Bij ons in Briare begint de eerste brocante eind mei. Daar moet je vroeg bij zijn. De eerste brocantes zijn het leukst, dan is het aanbod nieuw, en kun je echt leuke dingen kopen. Bovendien maakt de ervaren brocantebezoeker voor zich zelf een boodschappenlijstje. Heb je een kandelaar nodig, of een juskom bij een stel borden, een theepot met roosjes? Dat snuffel je bij elkaar, en daar neem je de tijd voor. Volgende week is er immers weer een brocante….

De spullen op de brocante worden meestal verkocht door de brocanteur(la brocante), met andere woorden, antiquair in de open lucht. Daarnaast heb je de volleybalclub met de verzamelde spullen van het afgelopen jaar, het feestcomité van het dorp met zijn stand of de buurtkinderen die van hun oude speelgoed afmoeten, meestal bijgestaan door hun opa’s en oma’s. Kinderkleertjes zijn een topper, je vindt ze in alle maten, keurig schoon en op maat gesorteerd. Het plaatselijke feestcomité verzorgt  de buvette, waar je kunt eten en drinken. Als je geluk hebt, braadt de plaatselijke slager het vlees en heeft supervisie over de openlucht keuken, dan kun je voor een paar euro’s lekker eten.

Rondom Briare liggen veel dorpjes, die allemaal op hun beurt de eigen brocante hebben. Iets verder, bijvoorbeeld rond Montaris of Orleans, worden heel andere spullen verkocht. En in het ene dorp, bijvoorbeeld Cerdon, kun je goede meubelen kopen voor een billijke prijs, in het andere dorp Mezilles duurt de brocante twee dagen en worden kwalitatief goede spullen verhandeld, de brocante daar is zo groot, dat je het eigenlijk in een dag niet bekijken kan.

Inmiddels hebben Cor en ik al een wollen tapijt gescoord, een glasservies voor 12 personen voor rode wijn, witte wijn, water en champagne. Een notenhouten eethoek met buffet. Dan is het weer fijn, dat Cor meubelmaker is. Hij heeft alles keurig gerestaureerd. En al die rare dingen die je ergens voor wilt gebruiken. Een bakje voor de as in de open haard? Dan koop je een passend model braadslede. Een grote vaas voor de gladiolen? Hij is echt niet mooi, maar de gladiolen staan er prachtig in. Zo heb je een leuke zondag.

Dan heeft de brocante nog iets heel leuks. Je slentert op je dooie gemak een uurtje of zo door een dorpje waar je normaal met de auto snel doorheen rijdt. Je maakt een praatje met de mensen en kijkt naar de huizen, in de binnenplaatsen en tuinen. Als de Fransen merken dat ze met je kunnen praten, vertellen ze alles. Meestal wonen ze in het weekend in hun buitenhuis en door de week in het appartement in Parijs. De buitenhuizen zijn vaak generaties lang al in gebruik. Wie met pensioen gaat, geeft het appartement in Parijs weer door aan de volgende generatie. De kleinkinderen komen in de vakanties bij opa en oma en kennen het dorp al op hun duimpje. Dat systeem werkt uitstekend!

In Nederland heb ik een uitgesproken afkeer van de rommelmarkt. Het klinkt tegenstrijdig, maar ik hoef die oude spullen niet. Ik ken ze te goed. Ook ik heb tantes en buurvrouwen gehad en ik weet wanneer de oranje fonduestellen verkocht werden, en door wie. En die donkerbruine borden en kopjes, nee, dank u! Maar in Frankrijk heb je dat niet, dus dat is echt anders.

Uit mijn verhaal begrijpt u, dat we ‘s zondags niet thuis zijn. Dan gaan we naar brocante, op zoek naar dat ene…..

Met vriendelijke groet,

Mieneke Kolen

De Zaanse Mieneke Kolken ontdekte een grappige vertaalfout op een koekenpan in Frankrijk. Die wilde ze de ‘buitenlandeditie’ van Noordhollands Dagblad niet onthouden. Zo zijn er in het buitenland meer taalgrappen te maken. Wat te denken van onderstaand voorbeeld uit het plaatsje Gien.

