Het is nog ruim voor Griekse etenstijd als ik aankom, om van een inleidend drankje, de stille zee en de ondergaande zon te genieten. Twee tafeltjes verderop zitten een man en een vrouw. Zij drinkt sinas uit een blikje, hij bier. Verder is het terras leeg. Als ik de positie zeezicht heb ingenomen, komt een middelbare vrouw aangelopen met een papieren tafelkleed en spreidt dat zwijgend over mijn tafel.

De randen frommelt ze achter het om de tafelpoten gespannen elastiek, want ook als je alleen maar iets wilt drinken krijg je in Griekenland een kleedje. Van boven papier, van onderen geplastificeerd. Tegen het morsen en de kruimels en de kringen en de vlekken op het échte tafelkleed eronder, zodat je weet: het is hier een restaurant en geen wasserette. Probeer het te zien als blijk van welkom.

De vrouw zet het peper-zout-tandenstoker-stel weer midden op het silhouet van het eiland dat zich nu onder mijn handen bevindt en kijkt naar mij. Ik zeg wat ik gedacht had te willen drinken: een ouzo zonder ijs. Dit leidt direct tot verwarring. De vrouw gebaart mij te blijven zitten; met haar andere onderarm wijst ze naar een helverlicht glazen hok in de hoek van het terras, waar ik de keuken vermoed.

Van iemand die ik als echte kenner beschouw, heb ik ooit geleerd hoe je ouzo drinkt. IJsblokjes toevoegen is verder oké, maar eerst moet er gekoeld water bij. Op die manier komen de etherische oliën en toegevoegde kruiden beter vrij. Een echte Griek voegt dus zelf het water bij zijn ouzo; een echte Hollander kan zelf zien hoeveel pure ouzo hij krijgt. Sinds die uitleg voel ik mij snob genoeg om een ouzo zonder ijs te bestellen.

‘Yes’ zegt de mond van de man die naast de vrouw is verschenen. Zijn gezicht zegt: ‘Wat moet je?’, maar ik probeer het te zien als blijk van welkom. Ik herhaal mijn bestelling. ‘Ouzo. No ice’ is zijn repliek en beiden verdwijnen naar de keuken. De man keert terug met een glas water en een glas ouzo, zet beide zwijgend neer en draait weer om. Inderdaad, geen ijs, ook niet in het waterglas. Ook geen hartig knabbeltje, dat je hier op elk uur van de dag bij elk alcoholisch drankje ongevraagd geserveerd krijgt. En al helemaal geen mezze, want dat krijgen alleen Grieken.

Het overdadig verlichte hok is inderdaad de keuken: dwars in de ruimte staat een imposante koelvitrine, die tevens als culinaire erf- en arbeidsscheiding dient. De vrouw staat achter de vitrine, de man ervoor. Er bovenop staat een diep bord waarin een groene salade. Langs de salade kunnen ze elkaar nog net in de ogen kijken. De man en de vrouw voeren een gesprek. Zij hebben een verschil van inzicht over de vraag, of dit de juiste salade voor de Sinasvrouw en haar Bierman is.

‘Ze wilden helemaal geen groene salade, ze wilden een Griekse salade’ roept de man, en schuift het bord nogal bruusk terug in haar richting.

‘Ik weet het zeker van wel’ repliceert de vrouw op hetzelfde volume, ‘maar dat heb je weer eens niet goed verstaan, met die dove oren van je.’ Ze schuift de salade zo hard terug, dat een paar stukken feta op de grond vallen.

‘Met mijn oren is anders niks aan de hand, maar met jouw salade wel. Grieks zeiden ze, en dat is heel wat anders dan groen.’ De man bukt zich, raapt de feta van de grond, smijt die geërgerd in het saladebord en schuift het terug.

‘Ik zag anders zelf, dat je het al verkeerd opschreef’ bitst de vrouw weer. ‘En niet voor de eerste keer.’ Ze duwt de salade venijnig tot bijna over de rand.

Er valt een betrapte stilte als ze mij zien staan. Hebben ze net een goed gesprek, komt die spelbreker weer binnen. ‘Yes’ herneemt de man zich. Ik vraag beleefd, of hij mij misschien nog een portie tzatziki kan serveren. Met wat brood graag alstublieft. Hij kijkt me aan alsof ik hem in het Cappadocisch heb doodgewenst. ‘Tzatziki. Bread.’ zegt hij na dertig seconden. Hij knikt, ik kan gaan. Hij laadt de salade op zijn dienblad en gebaart mij naar buiten.

Van het belendende terras waait Zuid-Amerikaanse dansmuziek over. De tafeltjes zijn er goed bezet en een jonge serveerster choreografeert zich er soepel en vrolijk tussendoor met haar blad vol bestellingen. Een glimlach hier, een grapje  daar en weg is ze weer, naar de volgende gasten. Op mijn terras klinken klagelijke Griekse klassiekers, die zich in mijn hoofd in ongemakkelijke stereofonie vermengen met de strakke salsa?s.

De tzatziki is hemels en het brood door het opperwezen zelf gebakken. De komkommer knispert, de yoghurt zalft, de knoflook knerpt. Wat een mondfeest! Het brood breekt warm walmend als brosse boombast. Na een paar happen  wil wel eens weten, welke godswonderen deze keuken met vis en wijn kan verrichten. Ik sta half op en grijp een menukaart van een tafeltje achter mij.

