Even wat feiten: In het begin van de jaren ‘70 is de wijk tussen Grenoble en Echirolles gebouwd om de toenemende bevolking te kunnen herbergen. Nieuwe architectuur en moderne bouwconcepten zijn toegepast om het een bijna futuristische aanblik te geven.

Geen kleinschalige flatgebouwen, maar een inmense samenvoeging van gebouwen zodat je niet bij elkaar naar binnen kijkt (vis-à-vis)  allemaal voorzien van hoge geluids-, en warmteisolatiewaarden. Op een terrein van zo’n 11 hectare zou de ideale woonvorm moeten verreizen, arm en rijk naast elkaar en in de 4200 woningen een afspiegeling van de totale bevolking.

Nou, als de wijk Villeneuve een tegenwoordig afspiegeling moet zijn van de totale Franse bevolking, dan is het daarmee niet best gesteld.

In de loop van de jaren zijn de welvarende (blanke) Fransen verhuisd naar andere delen van de stad en hun plekje is opgevuld door vooral kansloze immigranten. De wijk Villeneuve herbergt momenteel zo’n 11.000 mensen (van 40 nationaliteiten) en is daarmee een van de meest dichtbevolkte stukjes Frankrijk. Voornamelijk (sociale) huurwoningen, hoge werkloosheid (meer dan 30%), hoge criminaliteit, drugsproblemen, geluidsoverlast, een flink aantal moskeeën en zo nu en dan een liquidatie. Fijne wijk toch?

Toen ik twee jaar geleden op zoek ging naar een woning is mij deze wijk nadrukkelijk afgeraden. Niet alleen voor blonde dames zoals ik is het geen fijne plek, maar zo’n beetje iedereen probeert Villeneuve te omzeilen. ’s Avonds moet je er al helemaal niet gaan wandelen of fietsen en met een al te knappe auto kun je er beter alleen heengaan als je die snel kwijt wilt… Deze verhalen deden me een beetje denken aan de Bijlmer, maar dan 10 x erger.

Vrijdagavond is het in deze regio tot een uitbarsting van geweld gekomen tussen lokale relschoppers en de politie. De aanleiding? Een jongen had die middag samen met een vriend een casino in een nabijgelegen dorp overvallen en is gevlucht naar Villeneuve. De politie heeft de jongen achtervolgd en na zelf te zijn beschoten, hebben zij de jongen neergeschoten waarna hij is overleden.

Een probleem minder op de wereld zou je denken, maar de maatjes van deze ‘lieverd die nooit iets deed’ dachten daar anders over. Zo’n 300 politiemensen, gendarmes, ME en branweermannen zijn die avond ingezet om het geweld te beteugelen. Desondanks zijn er zo’n 60 auto’s in vlammen opgegaan (is een beetje de nationale hobby van de Fransen bij geweldsuitingen) en vanuit de lucht zijn er diverse helicopters ingezet.

Zaterdag is de minister van binnenlandse zaken in Grenoble geweest om het probleem te bespreken en men hoopt natuurlijk dat het niet uit de hand loopt (alsof dat nog niet zo is) zoals in 2005 in de buitenwijken van Parijs. ’s Avonds hoor je nog vaak helicopters overkomen, maar buiten dat merk ik er eigenlijk niets van.

Het was zelfs zo dat ik via het Nederlandse nieuws zaterdag heb vernomen dat er iets aan de hand was in mijn stad… Dat verklaarde dus achteraf de sirene’s en helicopters van die nacht, maar daar had ik tot dan toe niet over nagedacht. “Grote stad, zal wel zo horen, het is tenslotte geen Blokker”

PS: Tenzij de wereldeditie van het NHD een gegarandeerd goede ongevallenverzekering heeft voor haar buitenland correspondenten, houdt ik het liever bij een ‘artikel van afstand’ en foto’s van internet.

Uitzonderingen daar gelaten, heb ik toch zo het idee dat de Nederlanders nog wel prijs stellen op wat hygiëne, comfort, ruimte en opgeruimdheid. Laat me maar even in die waan.

Met mijn 27 bijna 28 jaar beschouw ik mezelf als oudere jongere, maar dat het verschil met een studentikoos leven zo anders is had ik niet verwacht.

In Grenoble bewoon ik momenteel een 2 kamer appartement, 45m² groot en betaal daar 600 euro huur voor. Door de vele studenten is hier een grote vraag naar dit soort appartement en dat zie je terug in de prijzen. Grenoble schijnt na de grote steden Parijs en Lyon zo’n beetje de duurste stad van Frankrijk te zijn en dat geloof ik graag.

Om kosten te besparen gaan veel studenten in “colocation” wat inhoudt dat je met meerdere personen een appartement huurt waarin iedereen een eigen slaapkamer heeft.

Omdat ik binnenkort meer vanuit Nederland zal werken en minder vanuit Frankrijk leek me mijn huidige appartement wat aan de dure kant dus ging ik op zoek naar een kamer in colocation om de kosten wat te kunnen drukken.

Druk de term op google in en je wordt overstroomd door sites waarbij kamers, grote appartementen en huizen worden aangeboden, van het centrum van de stad tot een gehucht in de bergen. Op deze sites worden dan niet alleen de kamers aangeboden, je kunt ook jezelf aanbieden als huurder en dan vervolgens door de huiseigenaren of huurders uitgenodigd worden voor een bezoek. Ik had me op 2 sites aangemeld en binnen no-time reponse van anderen die kamers te huur hebben.