Ik ben Mieneke Kolen en woon met mijn Cor ‘s zomers in Briare, in het dal van de Loire. ‘s Winters is Zaandam onze woonplaats. We konden vroeg met de VUT en daar hebben we gebruik van gemaakt.

Daar kwamen we bij louter toeval terecht, we gingen met de boot op vakantie naar Frankrijk, met de trailer. En in Briare, het watersportstadje van de Loiret, ontmoetten we mensen die inmiddels een huisje hadden gekocht. En van het een kwam het ander….

 We hebben bewust gekozen voor een stadje met banken, bakkers en openbaar vervoer. Wonen in een stadje is comfortabel en je maakt  deel uit van de bevolking. Je gaat hier naar clubs, de bibliotheek en feestjes en je helpt elkaar. Wij worden gevraagd als er vreemde talen in het spel zijn, bijvoorbeeld bij de VVV.

De bewuste pan op de foto hangt gewoon in het rekje in de winkel. Meestal zijn de vertalingen correct, in de supermakten zie je tegenwoordig heel veel Franse en Nederlandse teksten samen op de verpakking. Maar zo bont als op deze koekenpan, dat is zeldzaam. Want wat is een kachel antiplakband?

 Nog zoiets. In Gien (spreek uit als bien) hadden ze vorige week miss-verkiezingen. En ja hoor Miss Gien is gekozen.

 Het is interessant om deel uit te maken van twee culturen!

Het was even schrikken, om alles wit te zien van de sneeuw, want ook hier heerste Koning winter en er moest flink gestookt worden om de boel een beetje te verwarmen.

Maar na een paar dagen van jetlag, bibberkou en bijkomen, belande ik weer in m`n gewone doen. En wat is mooier dan na een heerlijke reis, thuis komen. En dat is in mijn geval, een klein gehucht, wat bij een gemeente van 220 inwoners hoort in het departement , Correze. Het is een geweldig mooie streek met glooiende heuvels en beboste stukken, in de valei van de rivier de Dordogne. Wij, mijn partner Tokke en ik, bewonen een 300 jaar oude boerenhoeve, midden tussen de weilanden en bebossing op ongeveer 285 meter  boven de zeespiegel.  Na jaren in de horeca gewerkt te hebben, proberen we hier wat te maken van onze retraite. Het is al weer tien jaar geleden dat we de kans kregen om dit bizondere plekje te gaan bewonen. En eerst moest er flink geklust worden, want op het oog zag alles er wel bewoonbaar uit, maar na een poosje bleek het dak toch te lekken en moesten alle antieke hardstenen dakplaten eraf. Het was te kostbaar voor ons om het te renoveren, dus kwam er een dakbedekking van nieuwe dakpannen op. Ook de elektriciteit, de waterleiding en verwarming werden vernieuwd en van het èèn kwam het ander. Dit klinkt bekend in de oren van iedereen die een oud huis gekocht heeft..Maar nu tien jaar later is bijna alles onder handen genomen en leeft het hier prima en genieten we van alles wat dit land te bieden heeft, natuur, zon en ruimte.

Op de 6000 meter, die rondom het huis ligt, willen wij graag onze hobby uitoefenen, tuinieren!  Een gedeelte is gras, een gedeelte is groentetuin en de rest is verdeelt in borders. Het is anders tuinieren dan in Holland, want het kan behoorlijk droog en warm zijn in de zomer.

Waarom Frankrijk?? Ik ben erfelijk besmet door mijn ouders, die enorm francofiel waren en ons al van jongsaf meenamen naar dit geweldige land. Met altijd het idee in m`n achterhoofd van: ooit wil ik een huisje in Frankrijk, zag ik dit gerealiseerd in 1988 toen we een piepklein ,,Hansje en Grietje,, huisje konden kopen, hier in de buurt. Na 10 jaren van renovatie hebben we dit ingeruild voor een groter en permanent huis.

