Hoogtepuntje was toch wel dat Mark Tuitert iets later de gitaar pakte en samen met de coverband de “Coronas” het nummer “Keep On Rockin’ In A Free World” meejamde voor een uitzinnig publiek. Helemaal geweldig!

Maar nu bekruipt me het akelige gevoel dat het vanavond de laatste “echte” avond is hier in het Holland Heineken House. Geen huldigingen meer. Geen optredens van artiesten.

Geen biertjes meer drinken met collega’s na het werk. Het is afgelopen. Morgen gaat het huis om 20.00 uur dicht voor publiek. Daarna gaan we meteen beginnen met de afbouw. Een vreemd gevoel, ik heb het gevoel dat we er net lekker in beginnen te komen met z’n allen! En nu is het alweer bijna voorbij, veel te snel…

Voor mij persoonlijk heeft deze ervaring in het Holland Heineken House al mijn verwachtingen overtroffen. Naast mijn werk in de merchandise heb ik nog zoveel geweldige dingen kunnen doen en meepikken! Het ijshockey, de 1500 meter mannen, de middag in Whistler, downtown Vancouver… super om mee te maken allemaal.

Maar ook op sportief gebied zijn er zoveel bijzondere dingen gebeurd op deze Olympische Spelen. Het mooiste moment vond ik wel de gouden plak van Mark Tuitert, vooral omdat ik er zelf bij ben geweest in de Oval en later ook vooraan stond tijdens zijn huldiging. Maar de gouden plak van Nicolien Sauerbreij was ook wel een momentje!

Wow, echt kippenvel hadden we met z’n allen toen we haar gouden race bekeken op de schermen. We hebben staan juichen en springen van blijdschap. De terechte winnares voor de honderdste Olympische gouden plak voor Nederland.

Wat een superleuke meid is dat! Heerlijk! Het dak ging er gisteravond weer helemaal vanaf tijdens haar huldiging. En het feestje ging nog tot de late uurtjes door…

Nu maken we ons op voor de laatste loodjes voordat de eerste groep van de crew (waaronder ik) weer per KLM MD11 richting Amsterdam vliegt. Bij ons in de merchandise is er niet zoveel meer te doen: bijna alle artikelen zijn uitverkocht! Het enige wat er nog in onze shop te vinden is zijn de grijze sweaters, maar dan ook alleen nog in maat L.

De oranje mutsen, de pins, de sleutelhangers, de blauwe sweaters…alles is weg. Ongelooflijk! Het enige wat we veelvuldig verkopen is de kreet: “No, sold out!” Als het goed is, verkopen we morgen onze laatste sweater en kunnen we terugkijken op een zeer succesvolle verkoop. Hulde aan ons dus.

En dan rest ons alleen nog het afscheid…het was geweldig! En het was ook geweldig om al mijn ervaringen met jullie allemaal te delen. Harstikke leuk dat jullie me allemaal hebben gevolgd!

Met een hartelijke groet uit Vancouver,
Marije

In het Holland Heineken House dacht men er ook zo over en zodoende was men tijdens de race al druk in de weer met de voorbereidingen van Svens huldiging. Een hele speciale huldiging, want in dit geval zou Sven niet alleen gehuldigd worden om z’n prestaties van die dag, maar ook omdat hij dan de honderdste gouden plak voor Nederland in de geschiedenis van de Winterspelen in de wacht zou hebben gesleept. Dit moest dus een groot feest worden!

Vanaf het beeldscherm in onze merchandise shop (ik moest werken deze dag) zaten we in spanning de race te volgen. Het zag er veelbelovend uit. Wel een hele snelle tijd van Lee, maar uiteraard hadden we het volste vertrouwen in Sven. Hij moest en zou het gaan halen! Hij verscheen aan de start, reed vanaf het begin al ijzersterk weg. Volle concentratie was van z’n gezicht af te lezen. We waren in jubelstemming, wat ging hij hard! Z’n voorsprong op Lee breidde zich steeds verder uit. “In the pocket!” dachten we.

Tot aan ronde 17…de aanwijzing van Gerard Kemkers, de twijfel, de misstap over de pion, de verkeerde baan. Vertwijfeling, wordt hij nu gediskwalificeerd of niet? Sven lijkt niets in de gaten te hebben en rijdt door. Maar de beelden om Sven heen zeggen genoeg, langzaam begint het tot ons door te dringen dat Sven toch echt gediskwalificeerd gaat worden.

