Het gesprek ging die dag over emigreren naar Australie. Voor de zoveelste keer. Marco was daar een aantal jaar eerder op vakantie geweest en op slag verliefd geworden op het land, de cultuur, de relaxte levenswijze, het mooie weer. En vaker en vaker had hij het er met Yvonne over hoe het zou zijn om daar te wonen. Zo vaak, dat zij ook enthousiast was geworden en op die dag besloten we te stoppen met er alleen maar over te praten en de droom werkelijkheid te laten worden.

Zo stonden we een week later bij een bureautje in Amsterdam dat de emigratie wel even voor ons zou regelen. Helaas bleek dat toch iets minder gemakkelijk dan ze ons wilden laten geloven en iets duurder dan ze in de advertentie hadden gezegd. Dus besloten we het heft maar in eigen hand te nemen. Niet wetende wat ons allemaal nog te wachten zou staan. Want hoe relaxed die Australiers ook mogen zijn, ze laten je er niet zomaar definitief binnen. Daarvoor is papierwerk nodig, heel veel papierwerk. Om te bewijzen dat je aan een enorme waslijst van eisen voldoet. Ben je echt wel al tien jaar samen, ben je echt wel in Nederland geboren, ben je echt wel het kind van de ouders die je zegt te hebben, heb je echt geen schulden, heb je echt de werkervaring die je zegt te hebben. En zo gaat de lijst nog een tijdje door. Geloven ze je eindelijk, dan komen de testen. Zo wordt je Engels bijvoorbeeld een dag lang onder de loep genomen. En bekijken ze je gezondheid. Twee dagen testen, tot het maken van röntgenfoto’s aan toe.

Twee jaar lang bestond ons leven uit spanning, onzekerheid, maar vooral uit het invullen van formulieren. Maar met resultaat: in december 2007 kregen we een emailtje van de Australische overheid waarin we van harte uitgenodigd werden in Australie te komen wonen en werken!

Een half jaartje later bevonden we ons dan ook op Schiphol, om na een emotioneel afscheid van de familie op het vliegtuig richting Melbourne te stappen. Waar we nu alweer zo’n 2,5 jaar wonen. Sterker nog, we mogen onszelf inmiddels offcieel Aussies noemen. Maar na een jeugd in Landsmeer en Edam voor Yvonne, in Enkhuizen voor Marco, jarenlang wonen in eerst Alkmaar en later in Egmond aan Zee houden we het voorlopig in ieder geval nog maar even op noordhollandse import Aussies.Hoe vertrouwd het uitzicht op de Yarra ook al is…

Bij de tweede dag in Brisbane vond ik werk als zelfstandig timmerman in een groot project dat nog voor een 15 maanden werk zou leveren. Heel veel geleerd hoe er in Australië werd gebouwd (heel anders dan in Nederland) en een prachtige tijd meegemaakt. Maar de zomers, oh die zijn heet, en de zon, oh die brandt. De staat Queensland heeft het hoogste aantal huidkankerpatiënten ter wereld en je wilt wel geloven waarom. Winters zijn zo mooi, maar zomers, foei het kan goed heet worden.

Gedurende mijn tijd aan dit project werd ik gepromoveerd tot opzichter en leerde alle werklui kennen. Hier raakte ik bevriend met een andere Nederlander die in de eerdere jaren ’80 met zijn ouders was geëmigreerd. Wij begonnen een partnership na beëindiging van het project en hebben daarna nog 5 jaar samengewerkt totdat wij beiden van baan veranderden. Alweer een prachtige tijd meegemaakt en hard gewerkt met 6 dagen per week en dagen van 6 tot 6.

Terwijl ik nog aan het grote project werkte, werd het eerste en tweede stage van het drie stage project opgeleverd en in gebruik genomen. Een van de verplegende dienstmeisjes stond mij wel aan en dit werd mijn vrouw.

Na al met al 14 jaar als timmerman, aannemer en werkgever in de bouw begon ik veel last van mijn rug te krijgen en begon ik naar ander werk te zoeken.

