muziek een belangrijke rol speelt.

De opnames worden nu gemaakt en vanaf januari uitgezonden. Omdat ik nog een hoop showroommeubilair had, heb ik met hem afgesproken dat alles wat op 31 juli nog niet verkocht zou zijn, door hun gebruikt mocht worden. Daarmee zijn we een van de sponsors en zijn onze meubels dus vanaf januari dagelijks op CMT te zien. We zien wel weer wat daar uit gaat komen. En het scheelt mij weer opslag en een hoop gesleep.

Ik ben me nu in mijn nieuwe kantoor (thuis) aan het voorbereiden op de grote beurs in New York half augustus. We wachten nu op prijzen uit China, omdat we te vaak gehoord hebben dat onze spullen geweldig zijn, maar het is te duur voor een detaillist om het nog een keer door te kunnen verkopen. Op de beurs in New York sta ik zelf en kan ik verkopen tegen de nieuwe prijzen. Het is echt een “make or break” beurs want er wordt OF een grote order geplaats (of veel kleine) OF we stoppen ermee in de States.

 De sales agenten waarmee we nu werken hebben nu al contacten met Guitar Center (180 winkels), het Marriott hotel en de Cracker Barrel (restaurantketen met 400 + giftshops erbij). Zij zijn erg positief en verwachten veel van de beurs. Ik ga het over twee weken allemaal zien. Morgen sta ik voor de klas voor een groep studenten. Daar heb ik erg veel zin in, want ik mis het overdragen van kennis erg. In Nederland gaf ik veel workshops en dat ligt nu helemaal stil. Maar als het niks wordt op de beurs, dan zal ik eind oktober waarschijnlijk weer in Nederland zijn. Over 3 weken ga ik sowieso voor anderhalve week naar Nederland, onder andere voor de kermis in Heemskerk!!!!

Vier maanden geleden begonnen we aan het avontuur en kon ik bijna niet wachten om de hele to-do lijst met ideeën uit te voeren. Toen de omzet in de winkel tegenviel, spraken Dennis en ik af dat we eind juni samen een beslissing zouden nemen. En die hebben de genomen; de winkel gaat dicht. Half juni was de Fan Fair, oftewel het country festival in Nashville. Dennis was onder andere om die reden overgekomen.

En hoewel we over belangstelling niets te klagen hebben gehad, was de omzet niet genoeg. En dat terwijl er in dat weekend 130.000 muziekfans waren. Na het festival wisten we genoeg; als het nu niet gebeurt, dan gaat het hier niet gebeuren. Dat is op zich wel jammer, maar het wordt een stuk erger als je huurbaas niet meewerkt. Ik heb een huurcontract voor twee jaar getekend en het eerste halfjaar daarvan is net om, dus ik heb wel een aantal slechte nachten gehad voordat ik liet weten dat het niet goed ging.

Verbazingwekkend genoeg werkt de huurbaas enorm mee, zodat ik eind juli de winkel deur dichttrek zonder huurschuld. Ik had er in mei nog rekening mee gehouden dat ik in eind juli terug naar Nederland zou gaan. Maar door de flexibele opstelling van de huurbaas, kan ik langer blijven, misschien wel tot de kerst.

Vorig weekend stonden Dennis en ik op de NAMM, de belangsrijkste muziekbeurs in de VS. En daar kwam iemand naar ons toe, die het helemaal ziet zitten met ons product. Omdat ik wist dat de winkel dicht zou gaan, was ik erg benieuwd naar zijn verhaal, dus ik heb hem afgelopen maandag meteen gemaild. Hij wil met onze producten (of inmiddels “met mij”) op een paar gift & interieurbeurzen staan, want hij verwacht veel belangstelling. Ik ben inmiddels bekend met de bergen die Amerikanen je beloven, dus dat moeten we eerst maar even afwachten, maar we gaan het wel proberen.

Als ons product helemaal niet aanslaat op deze beurzen (LA, Atlanta en New York) dan houdt het echt op, maar dan zijn we weer een paar maanden verder en hebben we het nog langer de tijd gegeven. Omdat we nu ook al een paar terugkerende klanten hebben, zou het heel jammer zijn als het niet lukt, maar zelfs dan ben ik erg happy.