Ik zwaai er mee naar de ober/eigenaar, die inmiddels aan het verste tafeltje is gaan zitten roken. Het menu valt uit het boekje en ik houd nog slecht de beige plastic omslag in mijn hand. De man zucht, staat op en begeeft zich naar de keuken. Even later hoor ik een schreeuw en een paar klappen, alsof iemand woedend op tafel slaat. Terug aan mijn tafeltje presenteert mij zwijgend twee bonnetjes.

Aan zijn vingers zit bloed, aan de bonnetjes ook. Ik herken de nietjes van een speelgoedmininietmachientje, dat zoals bekend, vaker weigert dan niet. Door de bloedvlekken is het totaalbedrag onleesbaar geworden; dat staat handgeschrevent op de achterkant. Verbouwereerd en sprakeloos, maar inwendig juichend reken ik af: ik heb een absolute toptent ontdekt! En de Grieken weten van niks!

Dandalos.

‘Moet ik mijn nabestaanden verwittigen?’ wil ik van mijn therapeut weten. ’Schrijf desnoods het telefoonboek over’, suggereert hij ontwijkend. ‘Deed Martin Bril ook altijd, als hij even vast zat.’ Ik zwijg, want ik heb hier niet eens een telefoonboek. En ik weet, hoe het met Martin Bril is afgelopen. Tsja. Afijn.

‘Blijven zitten tot het er staat!’, adviseert vriend Kees per e-mail.

Kees schreef dat destijds in zijn boek Veertig. Het zitten lukte alleen niet erg vanwege opkomende prostatitis. Maar ik ben geen veertig, heb geen prostatitis en heet geen Kees. ‘Ach ja, natuurlijk, hoe simpel kan het zijn! Bedankt, Kees!’ mail ik hem terug. Ik ga naar buiten.

De apotheker neemt mij zwijgend op, reikt onder de toonbank en overhandigt mij discreet een merkloos pakketje met een esculaap erop. ‘Rust, reinheid en regelmaat’, luidt zijn devies. Ik lees de bijsluiter: ‘Breng het masker over beide ogen en adem normaal. Kan de leesvaardigheid beïnvloeden. Kuur helemaal afmaken en opwinding vermijden.’

Lig ik net op mijn balkon, zoekend naar de juiste draai om de inspiratie binnen te laten, gaat de telefoon. Het is mijn buurman: ’Hé, Dandalos, ik zag je een uur geleden ook al op je balkon liggen draaien. Wil niet erg lukken zeker, met je blog?’ Zuchtend sta ik op en ga weer naar binnen.

Ik probeer een stukje muziek. Hoor ik daar Eric Satie voorbijkomen? Inspirerende muziek, dat wel, maar dan herinner ik mij het soort aanwijzingen, dat hij boven zijn partituren placht te schrijven: ‘open je hoofd’, ’begraaf het geluid’ of ‘verbaas je over jezelf’. Bij voorkeur ‘in ernstige onbeweeglijkheid’. Hm.

Naar het strand dan maar. Ik probeer mijn hoofd te openen, het geluid te begraven en me over mezelf te verbazen. In de striemende wind probeer ik contemplatief de kopjes van de paaltjes te tellen, die in de verte boven het water uitsteken. Een jogger draaft achter mij langs. ‘13, 23, 31, 41, 61’, hijgt hij. Waarom nu weer precies die priemgetallen?

Aan een stil tafeltje in het kafenion, wachtend tot het komt. De pen boven de witte eerste regel, persend op het eerste woord. Een bus met scholieren stopt, de jongelui nemen als mieren bezit van het terras. Ik kan mijn eigen gedachten niet meer horen. De engelachtige serveerster schuift mij een cappuccino toe: ‘Gaat het al een beetje, meneer Dandalos?’

Een ritje met de auto. Ik heb eigenlijk de pest aan doelloos rondrijden, maar dit is werk, legitimeer ik mijzelf. Gelukkig hoef ik niet zo erg op de weg te letten, want vorig jaar zijn alle wegen in de omgeving opnieuw geasfalteerd en voorzien van frisse, strakke en heldere belijning. Taxi’s, die zich voorheen al op de startbaan waanden, worden nu letterlijk op de taxibaan gedwongen. Tot halverwege de boulevard gaat het goed, dan raak ik acuut het spoor bijster. Hoe nu verder?

Ik probeer de koele hotellobby. Een lokale politicus houdt zijn spreekuur op locatie. Ik zit ernstig onbeweeglijk en demonstratief afgewend naar hem en zijn gasten, maar word ongeveer eens per vijf minuten amicaal op de schouders gebeukt, waardoor mijn pen door het papier schiet: ‘Hé, Dandalos, wordt het al eens wat, met je blogstukkie?’

Ik vlucht naar huis. Morgen deadline – en ik heb nog niets. Ik zet mijn computer aan, er is mail: de redacteur wil weten of ik nog wat te melden heb. En zo nee, waarom niet. Vanavond nog, als het kan. Ik open een nieuw document. Eerst maar even wat tekstmeters maken, de titel komt wel. Even later schieten de sterren over mijn scherm: mijn screensaver doet zijn werk. Hij wel.