Er is een legendarisch verhaal van een politicus, die van Frankrijk heeft gezegd: Mooi land, maar er moeten geen Fransen wonen. Zeg nu eerlijk, hoe zou het land zijn zonder Fransen. Geen stokbrood, geen alpinopet geen gebaren met praten. kortom geen Frankrijk!

Ik wil proberen om in de komende tijd wat typisch, Franse verhalen te vertellen. Een beetje in de trant van het dagelijkse leven, hier en rondom ons.

Vrolijk naar de bouwmarkt met een lekkere cd op de achtergrond. Nou, op de achtergrond, hij klonk wel erg lekker dus iets harder dan de op achtergrond. Heerlijk genietend van een ontspannen cd……

Shit, uit gewoonte rij ik de weg naar Daan zijn school. Een behoorlijke omweg….maar ik slik mijn baalmoment door en geniet verder van de muziek.

 Ik ruil mijn kozijn om op de buitenafdeling (ik zal je de details besparen) en wil wegrijden als ik gelukkig nog even denk aan de purschuim die op was.

Naar de winkel toe, Poe heé wat is het hier binnen druk. Ik pak 3 busjes en sluit aan in de minst lange rij. Je denk tenminste dat je in de minst lange rij staat, maar in werkelijkheid lijkt hij altijd langer te duren dan die rijen naast je.

Er stonden 5 man in de rij (ik was de 6e) en 2 plaatsen voor mij stond een vrouw op leeftijd, zo een die de geraniums al bijna kan ruiken. Als de mevrouw aan de beurt is gaat ze aan de caissière vragen wat je normaal aan het winkelpersoneel hoort te vragen en waar iedereen voor in de rij moet gaan staan. Maar de caissière is de slechtste niet en belt even met de juiste persoon.

De vrouw kletst nog even rustig met de caissière en word dan gelukkig weggeroepen door de betreffende winkelbediende. Als de meneer voor mij aan de beurt is komt mevrouw geranium er even voorlangs en vraagt aan die meneer (die 1 zakje schroeven had) of ze even voor mag want hier stond ze net namelijk ook. De meneer laat het over zich heen komen en laat haar voor.

En dan komt het natuurlijk, mevrouw geranium ziet de prijs en kijkt verbaasd, “die was toch in de aanbieding? ” Kassière zegt van niet maar mevrouw houdt vol dat hij in de aanbieding is. Caissière belt wederom met de winkelbediende, die bevestigt dat de caissière gelijk heeft en dat zij de verkeerde heeft gepakt. Stomme muts, gaan ze dat artikel ook nog even rustig omruilen en dan mag ze eindelijk pinnen.

Ze had de cursus “pinnen achter de geraniums” nog niet gehad denk ik. Als de caissière vraagt of hij er wel goed in zit, gaat ze nog tegen de caissière zeggen dat ze het altijd zo doet. Nou dan doe je het altijd verkeerd dus, want hij zit niet goed in de pinautomaat. Als mevrouw geranium de winkel verlaat kunnen we eindelijk een stapje verder in de inmiddels tot 3 baans weg uitgegroeide kassa-rij. Waarom moeten die geraniums altijd voorkruipen? Misschien kom ook ik er over 30 jaar achter.

Weet wel dat het gehele beest gebruikt wordt, er wordt niets weggegooid (alles heeft een functie). Sommige dingen wil je liever niet weten of zien. Maar het is natuurlijk wel een beetje hypocriet, dat varkenslapje bij de slager is ook een deeltje van dat scharrelende varkentje geweest. Dus toen Thierry( mijn buurman) mij uitnodigde om mee te helpen 2 varkens te slachten heb ik, na enig nadenken, besloten om dit maar eens te gaan doen.

Daar het niet alleen in Nederland, maar ook in Frankrijk iets is wat bijna niet meer voorkomt, is dit toch een buitenkansje. Thierry vertelde mij dat het hier oogluikend werd toegestaan, maar dat het officieel niet meer mocht. In Mascaras waren nog maar drie mensen die zelf slachtten. Daar aangekomen gingen we met 6 man sterk aan de keuken/kamer tafel zitten. We moesten wachten op de…de…de man die snijdt. Want dat is weer een beroep apart.