Vorig jaar kreeg ik tijdens een Fortis bijeenkomst een tegeltje met: “Niemand weet waartoe hij in staat is, totdat hij het probeert.” Dat tegeltje is zo ongeveer mijn hele leven lang al mijn motto. En ook van het avontuur in Amerika, wat het ons misschien ook nog gaat brengen, kunnen we in ieder geval zeggen: we hebben het GEDAAN in plaats van er alleen maar over te praten!

De groten der country zitten hier iets verderop 4 dagen lang handtekeningen uit te delen en ze gaan op de foto met hun fans. Hartstikke leuk natuurlijk, wanneer heb je nou de gelegenheid om op 1 dag meer dan 30 artiesten in het echt te zien?

De straten zijn afgezet en de bars en restaurants kunnen goedmaken wat ze tijdens de overstroming en de weken daarna zijn misgelopen. Of wij er ook van profiteren, dat gaan we de komende dagen zien.

Het is hier nu elke dag boven de 30 graden (dit weekend gaan we richting 40) met een flinke luchtvochtigheid, maar je went er snel aan. Goed voor de baromzet van al onze buren!

Volgende week wordt in het convention center hier om de hoek de NAMM gehouden. Op de NAMM komen alle muziekwinkels bij elkaar en laten de fabrikanten zien welke nieuwe foefjes hun muziekinstrumenten hebben. De NAMM is voor ons een belangrijke beurs en daarna kunnen we meer zeggen over de toekomst van ons bedrijf. Tot nu toe gaat het in ieder geval niet goed genoeg.

Dennis is vorige week vanuit Nederland gekomen dus we zijn weer even 3 weken met zijn tweeën. Dat is super, want het is toch heel anders als je vent 3 maanden aan de andere kant van de oceaan zit. En een beurs is ook veel leuker met zijn tweeën. Dus Music Furniture is weer even compleet en in hetzelfde werelddeel!

Ik heb mazzel, want waar ik woon (vlak bij een meer!) valt de schade mee. Blijkbaar zitten wij vrij hoog, want het meer is zeker 6 meter omhoog gekomen en wij hebben nog geen last. Wel zijn er van zaterdag op zondag twee tornado alarmen afgegaan en heb ik dus twee keer moeten schuilen. (en de sirene hoor je echt niet hoor!)

Downtown, waar de winkel zit, is een ander verhaal. Wij zitten aan 2^nd Avenue, aan de Noordkant. Omdat 2^nd avenue vrij steil omhoog loopt, heeft ook de winkel geen last gehad. De kelder staat inmiddels wel blank en we hadden maandag geen stroom, maar ook dat is alweer opgelost. Veel andere restaurants (met name op het lager gelegen Broadway) echter staan nog steeds blank en het kan nog wel even duren voor die weer open gaan. Broadway is zo’n beetje DE straat voor toeristen waar alle bars, souvenirshops en restaurants zitten, dus je kunt je denk ik wel voorstellen hoe groot de ramp is.

En de NES (het elektriciteitsbedrijf) kan nog maar weinig doen. Ten eerste staat de helft van hun vloot auto’s nog onder water en ze moeten voor reparaties onder de grond zijn, waar het water eerst moet zakken.

Het vervelende voor ons is, dat veel straten afgesloten zijn. Dus de winkel is wel open, maar er lopen amper mensen. Toch moet je alles maar weer in perspectief zien; veel mensen hier zijn hun huis kwijt en hebben geen verzekering (gisteren dreef er een huis voorbij in de rivier!); er zijn 30 doden gevallen door de overstromingen en veel van Nashville staat nog steeds onder water.

De Nashville Symphony (met een Nederlandse dirigent) heeft waterschade; 2 concertvleugels en het pijporgel staan onder water; de Bridgestone Arena (zeg maar het Ahoy van Nashville) staat onder water en de Country Music Hall of Fame bewaart in de kelder veel filmmateriaal wat hoogstwaarschijnlijk onder water staat.

