Het weer is nog steeds niet helemaal ‘s zomers, maar gelukkig voor Pieter (en mij), want het is hier binnen toch nog 26 graden en buiten misschien nog wel warmer. Het is nu wel goed uit te houden. Vooral ‘s avonds is het heerlijk om buiten te zitten. Gisteravond zaten we ook weer onder het genot van een glas jasmijnthee (met grote kan water om bij te schenken) in grote luie rieten stoelen tv te kijken om de hoek bij mijn wooncomplex.

Op de stoep weliswaar, maar die is daar erg breed en met een groot tv-scherm, waar we ook al een paar keer de voetbal hebben kunnen volgen. Het WK voetbal wordt hier intensief bekeken, hoewel China niet meedoet. Bij een doelpunt hoor ik zelfs diep in de nacht (+ 6 uur Nederlandse tijd) nog allerlei kreten uit de gebouwen komen. Als hapjes nemen we soms gekookte pinda’s in de dop en soyabonen nog in hun groene jasje.

Helaas voor Pieter is He sifu deze weken vaak weg. Dat was al gepland. Daarom zijn we met z’n twee op de trein gestapt naar Qing Cheng Shan, dat is de taoistische heilige berg hier in de buurt. We hebben daar ook in een van de tempels geslapen. Dat was zeer luxe, vergeleken met Wei Bao Shan, waar ik drie jaar geleden met Adria gelogeerd heb. We hadden nu ieder een zeer ruime kamer met douche en toilet en muggengaas voor de ramen.

Op die andere berg in Yunnan liepen de muizen door onze kamer en moesten we naar de wc buiten de poort van de tempel. De wc was een rechthoekig gemetseld gat, waar je gezellig met twee mensen tegelijk van een kant boven kon hangen. Je moest geen evenwichtstoornis hebben, want als je achterover viel……. Ouderwets genieten dus. Maar hier was alles naar westerse standaard aangepast.

Een uur hadden we nog wat veel lawaai vanwege een groep oudere Chinezen die ook (gelukkig aan de andere kant) bleven slapen. Voor hen geldt vermoedelijk: hoe meer herrie, hoe meer vreugd. Of ze zijn gewoon bang van de stilte. Maar tot ons geluk gingen ze met de kippen op stok en daarna konden we nog even intens genieten van de geluiden van het regenwoud.

De volgende ochtend om 5 uur werd er op een trommel geslagen, daarna op een houten instrument, dan een metalen instrument, daarna geloof ik, alles tegelijk en er werden soetra’s gedeclameerd. Na een half uur stopte het weer, maar de taoistische dag was duidelijk begonnen, later nog wat tromgeroffel en getingel, maar geen half uur lang. Onze kamers lagen naast deze tempel en alles was duidelijk te horen. We hadden ons voorgenomen om 7 uur op te staan. Nog even wat oefeningen, maar tijdens mijn taiji-vorm begonnen het te motregenen. Beneden was een monnik ook zijn vorm aan het draaien, maar nu snapte ik waarom hij het daar deed, de beschutting van een grote boom hield hem droog.

Om 8 uur werden we gehaald door een tempelvrouwtje, dat ons meenam naar een kamer waar nog wat monniken en ook een Franse gast zaten te ontbijten. Rijstpap met daarnaast wat adukibonen, een soort zure kool en geroerbakte pinda’s en tevens gestoomde broodjes. Klinkt misschien raar in Hollandse oren, maar het is best lekker. Dat eet je natuurlijk met stokjes en de rest van de pap slobber je naar binnen.

Vorig jaar had ik via een achterpad, waardoor we het entreegeld misliepen, met He sifu en nog wat andere taiji-studenten al een groot deel van de berg bekeken. Dit jaar troffen we het niet, want de tempels stonden grotendeels in de steigers, het meer had geen water en naar de top mochten we ook niet. Maar toch was het nog steeds zeer de moeite waard. Het is effe een klim, hoor.

Toen we naar beneden gingen via een achterpad, merkte ik pas wat we allemaal geklommen hadden……. Alles is zo’n beetje aangelegd, maar toen het gisteren toen we naar beneden liepen, ging regenen werden de stenen hier en daar toch akelig glad. Ik zag later enkele mensen met wondgaas en pleisters op hun benen. Chinezen zijn niet ‘van dat benauwde’ als ze je gaan verbinden, dus het is altijd duidelijk te zien als er iets aan iemand mankeert! Ikzelf maakte ook een keer een rare schuiver, maar viel niet. De dieptes naast het pad zijn gelukkig begroeit met vele bomen, maar je moet er toch niet aan denken dat je naar beneden rolt. Ook niet van de stenen trap………..

Plotseling was ik degene die het beste Chinees sprak, dus nu moest ik wel. Als we even zaten te rusten in een paviljoentje, die overal langs de paden zijn neergezet, hoorde ik onze mede-zitters alweer raden waar we vandaan kwamen (meestal Frankrijk). Als ik dan in het Chinees vertelde dat we uit Nederland kwamen werd het pas echt gezellig…… Als we ze dan later weer tegenkwamen bij een tempel of ander paviljoen dan probeerden ze meteen weer het gesprek op gang te brengen. Helaas of gelukkig gaat mijn kennis van het Chinees niet te ver.