‘We gaan het anders doen, Dandalos’, besluit mijn personal coach na een nachtelijke sessie. ‘Ik weet niet of ik daar nog zin in heb’, protesteer ik uitgeput. Haar stem daalt een octaaf.‘Je kunt ook zin máken, Dandalos. Wacht, laat mij maar even.’ Haar hand geleidt de mijne over het halfmatte papier. Tai Chi voor twee handen en een potlood. Even later druppelen op dicteersnelheid de woorden uit mijn duim: Ik komma Dandalos komma, wens hierbij al mijn lezers… ‘Nou, was dat nou zo moeilijk?’ prijst ze het resultaat. ‘Bedenk nu zelf een titel, maak het verhaaltje af en kleur de plaatjes.’

Dandalos.

Tijdens het bereiden van een heerlijke briam was mijn gas op. Om de lege fles tegen een nieuwe van het juiste formaat te ruilen, kwam ik bij een lokaal supermarktje terecht. De eigenaar was in gesprek met Adonis. Ik kende Adonis wel, vooral als ober in het plaatselijke grill-restaurant, maar tegenwoordig was hij ook druk met dienstverlening aan buitenlanders die hier een huis wilden kopen, bouwen of verbouwen. Adonis wist de weg, kende vele ‘mannetjes’ en was bovendien betrouwbaar. Adonis herkende mij ook, maar moest nog even wat verifiëren.

‘Jij komt toch uit Nederland?’ begon hij. ‘Amsterdam?’ ‘Mwa’ zei ik, ‘wel geboren, maar tegenwoordig een beetje noordelijker: West-Friesland’. Dat bleek voldoende legitimatie om op te biechten, dat hij ooit een Nederlandse vriendin had gehad. Een mooie meid, die tijdens haar vakantie voor zijn woeste aantrekkelijkheid was gevallen. En nogal ernstig, want ze wilde blijven. Bij hem zijn. En als dat nu niet kon, zou ze zeker terug komen. Dat deed ze dan ook, ondanks Adonis’ waarschuwingen, dat het Griekse leven er ’s zomers heel anders uitziet dan in de tussenliggende zes maanden.

Dat wilde ze dan wel eens zien en ze bleef een keer bij Adonis overwinteren. Volgens Adonis was de relatie daarna nog steeds prima, maar ze was toch overtuigd: als jonge meid alleen, permanent in Griekenland, heeft z’n beperkingen. Na een afscheid waarover Adonis niet teveel in details wilde treden – vertrok ze naar weer Nederland, dit keer voorgoed. Destijds was contact slechts mogelijk per brief of telefoon, maar langs beide communicatiekanalen bleef het stil.

Op 1 januari van het volgende jaar ging bij Adonis de telefoon. ‘Gelukkig Nieuwjaar, schatje’ klonk een vrouwenstem, die Adonis onmiddellijk herkende. Voor hij iets terug kon zeggen werd de verbinding verbroken. Zonder nummer was terugbellen niet mogelijk, dus bleef hij in onmachtige stilte achter. Die duurde exact een jaar, want de volgende nieuwjaarsdag herhaalde de geschiedenis zich: ‘Gelukkig Nieuwjaar, schatje’. En opnieuw was er geen woord tussen te krijgen.

Naar eigen zeggen was Adonis niet zo’n beller, laat staan schrijver, dus hij liet het er maar bij. Zodat hij elk jaar toch weer verrast werd door de stem van zijn vroegere vakantieliefde. En elk jaar was het gesprek eenzijdig en beperkt tot de woorden: gelukkig, nieuwjaar en schatje.

Ik waagde een zijdelings blik naar de supermarkteigenaar, die het verhaal kennelijk ook voor het eerst hoorde en het tot nu toe met on-Griekse zwijgzaamheid had gevolgd. De blikwisseling was Adonis niet ontgaan, en gebruikte de stilte om de spanning nog wat op te voeren.

‘Dat heeft uiteindelijk 23 jaar zo geduurd’ ging hij verder. Weer een stilte. ‘Tot dit jaar.’ De winkelier en ik wachtten ademloos op het vervolg, in het besef dat de ontknoping niet ver weg kon zijn. Nieuwjaarsdag was voorbij gegaan zonder het rituele telefoontje en ook Adonis had dit feit, net als vorige jaren in beslag genomen door zijn bezigheden op de overige 364 dagen, niet opgemerkt.

Zoals elke zomer werkte hij weer als ober in restaurant Steki, waar zich op enig moment het zoveelste gezin met twee opgroeiende kinderen meldde. Ja, ze wilden wel wat eten. Ze bekeken de kaart, Adonis gaf hun bestelling door aan de keuken en wijdde zich aan de andere gasten. Hij bracht de gewenste drankjes en wijde zich aan de andere gasten. Hij serveerde hun maaltijden, wenste ze proost en smakelijk eten en wijdde zich aan de andere gasten. Dat was immers zijn taak.

Hij had net een andere tafel afgeruimd toen de vrouw van het gezin zijn weg naar de keuken enigszins versperde. Of Adonis haar even de weg naar het toilet kon wijzen. Hij maakte zijn handen leeg en ging haar voor, de nauwe gang in naar achteren. Hij schoof tegen de muur om de vrouw met een handgebaar doorgang te verlenen, maar dat bleek niet de bedoeling.  Adonis werd vastgepakt en in de toiletruimte gedrongen. Hij zag de deur achter de vrouw dicht gaan terwijl ze hem stevig begon te kussen en betasten. En daar bleef het niet bij. ‘Gelukkig Nieuwjaar, schatje’ hijgde ze in zijn oor.

