Hoewel de titel anders doet vermoeden, neem ik in het in boek eigenlijk alleen maar op voor Amerikanen. Ze worden door iedereen in de wereld veroordeeld. En ik heb in het jaar daar juist gezien hoeveel goede dingen daar gebeuren. En hoe de mensen echt zijn als je er woont. Aan de ene kant heel hartelijk maar aan de andere kant ook wel “veel woorden, weinig woord houden”.

Nashville was aan de ene kant een geweldig “hoofdstuk”. Ik heb er nieuwe vrienden leren kennen, zowel Nederlandse als Amerikaanse. Het weer daar is absoluut een zegen met acht maanden zomer in een jaar. Wat een verschil met de waardeloze zomer in Nederland dit jaar, al hoor je mij niet klagen over het bijzonder veelbelovende begin van de herfst afgelopen weekend!

Het jaar in de VS heeft mijn beeld van het land en de inwoners wel veranderd en met name in positieve zin. Het wennen in Nederland ging daarentegen ook weer razendsnel en nu we alweer bijna negen maanden verder zijn, lijkt het avontuur in de VS alweer jaren geleden.

Met het presenteren van het boek heb ik het hoofdstuk echt af kunnen sluiten. Ik volg alles wat er in Amerika gebeurt nog wel met meer dan gemiddelde belangstelling. Alles wat Obama over zich heen krijgt, het moddergooien en het feit dat de economie en de huizenmarkt daar maar niet op gang komen. Maar het kan wel een tijdje duren voor ik weer afreis naar het land van de onbeperkte mogelijkheden. Mede door alle enthousiaste verhalen op Wereldeditie kom ik erachter dat er nog erg veel van de wereld te ontdekken is!

Er was niets meer op voorraad en ook al had ik begin december al besteld, begin januari krijg je doodleuk bericht dat er niets meer is en dat het pas maart wordt voordat er weer voorraad is. Dit was wel jammer, maar het veranderde nog niets in de plannen.

De dag erna echter, belde het bedrijf weer om te zeggen dat de krukken niet meer voor 20 dollar konden worden geleverd, maar dat we nu 40 dollar moesten betalen. Ik had zelfs nog wel begrip voor de reden. Blijkbaar hebben wij tot nu toe “scrap” gehad: frames van barkrukken waarvan de zitting beschadigd was. Omdat wij toch alleen de frames kochten, ging dat prima. Tot we ineens 100 frames bestelden. Nu moeten we de volle mep betalen.

Op zich begrijp ik dit wel, maar ik had dit graag eerder geweten. Ik heb dit bedrijf in augustus leren kennen op een beurs en toen heb ik mijn intenties al duidelijk gemaakt; we zouden beginnen met een paar kleine orders maar op termijn zouden we rond de 200 frames per maand willen. Geen woord van het bedrijf gehad dat er dan een andere prijs zou gaan gelden. En ineens, ruim een maand nadat je een bestelling hebt geplaatst, hoor je dit.

Voor ons is het duidelijk; met de prijsverhoging is er voor ons geen goede boterham te verdienen dus we stoppen ermee. Er is geen andere leverancier, die zijn eigenlijk alleen maar nog duurder. Ik ben al ver met het verkopen van alles wat we hier hebben; ik heb een redelijk bod op de bus gehad en die lever ik a.s. dinsdag in. De voorraad heb ik voor een goede prijs kunnen verkopen en het enige wat nu teruggaat, zijn kleren en wat huisraad.

Dus de afwikkeling gaat gelukkig voorspoedig. Op Hyves, Linked In en Facebook krijg ik elke dag wel een positieve reactie. En natuurlijk zullen er ongetwijfeld mensen zijn, die zeggen: “zie je wel” of “ik dacht al dat het niet zou lukken”. Voor deze mensen heb ik maar 1 reactie. Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarvan je altijd al gedroomd hebt?

Ik vlieg vandaag terug en ik heb Laska, mijn hond, al voorbereid. De transportkennel zit weer in elkaar en ze kreeg elke dag een lekker bot in de kennel. We vliegen over Memphis want dat is de snelste verbinding.