De keuze is reuze heb ik al gemerkt, maar zoals je het vaker ziet; op een foto lijkt alles altijd mooier dan het is. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat het ook zo is met de Franse huizenmarkt. Mijn eerste bezoek was aan de kant van de universiteit en hopelijk niet representatief voor de andere bezoeken die ik nog op de agenda heb staan. Bij binnenkomst struikelde ik bij wijze van spreken over de 3 katten die er rond liepen, viel mijn oog op de haren en stofnesten die op de grond lagen, konden mijn ogen niet wennen aan het TL-licht in de huiskamer en was ik er nog niet helemaal uit of het behang naar beneden kwam door het vocht of doordat de lijm gewoon losliet. De badkamer en toilet zouden zo uit een reclame kunnen komen die antikalk of antischimmel aanbieden, maar waarin het dan nog niet gebruikt is zeg maar.

Ik mocht plaats nemen op de bank die net als bij heel veel Fransen bedekt is met de aller lelijkste deken die je kunt bedenken en we begonnen wat te praten. Tja, wat zal ik daar van zeggen… Niet echt mijn “cup of tea” deze vegetarische bomenknuffelaars. Ik zag me er nog niet bepaald gaan wonen heel vriendelijk heb ik ze bedankt voor de tijd, maar ook gezegd dat ik nog een aantal andere kamers zou bekijken. Met andere woorden: “nee bedankt en zoek het uit met je zooi” maar zo zeg je dat dus niet in het Frans. Ze zeggen wel eens dat je geen schoenen weg moet gooien voordat je nieuwe hebt, maar ik was hier toch wel over uit. Dan nog liever in een jeugdhotel.

Bezoek 2 was in de pauperwijk van een redelijk welvarend dorpje vlakbij. Hier was alles een stuk beter in balans: schone keuken, ruime kamer, gezamenlijke zitkamer, leuke andere bewoners maar nog steeds dat “smutzige” waar ik niet naar op zoek ben. Een kamer, waarvan de deur niet sluit en die je dus niet op slot kan doen. Een raam dat kapot was en nu een houten plaat in de plaats heeft. Een balkon dat onder je voeten lijkt weg te zakken. Ondanks mijn niet hele hoge eisen was ik hier nog niet van overtuigd.

Het derde bezoek leek de goede kant op te gaan met een schone ruime kamer, knappe badkamer en een keuken waar je knap een potje kan koken. Helaas was de woonkamer getransformeerd tot slaapkamer, zodat er een derde bewoner ruimte heeft en dus de kosten per persoon nog lager. De enige ruimte waar je dus met zn allen kunt zitten is de keuken. Verder was de lift kapot en moest je 5 hoog via de trap (zie je jezelf al gaan met al je spullen) en denk ik niet dat dit mijn nieuwe stek gaat worden.

Vanmiddag heb ik nog een aantal andere bezoeken gepland en hoop dat daar iets bijzit waar ik me wel happy bij ga voelen. Mijn eigen appartement is na het zien van de andere woningen een waar paradijs van ruimte, waar ik niet bang voor een rattenplaag hoef te zijn en waar ik nog ruim een maand van kan genieten. Ondertussen dus wel snel iets anders passends vinden en in het slechtste geval de lat erg laag leggen en mezelf onderdompelen in de leefstijl van de “vieze Fransen”. Ik snap nu waar die uitdrukking vandaan komt….

Als vrijwilliger en supporter ben ik meer deel geworden van het evenement dan ik van tevoren had kunnen denken, het was echt een topdag. Nog midden in de nacht ging de wekker, om iets voor 04:00 te kunnen vertrekken en om 04:30 bij de start te kunnen melden. Door de organisatie waren busjes geregeld waarin de vlaggers bij de juiste bochten werden afgeleverd. Mijn bestemming was bocht 14.

Met kleine oogjes en een lijf dat bibberde van de kou, kennis gemaakt met mijn medevlagger. Om 05:10 was de start en zo’n half uurtje daarna zagen wij de eerste renners bovenkomen. Later heb ik gehoord dat het Michael Boogaard was, maar het was toen nog te donker om mensen te kunnen herkennen. Iedere renner heeft een kaarsje mogen branden voor een dierbare en deze kaarsjes werden in de bochten neergezet. In het duister was dat een erg mooi gezicht.

Langzaam werd het licht en rond 07:30 schenen de eerste zonnestralen bij ons in de bocht. Sommige renners kwamen zicht even opwarmen in die stralen, want zo vroeg in de ochtend was het nog erg koud en met de snelheden tijdens de afdaling werd dat er niet bepaald warmer op. De renners bleven maar komen en ondertussen waren de snelle renners al weer met hun tweede rondje bezig. De deelnemers waren niet alleen bezig met het omhoog klimmen, er was ook nog hier en daar energie om de vrijwilligers te bedanken en om een goede dag te wensen. Ook heb ik mensen af zien stappen om even stil te staan bij de kaars die ze hebben laten branden.

Na mijn vlaggendienst ben ik naar bocht 16 gelopen om daar op de harde muziek een gezellig feestje te bouwen met de supporters en de renners aan te moedigen. De sfeer was top en het was leuk om te zien dat de harde muziek van onze bocht de deelnemers een extra duwtje in de rug leek te geven.