De winkelier en ik keken elkaar opnieuw aan. Nu zouden we deelgenoot worden gemaakt van verzengende passie en even haastig als gretig losgerukte kledingstukken. Getuige zijn van genante situaties. Rukken aan de deur door andere gasten, die ook wel eens naar het toilet wilden. Brekend hang-en sluitwerk. We gingen meemaken hoe de echtgenoot, aan tafel overgeleverd aan twee steeds baldadiger wordende pubers, kort voor het moment surprême, bezorgd maar vooral geïrriteerd op de deur kwam bonken waar ze bleef.

Niets van dat alles. Adonis was cool en bleef cool. Aanvankelijk had hij zich moeten herstellen vanuit zijn onevenwichtige positie schuin tegen de stortbak, maar daarna had hij zich aan het amoureuze geweld ontworsteld en de vrouw luid sissend gevraagd waar ze in hemelsnaam mee bezig dacht te zijn, terwijl haar man en kinderen godbetert nietsvermoedend aan de andere kant van de muur op haar terugkomst zaten te wachten. Bedremmeld en overrompeld door zijn afwijzing had zij haar kleding en make-up weer toonbaar gemaakt, terwijl Adonis zich met zijn professionele glimlach, jawel, weer aan de andere gasten wijdde.

De winkeldeur ging open en twee meiden van een jaar of twintig struikelden giechelend naar binnen. Ze begroetten hun vaders uitbundig en hadden dringend geld nodig om iets leuks en absoluut noodzakeljks te kopen – nu. De stemming sloeg om van een onvoltooid vadersmineur naar een klaterend dochtersvivace. Ik rekende mijn 20 Euro af voor een volle gasfles en verliet de winkel. Een verhaal met een open einde, dat had ik weer.

Op weg naar huis rolde de gasfles onrustig in de kofferbak. Ik realiseerde mij, dat er in elk geval één vrouw in Nederland is, die weet hoe het verhaal afloopt. En die net als ik weet hoe Adonis in werkelijkheid heet. Ze kan me bellen; bij voorkeur nog voor 31 december.

Dandalos.

Een mouwloze witte jurk, rond haar hals bungelt een soort afgezakt mondlapje. Aan haar rechterpols een goudkleurige armband. Haar linkerhand leunt op de stoel. Gaat zij vallen? De fotograaf drukt af. Net op tijd.

Bij Mastermind gaat het om logisch denken. Speler 1 bedenkt een geheime code, speler 2 probeert die te ontrafelen. Sinds kort bestaat er ook een variant voor regeringsleiders: EU-speler 1 bedenkt een code zodat hij veel geld kan binnenhalen. Hij noemt het referendum. Is dit zijn meesterzet? Zijn 26 collega’s happen naar adem, noemen het ‘onbespreekbaar’; van logisch denken is geen sprake. Test nu uw eigen logisch denken: over welk land gaan de volgende twee alinea’s?

‘De fiscus wordt er jaarlijks voor 120 miljard ontdoken. De BTW blijft ongemoeid (20%) en de ‘Robin Hood-tax’ voor inkomens boven de negentigduizend euro gaat toch weer niet door. De pensioenleeftijd blijft de laagste van Europa (58), van het staatsapparaat wordt hooguit een plakje salami afgesneden. Provinciale besturen worden opgeheven, maar gemeenten met minder dan duizend inwoners mogen hun eigen raad en burgemeester houden. Daar zijn er meer dan achtduizend van.

De grootste leerfabrikant van het land bleek de belasting voor honderd miljoen euro op te lichten. Per jaar. ‘Anders redden we het niet’, verklaarde de eigenaar, met achthonderd werknemers zwart in dienst. En natuurlijk nooit facturen, geen BTW en een lachwekkend lage belastingaangifte. De staat is en blijft de vijand. Als je er van kunt profitreren, moet je het doen, maar eraan afdragen – nee, dat maar liever niet.’

Goed geraden: Italië. Het land met de pretpremier, het land dat in G-20-verband het stoutste jongetje van de EU-klas de les leest en de maat neemt. Dat jongetje heet Papandreou en krijgt de schuld van geknoei met een rekenproefwerk in het verleden – toen de meeste van die anderen er gewoon bijzaten, want ze wilden maar wat graag vriendjes met hem zijn. Nu is de premier en de pret voorbij.

Jongetje Papandeou moet al een tijdje doen wat de anderen zeggen, anders mag hij niet meer meedoen. Nu hij opnieuw in de hoek moet staan, heeft hij daar geen zin meer in en wil hij eerst thuis vragen wat zij ervan vinden. De anderen zijn sprakeloos of ontploffen haast van kippendrift. Intussen is het gespeculeer op het EU-plein begonnen: ‘Wat bezielt hem? Heeft-ie dat zelf bedacht of heeft hij advies gekregen?’ Kortom: ‘wie is de mastermind achter Papandreou?’

De man op de deksel is Bob. Bob M. Traa is Nederlander en studeert in Nyenrode. Bob heeft iets bedacht – en wij moeten raden wat. Waarschijnlijk een meesterzet, want Bob speelt mastermind als geen ander. Dat komt hem goed van pas als Bob na zijn carrière als mastermindmodel gaat werken voor het IMF. Zo adviseert hij  Brazilië en Argentinië en is hoofd van de IMF-missie in Ecuador, als dat land op de rand van een fallissement verkeert.