Om nog maar te zwijgen van het grootste hotel van Nashville, het Opryland hotel, dat zondagnacht 1500 mensen heeft moeten evacueren en maar goed ook, want de volgende dag stond er 2 meter water. Het zal maanden duren voordat dat hotel weer open gaat, wat een enorme impact gaat hebben op het toerisme, want er zijn daar ook altijd talloze conferenties.

Heel, heel jammer. Amerikanen zijn rasoptimisten, dus nu koppen de kranten al: “ Nashville will recover”. Ik heb net een pakket van de familie de Vries/Bolten ontvangen met allerlei typisch Hollandse lekkernijen en servies, dus ik heb vandaag al wel weer een opkikker gehad. Verder bellen echt ALLE bedrijven waar ik contact mee heb gehad hoe het met me is. Wat nou, amerikanen zijn oppervlakkig?

En ook al is Koninginnedag vieren met de Dutch Club Nashville jammer genoeg  behoorlijk naar de achtergrond verdrongen; het was geweldig! Ik dacht dat we met een klein clubje zouden zijn, maar er was zeker 20 man en ik begreep van Henriette James-Visser dat de club eigenlijk uit 50 nederlanders bestaat.

Ook al ben ik nog maar 3 maanden weg; het voelde alsof ik een avondje thuis ben geweest en dat terwijl ik nog niemand kende! De moeder van Henriette was net aangekomen uit Enkhuizen en vroeg of er iemand in het gezelschap was, die voor het NHD schreef, want dat had ze in de krant gelezen. Wat leven we toch in een klein wereldje!

Heel grappig dat ik elke keer op die manier weet dat ze de winkel heeft geopend. Het is direct een stuk gezelliger als ze er is (ze is alleen in het weekend open) want ze brengt haar witte poedel ook altijd mee  en die heeft een soort van liefdesrelatie met mijn hond Laska.

Afgelopen weekend was het erg slecht weer in Tennessee. Alles in Amerika is groter en helaas geldt dat ook voor de wonderen der natuur. Voor het eerst was ik echt bang (van vrijdag op zaterdagnacht). En terecht, want nergens in Amerika maken tornado’s zoveel slachtoffers als in Tennessee. Dat komt niet doordat er hier zoveel tornado’s ontstaan, maar omdat Tennessee zo heuvelachtig is.

In de echte tornadostaten (Tornado Alley) ontstaan veel meer tornado’s, maar deze staten zijn veel vlakker, dus je ziet ze beter aankomen. Vooral voor Kansas en Oklahoma is het tornadoseizoen begonnen. 1 Tornado is daar afgelopen zaterdag meer dan 100 mijl aan de grond gebeleven; heel extreem.

In Amerika is alles prefab, dus bij een beetje wind waait het dak er al af. Ik heb besloten dat ik in de winkel ga overnachten als het nog een keer zulk weer is. Het pianobed staat er natuurlijk niet voor niets. De winkel is gevestigd in een gebouw van meer dan 100 jaar oud, maar het gebouw is in ieder geval van steen. De concierge zegt dat het al 2 tornado’s heeft “ overleefd”  zonder schade.  Dat klinkt een stuk beter dan het appartementencomplex waar ik woon. Ik woon op de bovenste verdieping , dus als zo’n windhoos er zin in heeft, ben ik het eerst aan de beurt.

Als er ergens een tornado aan de grond is (en iemand ziet het op tijd), gaat er hier een sirene af. In principe moet je dekking zoeken zodra op TV een alarm wordt afgegeven. Vorig weekend was dat waar ik woon nog alleen een “ tornado watch” (verhoogd risico) en als dat omslaat in een tornado alert moet je dekking zoeken. Gelukkig is dat dan altijd maar voor een kwartier ofzo, daarna is het gevaar geweken.