Ik heb alle dealers een brief gestuurd en die reageren allemaal heel positief; ze vinden het jammer, ze vinden dat we een geweldig product hebben, en als we een andere oplossing hebben, moeten we ze zeker weer bellen want ze willen nog steeds bestellen. Dat doet me goed. Ook de reacties van buren en vrienden zijn echt hartverwarmend. Na hier een jaar te zijn, heb ik veel over de VS geleerd en ik ben het land en de inwoners alleen maar meer gaan waarderen. Binnenkort introduceer ik dus mijn eerste presentatie: “Rare jongens, die Amerikanen”. Natuurlijk met een vette knipoog! Wie weet, tot gauw dus in Nederland!

Maar wat me wel bevalt aan Thanksgiving is dat het een moment is om even stil te staan bij wat je allemaal hebt en wat je allemaal hebt bereikt. Na gisteren was dat wel even nodig, want gisteren was de ergste dag die ik hier tot nu toe heb meegemaakt. Eerst had mijn leverancier weer eens een order niet op tijd af (GRRRR), vervolgens bleek het gitaarkoffertje in China zoek te zijn geraakt (weer een nieuwe opgestuurd, kost even 250 dollar aan shipping) en aan het eind van de dag trok mijn voorganger eerst op om vervolgens hard te remmen.

Aangezien ik daar in mijn bus overheen keek, KNAL!!! Gelukkig had de beste man alleen een klein schrammetje en verder blikschade. Wel jammer dat het een virj nieuwe MBMW was….De politie was erg aardig en grappig en hij gaf me zelfs zijn nummer, misschien was ie iets te aardig denk ik achteraf…..

Vandaag kan ik alles weer relativeren en omdat het Thanksgiving is, is dat een goede gelegenheid om daar eens even wat uitgebreider bij stil te staan. Ik ben nu 10 maanden hier en buiten het feit dat de winkel dicht is, hebben we best veel bereikt. Ik ben hier misschien alleen, maar ik zeg wel degelijk “we” want Dennis is mijn steun en toeverlaat, ook al zit hij aan de andere kant van de oceaan.

Buiten het zakelijke, ben ik met name blij dat het hier heel goed bevalt. Ook op Wereldeditie lees je toch wel eens verhalen dat de emigratie eigenlijk erg tegenvalt. Ik vind de VS een makkelijk land om in te leven en ik heb nu echt mijn draai gevonden. Ik heb wat goede vrienden (en ja, daar zitten een paar nederlanders tussen) en nu ook wat “zakenvriendjes”. Met name het laatste heb ik gemist; een andere ondernemer  om even mee te klankborden.

Maar nu voelt het gewoon goed hier en vertrouwd. En ook al zijn we er nog niet (we hebben nu in ieder geval 1 investeerder die heeft toegezegd en hebben 2 mensen die geinteresseerd zijn) ik ben er van overtuigd dat ik hier in ieder geval blijf. Nu is het dus zaak om Dennis nog hier heen te halen, want dat is het enige wat ik echt mis.

 Op zo’n “Murphy’s law” dag als gisteren, wil je echt even een knuffel en hoewel mijn hond best een aardige surrogaat Dennis is, een echte knuffel zit er niet in. Maar goed, over een maand ben ik weer een week thuis, al is dat voorlopig wel de laatste keer dat ik naar Nederland kom. Daarna zijn jullie van harte welkom in Nashville!

We hebben foto’s gehad van de eerste samples die nu in China worden gemaakt en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben. Natuurlijk hoor je allerlei horrorverhalen over China en ik ben erop voorbereid dat er nog van alles misgaat. Maar het enige wat tot nu toe op de proef is gesteld, is mijn geduld en dat is al niet mijn sterkste kant. Alles duurt in China langer dan je denkt, maar zoals een andere ondernemer me van de week vertelde hebben amerikaanse drie letters om alle perikelen over handel met China samen te vatten: TIC, This Is China!