Het was een gepensioneerd slachter, die voor kennissen, vrienden en familie nog slachtklusjes deed. Omdat hij nogal op zich liet wachten, kwamen de grote verhalen en de “eau de vie” op tafel. Er zaten houten mannetjes in die fles en de discussie ging over hoe men die mannetjes in die fles had gekregen. Ze werden het er niet over eens, maar na dat het glaasje leeg was, kwam de verlossing in de vorm van de man die snijdt. We gingen met z’n allen naar buiten en iedereen nam zijn positie in. Ik liep er bij als een kip zonder kop, want ik wilde wel helpen, maar iedereen had zijn taak al onder controle. Dus bleef het voorlopig bij kijken. Men stopt 2 +/- 200Kg wegende varkens in een oude trailer. 1 man gaat in die trailer om 1 van die 2 varkens te vangen (touw om de snuit doen om hem naar buiten te krijgen) De rest wacht………

Dat apparaatje wat die schortemeneer vast heeft is het apparaat waarmee het varken “esthetisch” gedood wordt. Na wat angstaanjagend gerommel in de trailer (ik zou daar van mijn leven niet ingaan) kwam de oom van Thierry met het slachtoffer naar buiten. Hij werd snel geschoten en het werk kon beginnen. Eerst werd hij opgetild aan zijn achterpoten met de hefvork van een tractor. Het bloed werd afgetapt. Daarna werd hij in een soort grote trog gelegd. Daarna ging er poeder op waardoor de haartjes makkelijk loslieten en ging er water bij van exact een bepaalde temperatuur. Na hem een paar keer te hebben rondgedraaid in de trog, kon het ontharen beginnen. Iedereen kreeg een krabbertje (jippie, ik mocht ook meehelpen) en begon te schrapen. Hij werd zo glad als babybilletjes.

Dit is trouwens inmiddels het 2e varken. Dus even een flashback.

Het 2e varken moest natuurlijk ook worden gevangen. De oom ging weer in de trailer en toen was het oorlog. Ik vermoed dat het 2e varken wist wat hem te wachten stond. Het duurde minstens 20 minuten en was een waar gevecht. De oom kwam met parels op zijn voorhoofd naar buiten, het varken schudde met zijn kop, en was een vrij varken. Daar stonden we dan, met ze 6en in een donkere schuur met een losgeslagen varken van 200 kilo die niet van plan was om zich te laten vangen. Was ik vergeten te vertellen dat zo’n ding slachttandjes heeft!!!

Ik had net tevoren gevraagd aan de snijder of er wel eens ongelukken gebeurde met dit soort acties. Hij vertelde dat ze wel eens in je benen beten. Da’s fijn dan. Na veel rond ge-ren, en niet alleen van het varken, wisten ze een touw om zijn achterpoten te krijgen. De snijder (maar ook schieter) zetten de schietpen op zijn kop en klik, niets. Merde, rommel rommel, klik, niets. Tot 4 maal toe gebeurde er niets, ja alleen een gehoorbeschadiging van dat geschreeuw van dat varken. Daarna knal en werd het sereen rustig.

Nadat hij geschraapt is worden de laatste kleine haartjes weggeschroeid en wordt hij nog eens gewassen. Dan wordt de kop verwijderd, en ik was de gelukkige die hem mocht vasthouden en wegzetten op het tafeltje. Het verwerken van de kop werd toevertrouwd aan Jean-Pierre die al vanaf zijn 16e werkt op de “Haras” van Thierry. (nu inmiddels achter in de 50) Hij liever dan ik. Als grap kreeg ik het oog van het varken in mijn handen gedrukt. Na het verwijderen van de kop werd het varken opengesneden en weer opgetakeld met de hefvork.

Hygiënisch tafereeltje toch? en ja de Nederlandse gast moet even op de foto met het hangende varken, o…o…wacht, ja da’s nog leuker…. Jammer dat hij hem iets te laag hield.