Maar goed: moraal van dit verhaal; ook voor morgen wordt dit weer weer voorspeld. Dus ik ben benieuwd waar ik morgenavond slaap…….Ik heb alvast maar een noodsetje toiletartikelen in de winkel gelegd. Kleding hangt er hier genoeg dus dat zal het probleem niet zijn………

Ik had me helemaal verheugd op een broodje oude kaas, of stamppot, maar de kaart is iets anders en erg hip geloof ik, geen hollandse pot. We vieren daar op 30 april ook Koninginnedag met een clubje nederlanders (de Dutch Club Nashville). Het weer is hier nog steeds fantastisch, elke dag tussen de 25 en 30 graden. Maar ik zal nu eens wat meer schrijven over Amerika en Nashville zelf. 

In de berichtgeving is president Obama natuurlijk bijzonder prominent aanwezig. Hij heeft tegen alle verwachtingen in gewonnen met de ” health care bill” (al was het nipt) en lijkt nu meteen door te duwen met een paar andere onderwerpen, zoals het afbouwen van de voorraad kernwapens en het opleggen van milieu-eisen aan de autofabrikanten. Ik woon in het zuiden en men is hier erg “anti-Obama”. Hier is bijna iedereen Republikein en er is dus elke dag wel een demonstratie tegen het “overspenderen” van de regering. Niemand lijkt te zien dat ze naar mijn mening zonder al die investeringen nog steeds het dieptepunt van de recessie niet achter zich zouden hebben gelaten. 

De Republikeinen dreigen vanaf nu gewoon alles tegen te houden. In november zijn er verkiezingen (geen presidentsverkiezingen, maar simpel gezegd voor de verdeling van Democraten en Republikeinen), dus Obama heeft haast met een aantal zaken. Als de Republikeinen de meerderheid krijgen, wordt het heel moeilijk regeren voor een Democratische president. 

Een hoop zuiderlingen zegt echt letterlijk; “We zullen nog wel eens zien wat er in November gebeurt.” Ze denken dat de Republikeinen gaan winnen, waardoor ze alles kunnen tegenhouden wat ze niet zien zitten. Ook zaken die eigenlijk al besloten zijn, zoals de health care bill. 

Aan de ene kant krijgt de grootste partij hier veel voor elkaar, waar we in Nederland met alle compromissen nog wat van kunnen leren. Aan de andere kant heeft zo’n ” twee partijen stelsel” ook nadelen. Als de ene partij er een wet doorheen heeft, kan het na de verkiezingen gebeuren, dat de hele wet ineens wordt teruggedraaid als de andere partij het ineens voor het zeggen heeft. 

Ik volg de politiek hier niet op de voet, maar je kunt er niet omheen. Als mensen mij vragen of ik Republikein of Democraat ben, hou ik mijn mond. Met een Amerikaan over religie of politiek praten doe ik liever niet, voor je het weet beledig je iemand of heb je ruzie. 

Ik vind het wel fascinerend wat er hier gebeurt. Amerikanen zijn superoptimisten. Alles is mogelijk, dat is hier het motto. Ook in Nashville zelf merk je echt die “can do” mentaliteit. Er wordt hier een nieuw convention center gebouwd met een budget van tientallen miljoenen. Dat moet per jaar weer een paar miljoen toeristen extra opleveren. Ook in economisch slechte tijden ziet men het belang van dat soort investeringen! 

Laska sjeest elke ochtend tussen de bomen door of haar leven ervan af hangt, af en toe knijp ik mijn ogen dicht als ik denk dat ze het niet gaat redden, maar het enige wat ik dan voor me zie is een dierenarts met een enorme rekening in zijn handen en dollartekens in zijn ogen…..

Met de business gaat het ook goed, al is het nog veel te vroeg om te zeggen of het gaat lukken. We hebben nu in de laatste week behalve veel klein spul ook grotere dingen verkocht (een gitafel en drie barkrukken) dus het begin is er. De eerste advertentie in de “Nashville Scene” leverde direct bezoek aan de winkel op en de eerste order via de website is binnen, dus ook via Internet weten mensen ons nu te vinden. Wel leuk hoor, het eerste meubilair gaat binnenkort naar Pennsylvania, Virginia en Louisiana.