(Deze blog is in november geschreven, maar wegens omstandigheden niet eerder geplaatst)

 Je koopt hier complete “ rendieren met slee voor buiten, compleet verlicht” voor 50 dollar. Het is dat ik geen tuin heb, anders zou ik zeker meedoen aan deze “gekte”. Je kunt het de mensen amper kwalijk nemen. Na 2 enorm slechte jaren hier, lijkt het weer iets beter te gaan. En dan wordt er weer iets meer geld uitgegeven.

Ik zie het nu ook in het dagelijks leven. Als Nederlander ben ik gewend aan “pinnen” ofwel, de debitcard. Boter bij de vis, het gaat meteen van je rekening af. Veel Amerikaanse kennissen vragen waarom ik geen creditcard heb. Tsja, moet ik dat in het land waar 9 van de 10 mensen een creditcard schuld heeft, nou nog uitleggen? Maar goed, je ziet dat steeds meer mensen “switchen” naar een debitcard. En je ziet ook steeds meer reclames voor spaarrekeningen.

Het gaat ondertussen goed hier. De onderhandelingen met “China” gaan gewoon door, maar natuurlijk duurt alles langer dan ik dacht. En aangezien geduld al niet mijn sterkste punt is, moet ik daar wel heel erg aan wennen. Ik ga er nu vanuit dat de eerste container er eind februari is. Omdat er weinig te verkopen valt voor die tijd, moet ik wel even wennen. Ik ben gewend aan een to-do lijst met minstens 40 dingen per dag. Nu er voorlopig geen grote tour gemaakt gaat worden en ik gewoon af moet wachten met sommige dingen, heb ik soms tijd over in een dag. Dat is een grote schok en een behoorlijk contrast met zo ongeveer de afgelopen 19 jaar.

Dus ik heb me opgegeven als vrijwilliger bij de dierenbescherming. Dat heb ik altijd al gewild, maar ik heb er nooit tijd voor gehad. Ik heb al twee infosessies achter de rug, 9 puppies geknuffeld en een stuk of 6 niet te hanteren honden uitgelaten. Elke keer ben ik weer opgelucht als ik mijn eigen hond daarna uitlaat. Wat een eitje! Maar tegelijkertijd vind ik het ook erg moeilijk om niet alle puppies in de bus te laden en mee naar huis te nemen.

Ondertussen gaat de zoektocht naar een investeerder gewoon door. Ik heb overall waar ik kan lijntjes uitgezet. Een daarvan is al succesvol geweest; mijn coach en zijn zoon willen 1/3 van het bedrag dat we nodig hebben financieren. Dat is een hele eer, aangezien deze man (hij is 79) in 25 jaar coachen nog nooit een klant gefinancierd heeft. Ik heb er alle vertrouwen in dat we op korte termijn de tweede investeerder ook aan boord hebben. Dat we een goed product hebben, daar hebben de resultaten van de tour me wel van overtuigd. Dus de markt is er. En nu het tweede deel van de prijzen uit China binnen is, heb ik er alle vertrouwen in. Alleen het wachten, zucht! Was de eerste container alvast maar hier…………..

Een man die aan de overkant werkt, is hier 14 dagen achter elkaar langsgekomen en kocht elke dag wel iets. Dus de laatste keer dat hij langskwam was best raar, je krijgt toch een band met de “ vaste gezichten”; zoals de drie concierges van het gebouw, andere ondernemers en veel mensen die werken op 2^nd Avenue.

Op zaterdag is ook de familie Taylor langsgeweest. Zij hebben Dennis gesproken op de NAMM (de grootste muziekbeurs in de VS, waar wij een stand hadden). De Taylors hebben een eigen reality serie op CMT (Country Music Television, een dochteronderneming van MTV). Het gaat over Darren Taylor, een gescheiden man met drie zoons, die na jaren Andrea tegenkomt, een dame met drie dochters. Ze zijn inmiddels getrouwd en omdat het zo’n muzikale familie is, hebben ze een eigen serie waarin muziek een belangrijke rol speelt. De opnames worden nu gemaakt en vanaf januari uitgezonden. Omdat ik nog een hoop showroom meubilair had, heb ik met hem afgesproken dat alles wat op 31 juli nog niet verkocht zou zijn, door hun gebruikt mocht worden. Daarmee zijn we een van de sponsors en zijn onze meubels dus vanaf januari dagelijks op CMT te zien. We zien wel weer wat daar uit gaat komen. En het scheelt mij weer opslag en een hoop gesleep.