De vrouw achter Bob is freelance fotomodel. Als kind geadopteerd uit Zuid-Korea, door een Nederlands gezin met een iets oudere dochter. Die heet Shanna en loopt stage bij het IMF. Vorige week moest ze een brief laten tekenen. Door de directeur generaal. Ze kent hem, noch zijn reputatie. Een man met een vrouwelijke voornaam en een dubbele achternaam, zoiets. Het loopt goed af. Over zijn schouder leest ze, dat ene Bob M. wordt aangenomen. Ze ziet ook tegen welk salaris. Ze vertelt het aan haar adoptiefzusje, dat morgen een foto-shoot heeft. Met Bob.

Het zusje bukt en fluistert het goede nieuws in Bob’s oor. Als dank mag hij met haar uit eten, op voorwaarde dat Shanna ook mee mag. Zo ging dat toen. De fotograaf is klaar met zijn voorbereidingen en vraagt of ze hun positie weer willen in nemen. Als ze overeind wil komen, draait de stoel waarop ze leunt langzaam weg. Gaat ze vallen? Bob moet bijna lachen. Als de fotograaf afdrukt, valt hij over zijn eigen statief.

Ze eten in het dakrestaurant van een hotel, waar je evenveel sterren kunt proeven als zien. Bob heeft een vriend meegenomen – en twee kamers gereserveerd, want Bob heeft een masterplan. Zo ging dat toen. De vriend is voor Shanna, de kamers zijn voor later. De vriend heet Lucas Papademos en werkt bij een bank. Lucas en Shanna krijgen iets moois en onstuimigs en twee maanden later zijn Bob en zijn fotomodel getuigen bij hun huwelijk. Nog twee maanden en de rollen zijn omgekeerd.

Tegenwoordig is Bob 52 en draagt een bril. Zijn ringbaardje is verdwenen, zijn haar is wat grijzer geworden. Zijn bruine pak is vervangen door een blauw pak. Sinds 2009 werkt IMF-Bob in Griekenland en speelt hij fulltime laptopsimultaanmastermind met de Griekse regering. Naast die laptop staat een foto van Bob M. in een bruin pak in een rode draaistoel achter een glimmend zwarte tafel. Uiterlijk een kruising tussen James Bond en James Last, vingertoppen tegen elkaar, het hoofd iets geheven.

Bob en zijn fotomodel zijn man en vrouw. Couturier Johji Yamamoto heeft voor ruim twaalfduizend dollar een mouwloze witte trouwjurk voor haar ontworpen – inclusief afneembaar mondkapje. De double armband aan haar rechterpols is vervangen door een exemplaar van Tiffany. Als aandenken aan de foto-shoot. Thuis organiseren ze nog regelmatig etentjes met vrienden. Lucas en Shanna zijn er vaak; onlangs schoven ook George Papandreou en zijn Ada aan. George was toen nog in functie.

Na het eten stelt Bob een spelletje scrabble voor, want mastermind mag hij thuis niet meer spelen. Al snel liggen woorden als crisis en eurozone op het bord. Merkozy wordt, na discussie en hoofdelijke stemming getolereerd. Dan is Bob aan de beurt. Hij legt al zijn letters uit en maakt het woord referendum. De rest is geschiedenis.

Dandalos.

De politicus heeft natuurlijk altijd gelijk. Maar in zijn eentje kan hij het licht in Griekenland niet uitdoen, dus zoekt hij medestanders. In Nederland is dat al moeizaam, laat staan op Europees niveau. Dus praat hij nog even verder.

De deskundige heeft ook altijd gelijk, want hij heeft er voor doorgeleerd. Hij kan desgevraagd uitleggen, dat wit eigenlijk een soort zwart is. Zijn collega kan echter met hetzelfde gemak aantonen, dat zwart in wezen wit is. Dus is hij uitgepraat, behalve voor wie hem nog een keer wil horen.

De wijsneus, ach ja, de wijsneus. Vaak een gemankeerde politicus of deskundige. Verkondigt zijn mening op therapeutische basis en heeft dus altijd het grootste gelijk van allemaal. En zo wordt er meer óver Griekenland gepraat wordt dan mét.

De Grieken zelf zijn meer van het straattheater, met als subgenres het reltheater en stakingstheater. Vooral in Athene zien we de levensechte, explosieve en gevaarlijke variant. De teksten staan niet op papier, maar op schilden en spandoeken: ‘Politie!’ tegen ‘Protest!’.

Overheidsdienaren die de orde moeten handhaven, raken slaags met andere overheidsdienaren, van wie het tijdelijk contract per direct is omgezet in ‘arbeidsreservist’. Dan heb je het recht, om binnen een jaar, tegen 60% van je toch al gekorte salaris een ander baantje te zoeken. Lukt dat niet, dan wordt je contract alsnog beëindigd.

Buiten de grote steden en op de eilanden is van dit lawaaitheater weinig te merken. Daar worden de genomen en nog te nemen maatregelen met gelatenheid ontvangen. De lijst is lang en men probeert er het beste van te maken, ondanks de indruk die in het buitenland bestaat, dat de Grieken maar doen alsof er niets aan de hand is.

Nee, de Grieken weten wel degelijk wat er aan de hand is en bijna elke beroepsgroep heeft al acties gevoerd of aangekondigd: doktoren, leraren, belastinginspecteurs(!), het openbaar vervoer, vuilnismannen – en de onvermijdelijke luchtverkeersleiders. De taxichauffeurs hebben de origineelste actie bedacht: de waarschuwingsstaking. Zoiets als gewapend en gemaskerd een bank binnenstormen en dan roepen: ‘Snel! Kom op met die Monopolydrachmes!’