Iedereen die hier binnenkomt, denkt met me mee (“ ik ken nog iemand bij Country Music Television” ) en binnenkort ga ik ook de evenementenbranche maar eens benaderen voor verhuur, want er zijn hier elke week tig recepties voor mensen uit de muziekbusiness.

Gisteren heb ik bij het locale TV station FOX 17 (waar we in de uitzending zijn geweest) een commercial gemaakt samen met de editor, dus morgenavond is onze eerste TV commercial hier te zien. Dat lijkt heel duur, maar is prima te betalen omdat de zenders allemaal een klein uitzendgebiedje hebben. Dus morgenavond zit ik op de bank gelijmd om de eerste keer dat ie uitgezonden wordt te bekijken.

Een paar weken geleden had ik er nog niet zoveel vertrouwen in, omdat de media hier niets doen. Ze worden blijkbaar zo overstelpt met nieuws, dat we in de locale krant nog niet eens een klein stukje hebben gehad. Dat viel wel even tegen vergeleken met Nederland. Maar nu lijkt het beter te gaan, ook door het superweer, wat veel mensen op de been brengt.

Er is hier nu een festival gaande van allemaal songwriters, maar omdat voor de deur de weg nog steeds open ligt (herrie en stof!!!) heb ik daar niet veel baat bij. Elke vrijdag maken ze de weg wel netjes dicht, dus het weekend zal het wel druk zijn.

Kort samengevat gaat het dus goed, ik mis Nederland nog steeds niet (en zeker niet nu ik hoor hoe koud het is) en ik vermaak me hier prima.

Op de zender Fox 17 mocht ze drie keer live optreden om reclame te maken voor haar pas geopende winkel Music Furniture (Muziekmeubels). De Amerikanen zijn helemaal weg van haar.

 Kijkt u zelf maar:

http://www.youtube.com/watch?v=YgxMskKei7w

http://www.youtube.com/watch?v=UULBSZUME94

http://www.youtube.com/watch?v=JcAcNsa3Als

Er is iets wat ze hier echt niet goed maken en dat is een fatsoenlijke stofzuiger. Ik dacht: als je een hond hebt, dan heb je een goede stofzuiger nodig.  Dus eerst even op Internet gekeken voordat ik er een ging kopen. En het werd een Bissell Pet hair Eraser.  Alleen van de naam al word je als hondehaar al bang, volgens mij.

Maar goed, toen ik hem ging ophalen, viel me al op dat ie best zwaar was. En toen ik voor het eerst ging stofzuigen, bleek dat een kwartier stofzuigen met dit ding gelijk staat aan drie uur krachttraining. Want al die modellen in de VS moet je voor je uit duwen met het snoer in je handen. Superonhandig. Dus: lang leve de stofzuigers in Nederland!

Maar even zonder gekheid; het gaat hier erg lekker. Ik heb nog steeds geen mobiele telefoon en dat bevalt prima. Wat scheelt dat een hoop zeg. Ik heb wel een wekker, maar die heb ik al een week niet gezet. Laska duwt gewoon elke ochtend om 7 uur haar neus in mijn gezicht, en aangezien ik haar een paar keer meteen eten heb gegeven, herhaalt ze dit nu elke dag. Dus ik heb helemaal geen wekker nodig. Weg met alle electronica!

Ik moet wel zeggen dat ik slecht inburger. Ik heb elke dag Radio 538 of Arrow Classic Rock wel even aan. Niet dat er hier geen goede zenders zijn hoor, maar het lokt altijd grappige reacties uit als klanten in de winkel de commercials horen en dan vragen: ”Wat voor taal is dat?”

Dennis is nu alweer een week in Nederland. Ik heb hem vorige week zaterdag op het vliegtuig gezet en ik mis hem! Ik heb afgelopen week echt mijn draai weer even moeten vinden na drie weken bij elkaar zijn. Ik weet dat ik een watje ben, maar ik heb een “ nightlight” gekocht; helemaal in het donker vind ik niks.