Na deze joligheid moesten de ingewanden eruit. Grote bak eronder en de snijder sneed met chirurgische precisie alle lapjes, zakjes en laagjes eruit. Dit werd naar een soort buitenkeuken gebracht. Het eerste varken werd in twee stukken gezaagd en in diezelfde keuken opgehangen. Later kwam er een vrouw aan die alles ging verwerken c.q. prepareren. Het 2e varken ging bij de snijder thuis in de koelcel. Het resultaat krijg ik pas na een aantal weken te zien want dat schijnt zo te moeten. Ben benieuwd of het nu echt zo veel lekkerder smaakt dan een varkenslapje bij de “Le Clerck”.

Wordt vervolgd……

Met vriendelijke groet,

Marco Peters

Even een korte toelichting van de herkomst:

Bureaucratie ontleend aan Frans bureaucratie, gevormd door de Franse econoom Vincent de Gournay (1712-1759) en verspreid tijdens de Franse Revolutie, als een samenstelling van bureau en -cratie, dat teruggaat op Grieks -kratia, van kratos ‘kracht, macht, regering’.

(met dank aan http://www.kennislink.nl/publicaties/lesje-etymologie)

Juist. Het vindt zijn oorsprong in Frankrijk! Dat dit nog hoogtij viert in 2010 mag duidelijk zijn.

Om ons bedrijf als buitenlander te beginnen zeker binnen de “vakmanschappen” is niet zo eenvoudig als Nederland. Een klussenbedrijf valt onder de gereglementeerde beroepen en daarvoor bestaat een aparte kamer van koophandel (chambre de métier). We werden hier in eerste instantie van het kastje naar de muur gestuurd met name over de keuze van bedrijfsvorm.

Heb je bedacht welke bedrijfsvorm het wordt moet je een keuze maken binnen het fiscale systeem. Onze vocabulaire op dit gebied was niet bepaald  toereikend om gemakkelijk een keuze te kunnen maken. Gelukkig was er een Nederlands bedrijf gespecialiseerd in dit soort zaken en hebben we de keuzes samen met hen vrij eenvoudig kunnen maken en ons bedrijf laten registreren. Het dossier bedroeg uiteindelijk ruim 50 pagina’s!

We behoren ook officieel per 1 juli 2009 een ziektekostenverzekering te hebben. Nadat we in september nog niets hadden gehoord van de RSI (Régime Sociale Indépendant) besloten we maar eens langs te gaan en daarbij een brief te schrijven naar alle divisies die ik op internet kon vinden. Alles was in orde werd ons verteld en in oktober ontvingen we een bevestiging van de inschrijving met een ziektekostennummer voor Jaap. Dit nummer moet uiteindelijk op een pasje komen te staan.

Op dit pasje staan dan alle medische gegevens en worden door elke dokter en specialist aangevuld doormiddel van een speciaal kastje. Perfect systeem. Maar dan moet je wel zo’n pasje hebben!

In november kregen we te horen dat ze het geboortebewijs van Jaap als niet geldig hadden verklaard en zijn dossier als onvolledig  beschouwde en daarbij werd zijn inschrijving geannuleerd. Ik had daarvoor net de Nederlandse verzekering opgezegd omdat Jaap al een bevestiging had ontvangen in oktober ….

In december hebben we alles recht weten te breien maar we hebben nog steeds geen pasje ontvangen! Het duurt hier allemaal zo lang en op elk detail stagneert de hele handel weer.

Ik werk zelf in de thuiszorg, for the time being, en heb daardoor ook recht op een ziektekostenverzekering.  Ik heb wel een nummer ontvangen maar ook ik heb nog steeds geen pasje en als je belt dan herkennen ze, het door hun zelf afgegeven, nummer niet…. Hierbij komt direct het verzoek nog even wat formulieren in te vullen zodat ze me zouden moeten herkennen…. Juist…

Wordt vervolgd…

Dus wij als het goede Hollanders betaamd stipt 9:00 op de stoep van Daan zijn school. Maar de school wist van niets, er was wel een afspraak om 10:30 gepland maar niet om 9:00. Maar door de jaren heen heb ik wel geleerd dat als Natasja zegt dat het 9:00 is dat het ook echt 9:00 is. Misschien moesten we wel om 9:00 op Daan zijn tweede school zijn?