Even later op de top vooral emotie gezien: mensen die betraand over de finish komen door allerlei redenen, renners die snelle tijden neerzetten en hun eigen feestje daarmee bouwen, handbikers van Heliomare die meerdere keren over de finish zijn gekomen en daarmee ook het publiek ontroeren, hardlopers die de tocht meerdere keren volbrengen, kinderen, echt alles kwam voorbij en voor iedereen was er applaus bij de finish. Er was zelfs een moeder die haar kind in een rolstoel de berg op duwde en een man die de eerste ronde met een extra fiets aan de hand is gaan rijden, als herdenking aan zijn broer. Wauw.

De hele dag stond in het teken van gezelligheid (elke bocht bouwde een feestje), broederschap (iedereen hielp elkaar) en doorzettingsvermogen en de zon die de hele dag scheen heeft het plaatje compleet gemaakt.

Als afsluiter mocht ik bocht 8 vlaggen. Het aantal renners dat naar boven kwam werd langzaam minder en de hoofdjes wat roder. Des te meer ontzag voor de mensen die de laatste krachten uit het lichaam hebben geperst om koste wat kost boven op de berg te komen en de tocht te voltooien.

Zwaar respect voor alle renners, iedereen heeft op zijn manier een unieke prestatie geleverd en het ondanks de valpartijen het evenement tot een geslaagde dag gemaakt.

Het was een plezier om hier bij te mogen zijn en ik zou iedereen aan willen raden er ook heen te gaan als supporter of vrijwilliger want dit is werkelijk onvergetelijk.

Maar hoeveel, wanneer en wie? Dat ging vooral langs me heen. In de zomer vond ik de Noord-Hollandse kermissen interessanter zal ik maar zeggen.

Totdat ik zo’n twee jaar geleden naar Frankrijk verhuisde in verband met een nieuwe baan. Grenoble werd mijn standplaats, wat ongeveer een half uurtje rijden is van de voet van de bewuste berg. Op een vrije middag of in een zonnig weekend reed ik wel eens met de auto naar d’Huez, waar ik die zomer voor het eerst de berg bewust beleefde.

Maar liefst 21 haarspeldbochten voordat je in het dorpje komt, ik had er tot die tijd nog niet zo veel achter elkaar gehad in de Alpen. Het leuke vind ik persoonlijk dat iedere bocht genummerd is en ook voorzien van de namen van etappewinnaars. Tussen het remmen, schakelen, insturen gasgeven en opletten door probeer ik in de bochten toch te kijken naar de namen van de winnaars. En ja, dan valt wel op dat er in de loop van de jaren nogal wat Nederlandse winnaars zijn geweest.

Op mooie dagen kom je her en der een fotograaf tegen die een mooi plaatje schiet en ik verbaas me nog altijd over het grote aantal renners dat de rit onderneemt. Dat dit vooral Nederlanders zijn blijkt wel uit de namen die soms nog op de weg gekalkt staan die alles behalve Frans klinken. Boven in het dorp zitten er voor mijn gevoel ook altijd wel een paar Nederlandse fietsers, na te babbelen over de tocht die ze dan zojuist hebben ondernomen en hoe lang er over gedaan is. Een stukje Nederland in Frankrijk zou je het bijna wel kunnen noemen.

Alpe d’HuZES zei me ook vaag iets, omdat ik het eens gelezen had in het NHD en er een vriend sponsor is van het evenement. Kort geleden hadden we het er over en ik zou als supporter langs de kant gaan staan. “Maarja, als ik er al als supporter ben, kan ik net zo goed nog iets nuttigs doen en een vlag vasthouden. Dat kan toch iedereen en is nog nuttig ook” dacht ik. Zodoende heb ik me laatst opgegeven via de site www.opgevenisgeenoptie.nl en sta ik nu genoteerd als vlagger in bocht 13 en 14, ergens heel vroeg in de ochtend en later op de dag op een andere plek. Vervolgens ben ik nog gevraagd om als tolk op te treden tijdens de voorbereidingen, maar ik was helaas verhinderd. Wel zorg ik ervoor dat de namen die op de grond geschreven worden, met de verf van ons bedrijf gemaakt kunnen worden. De gemeente d’Huez is namelijk wel gecharmeerd van het toerisme dat op de berg afkomt maar is wat minder gelukkig met de harrewar van namen die soms nog jaren zichtbaar is. De verschillende typen die mijn bedrijf maakt, kunnen voor allerlei doeleinden gebruikt worden. De verf die volgende week zal worden gebruikt, is dezelfde als voor het markeren van sportveldbelijning en is na een aantal dagen tot weken helemaal verdwenen. De verf zal in handbare potjes te verkrijgen zijn bij de organisatie, zo hoeven supporters dus alleen kwasten, bakjes en rollers mee te nemen. Ter herkenning zal ik de vlag van Blokker meenemen met andere oranje spullen er proberen een gezellige en geslaagde dag van te maken.

Bij ons in Briare begint de eerste brocante eind mei. Daar moet je vroeg bij zijn. De eerste brocantes zijn het leukst, dan is het aanbod nieuw, en kun je echt leuke dingen kopen. Bovendien maakt de ervaren brocantebezoeker voor zich zelf een boodschappenlijstje. Heb je een kandelaar nodig, of een juskom bij een stel borden, een theepot met roosjes? Dat snuffel je bij elkaar, en daar neem je de tijd voor. Volgende week is er immers weer een brocante….