Pieter zei op een gegeven moment dat hij zich af en toe net een bekende filmster of zanger voelde. Overal werd naar ons gekeken, even ‘hello’ gezegd, ‘mogen we met je op de foto?’ of er werd zo gemanoeuvreerd dat wij ook op hun foto kwamen. Mensen die elkaar aanstoten en in onze richting wijzen, omdraaien, open monden…… Er lopen daar nog veel mensen die niet uit de grote stad komen.

De frisse berglucht is verrukkelijk, vogels, eekhoorns en we schijnen ook nog een soort aap te hebben gemist, die ons werd aangewezen door medebergbeklimmers. Gezonde lucht en toen we na het ontbijt vanaf de tempel weer naar boven liepen was het af en toe zelfs stil. De hordes Chinezen moesten nog vanaf de poort omhoog komen! Sommige vrouwen beseffen niet dat ze een berg gaan beklimmen, want ze lopen op hoge hakken (met glimmers, strikjes, ook sexy panteruitvoering) en ‘bruiloftkleding’ tot onze stomme verbazing. Ik heb dat andere jaren ook al gezien en inderdaad zijn er bij die het redden tot aan de top. Maar daarna moet je naar beneden. Blote voeten is een optie.

Wat wij wel weer schrijnend vonden was hoe de materialen voor de verbouwing de berg op gaan. Ze worden door mensen gedragen, op hun rug in manden of draagtoestellen. Soms zag je ook een ezelpad, maar de ezels heb ik deze keer niet gezien. Maar mensen, wat een gewicht nemen deze dragers op hun schouders!

De reis naar en vanaf de berg is sinds kort met een superdeluxe trein. Je koopt plaatsbewijzen van te voren. Daarop staat het nummer van de trein, van de wagon en de stoel. In het station gaat het net zo toe als op het vliegveld. Je bagage gaat via een lopende band door een scan-apparaat. Je kunt wachten in een speciale wachtruimte en pas als de trein klaar is (passagiers uitgestapt, schoongemaakt van binnen en van buiten effe lekker soppen), mag je er naar toe. Op een gegeven moment gaat hij zelfs 220 km per uur en je voelt er bijna niets van.

Op sommige tussenstations komt er dan weer een persoon om de buitenkant te soppen!!!! De hele rit duurt 50 minuten.

Daarna gaat alles weer als vanouds. Je propt jezelf met vele anderen in een oude bus, die niet vooruit te branden is en met een chauffeur die hooguit om de drie seconden de werking van zijn claxon inspecteert.

En als je terugkomt in Chengdu neem je een taxi, die zich op de meest snelle manier een weg baant door het verkeer, alsof je in een ambulance zit, die met spoed naar het ziekenhuis moet. Dit houdt in over de busbaan rijden, rechts inhalen (heel gewoon hier), je als een torpedo tussen de overstekende voetgangers en fietsers lanceren, inhalen waar je niet kunt inhalen en gewoon doordrukken ook al is er geen plaats voor je. Degene die op de meest linker baan rijdt is meestal de dupe. Die heeft de keus: vangrail, tegemoetkomende auto of remmen. Maar er wordt niet getoeterd of wat dan ook. Iedereen accepteert (dit nog). Voor ons westerlingen is het een waar avontuur en we genoten er met volle teugen van.

Vandaag weer getraind in Dufu Cao Tang. Sifu is er niet en bijna alle studenten hebben ook vrij genomen. Het was heel rustig. Alleen een soort insect begint nu weer zijn geluid te oefenen. Hij is nog niet op volle sterkte tot nu toe. Vorig jaar dacht ik dat iemand een cirkelzaag aanzette! Wat een herrie, ongelofelijk! Ik hoop dat ze zich nog even gedeinsd houden………

www.jolandamul.nl

 Twee dagen geleden kwam ik echter ‘s avonds thuis en stonden er heel veel mensen bij de poort. Wat nu weer? Deze keer een waterlek in onze tuin? Nee, de poort was in werking getreden en het bleek dat we een soort sleutel nodig hadden om je te identificeren en dan pas ging het hek open. Gelukkig wilden ze me nu nog gewoon doorlaten, maar ik moest wel een sleutel gaan kopen en er werd met de hand gewezen in de richting van een gebouw op het terrein.

De volgende dag bleek in een achterkamertje, dat moet je ook maar weten, een mannetje te zitten die de sleutels regelde. Jippie. ‘s Morgens werd ik die dag al wakker van geschreeuw. Een protest van, zo te horen mannen en vrouwen, die het niet eens waren met de gang van zaken. Later die ochtend hoorde ik weer protesten, maar op hetzelfde moment viel ook de stroom uit en bleek even later ook dat we weer geen water hadden. Dat er geen stroom was, hield ook in dat het electronische hek het niet meer deed.