In alle onzekerheid is één ding zeker: niemand weet wanneer Griekenland ‘gered’ is. Het wachten op de allesverklarende documentaire (door wie anders dan de BBC?) duurt waarschijnlijk nog een jaar of tien. En zolang heeft de regering niet, want de huidige maatregelen zijn niet toereikend en/of gaan te langzaam, waardoor de uitbetaling van de volgende acht miljard Euro van het EU/IMF/ECB-reddingspakket behoorlijk op de tocht staat.

‘Je mag me altijd bellen’, riep onze minister van financien De Jager nog, tijdens de laatste Eurotop tegen zijn collega Venizelos. ‘Geeft niks, Evangelos’ steunde de anders altijd montere Jan Kees, toen om 04:17 uur zijn telefoon ging. ‘Ik moest toch nog even wat uitzoeken voor onze MP.’ Waarschijnlijk is uit dit matineuze overleg uiteindelijk de toverformule geboren, die Evangelos op 11 september – hoezo rampdatum? – wereldkundig maakte: de OZB.

Mijn hart maakt een sprongetje als ik de envelop openscheur: ha, eindelijk belasting betalen! Ik begrijp, dat de DEI, het Griekse staats-energiebedrijf, deze nieuwe gouden belastingkoe mag gaan melken. Tweemaandelijks kan ik op de rekening zien, hoe oppervlak en ouderdom van mijn huis via een fantastische formule een OZB-vordering opleveren. Ik ga het land redden!

Een driewerf ‘Eureka!’ golft ook door de regeringsgelederen. ‘Dat we dat niet eerder bedacht hebben! Huiseigenaren laten betalen voor hun eigendom! Wat een vondst!’ Enigszins verrast door deze bijval durft Evangelos bedremmeld toe te geven, dat ze dit wel degelijk al eens eerder hadden bedacht, maar dat de opbrengsten daarvan in 2009 en 2010 nog niet konden worden geïnd als gevolg van ‘kleine onvolkomenheden’ in de belastingadministratie.

Maar. als DEI-baas Nikos Fotopoulos van zijn nieuwe taakuitbreiding hoort, stormt hij als door een stroomstoot getroffen zijn kantoor uit, roept zijn medewerkers bij elkaar, deelt plastic sterren en dito waterpistolen uit, bestelt een TV-ploeg en schiet op camera met scherp: ‘de DEI wil niet de sheriff en niet de cowboy zijn, die hun revolver tegen het hoofd van de Grieken zetten!’

Ai! Ik voorzie weer een jaar zonder aanslagen. Ontgoocheld en bezorgd haast ik mij naar het postkantoor om naar mijn nieuwe DEI-rekening te vragen. April vorig jaar voor het laatst betaald en alles doet het nog! Zouden ze vergeten zijn, mij als enige van de 175.000 wanbetalers af te sluiten? Gelukkig, in de kartonnen doos met de post van officiele instanties vind ik hem. Ha! Een fors bedrag, dat tikt tenminste aan.

Mijn oog vliegt diagonaal over de cijfers, tabellen en percentages, maar nergens iets wat lijkt op een OZB-bedrag. Zal ik morgen naar het hoofdkantoor moeten afreizen om daar bij dezelfde Toula die ooit mijn aansluiting had geregeld, mijn zaak te bepleiten? Mijn buurman brengt raad en uitkomst.

Hij wijst op het kadertje waar de OZB-berekening had moeten staan. Hij pareert mijn ‘wanneer dan wél-vraag’ met een sussend handgebaar. Had ik niet bij mijn aanvraag voor een aansluiting een kopie van de acte moeten overleggen met daarin  de exacte oppervlakte van het huis? Ja? En is de start van energielevering niet de peildatum om de ouderdom van het huis te kunnen classificeren? Ja? ‘Dan is de  rest nog slechts een kwestie van twee plus twee is vijf’ verklaart hij.

Ik haal opgelucht adem. Over twee maanden komt het allemaal goed met Griekenland, want ze weten alles al van me. Hoewel, zouden ze al een luchtfoto van mijn illegale zwembad hebben?

Dandalos.

Zij waren al verplicht om elke klant bij de bestelling een bonnetje te leveren, maar nu moet daarop het nieuwe BTW-percentage zijn doorberekend. Probleem 1: een frisse frappé (ijskoffie) kost nu € 2,70 in plaats van € 2,50. Voor sommige klanten is dat net over de psychologische grens, dus die bestellen – oké dan – een vroeg, koel biertje.

Wat een bof: de BTW op alcohol is 16% gebleven, dus voor € 2,- is je dorst ook  gelest. Probleem 2: tegen lunchtijd is half toeristisch Griekenland in slaap gedommeld of anderszins onbekwaam om ook nog maar iets te bestellen. Gevolg: omzetverlies, ontslag van personeel, definitieve sluiting.

Maar de Grieken zouden de Grieken niet zijn als ze niet ook voor dit probleem een oplossing hadden bedacht: voortaan geen bonnetjes meer bij de koffie. En graag de oude prijs afrekenen, dankuwelalstublieft.  Zelfs onze premier begrijpt dat hiermee de oplossing van de Griekse crisis niet dichterbij komt, maar daarvoor hebben de media inmiddels een rij van deskundigen, experts, kenners en andere specialisten in huis, die het ons allemaal kunnen vertellen, hoe het zit. En dat het eigenlijk heel eenvoudig is.

