Het was even schrikken, om alles wit te zien van de sneeuw, want ook hier heerste Koning winter en er moest flink gestookt worden om de boel een beetje te verwarmen.

Maar na een paar dagen van jetlag, bibberkou en bijkomen, belande ik weer in m`n gewone doen. En wat is mooier dan na een heerlijke reis, thuis komen. En dat is in mijn geval, een klein gehucht, wat bij een gemeente van 220 inwoners hoort in het departement , Correze. Het is een geweldig mooie streek met glooiende heuvels en beboste stukken, in de valei van de rivier de Dordogne. Wij, mijn partner Tokke en ik, bewonen een 300 jaar oude boerenhoeve, midden tussen de weilanden en bebossing op ongeveer 285 meter  boven de zeespiegel.  Na jaren in de horeca gewerkt te hebben, proberen we hier wat te maken van onze retraite. Het is al weer tien jaar geleden dat we de kans kregen om dit bizondere plekje te gaan bewonen. En eerst moest er flink geklust worden, want op het oog zag alles er wel bewoonbaar uit, maar na een poosje bleek het dak toch te lekken en moesten alle antieke hardstenen dakplaten eraf. Het was te kostbaar voor ons om het te renoveren, dus kwam er een dakbedekking van nieuwe dakpannen op. Ook de elektriciteit, de waterleiding en verwarming werden vernieuwd en van het èèn kwam het ander. Dit klinkt bekend in de oren van iedereen die een oud huis gekocht heeft..Maar nu tien jaar later is bijna alles onder handen genomen en leeft het hier prima en genieten we van alles wat dit land te bieden heeft, natuur, zon en ruimte.

Op de 6000 meter, die rondom het huis ligt, willen wij graag onze hobby uitoefenen, tuinieren!  Een gedeelte is gras, een gedeelte is groentetuin en de rest is verdeelt in borders. Het is anders tuinieren dan in Holland, want het kan behoorlijk droog en warm zijn in de zomer.

Waarom Frankrijk?? Ik ben erfelijk besmet door mijn ouders, die enorm francofiel waren en ons al van jongsaf meenamen naar dit geweldige land. Met altijd het idee in m`n achterhoofd van: ooit wil ik een huisje in Frankrijk, zag ik dit gerealiseerd in 1988 toen we een piepklein ,,Hansje en Grietje,, huisje konden kopen, hier in de buurt. Na 10 jaren van renovatie hebben we dit ingeruild voor een groter en permanent huis.

Er is een legendarisch verhaal van een politicus, die van Frankrijk heeft gezegd: Mooi land, maar er moeten geen Fransen wonen. Zeg nu eerlijk, hoe zou het land zijn zonder Fransen. Geen stokbrood, geen alpinopet geen gebaren met praten. kortom geen Frankrijk!

Ik wil proberen om in de komende tijd wat typisch, Franse verhalen te vertellen. Een beetje in de trant van het dagelijkse leven, hier en rondom ons.

We hadden voor twee nachten een bungalowtje op een eilandje gehuurd. De boot bracht ons daar en het leek heerlijk idyllisch… Echter zo gauw de boot weg was ging een grote generator aan en bleek het resort een bouwplaats te zijn waar het vergeven was van diesel en verfdamp. Het hutje zelf was ‘very basic.’

Voor ons te erg en de tweede dag hebben we ons weer op laten halen en zijn we na het bezoek aan het apeneiland naar het enorme en luxe hotel op Catba eiland gebracht.

De apen op het eiland zal ik niet gauw vergeten. Ik gaf ze wat snoepjes en ineens beet er een in mijn enkel omdat hij vond dat er vast nog meer snoepjes in mijn tas zaten. Gauw de zee in, die hier wel mooi schoon leek en uit laten bloeden. Jodium erop (een en ander blauw spulletje van de strandwacht die hiermee al op het strand wachtte, blijkbaar gebeurt dit bij ieder bezoek) en gelukkig behalve wat pijnlijk geen gevolgen… tot nu toe…

Al met al was ons bezoek aan Halong Bay beslist de moeite waard en een must voor iedere toerist. Wat vooral opvalt is dat je in de baai er geen moderne boten of vermaak aantreft, allemaal oude boten, die zich alleen verraden door de vele aircokasten aan de buitenzijde.