Toevallig moest ik er enige keren doorheen, niet zonder grote glimlach. Ik ging op zoek naar het lek om deze keer een foto te maken van de overstroming, maar ik kon niets vinden. De stagnerende waterstroom had te maken met het schoonmaken en controleren van de waterinstallatie. Ook slechts een van drie liften was in werking en dan volledig zonder licht (kun je je voorstellen in een volle lift zonder licht?) en ook op de trap was minimaal licht. Gelukkig hadden we nog wel gas en kon ik een koppie thee zetten. ‘s Avonds werkte alles weer, ook het hek. En opnieuw zie en hoor ik af en toe schreeuwende mensen bij de poort……

Een stevig minpunt is dat ik Wereldeditie.nl tijdelijk niet meer kon bereiken. Ik lig misschien weer “under investigation”. Dit heb ik eerder meegemaakt dit jaar rond half maart, de periode dat er vorig jaar onlusten waren in Tibet. Toen waren sommige sites die ik vaker bezocht, plotseling niet meer bereikbaar. Ook Skyradio is via de gewone weg niet meer bereikbaar, daar luister ik ‘s morgens wel eens naar. Wereldeditie kon ik gisteren nog via een omweggetje bereiken, maar dat gaat nu ook niet meer. Hopelijk een tijdelijke inzinking van het Chinese internet….. (Intussen is het weer hersteld.)

Mijn vriendin hier, is cameraman geweest in Frankrijk, Canada en Israël en heeft in die hoedanigheid meegewerkt aan een film over de vrijheid. Een trotse Chinese vriendin heeft die film hier openbaar laten vertonen. We vermoeden dat het daarom is dat iedere keer als ze met haar koffertje het pand verlaat, de politie voor de deur staat om te vragen naar haar bestemming.

Nu het electronische hek bij de poort is geïnstalleerd kan mijn doen en laten goed geregistreerd worden. Maar ja, als het net zo goed gaat met het verbinden van de netwerken als in Nederland, dan zal het nog wel enige jaren duren voor de gegevens van onze poort zijn gekoppeld aan Big Brother.

www.jolandamul.nl

DuFu is een van de beroemdste Chinese dichters en in dit park staat een kopie van het huisje waar hij enige jaren heeft gewoond op deze plek in Chengdu. Een van mijn jonge mede-taijistudenten vertelde dat hij als kind al gedichten uit zijn hoofd leerde van DuFu. Als je naar de opbouw kijkt van de gedichten in het Chinees, ziet het er heel boeiend uit, heel gelijkmatig. Xiong vertelde dat het ook qua klank heel bijzonder klonk. Dat inspireerde me om hem te vragen of hij er een in pinyin (chinees in ons alfabet geschreven) voor me wilde opschrijven. Hij wilde meteen beginnen er een paar te noteren. Welke Nederlandse jongen van een jaar of 20 kan een aantal gedichten van een dichter citeren????? Ik wil ook een gedicht van DuFu kunnen citeren……. Het voelt alsof ik dan ga samensmelten met het hart van China.

DuFu Cao Tang is een prachtig park met rivieren en beekjes, watervalletjes, vijvers met waterlelies, pagodes, vele soorten bamboe en oude bomen, mooie gebouwen, zelfs opgravingen, kortom een schitterende plek. We doen onze oefeningen en de vorm nu aan de voet van een pagode.

Ik vind het mooi dat He sifu heeft gekozen om daar te zijn en niet in het openbare park, waar ook dansgroepen staan met schreeuwendluide muziek, maar waar hij natuurlijk wel meer aandacht zou krijgen en dus meer studenten. Hij heeft gekozen voor rust en stilte, het geluid van stromend water en vogels. Ik moet me wel insmeren met een antimuggengoedje, want ik werd meteen aan alle kanten gestoken, toen ik mijn 30 minuten stilstaan-meditatie deed tussen de bomen.

Het is ook even wennen als je de taijichuanvorm draait. Waar is het zuiden? De vertrouwde oriëntatiepunten zijn weg en de tegels zijn wat stroever, tenminste als het niet geregend heeft. Maar alles went snel en we zijn allemaal blij met de nieuwe locatie.

Toch zijn Laurence (mijn beste vriendin hier) en ik gisteren naar de tempel gegaan om daar weer even te zijn. Het had geregend en er was bijna niemand. Dat zijn de mooiste momenten. Liu sifu (een schatje van een oude monnik) zat nog met zijn gebroken been voor een van de tempels. Gewoonlijk ging ik iedere dag even naar hem toe om te vragen hoe het met hem ging. Het gaat nu gelukkig wat beter. Zijn been ligt niet meer de hele dag op ‘t “roze-varkenskussentje” dat iemand voor hem gescoord had. Een jonge monnik kwam nog een paar woorden met ons wisselen en ook wat nonnen groetten ons vrolijk.

Inderdaad, ik hoor jullie denken, monniken en nonnen wonen hier door elkaar. In de taoistische traditie van o.a. de LongMen (Dragon Gate) tempels wordt seksuele cultivatie geleerd. De seksuele energie kan worden omgezet in energie die gebruikt kan worden om je eigen gezondheid te bevorderen en je leven fors te verlengen. Wat ik overigens ook via Healing Tao (Mantak Chia) in Nederland heb geleerd (en nog veel meer). Dat wil dus zeggen dat als je voor een leven zonder partner hebt gekozen, je geen problemen met de seksualiteit hoeft te hebben. Maar het is ook voor mensen met partner zeer aan te bevelen.

Ik heb natuurlijk geen idee wat de monniken hier privé allemaal doen. Sommigen zien er niet echt uit alsof ze een extra lang leven zullen hebben. Ook sommige nonnen zouden wat meer aan lichaamsbeweging kunnen doen. Wel zijn er opvallend veel jonge mensen bij (of zijn ze oud en zien er nog jong uit?). De taoistische traditie sterft nog niet uit. Af en toe hoor je de jongeren hun soetra’s oefenen, fluit spelen of zie je ze taiji doen. Een van hen kwam een paar weken geleden trots zijn dotje laten zien. Ik denk dat ze hun haar pas in een dotje mogen doen na een bepaalde inwijding. Tot die tijd kan het lekker groeien.