Terwijl hij zojuist de snelste tijd op de klokken heeft gezet! Sterker nog, een nieuw Olympisch record! Dit kan toch niet waar zijn?!  De stemming in het Holland Heineken House slaat meteen om. Van een vrolijke, gezellige, oranje menigte in een stille, bedrukte, ontgoochelde menigte die, met ongeloof in hun ogen naar de grote schermen aan het kijken is. Nooit eerder was het zo stil in het Holland Heineken House. En al snel begeven de mensen zich bijna in colonne richting de uitgang van de zaal. Wat overblijft is een zo goed als lege Medal Ceremony Hall. Wat een gigantisch feest had moeten worden, dreigde nu uit te lopen op één grote deceptie…

Maar toch…er was natuurlijk een andere medaille: Bob de Jong had het brons gepakt. Voor hem een hele mooie prestatie en er moest alsnog  gehuldigd worden. Drama of geen drama. Er was inmiddels een paar uur verstreken en de grootste shock waren we inmiddels te boven, ondanks de vele herhalingen die continue op de schermen werden uitgezonden. De zaal was weer goed gevuld, het bleek dat men waarschijnlijk alleen maar even een luchtje wilde scheppen na alle gebeurtenissen van die middag.

De huldiging was super. Prima sfeer, uitgelaten mensen en een uitgelaten Bob de Jong. Wat was hij blij! We vierden toch maar weer een feestje met z’n allen. Guus Meeuwis kwam daarna optreden. Nog meer feest. Alle handen in de lucht. En toen…kwam er nòg een speciale gast: DJ Armin van Buren ging een set voor ons draaien! Onaangekondigd! Dit was toch echt de klapper op de vuurpijl. Gedanst tot het bittere eind. Het werd uiteindelijk één van de beste avonden tot nu toe in het Holland Heineken House.

Zo zie je maar…niets is wat het lijkt…

Geen gesprek dat nìet over de Spelen gaat. Geen krant zonder een Olympische editie. Geen tv zender die gèen Olympische reportages uitzendt

Wij als crew van het Holland Heineken House hebben eigenlijk precies hetzelfde: de Olympische Spelen beheersen ons leven. Sterker nog, ons leven ìs de Olympische Spelen. En ons leven is het Holland Heineken House. Zelfs als we niet werken dan zijn we er te vinden, gewoonweg omdat we niks kunnen en willen missen en de sfeer gewoon te goed is om ergens anders naartoe te gaan. Tijd om het nieuws in de gaten te houden hebben we gewoonweg niet. Wat er in de rest van de wereld gebeurt, sijpelt maar mondjesmaat bij ons naar binnen.    

Uiteraard via internet en familie, maar ook via onze eigen krant, de Daily Dutch, die dagelijks in zowel het Nederlands als in het Engels verschijnt. Ondanks het feit dat de meeste ruimte in deze krant gereserveerd is voor Olympisch nieuws, zijn er hier en daar ook berichtjes te lezen over het wel en wee in ons kleine kikkerlandje. Toch wel fijn, komen we niet voor verrassingen te staan als we over iets minder dan 2 weken weer voet zetten op Nederlandse bodem…    

 Toch kan je nooit alles meemaken in het Holland Heineken House. Hoe graag we het ook zouden willen, er zijn wel eens dingen die je moet missen. Een optreden van Nick & Simon bijvoorbeeld, omdat je moet werken. Of je kunt een belangrijke schaatswedstrijd maar half volgen omdat je…ja…ook moet werken en je, nèt op het moment dat er een Nederlander aan de start verschijnt, uitgebreid advies moet geven aan een klant die niet weet of hij nu de grijze of blauwe sweater moet kopen…    

Zo’n moment had ik gister ook, ik moest de 1500 meter voor vrouwen missen. Al had dit niets met werk te maken: we gingen met 4 man naar een ski-wedstrijd in Whistler! Whistler, het bergdorpje waar onder andere de ski-, langlauf- en bobsleewedstrijden worden gehouden, ligt ongeveer 115 km ten noorden van Vancouver. Een behoorlijk eindje rijden dus. Om half zes ’s ochtends vertrok onze taxi dan ook al naar het busstation, waar we een uur later de bus in stapten voor onze ruim twee uur durende rit naar Whistler. De tocht was prachtig!