Onze terugreis naar Hanoi van 180 km was een ware kamikase rit in een kleine bus, Hij haalde bij voorkeur luid toeterend lange stromen vrachtwagens in als er een tegenligger aankwam of voor een hoge brug. Wij verdrongen dit alles door onze ogen even te sluiten.

Voor ons was op het laatste moment nog een boze chauffeur omdat we erop stonden weer afgeleverd te worden voor ons guesthouse. Altijd blijven lachen, maar op je stuk staan. Dat kostte hem wel zijn fooi natuurlijk. Klinkt trouwens erg leuk, schelden in het Vietnamees, de rest van de bus lachtte zich een rotje. 

Natuurlijk kenden we in Europa de Vietnamese keuken al. Nou hier heeft het onze verwachtingen meer dan overtroffen. Bijna overal hebben we hier heerlijk gegeten, veel groentes, vis, lekkere roerbakschotels en alles zeer betaalbaar. Een goed maal in een redelijk luxe restaurant, kost ca 7 Euro pp. Inclusief de twee pilsjes de vrouw.

Natuurlijk zie je maar een heel klein stukje van een land als je maar een paar dagen  bent. Onze algemene indruk tot nu toe: erg aardige mensen, redelijk modern, minder groen, mooi en schoon dan Thailand, heerlijk eten, niet duur-wel duurder dan Thailand.

Nu terug in Hanoi bezoeken we vandaag het historisch museum en gaan morgen weer terug naar Bangkok en vandaar weer terug naar Europa, naar regen en sneeuw, maar ook eigen huis en haard.

Dag huis, dag poes Noesse- die altijd weer bij ons komt wonen zo gauw we er weer zijn- dag mooi landschap en vooral: dag Phairoh, Teun, Oenisa en Anthony. Dank voor alles en we zullen jullie missen  Afscheidnemen van de familie en het Thaise leven in de bergen doet altijd een beetje pijn, maar het vooruitzicht van een weekje Vietnam maakt veel goed. Daar gaan we dan, natuurlijk weer teveel gekocht aan tassen en kleedjes, dus de koffers zijn nu al vol. Die laten we dus in Bangkok bij familie van Pairoh en trekken met de rugzakken verder naar Hanoi. The Grey Backpackers… een jonge Noorse noemde ons ‘Cool Ladies’. 

Je vraagt je van tevoren af hoe het eruit zal zien, Vietnam. Merk je nog iets van Franse en Amerikaanse of Russische invloeden? Lijkt het op Thailand?

Met het prachtige moderne vliegveld van Bangkok nog voor ogen landen we op het enigszins verouderde en redelijk armoedige vliegveld van Hanoi. De taxi van het guesthouse stort ons in het chaotische verkeer van deze hoofdstad. Op de snelweg rijden ook brommers en scooters en iedereen toetert de hele tijd. De georganiseerde chaos, die nog erger wordt als je de stad in rijdt!!

Je denkt daar kom ik nooit tussen, maar alles rijdt en voegt in en uit en toetert en toetert.

Onze monden vallen open. Het landschap buiten de stad  is vlak, met rijstvelden waarop veel mensen met de bekende Vietnamese hoeden werken, geholpen door buffels en soms een kleine tractor. De huizen zijn smal, een meter of vijf, allemaal verschillend van hoogte, gebouwd van steen. Veel kolommetjes en balkonnetjes. Met eens felle kleuren-alleen op de straatgevel- maar over het algemeen een beetje verwaarloosd. We hebben ons laten vertellen dat men belasting betaald voor de breedte van het huis, maar dat men in de hoogte mag bouwen wat men wil. Huisjes van 1 laag staan er naast die van 5 lagen.

De leeftijd van de bevolking lijkt zich altijd tussen de 15 en de 25 te bevinden. Wij vragen ons af wat er met de rest is gebeurd…Gesneuveld in een oorlog? Het verkeer? Of hebben ze hier het recept voor eeuwig jong gevonden?