Mijn monnik/vriend Li Hechun (Universal tao teacher) is op het moment in Europa om daar les te geven. Hij woont hier in Chengdu in de tempel, maar trekt over de hele wereld om mensen deelgenoot te maken van de geheimen van het taoisme. Het is trouwens interessant om zijn (levens)verhaal te lezen op de site ( http://www.universal-tao.com/workshops/Li_hechun/about.html ).

Ondertussen loopt hier een jong katertje door mijn appartement. Hij logeert hier een paar weken. Een vrolijke snuiter, die ondanks zijn handicap door de kamer rent (zijn achterkant wil niet wat zijn voorkant wil en bij groot enthousiasme begint ook zijn koppie te bibberen), rollebollend achter een pingpongballetje aan. Zijn naam is Chou Chou (zeg tsjôtsjô) hetgeen “lelijkerd” betekent. Hij is geenszins lelijk, maar het is een manier van de Chinezen om de boze geesten af te weren (die is lelijk, daar hebben we niets te zoeken of zo) en dan wordt het leven meteen een stuk makkelijker, haha.

Maar het is goed om te zien, dat hij, ondanks de grote moeilijkheden die hij heeft om stabiel te staan en te lopen, geestdriftig achter vliegjes aanrent en zich door niets laat tegenhouden. Je moet vanzelf glimlachen als je hem ziet spelen.

In februari heeft hij ook al een weekje bij me doorgebracht. Toen was ook zijn moeder, een echte tempelpoes, bij me. Ze was herstellend van ernstige wonden die op haar rug waren ontstaan door toedoen van de tempelkaters (doen duidelijk niet aan onthouding). Laurence (de reddende poezenengel) heeft haar meer dood dan levend meegenomen naar de dierenarts, waar ze enkele maanden gratis heeft doorgebracht, samen met haar twee jongen, Chou Chou en Big Face (nu de poes van de dierenarts). De dierenarts heeft haar meteen gesteriliseerd. Ze is nu een lekkere, dikke, gezonde poes en woont bij Tin Tin, een muzieklerares. En de kleine blije Chou Chou woont bij Dr Wang Jing, die hem met Chinese kruidenpilletjes heeft omgetoverd tot het energieke gezonde katertje dat hij nu is.

Eind goed, al goed in tempelpoezenland.

Maar niet geklaagd. Vanmorgen stond daar meteen een tankwagen met water op de oprijlaan van het wooncomplex en alles wat lopen kon kwam naar beneden met emmertjes, pannetjes, fluitketels, grote waterflessen, kortom alles wat maar water kon bevatten werd uit de kast gehaald.

Toch raakt zo’n wagen leeg. En tot mijn verbazing bleven er mensen urenlang braaf wachten op de volgende lading. Wat dat betreft zijn Chinezen toch heel geduldig. Rond etenstijd verdwenen de mensen en bleven de emmertjes, maar daarna druppelden (mooie term in dit geval) weer de oprijlaan op, totdat er weer een aardige groep ontstond. “Hoe meer zielen, hoe meer vreugd” is vermoedelijk een van oorsprong Chinese uitdrukking.

Schijnbaar nutteloos rondhangen (zo ziet ‘t er voor een ‘haastige’ Nederlander uit) doe je liefst met veel mensen om je heen. Als iemand inderdaad iets doet, dan komen daar onmiddellijk allerlei mensen erom heen staan. En allerlei gezellige gesprekken worden aangeknoopt. Je vraagt je af of ze elkaar allemaal persoonlijk kennen, maar dat is geenszins het geval. Ze houden wel van een gezellig babbeltje. Als Nederlander zou je zo mee kunnen doen en de hele dag van de ene gezelligheid in de andere vallen. Ik moet vaak aan Amsterdam denken, waar in de buurten waar ik gewoond heb, ook altijd iedereen gesprekken met elkaar aanknoopte op straat. Heerlijk.

Maar ik versta er dus bijna niets van en met handen en voeten praten is nog niet een van de Chinese kwaliteiten. Ze zijn gewoon nog niet gewend dat mensen ze niet verstaan. Wij zijn wat dat betreft wat inventiever. Als er iemand van een andere Chinese provincie met een vreemd accent spreekt, dan kunnen ze elkaar altijd nog begrijpen door het op te schrijven, want het schrift is overal hetzelfde. Ik herinner me het eerste jaar (2006) in Kunming toen een schat van een vrouw het ei van Columbus dacht te hebben uitgevonden en gauw een karakter opschreef en het mij triomfantelijk voorhield. Zo van: en nu moet alles duidelijk voor je worden!!! Ook de gebaren zijn totaal anders. Als wij 10 bedoelen, steken we alle vingers in de lucht, maar hier kruisen ze twee vingers omdat je 10 zo (+) schrijft in het chinees.