Het was een glasheldere dag, de uitzichten over het water en de bergen waren adembenemend! Whistler zelf was ook erg sfeervol, wel superdruk natuurlijk want de Super Combi stond op het programma. Geweldig gaaf om die skiërs zo snel af te zien dalen en in het echt is het veel steiler dan op tv! De sfeer zat er vanaf het begin ook al goed in: mensen uit allerlei verschillende landen stonden gebroederlijk naast elkaar, heerlijk in het lentezonnetje.

 Alle skiërs werden keihard aangemoedigd, veelal door de ontelbare koebellen die iedereen had meegenomen, wat het wintersportgevoel alleen maar aanwakkerde. Helaas moesten we alle vier weer werken ’s middags en gingen we al vrij vroeg de bus weer in, op weg naar het Holland Heineken House. Maar we hebben een prachtige dag gehad!    

… en wie schetste onze verbazing toen we de crewruimte binnenstapten? Het Wilhelmus en een grote Nederlandse vlag vol in beeld! Even dachten we nog dat het een herhaling betrof van de dag ervoor, maar het was toch echt Ireen Wüst die op het podium stond, met haar gouden plak al blinkend en wel om haar nek. Hebben we het dus toch niet helemaal moeten missen…

 Na 38 jaar is er vandaag een nieuwe koning opgestaan: Mark Tuitert. Held!

En ik was erbij. Ja, jullie lezen het goed, ik was er gewoon bij! Met een klein beetje geluk hebben ik en een collega ”via via” kaartjes weten te bemachtigen. En niet zomaar kaartjes… we kregen kaartjes helemaal vooraan op de tribune, bij een van de bochten. Topplaats! Helemaal super!

Wat een ervaring om bij deze wedstrijd aanwezig te zijn. De sfeer, de spanning. Het feit dat de mannen gewoon voor je neus aan het schaatsen zijn…er voor je neus schaatsgeschiedenis geschreven wordt. Onbeschrijfelijk! Kippenvel. 

Op deze momenten besef ik me dan ook goed in wat voor een bevoorrechte situatie ik me bevind: ik werk als één van de 190 vrijwilligers in het Holland Heineken House, een zeer gewilde job waar ruim 3000 mensen op gesolliciteerd hebben. Al mijn collega’s zijn super, het is elke dag een feestje in de Medal Ceremony Hall als klap op de vuurpijl krijg ik ook nog eens de kans om deze fantastische overwinning van Mark Tuitert live mee te maken in de Olympic Oval. 

Ik kijk nu al uit naar de huldiging van vanavond, dat zal me een feestje worden! 

De 1500 meter schaatsen is niet de enige sport die ik al live heb mogen aanschouwen. Gisteravond was ik getuige van de ijshockeywedstrijd Finland-Duitsland. In Nederland is ijshockey geen hele grote sport, dus ik ging zonder al te hoge verwachtingen opweg naar het ijshockeystadion in downtown Vancouver. 

In Canada echter is ijshockey volksport nummer 1, vergelijkbaar dus met voetbal in Nederland. De “Canada Hockeyplace”, waar de wedstrijd plaatsvond, telt bijna 20.000 zitplaatsen. Ik was dus redelijk overdonderd toen ik het stadion betrad. Dit had ik niet verwacht!

En dan de wedstrijd, wat een sensatie! Heel indrukwekkend om te zien hoe snel beide teams zich over het ijs begeven. Maar ook alles eromheen: de muziekjes, het opswepen van het publiek, de camera die zomaar vanuit het niets inzoomt op nietsvermoedende mensen die dan verbaasd naar zichzelf kijken op het gigantische scherm midden in de arena. Het is allemaal één grote show!

Heel anders dus dan de gemiddelde voetbalwedstrijd in de eredivisie. Finland versloeg Duitsland overigens met 5-0. En ook die uitslag zal je niet snel terugzien in het voetbal…

 Het eten in het Holland Heineken House is populair. Heel populair.

Brasserie “The Lodge” is alle dagen van de Olympische Spelen volgeboekt.  En dan heb ik het over twee lunch- en twee dinerrondes per dag, 128 zitplaatsen per ronde. Dat is niet niks!