De eerste dagen verkennen we de chaotische oude stad. Ook bezoeken het ‘water puppet theatre’ een theater met een vijver van ca 10 x 10 meter waarop houten poppen ronddansen op mistieke Vietnamese muziek. De poppen worden bestuurd door mensen in het water achter een bamboescherm  door middel van lange stokken (onder water) met draden erin. Naast de vijver zit  het orkest, geheel in stijl, met oude traditionele instumenten en klederdrachten. Het zijn allemaal gezongen verhalen over het boerenleven in Vietnam, met veel draken en slangen. Heel bijzonder en een aanrader voor de tourist.

De derde dag gaan we met de bus naar Halong, aan de zee van Tonkin. Natuurlijk willen we het belangrijkste toeristische item van Vietnam niet missen! De Halong Bay staat op de Wereld Erfgoed lijst. De monumentenlijst van de Unesco. Daar komen we aan boord van een van de (men zegt) duizend grote jonken die allemaal hutten aan boord hebben voor een man of twintig. Heel luxe. We varen direct uit, de Halong Bay op en om ons heen zien we de wondere wereld van het karstgebergte dat hier als prachtig gevormde rotspunten uit zee oprijst. Je kunt niet stoppen met fotograferen van zoiets moois!

Na enkele uren komen we bij drijvende dorpen van vissers en bezoeken we eilanden en grotten. Helaas drijft de zee vol met plastic afval.  In de nacht ligt de boot in de buurt van een aantal andere jonken voor anker op zee, die hier opmerkelijk rustig is.  Om ons heen kleine roeibootjes met meisjes die van alles willen verkopen. Afdingen, afdingen tot je hebt wat je hebben wil voor de normale prijs. Madaaaam, You buy from me?????

 (Wordt vervolgd)

Zo gauw ze daaruit naar de koelcel gaan, beginnen ze te spruiten.  Dan worden ze in schaduwkassen in de volle grond gepoot, waar goed met buffelpoep gemest is. Een van de werknemers hakt een gat en een ander poot de bol daarin. Flink beregenen en de groei kan beginnen, de warmte doet de rest.

Het klink allemaal heel simpel, maar dat is het natuurlijk niet. In het begin is er de nodige tegenslag geweest. En nog!

Om de vrachtwagenoplegger met container, 20  km lange weg, de berg op te krijgen, was de eerste jaren een probleem. Voornamelijk de bochten waren te krap voor het lange vervoer. En de eerste jaren raakten er diverse trailors van de weg af en moest er een kraan aan te pas komen, om hem weer op de weg te takelen. Ook de elektriciteitsdraden over de weg, vormen een obstakel. Hiervoor gaan er jongens mee, die op de container staan en met bamboestokken de draden omhoog duwen. Op het ogenblik zorgt de verlader dat er een extra truck meegaat, om de trailor door de bochten te trekken.

En er is geen mechanisatiebedrijf om de hoek, waar even een onderdeeltje gehaald kan worden. Ook voor spuitmiddelen was het zoeken, naar het juiste adres en middel. En…..vergeet het grillige weer niet. Tijdens de warmteperiode, slagregens en soms storm. In het koudere seizoen, soms nachten met een paar graden boven nul en droogte.

Om alles te voorzien van water, zijn er divere bekkens gemaakt en er is zelfs een stuwdam opgehoogd, om het water uit de bergen te verzamelen.

Het leven in de bergen van Thailand heeft  zijn charme. Naast het harde werk, is er het wonen in de natuur en de vrijheid van de ondernemer met minder ge- en verboden, zoals dat in Holland is. De Thai is een vrolijk en goedlachs volk. Ze lopen niet hard, maar zijn taai en trouw. Al veranderd er wel het een en ander door het oprukken van de economie.

Maar al met al is het een hard leven en niet eenvoudig om je staande te houden.

Voor mij is het een lust voor het oog, als ik de bloemen, met een ongekende kwaliteit voor Azië, ingepakt in dozen, met de tekst: ‘Meeldijk Flowers’ op weg zie gaan naar de klanten.

Het verblijf van mijn vriendin en mij zit erop. Wij gan nog een weekje naar Vietnam, voordat we op het vliegtuig naar Europa gaan.

We kijken weer terug op een bewogen en heeerlijk verblijf in het Noorden van Thailand, bij het bedrijf van m’n zoon en schoondochter.  En volgend jaar komen we zeker weer terug.