Nu wandel ik elke dag naar het meer en dat vindt Laska helemaal goed. Toen Dennis er nog was, dacht ik dat ik 3 wolven had gezien, maar ik begrijp dat het coyotes zijn en dat ik niks te vrezen heb. Laska heeft ze ook ontdekt en blijft nu heel dicht bij me, ik denk om te beschermen maar waarschijnlijk meer omdat ze zelf ook bang is.

De verkoop gaat redelijk; er zijn heel veel mensen binnen geweest en die hebben allemaal een flyer meegenomen. BB Kings Blues Club zit iets verderop en het grappige is dat de bordenwasser van de week binnen was. Hij nam een flyer mee en een half uur later was de kok binnen. Vandaag kwamen er twee serveersters en de drummer van de huisband. Dus het gaat hier als een lopend vuurtje en ik heb er nog steeds alle vertrouwen in.

Natuurlijk hebben we ook nog steeds een aantal hobbels te nemen.  Ik heb deze week mijn theorieexamen gehaald om mijn rijbewijs hier te kunnen halen. Voordat ik dat kon doen, moest ik al 2 keer naar het “ CBR”  hier en dat heeft ons al veel tijd gekost. Maar afgelopen dinsdag heb ik dat examen gedaan en met 0 fout ben ik geslaagd. Je kunt hier als je wilt desnoods een uur daarna afrijden, want je kunt zelf het examen plannen. Dat had ik eerst gepland op donderdag in Madison.

Tenminste, ik dacht dat het in Madison was, wat een half uur rijden was. Maar toen ik het adres intoetste, bleek het 2 en een half uur rijden naar het westen.  Ik vertrok anderhalf uur van tevoren, dus dat heb ik af moeten zeggen. Meteen weer het internet op gegaan en een nieuwe afspraak gemaakt. Aangezien Nashville hartstikke vol zit, deze keer maar in Shelbyville, ongeveer anderhalf uur naar het zuiden. Dus vrijdag ging ik vol goede moed richting Shelbyville, genietend van de supermooie omgeving en het weer (het was gewoon 18 graden hier dit weekend). 

Daar arriveerde ik bij het hutje van het CBR (Shelbyville is lekker klein, echt een “ one horse town”) en wel ruim op tijd. Maar vervolgens werd ik weggestuurd omdat mijn papierwerk zogenaamd niet klopte, terwijl het CBR in Nashville exact dezelfde papieren had gebruikt voor mijn theorie examen. Toen kwamen de visioenen van het gedoe met de container weer even boven en kon ik de waterlanders even niet tegenhouden. Ook de supervisor was niet te vermurwen, dus Goeman kon weer gaan.

Nu moet ik morgen afrijden in een inmiddels bestickerde bus (helemaal leuk!!) in Cookeville en dat ligt ook weer op anderhalf uur, maar nu naar het oosten. Nou ja, zo zie je wel wat van het land! Dennis gaat morgen een dag naar de leverancier om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van onze meubels net zo is als in Nederland. En dan is het plan om donderdag te openen.

En de winkel is echt heel mooi geworden. Er lag een oude groene tegelvloer en in de keuken lag een grijze tegelvloer, maar Dennis heeft er zeil ingelegd, wat eruitziet als kersenkleurig hout en het is echt heel mooi geworden. Ik verheug me heel erg op de opening, want na al dat geld uitgeven (af en toe ook best leuk hoor!) wordt het tijd dat we wat gaan verdienen. De mensen lopen er in ieder geval, want ook dit weekend was het weer hartstikke druk.

De hond is ook helemaal gewend, die is dit weekend naar Dogtopia geweest, een hondenopvang in Nashville. Het grappige is, dat ze daar een webcam hangen, maar dat is tegelijkertijd niet handig. Je brengt je hond namelijk weg zodat je je handen even vrij hebt (wij wilden even een avondje op stap) en vervolgens kijk je steeds op de webcam. Maar goed, alles is prima gegaan, we hebben haar vandaag weer opgehaald en zijn nog even naar het meer gelopen, want ook vanmiddag was het weer heerlijk weer. Ik heb deze week ook voor het eerst de reacties gelezen en het is hartstikke leuk als familie en vrienden reageren. Echt heel leuk om te lezen, dus tot gauw!