De brasserie ligt linksboven de Medal Ceremony Hall en heeft dus het mooiste uitzicht van het hele Holland Heineken House. Vooral ’s avonds tijdens de huldigingen van de sporters en optredens van de Nederlandse artiesten. 

Dat bleek donderdagavond wel weer tijdens de prachtige huldiging van Annette Gerritsen en Laurine van Riessen! Wat een feest was het weer! Logisch dus dat deze plek “the place to be” is in “the place to be”, zoals het Holland Heineken House in zo’n beetje alle internationale media wordt genoemd.

Voor degenen die zich geen tafeltje kunnen permiteren in “The Lodge”, of gewoon te laat waren met reserveren, is er ook nog de foodplaza. Een soort van snackbar, met uitsluitend Hollandse specialiteiten, die zich achterin de Medal Ceremony Hall bevindt. En hier kunnen de bezoekers genieten van onder andere de volgende gerechten: broodje  kroket, broodje kip-kerrie salade, patat met, hutspot, zuurkoolstamppot en….boerenkoolstamppot met worst!

Vooral om de kroketten is heel wat te doen geweest: tot op de dag voor de opening stond de gehele lading van 12.000 kroketten nog vast bij de Canadeze douane, in quarantaine. Drama! Tot opluchting van de voltallige crew werden ze net optijd vrijgegeven door de Canadese immigration officers, want zeg nou zelf… het Holland Heineken House zònder de kroket… ik kan me er geen eens een voorstelling van maken…

Niet alleen de Nederlanders gaan zich te buiten aan al deze lekkernijen. Vooral de Canadezen lusten er wel pap van! Absolute favoriet is het broodje kroket, ook al is het lastig om uit te leggen wat dit nu precies is. “Fried sausage in a roll” komt misschien wel het meest in de richting. Ook de stamppotten vinden gretig aftrek. Vaak gehoorde kreten zijn: “this is delicious! Why don’t we have this here in Canada?” en “could I have the recipe for the burncohl please”?

Ook voor de “Canadese Nederlanders” is het met al deze gerechten een feest der herkenning en herinnering. Zo sprak ik gister een vrouwtje dat in geen jaren meer een kroket had gegeten. Ze was in de zevende hemel toen de Foodplaza medewerkster haar haar broodje kroket overhandigde. Ik heb nog nooit iemand zo immens blij een broodje kroket zien eten. Weemoed, herinneringen, vreugde. Voor haar met recht een soort van thuiskomen. Heerlijk!

Aangezien ik een avonddienst had, kon ik de wedstrijd live volgen in de Medal Ceremony Hall van het Holland Heineken House. Wat een sfeer! De zaal zat vol, iedereen in het oranje, zelfs de Canadezen! En schreeuwen met z’n allen toen alle Nederlanders het ijs betraden! De laatste ritten waren oerspannend, het gejuich dat losbarstte na de laatste rit oorverdovend! Echt prachtig om op deze manier een Olympische schaatswedstrijd te kunnen volgen en Svens overwinning te vieren!

Een paar uur later kwam hij het podium op in de Medal Ceremony Hall. De zaal begaf het bijna van ons gejuich! Sven werd er bijna verlegen van… Z’n gouden plak zou hij de volgende dag pas uitgereikt krijgen, maar om Sven alvast een voorproefje te geven van wat hem te wachten stond, kreeg hij een speciale Holland Heineken House medaille.

Vanuit de zaal werd deze gigantische gouden plak door het publiek naar voren gedragen. Geweldig! Sven was er dolblij mee! Om het feestje compleet te maken trad Marco Borsato op na Svens huldiging. Voor een eerste dag zeker niet verkeerd dus!

De gouden plak van Sven is niet het enige eremetaal in het Holland Heineken House. Sterker nog: er heerst een complete medaillekoorts hier in het huis! De reden? Wij van de merchandise verkopen de enige echte “golden medal bottleopener”. De naam zegt het al: een gouden plak waarmee je tevens een flesje bier kunt openen.

 Het perfecte souvenir. Nu hadden we van te voren gedacht dat dit artikel het leuk zou gaan doen, maar onze verwachtingen zijn compleet overtroffen: als warme broodjes gingen ze over de toonbank, soms wel met tientallen tegelijk! Gekkenhuis! Ook in downtown Vancouver en Whistler was men snel op de hoogte van onze medaille. Iedereen wilde er een! Met stip het meest gewilde item in heel Vancouver en omstreken! Een ware hype.