Maar als er dan iemand mij in het Engels durft aan te spreken en ook nog te woord wordt gestaan, dan stroomt de rest toe. Gisteren nog in de tempel een meisje: “Can I take a picture with you?” En dan plotseling staat er een hele groep tieners om me heen en klikken overal de camera’s en gsm’s. En ze schijnen helemaal in de wolken te zijn omdat ze een foto hebben gemaakt met een grijsblonde dame van 51. Hoe makkelijk kun je mensen gelukkig maken! De dag ervoor dezelfde taferelen in het park, waar ook drommen jonge mensen wandelen en foto’s maken bij bonsai-boompjes en beelden van bekende dichters. En dan plotseling een nieuw fenomeen: moi. Misschien kom ik nog in het Guinness-book of Records als meest “in het geheim gefotografeerde onbekende Nederlander”.

Als ik wat onzeker over mijn uiterlijk zou zijn geweest, dan was dat hier snel verdwenen. Hoe vaak ik wel niet gehoord heb dat ik “piao liang” ben! Eerst zei een man dat over mijn fiets. Ik dacht dat hij me vertelde dat ik niet zo tegen zijn fiets aan moest raggen en bood mijn excuus aan. Ach, ik was nog maar net weg uit Nederland….. Maar hij vond mijn fiets dus mooi. Issie ook, ik probeer hem nu zo vies en grijs mogelijk te laten worden, om een beetje mee te kleuren met de rest.

Tja, die fiets staat dus ‘s nachts in de fietsenkelder. In die kelder woont de fietsenbewaker. Hij slaapt daar, kookt daar, ontvangt zijn gasten. Mijn fiets wordt, met enige andere, extra bewaakt met een grote zware, stoffige ketting door het achterwiel. Ik zie er altijd een beetje tegenop om mijn fiets te halen vanwege het verslepen van fietsen en ketting. Gelukkig helpt hij me vaak en de laatste dagen zijn de fietsen zelfs van de ketting af. We hebben ook videobewaking gekregen. Toch is het voor ons onvoorstelbaar dat iemand twee verdiepingen onder de grond moet leven om zijn brood te kunnen verdienen. En de stalling kost me het luttele bedrag van 8 euro per half jaar……

De arme mensen proberen op vele manieren het hoofd boven water te houden. Hier om de hoek waren allemaal kleine winkeltjes. Ik verwonderde me steeds over hoe ondiep ze waren, maar er zaten een groenteman, schoenmaker, kapper, kledingzaak en nog veel meer. Het verste zaakje was bezig de boel op te knappen, likje verf, nieuwe ramen. En de volgende week was alles weg. Het bleek een soort galerij te zijn, waar mensen vermoedelijk illegaal een winkeltje waren begonnen. Duidelijk geen opzegtermijn. Ik vind het jammer, het was er altijd gezellig en nu is het kaal.

Ook mijn taijichuan-leraar is in de tempel zijn “kantoortje” kwijtgeraakt. Vorig jaar ging ik er ‘s morgens al heen en studeerden we samen chinees en engels.  Zonder reden kun je dus zo op straat staan. Het blijkt nu dat iemand had bedacht dat yang-stijl taijichuan niet tot het cultuurgoed van China behoort. Er wordt nu Wudang-stijl les gegeven vanuit hetzelfde kantoortje. Wij verhuisden naar de tuin van de tempel om rond 17.00 uur weer terug te keren naar het plein waar we altijd trainden.

Totdat iemand een paar weken later bedacht dat alle bomen gerooid moesten worden om plaats te maken voor een nieuw gebouw. Vrolijk, maar toch met enig knarsetanden, belandden we in de zijgalerij van de tempel van Lü Dong Bin (mijn favoriete onsterfelijke). Ik vind het daar heerlijk en bewonder mijn leraar, He sifu,  om zijn flexibiliteit, aanhoudende blijheid en liefdevolle benadering van de hele situatie. We kunnen in het Westen nog veel leren van het wijze oude China, maar helaas zijn ze massaal bezig te proberen net zo gek te worden als wij. Gelukkig merk ik dat ik, door hier het Chinese erfgoed te promoten, sommige Chinezen aan het denken zet en soms overduidelijk de ogen zie openen: “Zou er in de vuilnisbak van de Culturele Revolutie toch nog iets waardevols zitten?” Dat maakt me heel blij, want het taoisme (is overigens geen godsdienst)  heeft vele schatten.

www.jolandamul.nl

  Ik heb al ontdekt wat de veiligste manier is om je doel te bereiken: aan de verkeerde kant van de weg rijden en zoveel mogelijk tegen de stoeprand aan. Om als buitenlander (die noemen ze hier “lawaai” met een Surinaamse W) toch het goede voorbeeld te geven, doe ik dat toch maar niet te vaak. Ik ben al opvallend genoeg.  

Dus was ik degene die aan de goede kant van weg reed, maar steeds om moest kijken of er wel ruimte was om uit te wijken voor het tegemoetkomende verkeer aan de stoeprand (toeterende electrische scooters, fietsen, driewielers met lading). Dat is erg Nederlands, omkijken…… Ik begin het af te leren. Je gaat gewoon naar links en iedereen die daar rijdt, gaat ook gewoon naar links.    

In het verkeer hier is het als met het beoefenen van taiji, je moet bij je gevoel blijven en vooral niet gaan nadenken. Je bent als een zwerm vogels, als je meevliegt schakel je in het grote geheel. Geen vogel steekt zijn vleugel uit als hij naar links gaat of kijkt over zijn schouder of het wel kan. Zo gaat dat hier over het algemeen ook.  