 In 1997 begon ik als gevangenisbewaker in Darwin, Northern Territory en begon mijn dienst als rijksambtenaar. Wat een verschil in werk ethic. Heel veel lol gehad en weer ongelooflijke levenservaringen opgenomen. Na 8 jaar in Darwin en een scheiding achter de rug moest ik het besluit nemen om een prachtige baan weg te geven en twee kinderen achter te laten om een nieuwe relatie voor te zetten in Brisbane. Dit was een heel zware beslissing die ik niet makkelijk nam maar nu na ruim vier jaar zeer positief op terugkijk.

Na meer scholing en ijverigheid ben ik weer aan het werk in een gevangenis maar nu als werkvoorbereider in het onderwijssegment met ruim 200 leerlingen en 13 werknemers onder mijn hoede. Meeste dagen zijn uitdagingen met gevangenen die van alles verzinnen om hun eigen weg te krijgen en de altijd gecompliceerde contracten die moeten worden vervolgd om alle wetgevingen en contractuele nijverigheden te voldoen.

Gelukkig heb ik een geweldig team op het werk, een bloedmooie vrouw en twee meer lieve kinderen die mijn leven in mooi Australië prachtig maken.

En dit is mijn verhaal.

 Op 16-jarige leeftijd begon ik als leerling-timmerman bij een kleine aannemer en werkte daar voor 4,5 jaar voordat ik naar een andere aanneming maatschappij ging waar er meer commerciële projecten waren en waar ik vakantiebonnen kreeg. De vakantiebonnen alleen waren al een ongelooflijke loonsverhoging in plaats van de vakantietoeslag of 17% over 4 weken loon.  Na zes jaar in weer en wind te hebben gewerkt begon het timmermanschap een beetje te knagen, ook al wist ik toen nog niet waarom.

Gedurende de kerst van 1988 gingen een kameraad en ik op vakantie naar Nieuw-Zeeland en ik was helemaal verkocht. Wat een prachtig land, mooi weer en zoveel ruimte, en rust op de weg. Toen wij terugkwamen in februari 1989 maakte ik de beslissing om Nederland te verlaten voor het prachtige New Zealand. Na informatie te hebben ingewonnen, kwam ik al snel tot de ontdekking dat de economie in New Zealand op z’n gat lag en emigreren niet een positieve stap zou zijn.

Als 22-jarige en vol met goede moed zijnde jongeling maakte ik het gemakkelijke besluit om dan maar naar Australië te gaan wat dat was vlakbij en zou wel hetzelfde als New Zealand zijn. In Mei 1989 de dag na de Pinksteren kermis maakte ik de eerste telefoongesprekken met Australische beambten (schor, een tekort aan slaap en een lichaam vol met drank van de vier voorgaande feestdagen) en in juli 1989 was alles rond.

In deze tijd was er veel belang voor meubelmakers en keukenbouwers (cabinetmakers) en mijn kwalificaties waren precies wat er gezocht werd in Australië.

November 1989 vertrok ik met twee kameraden (die wel op vakantie wilden voor een paar maanden) vanuit Nederland op weg naar Tasmanië want dat was niet te warm. Ik had contact gemaakt met Nederlandse mensen die al jaren eerder waren geëmigreerd om een basis te hebben en kwam daar dan met volle moed aan. Tasmanië was mooi, maar er was geen werk. Na twee weken rondom het eiland te hebben gereisd en veel mooie ervaring te hebben ingenomen was het besloten om naar het vaste land te gaan.

Hier raakten wij bij Tesselaar buiten Melbourne aan het werk en ik bleef daar totdat ik al mijn spullen vanuit Nederland van de container had. Mijn twee vrienden moesten rond februari weer terug naar Nederland en ik had een leuke baan als onderhoudstimmerman en het prachtig naar mijn zin. Na een paar maanden was het tijd om de rest van het land te zien en ik vertrok op weg naar het noorden.

(Wordt vervolgd)