De spullen op de brocante worden meestal verkocht door de brocanteur(la brocante), met andere woorden, antiquair in de open lucht. Daarnaast heb je de volleybalclub met de verzamelde spullen van het afgelopen jaar, het feestcomité van het dorp met zijn stand of de buurtkinderen die van hun oude speelgoed afmoeten, meestal bijgestaan door hun opa’s en oma’s. Kinderkleertjes zijn een topper, je vindt ze in alle maten, keurig schoon en op maat gesorteerd. Het plaatselijke feestcomité verzorgt  de buvette, waar je kunt eten en drinken. Als je geluk hebt, braadt de plaatselijke slager het vlees en heeft supervisie over de openlucht keuken, dan kun je voor een paar euro’s lekker eten.

Rondom Briare liggen veel dorpjes, die allemaal op hun beurt de eigen brocante hebben. Iets verder, bijvoorbeeld rond Montaris of Orleans, worden heel andere spullen verkocht. En in het ene dorp, bijvoorbeeld Cerdon, kun je goede meubelen kopen voor een billijke prijs, in het andere dorp Mezilles duurt de brocante twee dagen en worden kwalitatief goede spullen verhandeld, de brocante daar is zo groot, dat je het eigenlijk in een dag niet bekijken kan.

Inmiddels hebben Cor en ik al een wollen tapijt gescoord, een glasservies voor 12 personen voor rode wijn, witte wijn, water en champagne. Een notenhouten eethoek met buffet. Dan is het weer fijn, dat Cor meubelmaker is. Hij heeft alles keurig gerestaureerd. En al die rare dingen die je ergens voor wilt gebruiken. Een bakje voor de as in de open haard? Dan koop je een passend model braadslede. Een grote vaas voor de gladiolen? Hij is echt niet mooi, maar de gladiolen staan er prachtig in. Zo heb je een leuke zondag.

Dan heeft de brocante nog iets heel leuks. Je slentert op je dooie gemak een uurtje of zo door een dorpje waar je normaal met de auto snel doorheen rijdt. Je maakt een praatje met de mensen en kijkt naar de huizen, in de binnenplaatsen en tuinen. Als de Fransen merken dat ze met je kunnen praten, vertellen ze alles. Meestal wonen ze in het weekend in hun buitenhuis en door de week in het appartement in Parijs. De buitenhuizen zijn vaak generaties lang al in gebruik. Wie met pensioen gaat, geeft het appartement in Parijs weer door aan de volgende generatie. De kleinkinderen komen in de vakanties bij opa en oma en kennen het dorp al op hun duimpje. Dat systeem werkt uitstekend!

In Nederland heb ik een uitgesproken afkeer van de rommelmarkt. Het klinkt tegenstrijdig, maar ik hoef die oude spullen niet. Ik ken ze te goed. Ook ik heb tantes en buurvrouwen gehad en ik weet wanneer de oranje fonduestellen verkocht werden, en door wie. En die donkerbruine borden en kopjes, nee, dank u! Maar in Frankrijk heb je dat niet, dus dat is echt anders.

Uit mijn verhaal begrijpt u, dat we ‘s zondags niet thuis zijn. Dan gaan we naar brocante, op zoek naar dat ene…..

Met vriendelijke groet,

Mieneke Kolen

En dus in plaats van een stukje te schrijven over het wel en wee in de Franse Alpen en de “enorme” problemen daar, wordt het een stukje over een land met tegenstrijdigheden, Tsjernobyl, de belevenissen op een vliegveld waar service een vies woord lijkt en de mensen net zo onvriendelijk zijn als ze er uit zien…

Dinsdag ben ik vol goede moed naar van Genève naar Kiev gevlogen (via Parijs) om daar gedurende een aantal dagen te spreken met bedrijven die interesse in onze producten hebben getoond. De eerste stappen op Oekraïense bodem waren al kenmerkend, bij de douane en immigratie vooral. Ik had toevallig geen pen bij me en de vrouw van immigratie in de glazen vitrine liet met een duidelijk “NO” merken dat zij er ook geen had of überhaupt de intentie had er een te regelen. Streng bleef ze me aankijken en heb uiteindelijk het immigratieformulier met een op de grond gevonden, afgekauwd, ranzig potlood ingevuld.

Bij de douane werd de koffer gescand en een extra controle, ondervraging en fouilleersessie volgden omdat de appel die ik mee had op de x-ray een gevaarlijk iets leek. Toen er ook nog gevraagd werd naar het bedrag aan cash dat ik bij me had, voelde ik me zelfs zenuwachtig worden bij het uitspreken van “150 euros sir” omdat ik voorzag nog meer intimidatie dan wel oponthoud te krijgen. Gelukkig, ik mocht doorlopen.Via een Frans bureau had ik die dagen een aantal afspraken die verliepen in het Russisch en voor mij werden vertaald naar het Frans.