Uitzonderingen daargelaten, maar ik heb tot nu toe alleen nog kleine blikschade gezien. Het gaat hier allemaal niet zo vreselijk hard, iedereen weet dat er van alles kan gebeuren. Ze fietsen hier vaak zo langzaam, dat ze met de Noordhollandse wind tegen vermoedelijk achteruit zouden rijden.    

Wat heerlijk is, dat er hier zo goed als geen brommers zijn. Wat een rust. Nadeel is dat je de electrische scootertjes niet hoort aankomen, maar alles went. Wat dat betreft wordt er in China hard gewerkt aan het verminderen van de luchtvervuiling.    

O ja, het kruispunt, fantastisch. Staat het licht op rood voor jou? Dan loop je als voetganger toch minstens een paar meter de weg op om het verkeer zoveel mogelijk te stagneren. Soms staat er een “klaarover” die een fluitje heeft meegekregen. Als die het willekeurige gesprek dat hij/zij met een voorbijganger heeft afbreekt en besluit je terug te fluiten, doe je braaf een muizenstapje achteruit. Het verkeer moet daar niet te veel profijt van hebben.
   

Voordat jouw licht op groen springt, begin je alvast te lopen, een beetje uitkijken, want de taxi’s lappen echt alle regels aan hun laars en gaan ook sneller. Ook het afslaande verkeer mag nu rijden en probeert zich tussen de mensen op het zebrapad door te persen.    

Ik zag zelfs eens een automobilist, die midden op het zebrapad bleef staan om uitgebreid mobiel te gaan bellen. De auto’s achter hem moesten wachten, wat na enige tijd tot toeteren leidde. Na dit gesprek zou je verwachten dat hij door zou rijden en een geschikter plekje zoeken om kantoor te houden, maar nee, hij toetst op zijn gemak een nieuw nummer in en begint een volgend gesprek.    

Het mooie is dat iedereen het heel gewoon vindt. Niemand die zijn middelvinger opsteekt of schreeuwend uit het raampje hangt. Niemand met een kort lontje, die dreigt een deuk in je auto te schoppen omdat ze vinden dat je je asociaal gedraagt. Nee, als een zwerm vogels vloeit alles door elkaar, ieder voelend waar het paadje is dat precies voor hem of haar bestemd is. En dan loop je gewoon om de auto heen of je wacht tot er weer ruimte is gekomen om door te gaan. Zo eenvoudig is het.    

Voor mij is deze manier van fietsen/voortbewegen pure training voor de taijichuan, die ik in de tempel (Qing Yang Gong) doe. Daar moet je met de aandacht naar binnen, naar je buik, de dantian (zeg: tantjèn) om vanuit daar de bewegingen te maken. Vanuit deze stilte, ontspanning, vanuit je middelpunt leef je. Dan gaan de bewegingen als vanzelf, omdat “iets” in je het overneemt. Alsof de energie al weet waar die heen moet.    

Het wordt steeds makkelijker om ook zo te gaan leven. Gewoon voelen en met de stroom meegaan, volg je hart, geniet en neem de tijd.    

Als je hier de deur uit gaat zegt men:
Manman zou (zeg: manman dsoow).
Dat voelt als thuis, want het is vertaald naar het Westfries: Kallum an, ‘oor.    

Daarom voor iedereen die dit leest: manman zou.    

Jolanda Mul
Chengdu, Sichuan, China     

Maar in 1998 werd er borstkanker geconstateerd en toen veranderde mijn leven. Van een drukke baan en hectisch leven, plotseling thuis op de bank en na alle drukte van operaties en verdere behandeling, een vermoeidheid, die vaak heftig en plotseling kon toeslaan. Dat was een levensgrote omschakeling voor me en zeker niet een situatie waar ik me bij neer wilde leggen. Na enige pogingen mijn werk weer te hervatten, moest ik dat opgeven en ook ander werk wilde niet lukken door mijn labiele gezondheid. Door de grote veranderingen in mijn leven en in mijzelf kwam ook mijn huwelijk tot een eind.

Toen ontdekte ik qi gong (chi kung) een Chinese manier om lichaam en geest weer op een lijn te krijgen. Veel ontspannende oefeningen, meditatief en eenvoudig. Ik voelde dat dit me zou kunnen helpen. Na enige jaren intensief geoefend te hebben en een opleiding tot docent, besloot ik bij het buurthuis te informeren naar een kleine ruimte waar ik met een paar mensen zou kunnen oefenen.

 Daar bleek al een groep te zijn, maar zonder docent en zo begon mijn “carrière” als qi gong docent. Van het een kwam het ander en op een gegeven moment had ik zes groepen in Alkmaar en omgeving. Dat was teveel. Het werd wel steeds leuker om les te geven, omdat je daar natuurlijk ook ingroeit. In 2009 gaf ik 4 groepen les in Mare Nostrum, het wijkcentrum bij De Mare in Alkmaar Noord. Lekker dicht bij huis en een mooie grote zaal.

In 2006 ging ik voor het eerst naar China, naar Kunming, de hoofdstad van de provincie Yunnan. Mijn qi gong-leraar stuurde me daar heen. In mijn eentje op reis, maar ik werd liefdevol opgevangen door een Chinese familie. Hun zoon was een vriend van mijn leraar. Voor mij was het alsof ik thuiskwam. Alles voelde vertrouwd en ik genoot met volle teugen van de mensen, hun blijdschap ondanks de armoede die duidelijk zichtbaar was.