De nestor van het vak is natuurlijk Dr. Klavan. Als geen ander kon hij ons uitleggen hoe de wereld in elkaar zat. In hapklare one-liners werd ons Oost-Europa verklaard, later ook de rest van de wereld. Ja, in de media-middeleeuwen had je ook nog zoiets als Mr. Dr. G.B.J. Hilterman, maar dat was radio, man! En bovendien: een causerie, een hoorcollege politicologie van wel tien minuten. Tien minuten!

Tegenwoordig hebben we in die tijd dan al de Ster, het nieuws, nogmaals de Ster, het weerbericht, het nieuwsoverzicht, een station-call én de verkeersinformatie om onze oren gekregen. Plus jingles en andere digitale alarmbellen. Be-lang-rijk! Pas dan is het tijd voor ‘De Deskundige’. Maar ook de Klavannen van deze tijd weten dat ze niet zomaar achter de microfoon of voor de camera kunnen plaatsnemen.

De vaak complexe materie – daar ben je tenslotte Deskundige voor – dient in 90 seconden glashelder te worden uiteengezet. Wie oppert, dat dat eigenlijk niet mogelijk is, zich in nuances begeeft, aarzelt of niet weet waar hij zijn handen moet laten, wordt afgekapt, bedankt voor zijn/haar uitleg en vervolgens uit de redactionele Rolodexen geschrapt. Wie kunnen we de volgende keer bellen? Iemand een idee?

Maar nieuwe stemmen en gezichten hebben tijd nodig om vertrouwd te raken. Redacties kiezen daarom graag voor oude bekenden. De Irak-oorlog werd ons geduid door Rob de Wijk, bij rebellerend wapengekletter mocht steevast defensie-specialist Ko Colijn aanschuiven en bij het verklaren van ‘de Arabische lente’ stond Bertus Hendriks in de top-10 van aanschuivende Midden-Oostendeskundigen.

Nu we dankzij hen precies weten, hoe het daar zit, is Griekenland weer eens aan de beurt. In ruil voor de volgende tranche uit het IMF/EU-noodfonds is de vraag aan de orde: kunnen de Grieken niet betalen of willen ze niet betalen? Na alle verhogingen en verlagingen steunt het volk en kreunt de economie. Hoe lang nog en hoe ver kun je uit een krimpende economie nog dwangbetalingen persen? De weerstand groeit en de acceptatiegrens lijkt bereikt; onmacht maakt langzaam plaats voor onwil.

Dan zijn de wilde honden los, want hadden de Euroministers de Grieken in juli van dit jaar al niet voor het laatst gewaarschuwd? Hadden zij niet hemel, hel en Euro bewogen om Griekenland bij Zeus’ gratie een nieuwe lening te verschaffen? Wij hadden toch een deal? En dan nu eenzijdig… Riekt dat niet naar on-be-trouw-b…?

Kortom, een nieuwe acte in het toch al onoverzichtelijke Griekse drama dreigt. Er is dringend behoefte aan een Nieuwe Deskundige, die het allemaal kan uitleggen. Die is er gelukkig. Ze heet Renée Hirschon, wordt aangeduid als ‘Griekenlandkenner’ en constateert in die hoedanigheid, dat de EU en het IMF te weinig rekening houden met cultuurverschillen. Lees: de Griekse neiging om loze beloften te doen. Pardon, Renée? Grieken zijn dus niet te vertrouwen? Waar hebben we dat toch eerder gehoord?

‘Ja, nee, kijk. Grieken spelen met woorden. Beloften zijn vaak slechts een uiting van een intentie of een emotie. Grieken houden niet verantwoording afleggen. Ze willen best iets beloven, maar willen daar geen verplichting aan overhouden. De EU en het IMF hebben die 50 miljard aan privatiseringen als een dictaat met een ultimatum opgelegd. Bij de Grieken is dat vragen om rebellie. Als je met Grieken iets wilt bereiken, moet je ze de indruk geven dat ze als partners meewerken aan een gezamenlijk inspanning. Dán zullen ze dingen uitvoeren.’ Dankjewel Renée Hirschon, en dan is er nu verkeersinformatie.

Waneer is iemand eigenlijk een ‘Griekenlandkenner’? Renée is antropologe aan de Universiteit van Oxford, getrouwd met een Griek, werkte tien jaar lang aan een Griekse universiteit, en houdt zich al veertig jaar bezig met Griekenland. Veertig jaar! Ik zelf ben correspondent van de Wereldeditie, niet getrouwd met een Griek, woon in een klein bergdorpje en houd me amper veertig maanden bezig met Griekenland.

Ik doe niets, maak nooit iets mee, maar schrijf op wat ik zie en hoor. Ik bestel nog een kopje koffie, Griekse ditmaal, maar ook in het koffiedik op deze bodem kan ik niet lezen, wat de toekomst voor de Grieken zal brengen. Ik zal het nooit verder brengen dan Dandalosdeskundige. En waar is nu toch dat stomme bonnetje?

Dandalos.

Gebruik uitsluitend dagverse informatie. Scheid de halve waarheid van de hele. Doe alle ingrediënten in een persconferentie. Klop het mengsel op totdat de minister een foutje in het recept ontdekt. Ga dan snel weg naar een coole plaats. Voeg nog wat ambtelijk jargon toe. Verdeel over de massa. Serveer direct na het mea culpa, met gedoseerde ernst en met enkele toefjes goede luim.