Ik ben me nu in mijn nieuwe kantoor (thuis) aan het voorbereiden op de grote beurs in New York half augustus. We wachten nu op prijzen uit China, omdat we te vaak gehoord hebben dat onze spullen geweldig zijn, maar het is te duur voor een detaillist om het nog een keer door te kunnen verkopen. Op de beurs in New York sta ik zelf en kan ik verkopen tegen de nieuwe prijzen. Het is echt een “make or break”  beurs want er wordt OF een grote order geplaats (of veel kleine) OF we stoppen ermee in de States.

De sales agenten waarmee we nu werken hebben nu al contacten met Guitar Center (180 winkels), het Marriott hotel en de Cracker Barrel (restaurantketen met 400 + giftshops erbij). Zij zijn erg positief en verwachten veel van de beurs. Ik ga het over twee weken allemaal zien. Morgen sta ik voor de klas voor een groep studenten. Daar heb ik erg veel zin in, want ik mis het overdragen van kennis erg. In Nederland gaf ik veel workshops en dat ligt nu helemaal stil. Maar als het niks wordt op de beurs, dan zal ik eind oktober waarschijnlijk weer in Nederland zijn. Over 3 weken ga ik sowieso voor anderhalve week naar Nederland, onder andere voor de kermis in Heemskerk!!!!

Elke dag vind ik wel een paar nieuwe dealers. We lijken het in het bijzonder goed te doen bij bedrijven die van alles voor vrije tijd verkopen. Dat noemen ze hier “game room furniture” bedrijven. Die hebben vaak biljarts, maar ook zwembaden, whirlpools, entertainment centers enzo. En omdat ze bijna allemaal ook barkrukken verkopen, passen onze krukken daar perfect tussen.

Ik probeer in elke stad een muziekwinkel te vinden en zo’n game room gigant. In de typische muzieksteden blussen we het geheel dan af met een souvenirwinkel en dan is de mix redelijk compleet.

De steden die ik tot nu toe heb bezocht zijn: Louisville Kentucky, Indianapolis Indiana, Chicago Illinois, Toledo en Cleveland in Ohio (in Cleveland zit de Rock ‘n roll hall of fame), Boston Massachusetts, Providence Rhode Island, Hartford Connecticut, New York, Philadelphia Pennsylvania, Baltimore Maryland, Gainesville Virginia en nu zit ik in Washington DC.

Mijn hond Laska is mee en dat is wel gezellig. Die zit de hele tijd voorin en wordt elke dag weer op nieuwe plaatsen uitgelaten. Afgelopen weekend was het bal, want voor Boston had ik in geen 9 maanden een strand gezien (Tennessee ligt nou niet bepaald aan de kust). En Laska is altijd gek op strandwandelingen geweest, dus dat was even heerlijk. Het was een piepklein strandje, maar gisteren in Atlantic City hadden we gewoon een “Wijk aan zee” strand voor ons zelf. Heerlijk!

Ik sta er elke dag weer van te kijken hoe Amerikanen met je meedenken. Ze helpen me allemaal aan een volgend contact en er gaan dus behoorlijk wat deurtjes open. Om een voorbeeld te noemen; ik wilde alle casino’s in Atlantic City afgaan (het Vegas van de oostkust). Maar bij de eerste stop van die dag sprak ik een man die het geluid en licht deed bij alle casino’s. Hij zei; je kan het veel beter aan mij overlaten, want ik ken ze allemaal en ik weet wie je moet hebben.

Van dat soort dingen word ik heel gelukkig. In de tussentijd hebben we van 1 fabriek de prijzen binnen en daarvan verwacht ik binnenkort de samples. Van de tweede fabriek hebben we binnen een week ook prijzen en dan weten we wanneer we van hun de samples kunnen verwachten. Dat is wel spannend, want het moet er natuurlijk wel uit zien zoals ik het nu verkoop.