Toen ik in Nederland terug was, zeiden sommige mensen een soort van verbaasd te zijn dat ik was teruggekomen. En daar hadden ze vermoedelijk ook wel een beetje gelijk in. Het voelde als thuiskomen daar in China en niet omdat ik niet van Nederland hou, zeker niet. “Ik hou van Holland” staat op mijn ipod.

Daarna ben ik ieder jaar weer naar China geweest met als gevolg dat ik heb besloten een half jaar in Chengdu te wonen. Vorig jaar was ik hier ook en heb vrienden ontdekt, die er nu voor gezorgd hebben dat ik een klein appartementje heb.

Daar zit ik nu mijn introductie te schrijven, Chang Fu New City, heet dit complex. Flats van 25 etages met bij iedere liftkolom ongeveer 250 woningen. Ik kijk uit over de oprijlaan naar de grote “Griekse” poort. Veel groen om de flats en voor de poort een rivier (met vies water, maar dat komt ook nog wel eens goed).

En wat doe ik hier? Gelukkig zijn!
En taijichuan, een chinese bewegingsvorm, tevens krijg ik iedere week een acupunctuurbehandeling en drink mijn chinese medicijnenkruidendrank, die Prof. Dr. Song Xin mij wekelijks voorschrijft. Hij is leraar aan de universiteit in Chengdu en een van meest vooraanstaande kruidendeskundigen van China.
Ik kook over het algemeen mijn eigen potje op mijn eenpittertje. Ik eet twee à drie keer warm. Soms komt een vriendin ‘s morgens bij me om samen qi gong te doen. Of ik ga naar mijn taijichuan-leraar om daar chinees te leren en hem wat engels bij te brengen. Dan blijf ik daar ook meestal eten. Dan een middagdutje en om drie uur op naar de tempel, Qing Yang Gong (Green Ram Temple). Daar beginnen we met een half uur stilstaan met de neus richting het zuiden. Daar word ik altijd heerlijk warm van, hoe vreemd het ook klinkt, maar de energie begint behoorlijk te stromen en mijn handen zijn heet.

Dan warming-up oefeningen en voor mij volgen dan taiji-oefenloopjes, waarbij je leert voelen waar je je voet moet neerzetten, balans te vinden, vanuit je buik (dantian, uitspraak: tantjen) te bewegen, een goede houding te hebben met een rechte rug maar toch geheel ontspannen en vermoedelijk nog veel meer. Ik vind dit heerlijk. Anderen zijn ook bezig met push-body oefeningen. Maar omdat men daarbij vaak op het borstgedeelte drukt, is dat voor mij niet zo prettig doordat ik daar bij druk een uitstralende pijn voel. Het is wel een fantastische manier om in je centrum gedrukt te worden.

Als je daar niet bent, duwt je partner je met één vinger weg. Het is fantastisch om te zien hoe grote kerels proberen He sifu (mijn leraar en 6e generatie Yangfamilie master), uit zijn evenwicht te brengen, maar hij staat aan de grond gekleefd, zo klein als hij is. Zijn glimlach is ook een genot. Ondanks alle tegenslagen die hij op het moment te verwerken krijgt, is hij een blij mens. Heerlijk.

Tussen alle oefeningen door drink ik mijn warme watertje of soms thee uit mijn thermosflesje. Bijna iedereen loopt hier mijn zijn thermosflesje of een soort jampot met thee. En dan na een paar uur oefeningen, begin ik aan de 115 bewegingen-vorm van de Yang-stijl taijichuan. In Nederland heb ik de 60 bewegingen-vorm van William Chen geleerd.

Dat helpt wel, maar iedere leraar heeft weer andere punten waaraan belang wordt gehecht. De manier waarop He sifu de vorm doet is voor mij ultiem, prachtig om te zien. Ondanks dat ik de opeenvolging van de vorm niet kende en die vorig jaar meedeed, stond ik aan het eind te zinderen van de energie. Dat emotioneerde me en ik voelde ook een enorme dankbaarheid. Met de bewegingen worden allerlei functies van het lichaam aangezet en dat is duidelijk te voelen.

Als ik naar sifu’s  bewegingen kijkt voel ik als het ware in mijn eigen lichaam wat er gebeurt en blijkt het ook redelijk makkelijk te onthouden. Mijn lijf weet gewoon waar ik heen moet, als ik tenminste mijn hersenen op een laag pitje houd. En dat lukt wel na 2 à 2,5 uur training. Ik dacht een klein stukje van de vorm te leren, maar binnenkort rond ik het eerste gedeelte van 60 bewegingen af. Ik ga als een sneltrein, maar daar hou ik het dan vermoedelijk wel even bij. Maar we zien wel, wees als water en go with the flow, ga met de stroom mee.

En dan sluit ik af met de groet, die je hier vaak hoort: Manman zou (manman dsoow), wat me meteen weer aan West-Friesland doet denken: Doe ‘t kallum an, hoor.

Heerlijk toch?

Jolanda Mul
vanuit Chengdu, Sichuan, China.