Gister (maandag) hebben we dan ook al onze laatste medaille moeten verkopen. Zelfs onze zo mooi gemaakte medal wall is weer veranderd in een kaal stukje muur. Ze zijn echt allemaal weg. Allemaal.

Tot grote teleurstelling van tientallen bezoekers. Nou, misschien wel honderden bezoekers. Sommigen van hen hadden een paar uur gereisd, door weer en wind, de lange wachtrijen buiten getrotseerd in de stromende regen, enkel en alleen voor een medaille… Tja, dan is het wel even slikken als je te horen krijgt “sorry, they’re sold out”.  

Ik ben benieuwd wat ze op www.marktplaats.nl gaan doen…

Donderdagmiddag hebben we even geoefend, door een paar uur speciaal voor alle crewleden open te gaan voor een zogenaamde Pre-Sale. En dat heeft ons geen windeieren gelegd! Iedereen was laaiend enthousiast over onze producten en de aankleding van onze “winkel”.

Dit was uiteraard heel fijn om te horen, na onze grote inspanningen van de laatste dagen. We voelen ons allemaal apetrots!

Onze merchandise winkel bevindt zich in één van de twee grote zalen die het Holland Heineken House  telt.  Het is een gezellige boel daar: één van onze buren is radio 538.  DJ Edwin Evers zal zijn show “Evers staat op” tijdens de Olympische Spelen live gaan uitzenden in een speciaal voor deze gelegenheid opgebouwde studio. Die zich dus schuin tegenover ons bevindt. Leuk feitje is dat hij pas tegen het einde van de middag in Vancouver begint met z‘n show, als het in Nederland nog vroeg in de ochtend is. Op deze manier behoudt hij zijn vertrouwde uitzendtijd.

Aan onze andere zijde zit het team van de Vitality Campus. Hier kunnen de bezoekers op een interactieve manier hun gezondheid testen, interactief bobsleeën en relaxen op heerlijke massagestoelen. Een goed initiatief om bezoekers op deze manier met hun gezondheid bezig te laten zijn! En de bobslee op de stand is superstoer! De massagestoelen moet ik nog even uittesten…

Ook bevindt zich de befaamde “Medalwall” tegenover ons. Dit is de muur waarop alle successen van de Nederlandse sporters worden bijgehouden. Uiteraard gaan we er met z’n allen vanuit dat vele medailles deze muur gaan vullen de komende weken! De andere grote zaal, de “Medal Ceremony Hall” begint ook steeds meer contouren te krijgen. De taps zijn zo goed als geïnstalleerd (er zijn speciale 50 liter fusten Heineken vanuit Nederland overgescheept, waarschijnlijk met dezelfde boot als de OV fietsen).

De grote oranje banners hangen inmiddels aan weerskanten van het podium. De restaurants zijn volledig ingericht, het kassasysteem is zo goed als klaar voor gebruik en we hebben zojuist met z’n allen het plastic van de vloerbedekking afgetrokken. Spannend!! Morgen gaat het gebeuren, de officiële opening. Er moeten her en der nog heel wat “to do-lijstjes” worden afgewerkt, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat alles prima zal gaan verlopen morgen.

Gister was het voor de gemeente Richmond, waar de Olympic Oval en het Holland Heineken House zich bevinden, ook al een belangrijke avond: de Olympische vlam deed de gemeente aan tijdens de “Torch Relay”. Ongeveer 30.000 mensen begaven zich naar de O-zone (de evenementen zone waar ook het Holland Heineken House zich in bevindt), om daar met z’n allen de locale sportheld te bejubelen die de vlam naar het evenemententerrein begeleidde.

Ook al hadden we onze Holland Heineken House jacks aan, we konden het toch niet laten om enthousiast mee te zwaaien met de Canada-vlaggetjes die we bij de ingang kregen uitgereikt. Heel leuk om een keer mee te maken. Het gerucht ging dat Bryan Adams die avond op zou komen treden, maar helaas…hij kwam niet. Ook erg jammer voor mij persoonlijk, aangezien ik met een collega had gewed dat hij wel zou komen spelen. Het eerste rondje in de hotelbar was dus voor mijn rekening…

Sterker nog: ik zit inmiddels al 3 dagen in Vancouver en de voorbereidingen zijn in volle gang!