De tegenstrijdigheid van Ukraïne was overal te merken en deed me echt realiseren dat je met een Oost-Europees land te maken hebt. Denk aan de grijze vervallen gebouwen, oude auto’s, vervuilde straten en smoezelige mensen aan de ene kant en de dikke gevierde zakenmannen in de BMW7series aan de andere kant en dan zit je aardig in de richting. Het meest opvallende was wel dat er voor het hotel een enorm dure Aston Martin stond, terwijl de politie nog serieus in Lada’s rijdt. Ik zie al voor me hoe dat er bij achtervolgingen op de snelweg aan toe gaat…

Na vele gesprekken, vertalingen en verbazingen was er donderdagmiddag tijd voor een stukje ontspanning. Waar ik voor koos? Het bezoeken van het Tsjernobyl museum dat mij was aangeraden door een vriend. Voor er naar toe te gaan, wist ik (hoe naïef) alleen dat het “iets” was met een ontploffing en een hoop radioactieve ellende, veel doden en vervormde mensen maar dat het van een dusdanige omvang was heeft me verbaasd. Vooral de Russische gang van zaken met het onder de pet houden van de dingen, het zonder bescherming laten werken van mensen na de ramp en de voortslepende ellende hebben me het meest geraakt. Het leeft nog steeds onder de mensen, zoals bijvoorbeeld de tweede wereld oorlog bij de Nederlanders zijn littekens heeft achtergelaten. Voor meer informatie verwijs ik graag naar de site http://nl.wikipedia.org/wiki/Kernramp_van_Tsjernobyl

En dan de vulkaan uit IJsland waar niemand rekening mee had gehouden: Donderdagavond sijpelden er al, via het meest trage internet dat ik heb meegemaakt, berichten binnen dat er problemen werden verwacht op de West-Europese vliegvelden. Niet lang daarna ontving ik een e-mail met de mededeling dat de vluchten van vrijdag naar Parijs en Genève geannuleerd zouden worden. De KLM klantenservice was onbereikbaar en ook via AirFrance kreeg ik geen gehoor, op internet was geen oplossing voor handen dus besloot ik om vrijdag maar iets vroeger naar het vliegveld te gaan om te zien wat daar geregeld kon worden.

Na een onrustige nacht waarin ik de meest uiteenlopende scenario’s had bedacht die toch vooral neerkwamen op de vraag “het zal me toch niet gebeuren dat ik in uitgerekend Kiev, de meest troosteloze bestemming tot nu toe, tot nader order gestrand ben?” ben ik vrijdag 5 uur voor vertrek naar het vliegveld gegaan. Op de weg ernaartoe, heel Oost-Europees, geprobeerd afgezet te worden door een taxichauffeur die z’n kans schoon rook.  Heel West-Europees was ik daar niet van plan aan mee te werken.

Op het vliegveld was het een grote chaos, het was 11:00 uur en het bleek dat er die ochtend al twee vluchten naar Parijs en Amsterdam niet waren gegaan, waarvan al die passagiers zo’n beetje op het vliegveld ronddoolden in een zoektocht naar informatie. Ik was er daar één van. Het lag er vrij dik bovenop dat er weinig geregeld ging worden, nergens waren informatieborden en de balies van de betreffende maatschappijen waren nog maar net open. (“10:30 is 10:30”). Na anderhalf uur in de rij te hebben gestaan, vertelde de medewerkster me dat alles van die dag niet door zou gaan of al vol zat, de beste kans was de volgende dag dezelfde vlucht te pakken als gepland.

Eten, drinken of overnachtingen werden niet geregeld, daar moest je zelf voor gaan zorgen en het grauwe gezicht van de vrouw stond op een dusdanige onweerstand dat je beter de andere vragen voor je kon houden. “ok, ik ga hier dus dit weekend en wie weet hoe lang nog, blijven” was de gedachte waar ik liever nog niet helemaal aan wilde wennen. Met een aantal Amerikanen aan de praat geraakt die natuurlijk “urgent business” hadden in de VS en “absolutely” terug moesten, “trek maar een nummertje” dacht ik, “alsof ík hier voor m’n lol wil blijven en geen betere dingen te doen heb”.

In bepaalde delen van de vertrekhal hadden mensen zich al ingesteld op een overnachting en hadden ze vast slaapplekjes gereserveerd (om 12:00uur…), verderop werden de taxitarieven terug naar de stad verdubbeld en op weer andere plekken barstten mensen in tranen uit bij het horen van de vertragingen dan wel annuleringen. Ik stond dus zelf middenin de chaos, die ik daarvoor alleen op tv gezien had, heel onwerkelijk allemaal.

Het was toen nog vroeg in de middag en op dat moment waren volgens de laatste berichten de vliegvelden in Scandinavië, Groot-Brittannië, Nederland, Duitsland, België en delen van Frankrijk dicht. Omdat ik naar Genève moest en het naar mijn weten desnoods via Marokko mocht, was ik alle andere maatschappijen langs gegaan om te horen of er via via via en desnoods nog meer viavia iets te regelen viel. Weg uit Ukraïne was toen nog niet het probleem (wel een prioriteit), maar naar Nederland of Frankrijk bleek niet te doen. Lufthansa bleek nog wel een vlucht naar Wenen en daarna evt naar Genève te hebben, vertrok een half uur later en “price is 1100 dollar”, tja wat doe je dan? In de splitt-second dat ik de tijd had om te beslissen, dacht ik aan het overnachten-op-het-vliegveld-en-daarna-bus-scenario (40uur) dat ik uit alle macht wilde voorkomen en heb ik “ja!” geroepen, de creditcard overhandigd en er niet over proberen na te denken dat dit veel te duur is voor een enkele reis, die misschien op het laatste moment niet eens door zou gaan.