Voorlopig gaat het hier dus erg goed. Ik geniet erg van het rijden door de schitterende natuur en het leuke contact met de mensen die ik bezoek.  Je komt toch maar overal binnenvallen…….

Na de nodige adressen te hebben bezocht, hebben we er weer 1 dealer bij op Beale Street (DE tourist trap van Memphis). Daarna ben ik bij het Heartbreak Hotel geweest (zie foto, al moet je wel  ERG goed kijken) en dit hotel wil onze krukken waarschijnlijk in hun bar. Ook kreeg ik daar het nummer van degene die over ALLE Elvis merchandising gaat, dus die ga ik deze week bellen. Alleen bij Graceland heb je al 7 souvenir shops dus dat zou erg fijn zijn. Inmiddels heeft zich na een mailing ook een dealer in New Orleans gemeld (op Bourbon Street en dat is weer DE tourist trap van New Orleans) dus al met al gaat het gewoon goed.

Over een uur rij ik naar Knoxville (en dat is gelukkig wel drie uur rijden). Ik ga daar eerst in Knoxville dealers zoeken, dan een nachtje bij mijn coach en zijn vrouw slapen (hond gaat natuurlijk weer mee) en morgen richting Dollywood en alle andere attracties en shops in dat gebied (en dat zijn er nogal wat!).

We zijn nu wel redelijk gewend om elkaar telkens een paar maanden niet te zien, maar het blijft super om weer bij elkaar te zijn. De week in Nederland was er ook een die ik lang niet heb gehad. Geen afspraken, geen klok in de gaten houden, weinig mail en heel veel leuke dingen. Lekker even een ritje op de motor maken, samen boodschappen doen, samen naar de kermis. Het zijn dingen die heel gewoon zijn, maar die meteen een stuk leuker worden als je dat eens in de zoveel tijd samen doet. Dennis was de hele week vrij en was ook op Schiphol, terwijl mijn vriendin me alleen zou afhalen. Maar hij was er dus ook.

Afgelopen maandag ben ik weer richting de VS vertrokken. En niet in de allerbeste staat; met een enorme keel en snipverkouden.  En ik ging naar Nederland om een aantal beslissingen te nemen, maar we kwamen er eigenlijk niet uit. We hebben zoveel opties.  Zo zou ik na de opstartfase de boel ook vanuit Nederland kunnen runnen. Ik heb nu alle contacten die ik nodig heb en dat vormt dus geen belemmering meer. Omdat we er niet uitk kwamen, hebben we besloten voorlopig niets te besluiten. Dus stapte ik eigenlijk nog met een groter vraagteken op het vliegtuig dan dat ik aankwam in Nederland.

En net nu ik net een beetje gewend ben aan nederlandse tijd, ben ik weer in de VS.  Kortom; de energie die ik nodig heb voor het tweede spoor (groothandel) is er nog niet helemaal.  Maar door bepaalde gebeurtenissen heb ik er alle vertrouwen in dat die weer gaat komen. Allereerst heb ik dinsdagochtend mijn hond opgehaald. Dat maakt het appartement altijd weer een stuk gezelliger. En vandaag heb ik een “mini sales tour” gehouden. Ik had de afgelopen tijd mijn hoop gevestigd op mijn sales agent, maar die heeft tot nu toe niet veel opgeleverd. Dat kwam ook doordat hij pas net een maand de nieuwe prijzen heeft (de prijzen als we het in China laten maken) en vlak voordat ik wegging heb ik alles on hold gezet. Nu ga ik zelf de verkoop doen, want dat vind ik ook eigenlijk het leukst.  En aangezien de eerste container toch pas in januari of februari arriveert, heb ik daar ook alle tijd voor.