Chinezen en tandartsen, het blijft een wonderlijk verhaal. Veel gebitsdokters in Nederland zijn van afkomst Chinees (velen komen uit Indonesië). Als kind had ik ieder half jaar te maken met tandarts Oei, die er lustig op los boorde, alsof zijn salaris afhing van het aantal ingrepen dat hij verrichtte. Dat was met recht oei, iedere keer dat hij me aan de tand voelde. Later bleek ik overigens ineens over een prima gebit te beschikken.

Meesters in tandheelkunde dus. De kwaliteit is hoog, anno 2010 in de Chinese steden, al hangt het natuurlijk van de behandelaar af. Er schijnen ook trekkers te zijn die verdoven met hete pepers, maar ik heb alle vertrouwen in de medische kennis hier. Toch, met zoveel kunde blijft het opmerkelijk dat het gemiddelde gebit hier eruit ziet als de Ruïne van Brederode.

Oké,  misschien wat overdreven, maar kijk maar eens rond op straat en je ziet legio mensen met scheve tanden, bruine tanden, gebroken tanden of géén tanden. Ook de mondverzorging is ‘anders’. Tongborstels zijn hier slecht te krijgen, en die wel te koop zijn halen het niet bij de Hollandse schrapers. Ik heb een keer een goede gezien in Beijing, à omgerekend twaalf euro… Ergo, ik laat ze regelmatig opsturen, net als de tandensticks, en de ‘achterstekiesreinigers’.

Chinezen gaan pas naar een tandarts als ze pijn hebben. Geldkwestie, begrijpelijk. Maar vaak is het dan al te laat, en volstaat soms alleen nog de rigoureuze methode: de hele handel verwijderen, en opnieuw van de grond opbouwen – met metaal. Sommige patiënten zien eruit als Robocop als ze de kliniek verlaten.

Het systeem van halfjaarlijkse controle is een zegen in Nederland – al zijn daar natuurlijk ook legio probleemgevallen. Ik wil de gewoonte graag voortzetten in Beijing. Een mailtje ter herinnering zit er niet in, maar ik ben over een half jaar weer welkom bij tandarts Zhou, verzekert hij me, terwijl hij zijn tanden bloot lacht.

Hoogtepunt, danwel dieptepunt maandag: minus zestien graden. En het wordt nog helser, de komende dagen, is voorspeld… Je vriest zo’n beetje aan de grond vast als je niet vlot genoeg doorloopt.

De stad ligt op z’n gat door de gladheid. Chaos. Is het natuurlijk altijd wel in Beijing, maar normaal bestaat die uit het stilstaan in de file en het vechten om een metertje terreinwinst. Nu is de file ver te zoeken, maar schiet je helemaal geen steek op. De weg is bezaaid met ijs in plaats van blik. Mensen kunnen niet naar hun werk, wenken tevergeefs naar die paar door de straten glijdende taxi’s.

Spekkopers zijn de berijders van de beng beng che, de driewielkarretjes die passagiers over korte afstand vervoeren. De naam is ongetwijfeld bedacht door het geluid dat ze maken als ze over de ongelijke straten razen – beng! beng! – of als je je hoofd stoot tegen het lage plafond. De aanbieders van de illegale diensten ruiken hun kans en werpen hun prijzen omhoog als ze naar het metrostation reizen. Vijf kuai? Nee, vandaag acht!

De metro is het makkelijkste vervoermiddel in deze Siberische toestanden. Enig probleem: ze puilen uit. Normaal is het tijdens spitsuur al duwen om de wagons met zoveel mogelijk mensen te vullen, daar zijn zelfs speciale geüniformeerde proppers voor aangesteld, maar nu staan de metro’s bol als ze de platformen verlaten. Succes als je in het midden staat en er de volgende halte uitwilt… Het moet wel gezegd: de metro’s kennen weinig problemen. Rijden vaak, snel, hebben geen last van bevroren wissels of vierkante wielen. Er is hier dan ook nauwelijks iets geprivatiseerd.

Tienduizenden reizigers zitten ingesneeuwd op het vliegveld vast. Zondag waren volgens officiële kanalen 1200 vluchten al geschrapt. Downtown worden dekens uitgedeeld aan behoeftigen, bedden geregeld voor wie geen – afdoende – onderkomen heeft. Scholen hielden maandag hun deuren een dagje extra dicht. Benieuwd trouwens hoe ze dat in Heilongjiang managen, want daar daalde het kwik al naar min 35.

Door de vorst neemt bovendien ook de prijs van groente omhoog een vlucht, is al gewaarschuwd. Sla en kool kan weleens vijftig procent duurder worden. Vooral dat hakt er in, zeker bij de Beijingers die de tijd nog hebben meegemaakt dat er in barre omstandigheden da bai cai (noemen we in Holland eenvoudig Chinese kool) van vrachtwagens werd gegooid tegen absolute bodemprijzen. Maar het transport is lastig; veel winkels moeten wat langer teren op hun (oude) voorraad.

Afzien dus, voor de bewoners. Merk je dat? Nauwelijks. Op televisie zijn de hele dag reportages te zien van vallende mensen, aanrijdingen, bibberende kinderen en shop-a-holics die het toch niet konden laten. Reality-tv in pure vorm. Thuis op de bank, theepot in de buurt, zonnebloempitten binnen handbereik. Winterse gezelligheid die de huiskamer in wordt geslingerd. Gratis. Toch nog een meevallertje.

(Blogs van Marcel Vink verschijnen ook op www.geledraak.nl, de site voor China, Hongkong en Taiwan)