Rennend door de mensenmassa met de trolley achter me aan slepend, mezelf een weg tussen en over andere passagiers banend bij de paspoortcontrole aangekomen waar de strenge mannen nu veel minder moeilijk deden. Bij de douane en koffercontrole geen narigheid gehad, net nog even tijd om naar de wc te gaan en even later zat ik al in het vliegtuig. Nog geen kwartier daarna zaten we in de lucht, tjee wat een dag zeg. De opluchting van de andere passagiers was ook merkbaar en zelfs de piloot feliciteerde ons met het aan boord zijn, iedereen had wel in de gaten dat we het getroffen hadden.

Tot het moment van opstijgen had ik nog ergens de twijfel of het wel door zou gaan en tot de landing in Wenen bleef die onbewuste spanning omdat er altijd een kans was om te moeten draaien wegens veranderde omstandigheden. Na twee uur wachten in Wenen vertrok het vliegtuig naar Genève en ook toen was de opluchting groot bij de passagiers, al was de noodzaak om te vertrekken voor mij nu minder groot dan die ochtend. Gestrand zijn in Wenen zag ik toch als een minder groot probleem dan Kiev, een feestje zelfs. Net na de landing in Genève bleek nog maar eens hoe erg ik het geluk die dag mee heb gehad: net na vertrek uit Oostenrijk gingen er geen vluchten meer en werd het ruim gesloten, en ik zat in een van de laatste vliegtuigen die mocht landen in Zwitserland. Goed en wel ’s avonds laat aangekomen en heb ik de thuiskomst gevierd met een stevige borrel.

De Nederlanders die ik op een beurs tegen was gekomen (onder andere een aantal Westfriezen) hadden minder geluk: zij zijn zaterdag met een bus naar Amsterdam gereden en maandag aangekomen. Anderen hebben met de auto en trein een inderdaad 40-urige lange rit moeten maken. Het klinkt heel gek, maar ik had op het moment dat ik het ticket kocht een bijna schuldgevoel tegenover de andere verstekelingen die niet de kans hadden om weg te komen en overgeleverd waren aan weet ik niet wat. Ook zat ik er best over in dat als er zaterdag weer gevlogen mocht worden, ik dan wel schandalig veel geld had betaald voor de reis. Met elke dag dat de situatie verslechterde en de vliegvelden niet opengingen, vond ik het te dure ticket al meer de moeite waard worden en kreeg ik al meer vrede met de keuze die ik daar gemaakt had. Maandag op kantoor de boel uitleggen was wel het laatste waar ik aan dacht.

Ik ben dus goed en wel thuisgekomen en ben er redelijk zonder kleerscheuren afgekomen. Al denk je achteraf wel “het had wel een hoop sterkte verhalen en verjaardagsvoer opgeleverd als ik daar had moeten blijven”. Nou, dan maar geen sterke verhalen, zonder dat gedoe was Oekraïne namelijk ook al een belevenis. Hopelijk verbetert de situatie snel voor alle gestrande reizigers en ik hoor jullie verhalen wel op een verjaardag. We moeten er misschien maar gewoon om lachen, want geef nou toe, door lava-as een avontuur beleven is wel het laatste waar je aan denkt bij de incheckbalie.

De Zaanse Mieneke Kolken ontdekte een grappige vertaalfout op een koekenpan in Frankrijk. Die wilde ze de ‘buitenlandeditie’ van Noordhollands Dagblad niet onthouden. Zo zijn er in het buitenland meer taalgrappen te maken. Wat te denken van onderstaand voorbeeld uit het plaatsje Gien.

Ik ben Mieneke Kolen en woon met mijn Cor ’s zomers in Briare, in het dal van de Loire. ’s Winters is Zaandam onze woonplaats. We konden vroeg met de VUT en daar hebben we gebruik van gemaakt.

Daar kwamen we bij louter toeval terecht, we gingen met de boot op vakantie naar Frankrijk, met de trailer. En in Briare, het watersportstadje van de Loiret, ontmoetten we mensen die inmiddels een huisje hadden gekocht. En van het een kwam het ander….

 We hebben bewust gekozen voor een stadje met banken, bakkers en openbaar vervoer. Wonen in een stadje is comfortabel en je maakt  deel uit van de bevolking. Je gaat hier naar clubs, de bibliotheek en feestjes en je helpt elkaar. Wij worden gevraagd als er vreemde talen in het spel zijn, bijvoorbeeld bij de VVV.

De bewuste pan op de foto hangt gewoon in het rekje in de winkel. Meestal zijn de vertalingen correct, in de supermakten zie je tegenwoordig heel veel Franse en Nederlandse teksten samen op de verpakking. Maar zo bont als op deze koekenpan, dat is zeldzaam. Want wat is een kachel antiplakband?

 Nog zoiets. In Gien (spreek uit als bien) hadden ze vorige week miss-verkiezingen. En ja hoor Miss Gien is gekozen.

 Het is interessant om deel uit te maken van twee culturen!

Zo heb ik in ieder geval de ervaring dat in Nederland de stijl over het algemeen redelijk agressief, opgefokt en gehaast is. Men inspecteert het liefst de achterbak van de voorganger alvorens deze in te halen, al dan niet met een opgestoken middelvinger bij het passeren. Links rijden is meer regel dan uitzondering, maximumsnelheid wordt geïnterpreteerd als een adviessnelheid waarbij dit zgn advies in de wind worden geslagen, en de ergernissen over wat oudere van dagen in suzuki alto’s (of mensen met hoeden, of Belgen) die met 80 op de snelweg rijden zijn bekend.