Je begint toch aan jezelf te twijfelen. Daar aangekomen weet de receptie van niets, ook als de adjunct erbij gekomen is blijft hij in eerste instantie heel onschuldig kijken. Pas als we hem duidelijk vertellen dat hij toch echt 9:00 had gezegd geeft hij toe dat hij heeft verzuimd ons op de hoogte te stellen van de wijziging in de tijd. Hmmmm…..nou dan gaan we maar even de stad in, op naar Tarbes. We moesten toch nog even wat dingetjes kopen, dus die verloren 1,5 uur kunnen we nog wel een beetje nuttig gebruiken.

Na de zoveelste nutteloze vergadering waar elke keer de zelfde dingen gezegd worden en het eindigt met “nou dan zien we elkaar weer over een maand” gingen we weer Tarbes in. We wilde Daan zijn cadeau gaan kopen, want Daan wil graag een elektrische gitaar. Aangezien de winkels tussen 12 en 2 dicht zijn gaan we eerst even wat eten bij onze favoriet “Patati Patata”. We eten een heerlijke spaghetti (menu van de dag) met een heerlijk toetje. Daan nam een tapas menu.

Na mijn handen te hebben gewassen in het toilet waren de handdoekjes op en moest dus mijn handen aan mijn broek drogen. (nu kan ik dat wel hebben hoor, maar ik neem dat in dit verhaal ook nog even mee). Na de tijd nog een beetje te hebben gedood, om 5 voor 2 op naar de muziek winkel. Daar aangekomen lazen we op een briefje op de deur “Open om 3 uur, bedankt” BEDANKT ? Waarvoor? Wat zullen we dit uur gaan doen?

Nou Daan heeft nog een nieuwe winterjas nodig dus…..daar hebben we dus dat uur aan besteed. Wij zijn nog steeds Hollanders dus 5 voor 3 lopen we de straat in en worden onthaald door nog een koppeltje klanten. Om 3 uur gaan de ogen heen en weer, maar er gebeurt vrij weinig. 10 over 3 komt er een koerier aan die gefrustreerd de winkel in kijkt en met universele handgebaren duidelijk maakt dat hij het niet leuk vond om voor de tweede keer voor niets voor de deur te staan. Maar hij zet zijn auto aan de kant en wacht…en wacht.

Toch een fijn gevoel dat je niet de enige bent. Meneer koerier zet zijn handgebaren kracht bij door binnensmonds “putain”en “merde” te vloeken. 15 over 3 houd een deel van het wachtende koppel het voor gezien en verlaat ons. 20 over 3, met veel gemopper en gebaren verlaat ook de koerier het gezelschap. Hoop niet dat een van die wachtende mensen op een besteld onderdeel zat te wachten, want dan zou dat nog even duren. We besluiten te wachten tot half 4 en dan gaan we even bij een andere winkel kijken waar ze ook vaak leuke instrumenten hebben.

In de winkel aangekomen………..Nou ze zijn wel goedkoop, maar je krijgt de waar er ook naar. Daan kennende gaat hij daar niet lang plezier aan beleven. Natasja ziet tussen neus en lippen door nog een leuke tafel voorde 3e gîte, hup aanbetalen en weer verder. Toch nog maar even terug naar de gitaarwinkel. Het is dat die man zo aardig was, anders had ik die gitaarsnaren ergens anders voor gebruikt. Uiteindelijk waren we heel blij dat nog even teruggegaan waren want Daan heeft hier uiteindelijk precies wat hij wilde en Papa heeft ook de prijs die hij wilde, uiteindelijk waren we om 17:45 thuis. We zijn deze dag dus 9 uur onderweg geweest en hebben dus 3 kwartier vergaderd, 30 minuten geluncht, 30 minuten een cadeau gekocht. De rest van de tijd, zijnde 7 en een kwart uur, gereisd en de tijd gedood.  Frustratie…….