Sawadee Kha !!!!!!

In 1998 is hij hiernaartoe gegaan en heeft een leliebloemenbedrijf opgebouwd in de heuvels, ca 30 km ten noorden van Chiang Mai. We hebben een leuk houten huis ter beschikking op zijn leliekwekerij.

Het groene noorden van Thailand.

Het is hier een schitterende omgeving, altijd groene bergen  tot ca 2500 meter hoogte. Begroeid met oerwoud en teakbomen, met lager in de valleien rijstvelden en grote lappen grond met koolsoorten en sla. Ertussendoor staan veel schaduwkassen, voor het telen van de jonge plantjes en bloemen.

In deze streken werden vroeger veel papavers voor de opium geteeld, maar sinds dat verboden is, verbouwen veel mensen groenten. Gestimuleerd door de overheid en de Thaise koning, zijn veel ‘Royal Projects’ gestart om de mensen een nieuwe bron van inkomsten te geven. Zo worden er nu paprika’s, icebergsla en tomaten geteeld. Een project voor druiventeelt, waar ook Teun aan meedeed is mislukt omdat het resultaat niet bracht wat men ervan verwachtte.

Behalve de autochtone Thaise bevolking wonen in deze bergstreken veel stammen die oorspronkelijk uit China, Laos of Myamar (Birma) zijn gekomen, zoals Hmong, Lisou, Karean en Grote Thai. De diverse groepen leven in hun eigen dorpen, in familieverband. Zij ontvangen graag toeristen  om hun borduursels, sieraden en geweven kleden te verkopen.

 We bezochten deze week een expositie in Chiang Mai van een fotografe die zich heeft verdiept in de culturen van de diverse bergvolkeren.

Prachtige foto’s die op ons diepe indruk hebben gemaakt. De naam van de fotografe is Victoria Vorreiter en de naam van de expo: Patterns, Passages and Prayers. Haar website: www.tribalmusicasia.com

In onze naaste omgeving wonen vooral Hmong, die leven van het verbouwen van groente. Man en vrouw werken gezamelijk op de velden. Hun grootste bezit is hun pick-up truck, meestal een Toyota. Hoog opgeladen met kolen of sla rijden ze dagelijks langs ons huis richting Mae Rim, waar het overslagbedrijf is.

Ons dagelijks leven tussen de Thaise bevolking.

Naast ons huis is een dorp met een schooltje, 4 soeprestaurantjes, een markt een paar keer per week. Pas is er een Christelijk kerkje gebouwd, wat ons nogal verbaasde. Op het schooltje naast ons huis, zitten 30 kinderen van 4 tot 8 jaar. In de vroege ochtend worden de kindjes gebracht met brommers, scooters en terreinwagens. De schooldag begint met het hijsen van de vlag en het zingen van het volkslied. Schattig om te zien, de kleintjes vaak nog in klederdracht met een blauw schortje erover. De hele dag horen we zingen en tellen. Ze eten en slapen tussen de middag op school.

Niet alle kinderen gaan naar school, vooral bij de rieten huisjes in de velden zien we overdag vaak kleine kinderen in de schoolgaande leeftijd waarvan wij ons afvragen of ze niet lopen te spijbelen.

Doordat we graag wandelen-vooral als het niet te warm is, dus voor 12 uur- komen we op prachtige plekken en ‘praten’ met de mensen waar we langs komen. De mensen zijn allemaal erg aardig, big smile, en heel relaxed.

De groet hier is Sawadekaa als een vrouw het zegt, een man zegt Sawadekap. De kinderen roepen ons na bye bye, hello en how are you.

Over het algemeen zijn de mensen klein, fijn en vooral de vrouwen, echt mooi. Een zelfbewust en trots volk.

Vooral hier bij de bergvolkeren zijn nog veel arme mensen, die behalve hun pick up en mobiele telefoon weinig bezitten, maar als je kunt leven van wat het land je geeft, in een aangename temperatuur met een goede gezondheidszorg en mogelijkheden om je kinderen naar school te laten gaan, wat heb je dan eigenlijk nodig.