Wat voelde ik dan ook een opluchting toen ik laatst in Engeland reed. Ja natuurlijk moet je even wennen aan het feit dat je aan de in jouw ogen verkeerde kant moet instappen, aan de andere kant moet rijden, rotondes de andere kant op moet nemen ja ook bij het achteruit rijden over de linker in plaats van rechter schouder kijkt.

Daarbij komt nog dat je met je rechterhand nogal eens tegen de deur klapt in plaats van met de linker de versnellingspook te pakken en zo nu en dan doe je de ruitenwissers aan in plaats van de knipperlichten.

Als je die dingen hebt overwonnen, komt er echter een kalmte over je heen wanneer je de weg echt op bent. Mede weggebruikers gaan na het inhalen weer naar links, zien invoegers aankomen en maken ruimte, geven voorrang op plekken waar je dat niet altijd zou verwachten en rijden over het algemeen als ware “gentlemen”. Ik deel gedeeltelijk de Engelse passie voor luxe auto’s en kan bij het passeren van een Aston Martin, Rolls Royce of een oldtimer waardering opbrengen voor de rijder die zoveel geld uitgeeft aan de auto. Bij de eerste zonnestralen gaan de cabrio’s de weg op en beleven de Engelsen echt het autorijden en genieten van de ronkende motors.

Het Festival of Speed in Goodwood waar ik vorig jaar was, is dan ook een walhalla voor autoliefhebbers. Niet alleen de rijstijl is tekenend, ook het aanbod van muziek maakt in mijn ogen Engeland tot een fantastisch land om te rijden. Hippe muziek, afgewisseld met golden oldies als Elton John, Cliff Richard en Rod Stewart galmt uit de speakers en het mooiste is dat je honderden kilometers kan rijden voordat de zender gaat storen en je op zoek moet naar een andere geweldige zender.

Hoe anders is het soms in Frankrijk….

Een auto dient als middel om van A naar B te komen, niets meer en niets minder. Bij het parkeren geldt de gouden regel “boem is ho”; krasjes, deukjes en schrapen in de lak zijn meer regel dan uitzondering, het grote licht en claxon worden ook in niet levensgevaarlijke situaties gebruikt en bumperkleven is tot sport verheven.

Bij het verlaten van iedere stad kun je op zoek naar een andere zender waardoor het meebrengen van cd’s een absolute must is, tenzij je iedere 50 kilometer aan de radio wilt draaien waar alleen de route info helder blijft. Uitgerekend de zender met de minste muziek.

Wanneer iemand op de snelweg te lang links blijft hangen en je niet in kunt halen gaat het linker knipperlicht aan om duidelijk te maken dat je in wilt halen. Als de voorganger naar de mening van de inhaler niet snel genoeg aan de kant gaat, wordt het grote licht ingezet. Een korte flits moet de aandacht van de voorganger wekken en duidelijk maken dat deze verzocht wordt zo snel mogelijk ruimte te maken. Helpt dit niet dan wordt een combinatie van flitsen, toeteren en bumperkleven ingezet zodat monsieur daarna eindelijk in kan halen.

De middagpauze is nog steeds heilig en veel winkels zijn tussen 12 en 14 gesloten om in alle rust te kunnen genieten van het “dejeuner”, hoe anders zijn Fransen op de weg, waar iedere seconde lijkt te tellen.

Hoe een Hollandse daar mee om gaat? Op het gebied van de Franse rijvaardigheid ben ik volgens kenners behoorlijk ingeburgerd. Bij een Nederlands kampioenschap toeteren zou ik tot de favorieren behoren, flitsen kan ik als de beste, parkeren op veel te kleine plekjes is “pas de problème” en de goed begaanbare, lege snelwegen (bij voorkeur Péage) zijn als een maagdelijke A7, waar je zonder gène een sportieve rijstijl aan kan houden en de automobiel even goed wakker kunt schudden.

Helaas heb je ook hier een aantal ijverige ambtenaren en flitspalen die voor geld in het laatje moeten zorgen. Een Nederlandse uitdrukking die ongetwijfeld in Noord-Holland is bedacht luidt dat je van “een koude kermis thuis komt”.  Zo voelde het dan ook dat ik vanochtend weer het kantoor binnenstapte, nog nagenietend van het rijden in Engeland en het skiën in het weekend.

Op een inmiddels voor mij bekend stukje had ik een iets te sportieve stijl aangehouden met een boeten als gevolg. (deed me denken aan de ezel en de steen). Heel Frans is de boete 60 euro (voor 3 kilometer na correctie te hard…) maar als je binnen 14 dagen betaalt krijg je korting en wordt het 45 euro, dat dan weer wel. Voorlopig dus even proberen wat rust in de rijstijl te brengen en misschien wat vaker met de fiets…

Het was even schrikken, om alles wit te zien van de sneeuw, want ook hier heerste Koning winter en er moest flink gestookt worden om de boel een beetje te verwarmen.