Ik had niet kunnen verwachten hoeveel leuks dat met zich mee heeft gebracht. Ik was natuurlijk helemaal nieuw met dit fenomeen. Ik heb altijd mijn werk op kantoor verricht en nu zo actief met de oudere mensen om te gaan was wel even wennen.

Het is niet schoonmaken alleen, het is ook gewoon aanwezig zijn voor de mensen. In het gedeelte van Frankrijk waar wij wonen is vereenzaming namelijk de voornaamste zorg want ze zijn tot op hoge leeftijd erg lenig en fit, uitzonderingen daargelaten.

Mijn eerste weken waren wat onwennig want mijn Franse “schoonmaak-vocabulair” was niet van de hoogste orde. Daarnaast willen ze gewoon veel vertellen en dat valt niet mee als je de taal niet volledig machtig bent. Gelukkig willen ze vooral een oor om tegen te kunnen praten en een geruststellend knikje dus ik kon me er goed doorheen slaan. Ik werk nu bij de oudere mensen in het dorp waar ik woon. Dat heeft ons enorm geholpen bij het integreren. We zijn nu dan ook onderdeel van de samenleving hier geworden.

Het leuke nu is de Franse keuken. De oudere mensen hier koken nog vaak op traditionele wijze . Zo leer ik ook de streekgerechten kennen en het conserveren van alles wat ze uit de moestuin van zichzelf of anderen krijgen.

Je bent je dan zoveel meer bewust van de seizoenen en de versheid van groenten en fruit. Jaap en ik krijgen hierdoor ook hernieuwd plezier in het koken en we nemen er ook steeds meer tijd voor en bij vragen kan ik altijd even terecht bij de buren.

Ik heb natuurlijk ook de nodige bloopers meegemaakt tijdens mijn werk. Zo stond een van de ouderen met zijn broek op half elf en ik dacht dat ik hem goed aan moest doen. Ik begon hem flink aan te kleden en ik hoorde hem wel sputteren maar ik dacht dat zijn broek meer omhoog moest, nu bleek dat ik het laatste knoopje eigenlijk moest losmaken omdat hij moest plassen.. oeps.

Niet lang geleden liet hing ik het dekbeddengoed buiten en ik had me nog niet omgedraaid of de boel viel zo in de besneeuwde struiken beneden… oeps. Zo kan ik nog veel meer dingen noemen. De mensen zelf maken er helemaal geen punt van. Die vinden zo’n Hollandse jonge meid maar wat amusant.

Als we nu “thuis” in Wormer zouden wonen, zouden we uitkijken over de besneeuwde weilanden. En dan zouden we ’s middags achter in de tuin de schaatsen onder binden en Het Zwet op gaan en na een tijdje lekker van koek en zopie genieten op het ijs of met de hele familie bij opa en oma thuis…

Wij, dat zijn Jan Hein Duijn, Sandra Vos en onze twee kinderen Anne en Joris. Drie jaar geleden zijn wij vanuit Wormer vertrokken naar Frankrijk. Jan Hein werkte in Nederland voor KLM-Air France en kreeg de kans om voor een aantal jaren in Frankrijk te gaan werken. Die kans hebben we met beide handen aangegrepen. Onze dochter Anne was nog maar twee jaar, Frankrijk is niet al te ver weg, dus contact met het thuisfront is makkelijk te onderhouden, en Sandra heeft altijd al een passie voor Frankrijk gehad.

In januari 2007 was het zover: uitgezwaaid door familie vertrokken we uit Wormer, naar onze nieuwe woonplaats Aumont en Halatte, een dorpje met maar 500 inwoners op nog geen 50 kilometer van Parijs. We vielen direct voor de tot woonhuis gerenoveerde herberg in dit typisch franse dorp. Jammer is wel dat er in Aumont verder geen voorzieningen zijn, behalve een bibliotheek, met beperkte openingstijden en een gemeentehuis. Maar het huis is fantastisch, de achtertuin grenst aan het bos en we wonen  5 minuten rijden van het prachtige middeleeuwse stadje Senlis, waar verder wel alle voorzieningen zijn.