Al in september kreeg ik het bericht dat ik was aangenomen om in het Holland Heineken House te werken. Geweldig nieuws natuurlijk, maar eigenlijk is het al die tijd niet echt tot me doorgedrongen dat ik ook echt daadwerkelijk zou gaan…

Tot aan afgelopen vrijdagmiddag, 5 februari, toen we met een groot deel van de crew met KLM vlucht 681 naar Vancouver vlogen. De Olympische sfeer zat er al vanaf het begin goed in, wat grotendeels te maken had met het feit dat er een delegatie sporters uit Rusland (o.a. het vrouwelijke ijshockeyteam), Roemenië en Italië met ons meevlogen.

In Vancouver aangekomen stond de groep die een paar dagen eerder al was vertrokken ons op te wachten bij ons hotel, om ons in geuren en kleuren op de hoogte te brengen van alle ins & outs van de afgelopen dagen. Wel zo gezellig onder het genot van een biertje in de hotelbar. 

De volgende dag konden we meteen aan de bak, het Holland Heineken House moest immers nog voor een groot deel opgebouwd worden. Van de garderobe tot de merchandise shop, van het immense podium tot het restaurant “The Lodge”, overal moest er nog heel veel getimmerd, gebouwd en geschilderd worden.

Desalniettemin waren we allemaal al compleet onder de indruk van de locatie. Normaal gesproken doet deze dienst als ijshockeystadion en in nog geen week tijd is de complete ijsvloer van de 2 banen die het stadion telt verdwenen. Onze collega’s hebben dus goed staan dweilen! En dat niet alleen…het podium was al grotendeels opgebouwd, evenals de bars en de contouren van de winkels en stands in de andere zaal. Echt geweldig wat deze mensen in zo’n korte tijd al hebben neergezet!

Voor het vervoer van en naar het Holland Heineken House heeft de organisatie ook iets leuks bedacht: vanuit Nederland zijn er 400 OV-fietsen per zeecontainer overgevaren naar Vancouver! Deze door de NS beschikbaar gestelde fietsen kunnen tijdens de Olympische Spelen door de bezoekers gebruikt worden om van het Holland Heineken House naar de Olympic Oval te fietsen, waar de schaatswedstrijden worden gehouden.

En gelukkig mogen wij als crew ook gebruik maken van de fietsen! Dus, ook al zitten we aan de andere kant van de wereld, we gaan elke dag op z’n Hollands met de fiets naar ons werk! En dat zorgt toch wel voor veel bekijks op de Canadese wegen…die lange sliert van fietsers zijn ze duidelijk niet gewend.

De opbouwklusjes die we doen verschillen als dag en nacht. Het ene moment sta je TV standaards in elkaar te zetten (wat wonder boven wonder ook nog gelukt is, ondanks mijn niet al te technische achtergrond) en het andere moment moet je op zoek gaan naar…hoofden! Jawel, voor de merchandise winkel waar ik kom te werken kreeg ik vandaag de opdracht om plastic hoofden te regelen, voor de display van onze oranje wintermutsen.

Vier planken vol, dus uitgerekend 24 hoofden hadden we nodig. Maar ja…waar haal je in godsnaam 24 plastic hoofden vandaan??! Via internet bestellen was geen optie, we hadden ze immers zo snel mogelijk nodig. Dan maar via google kijken waar de dichtstbijzijnde “plastic-hoofden-winkel” was… Na wat zoek en speurwerk had ik de juiste winkel gevonden en met behulp van onze chaffeur Claire in haar door Volkswagen beschikbaar gestelde VW Jetta, reden we er zo naartoe. Toch wel vreemd om dan weer met 24 losse witte hoofden op de achterbank terug te rijden, maar… onze missie was geslaagd en ons merchandise winkeltje ziet er super professioneel uit nu, met onze 24 nieuwe vrienden!

En om een beetje in de sfeer te blijven hebben we ook maar meteen de etalagepoppen in elkaar geschroefd. Ik heb vandaag dus heel wat ledematen voorbij zien komen en daardoor ook ontzettend veel gelachen. Foto’s van het reilen en zeilen van de opbouw volgen zeer binnenkort.

Tot de volgende keer!