Maar na een paar dagen van jetlag, bibberkou en bijkomen, belande ik weer in m`n gewone doen. En wat is mooier dan na een heerlijke reis, thuis komen. En dat is in mijn geval, een klein gehucht, wat bij een gemeente van 220 inwoners hoort in het departement , Correze. Het is een geweldig mooie streek met glooiende heuvels en beboste stukken, in de valei van de rivier de Dordogne. Wij, mijn partner Tokke en ik, bewonen een 300 jaar oude boerenhoeve, midden tussen de weilanden en bebossing op ongeveer 285 meter  boven de zeespiegel.  Na jaren in de horeca gewerkt te hebben, proberen we hier wat te maken van onze retraite. Het is al weer tien jaar geleden dat we de kans kregen om dit bizondere plekje te gaan bewonen. En eerst moest er flink geklust worden, want op het oog zag alles er wel bewoonbaar uit, maar na een poosje bleek het dak toch te lekken en moesten alle antieke hardstenen dakplaten eraf. Het was te kostbaar voor ons om het te renoveren, dus kwam er een dakbedekking van nieuwe dakpannen op. Ook de elektriciteit, de waterleiding en verwarming werden vernieuwd en van het èèn kwam het ander. Dit klinkt bekend in de oren van iedereen die een oud huis gekocht heeft..Maar nu tien jaar later is bijna alles onder handen genomen en leeft het hier prima en genieten we van alles wat dit land te bieden heeft, natuur, zon en ruimte.

Op de 6000 meter, die rondom het huis ligt, willen wij graag onze hobby uitoefenen, tuinieren!  Een gedeelte is gras, een gedeelte is groentetuin en de rest is verdeelt in borders. Het is anders tuinieren dan in Holland, want het kan behoorlijk droog en warm zijn in de zomer.

Waarom Frankrijk?? Ik ben erfelijk besmet door mijn ouders, die enorm francofiel waren en ons al van jongsaf meenamen naar dit geweldige land. Met altijd het idee in m`n achterhoofd van: ooit wil ik een huisje in Frankrijk, zag ik dit gerealiseerd in 1988 toen we een piepklein ,,Hansje en Grietje,, huisje konden kopen, hier in de buurt. Na 10 jaren van renovatie hebben we dit ingeruild voor een groter en permanent huis.

Er is een legendarisch verhaal van een politicus, die van Frankrijk heeft gezegd: Mooi land, maar er moeten geen Fransen wonen. Zeg nu eerlijk, hoe zou het land zijn zonder Fransen. Geen stokbrood, geen alpinopet geen gebaren met praten. kortom geen Frankrijk!

Ik wil proberen om in de komende tijd wat typisch, Franse verhalen te vertellen. Een beetje in de trant van het dagelijkse leven, hier en rondom ons.

Vrolijk naar de bouwmarkt met een lekkere cd op de achtergrond. Nou, op de achtergrond, hij klonk wel erg lekker dus iets harder dan de op achtergrond. Heerlijk genietend van een ontspannen cd……

Shit, uit gewoonte rij ik de weg naar Daan zijn school. Een behoorlijke omweg….maar ik slik mijn baalmoment door en geniet verder van de muziek.

 Ik ruil mijn kozijn om op de buitenafdeling (ik zal je de details besparen) en wil wegrijden als ik gelukkig nog even denk aan de purschuim die op was.

Naar de winkel toe, Poe heé wat is het hier binnen druk. Ik pak 3 busjes en sluit aan in de minst lange rij. Je denk tenminste dat je in de minst lange rij staat, maar in werkelijkheid lijkt hij altijd langer te duren dan die rijen naast je.

Er stonden 5 man in de rij (ik was de 6e) en 2 plaatsen voor mij stond een vrouw op leeftijd, zo een die de geraniums al bijna kan ruiken. Als de mevrouw aan de beurt is gaat ze aan de caissière vragen wat je normaal aan het winkelpersoneel hoort te vragen en waar iedereen voor in de rij moet gaan staan. Maar de caissière is de slechtste niet en belt even met de juiste persoon.

De vrouw kletst nog even rustig met de caissière en word dan gelukkig weggeroepen door de betreffende winkelbediende. Als de meneer voor mij aan de beurt is komt mevrouw geranium er even voorlangs en vraagt aan die meneer (die 1 zakje schroeven had) of ze even voor mag want hier stond ze net namelijk ook. De meneer laat het over zich heen komen en laat haar voor.

En dan komt het natuurlijk, mevrouw geranium ziet de prijs en kijkt verbaasd, “die was toch in de aanbieding? ” Kassière zegt van niet maar mevrouw houdt vol dat hij in de aanbieding is. Caissière belt wederom met de winkelbediende, die bevestigt dat de caissière gelijk heeft en dat zij de verkeerde heeft gepakt. Stomme muts, gaan ze dat artikel ook nog even rustig omruilen en dan mag ze eindelijk pinnen.

Ze had de cursus “pinnen achter de geraniums” nog niet gehad denk ik. Als de caissière vraagt of hij er wel goed in zit, gaat ze nog tegen de caissière zeggen dat ze het altijd zo doet. Nou dan doe je het altijd verkeerd dus, want hij zit niet goed in de pinautomaat. Als mevrouw geranium de winkel verlaat kunnen we eindelijk een stapje verder in de inmiddels tot 3 baans weg uitgegroeide kassa-rij. Waarom moeten die geraniums altijd voorkruipen? Misschien kom ook ik er over 30 jaar achter.