Zo hebben we er inmiddels drie jaar op zitten en die zijn omgevlogen. We hebben allemaal onze draai gevonden: Jan Hein in zijn werk, waar hij zich de franse taal en cultuur ook volgens zijn franse collega’s heel snel eigen heeft gemaakt. Sandra heeft de switch kunnen maken van bijna full-time werken in Nederland naar andere zinvolle bezigheden, zoals studeren en freelance vertaalwerkzaamheden. Anne zit op een Franse school en heeft veel vriendjes en vriendinnetjes en spreekt natuurlijk vloeiend Frans. En dan is in de tussentijd ook onze zoon Joris nog geboren. Op 18 februari alweer 1 jaar geleden. Hij gaat sinds kort naar de crèche en heeft het daar ook prima naar zijn zin.

We hopen hier nog een tijdje door te kunnen brengen en zullen in de komende tijd geregeld over onze belevenissen bloggen. En in de tussentijd hopen we op een dik pak sneeuw, want ijs…dat vind je hier alleen in eetbare vorm, of als kunstijsbaantje op de kerstmarkt, waar kinderen en jongeren hun rondjes “krabbelen”. Onze schaatsen kunnen dus in het vet blijven.

Nieuwe gasten ontvangen voor het winterseizoen dat nu echt begonnen is. Hopelijk valt er nog wat extra sneeuw bij de komende dagen, dat is wel lekker voor de gasten die gaan skiën in La Mongie, het is voorspeldt.

Wij hadden het druk hier met de feestdagen, onze familie was hier voor 10 dagen .We hadden een programma opgesteld met leuke dingen om te ondernemen met iedereen. Ook was Bodill de 24e jarig en ze vond het erg leuk dat de opa’s, oma’s en ooms er ook bij waren om te vieren dat ze 8 jaar werd.

We hebben verschillende dingen gedaan, o.a zijn we naar het thermale bad geweest om heerlijk te ontspannen in het warme water, daarna koffie/thee gedronken met een lekker taartje in het nabijgelegen theehuisje. Ook zijn we een dagje naar de sneeuw geweest om daar Pic du Midi te bezoeken. Daar aangekomen wisten we niet wat we zagen, wat een drukte, we waren er nog nooit geweest met de kerst en je kon zien dat het “skiseizoen” in volle gang was.

Probeer dan maar eens rond lunchtijd een tafel voor 10 personen te vinden. Na een aantal restaurantjes te hebben afgelopen hadden we dan eindelijk na wat heen en weer geschuif met tafels een plek om te eten. Na het eten gingen we richting kassa om de kaartjes te kopen voor Pic du Midi, maar daar aangekomen bleek dat hij niet meer ging, er was te veel wind boven.

Jammer maar helaas, dan bewaren we dit voor een volgende keer….We hebben ook een heuse bowlingcompetitie gehouden op de Wii spelcomputer. Iedereen deed mee en sommige nog ook fanatiek ook! Marco was eerste geworden met de gewonnen potjes en Marcel had hoogste gemiddelde score. Ook hebben we oliebollen gebakken en Marco heeft ze in de straat uitgedeeld aan een aantal Franse buren, dat kennen ze namelijk hier niet. Vuurwerk werd hier niet afgestoken en dus was dit voor ons allemaal het eerste Nieuwjaar zonder vuurwerk.

Marcel, de broer van Marco kon er maar niet over uit dat ze hier niets afstaken met oud en nieuw, “dat hoort er gewoon echt bij!!” Wel hadden we wensballonnen om op te laten, s’middags werd de eerste alvast opgelaten (onder het mom van “vanavond is het donker en dan weten we alvast hoe het werkt, dusss”) gelukkig ging die goed want door de regen en de harde wind die nacht ging er slecht nog 1 met moeite de lucht in. Dus we hebben nu nog een voorraad voor volgend jaar……maar dan wil Daan toch wel weer “echt vuurwerk” afsteken in Nederland. Want één keer zonder vuurwerk dat kon maar net….