Elk jaar valt weer op dat er meer –en nettere- restaurantjes en winkeltjes komen, de internetverbinding beter werkt, nu gewoon vanaf ons terras en er weer meer nieuwe resorts en mooie huizen zijn gebouwd.  Een omgeving die zich snel ontwikkelt. Dagelijks rijden er nu groepen westerse mensen op gehuurde quads langs om in de bergen het ‘echte’ Thaise countrylife te zien.

Mijn beide zoons zaten in Holland samen in de bloembollen-cultuur.

Om voor beide gezinnen betere toekomstmogelijkheden te scheppen is mijn zoon Teun in 1998 met zijn vrouw Phairoh, die Thaise is, en hun twee kinderen (toen 5 en 2 jaar) vertrokken naar Thailand om daar-vanuit het niets- met op zak alleen vakkennis, een leliebloemenbedrijf op te bouwen.

Een hutje om te wonen en een groot stuk land in de heuvels op 1000 meter hoogte in de bergen boven Chiang Mai  was het begin van een bloeiend bedrijf waar nu veel mensen uit de naaste omgeving werk vinden.

Door de hoge ligging is het klimaat (constant ca 30 graden, het hele jaar door) geschikt voor de verbouw van lelies; lager zou het te warm zijn !

 De leliebollen komen uit Nederland in vriescontainers en worden dan op het bedrijf bewaard in vries en koelcellen. In gedeeltes wordt het uitgeplant in schaduwkassen, om het gehele jaar een constante productie van bloemen te kunnen hebben.

Van bol tot bloem duurt het proces ca drie maanden. In die tijd wordt er veel water gegeven en de planten met zorg omringd. Dan worden de prachtige lelies gesneden, verpakt en per koelwagens vervoerd naar Chiang Mai en vandaar naar Bangkok, waar ze gebruikt worden bij ceremonies en als decoratie in de luxere hotels.

Mijn zoon en zijn vrouw werken erg hard, zijn van ‘s morgens vroeg tot laat in de avond en ook in de weekends druk met de zaak. Vakantie voor hen beiden is practisch onmogelijk De kinderen zitten op middelbare scholen in Chiang Mai en komen graag in de vacanties naar Europa en spreken nog steeds goed Nederlands.

Kortom, het zien dat het je kinderen en kleinkinderen goed gaat en het genieten daarvan is wat alle ouders graag willen.

Laat ik me eerst even voorstellen.

Ik ben geboren in 1946 en opgegroeid tussen de bloembollen in de Anna Paulownapolder, in Breezand. Jong getrouwd, kreeg drie kinderen en woonde in die tijd in Anna Paulowna en Breezand. Toen de kinderen groter waren zijn we verhuisd naar Wieringerwaard. Samen met mijn partner, Roelof de Boer, in Wieringerwaard altijd Tokke genoemd, had ik daar twee horecabedrijven, waaronder het bekende “Wapen van Wieringerwaard”, het oudste café van de polder en het sociale middelpunt van de omgeving.

Op mijn vijftigste ben ik de rust van het Franse land gaan opzoeken en heb mijn hart verloren in het zuiden van de Correze aan een eeuwenoude boerderij bij Le Pescher, in de Dordognevallei. Daar leef en geniet ik nu al weer vele jaren met Roelof van een prachtige heuvelachtige omgeving, omringd door onze katten, kippen  en hond. Hier wijd ik me aan mijn andere liefhebberijen: tuinieren, koken en schilderen!

Kortom een heerlijk leven, …..maar dan ineens moet ik eruit…. REIZEN, de wereld in. Andere culturen zien en genieten van hun leven en hun land.

Iedere winter breng ik een aantal weken door in Thailand, woon dan in een eigen-echt Thais- huisje op het terrein van mijn zoon en bezoek vandaar uit samen met een vriendin bijzondere plekken in dit prachtige land en de landen in de omgeving. Afgelopen jaren hebben we China, Laos en Cambodja bezocht, dit jaar staat Vietnam op het programma.

Het beleven van reis-avonturen en het meemaken van het dagelijks leven in andere landen zijn voor mij bronnen van inspiratie om door te vertellen en daarom werk ik graag mee aan de wereldeditie van het Noord Hollands Dagblad.

 Ook kun je mijn dagelijke belevenissen volgen op tons.skynetblogs.be .