Na vandaag heb ik helemaal het idée dat dit een goede beslissing is geweest. Ik heb een klein tourtje gemaakt in Nashville en de grootste souvenirwinkel (Legends, met 3 winkels) heeft meteen besteld en jawel, ook het Willie Nelson museum! Bij elkaar heb ik in 2 uur tijd net zoveel verkocht als op de beurs in New York (al lopen daaruit ook nog een paar zeer interessante zaken……). Voor mijn bureau hang teen grote kaart van de VS en ik ben nu twee sales tours door het land aan het plannen; een richting het Noordoosten (New York, Boston, Chicago) en een richting het Westen (Vegas, LA, Phoenix, Texas). Weg met beurzen en vertegenwoordigers; Suzanne komt naar je toe dit najaar!! Twee krukken en een gitaarkoffertje mee in de bus, orderformulieren en flyers, mijn hond naast me en achterin een matras. Jihaa rest van het land, here I come!!! Ik moet nu van de 300 nog maar 270 krukken verkopen!

Hoewel het natuurlijk jammer is dat de winkel nu dicht is, heeft het ook voordelen. Geen kleine kinderhandjes die nogal wat kapot hebben gemaakt de afgelopen tijd, geen hond die buiten een stuk interessanter vindt en geen zwervers meer voor de deur.

Ik lees op Wereldeditie vaak een hoop commentaar op Amerikanen, vooral door mensen die er nog nooit geweest zijn. Amerikanen zouden oppervlakkig zijn. Nou, ik heb de laatste paar dagen echt hartverwarmende reacties gekregen. Vaste klanten, die me op de laatste dag nog even het allerbeste wilden toewensen. Mensen gunnen het je hier echt en dat is iets wat ik in Nederland nog wel eens mis.

Een man die aan de overkant werkt, is hier 14 dagen achter elkaar langsgekomen en kocht elke dag wel iets. Dus de laatste keer dat hij langskwam was best raar, je krijgt toch een band met de “ vaste gezichten”; zoals de drie concierges van het gebouw, andere ondernemers en veel mensen die werken op 2nd Avenue.

Op zaterdag is ook de familie Taylor langsgeweest. Zij hebben Dennis gesproken op de NAMM (de grootste muziekbeurs in de VS, waar wij een stand hadden). De Taylors hebben een eigen reality serie op CMT (Country Music Television, een dochteronderneming van MTV). Het gaat over Darren Taylor, een gescheiden man met drie zoons, die na jaren Andrea tegenkomt, een dame met drie dochters. Ze zijn inmiddels getrouwd en omdat het zo’n muzikale familie is, hebben ze een eigen serie waarin muziek een belangrijke rol speelt.

De opnames worden nu gemaakt en vanaf januari uitgezonden. Omdat ik nog een hoop showroommeubilair had, heb ik met hem afgesproken dat alles wat op 31 juli nog niet verkocht zou zijn, door hun gebruikt mocht worden. Daarmee zijn we een van de sponsors en zijn onze meubels dus vanaf januari dagelijks op CMT te zien. We zien wel weer wat daar uit gaat komen. En het scheelt mij weer opslag en een hoop gesleep.

Ik ben me nu in mijn nieuwe kantoor (thuis) aan het voorbereiden op de grote beurs in New York half augustus. We wachten nu op prijzen uit China, omdat we te vaak gehoord hebben dat onze spullen geweldig zijn, maar het is te duur voor een detaillist om het nog een keer door te kunnen verkopen. Op de beurs in New York sta ik zelf en kan ik verkopen tegen de nieuwe prijzen. Het is echt een “make or break” beurs want er wordt OF een grote order geplaats (of veel kleine) OF we stoppen ermee in de States.

 De sales agenten waarmee we nu werken hebben nu al contacten met Guitar Center (180 winkels), het Marriott hotel en de Cracker Barrel (restaurantketen met 400 + giftshops erbij). Zij zijn erg positief en verwachten veel van de beurs. Ik ga het over twee weken allemaal zien. Morgen sta ik voor de klas voor een groep studenten. Daar heb ik erg veel zin in, want ik mis het overdragen van kennis erg. In Nederland gaf ik veel workshops en dat ligt nu helemaal stil. Maar als het niks wordt op de beurs, dan zal ik eind oktober waarschijnlijk weer in Nederland zijn. Over 3 weken ga ik sowieso voor anderhalve week naar Nederland, onder andere voor de kermis in Heemskerk!!!!