- Ya sou, Georgos, lang niet gezien! Vakantie geweest?

- Hallo, Kostas. Nou, ja, beetje dienstreis ook.  Maar toch wel lekker hoor, na die Eurotop éven een paar dagen samen weg. Doe we een bakkie?

- Met jou altijd. Ik trakteer. Maar wat zie ik, nieuwe telefoon? Kek dingetje. Van Nokia?

- Ach ja, je weet hoe dat gaat: het ene onderpand voor het andere. Ja, die Finnen kunnen wel wat, hoor. Hun antwoord op de iPhone, nog niet op de markt. Net zo smart als al die andere, maar deze heeft ook video-conferencing in 3D en simultaanvertaling op HD-kwaliteit. Reuze handig bij zo’n Eurotop. Heb je het nieuws trouwens nog een beetje gevolgd terwijl ik weg was? Met dat noodfonds, bedoel ik. Wat een gedoe zeg.

- Ja, ik heb me een beetje ingelezen. Toch mooi meegenomen, die 109 miljard.

- 159, bedoel je. Zie je wel. Ik was er al bang voor.

- Hoe dat zo? Is die 109 niet goed dan?

- Ja, maar dat zijn de 109 van Mark. Inclusief de ‘vrijwillige’ bijdrage van de banken.

- Mark? De Mark was toch van Angela?

- Rutte, mijn collega-MP van Nederland. Mooiweer-Premier. Die had de cijfers iets anders begrepen. Of nee, niet hij, maar de pers en de Kamer hadden het verkeerd begrepen.

- Ja, die. Maar die moest toch laatst door het stof wegens een rekenfoutje? Ik zou zeggen: 109 of 159, dat scheelt nogal. Dan kost de koffie hier geen twee, maar drie Euro. Dan ga je toch af? Dat heet toch een blamage?

- Nee Kostas, dat heet daar een storing in de communicatie. Hij had net acht uur Europees vergaderd, zei hij, dus hij zat hélemaal in de cijfers.

- Kennelijk niet de goede, want er moest nog een uitlegbrief aan de Kamer achteraan. Twaalf kantjes!

- De cijfers waren correct, alleen de termijn hadden ze verkeerd begrepen. Had beter gecommuniceerd kunnen worden. Zal niet meer gebeuren. Zei Mark.

- Maar er was toch ook nog een Drs. Vaagtaal, een topambtenaar die alles nog een keer ging uitleggen? Daarna snapte helemaal niemand er nog wat van.

- O ja, maar die man is daar speciaal voor aangenomen. Eigenlijk vertel hij elke keer, dat water gewoon naar beneden stroomt. Dat zegt hij zoiets als: ‘wij hebben onze vorige studie naar de omstandigheden  waarin water bergopwaarts stroomt nu geactualiseerd en we zijn er voor de eerste maal in geslaagd te demonstreren dat het fenomeen vooral optreedt als de berg is ondergebracht in een grote centrifuge die met hoge snelheid ronddraait. Bij een lagere rotatiesnelheid hebben we waargenomen dat het verschijnsel zich niet manifesteert, hetgeen volledig in overeenstemming is met de theorie van de zwaartekracht. Ons pionierswerk heeft belangrijke consequenties met betrekking tot watervoorraden aan de oppervlakte van snel draaiende neutronensterren.’ Voor deze keer had hij zijn uitleg aangepast: de berg is dan onze Olympos, het Water is de Euro en neutronensterren zijn de Financiële markten. Iedereen plat. Werkt altijd.

- Dus toch 159 miljard?

- Als je met Rutte’s termijnen rekent, dan wel, ja.

- En de Nederlandse belastingbetaler dan?

- Die is op vakantie, dus die weet nog van niks.

- En nu? Een Kamerdebat en een paar knallende moties om zijn oren?

- Welnee, joh. Zijn gedoogpartner is sowieso tegen elke steun aan ons, en maar een deel van de oppositie is voor. Zo werkt dat daar in Holland nu eenmaal. Dus hij komt er mee weg.

- En dan?

- Dan begint in oktober het EU-circus opnieuw. Maar wacht, ik laat je even de foto’s van Finland zien. Hier, kijk, mooi zitten in zo’n toptent, je kent dat wel. Hoort er allemaal bij. Afijn, alles beklonken en geregeld, krijgen we als dessert nog een Finse specialiteit geserveerd, wow! Mijn vrouw moest en zou het recept van de chef hebben. De naam ben ik even kwijt, eh, Håkse Blüüf of zoiets, maar een smáák! Ga ik de volgende keer in Brussel aan de catering doorspelen. Ha! Nee, dat kent Mark vast niet! Maar ik moet nu gaan, we bellen nog, oké? O, en de volgende keer is de koffie voor mij, hoor!

Dandalos.

Dus reken maar uit: ruim een half miljard, nog zonder dat minister de Jager u daarom had gevraagd. En u kreeg er veel voor terug: aardige mensen, heerlijk eten, een opgraving op elke straathoek (pardon – werk in uitvoering) en gratis lekker weer. Want daar houden Hollanders van. Als ‘de banken’ en ‘de politiek’ Griekenland niet kunnen redden, dan doet u dat gewoon lekker zelf. U kent uw verantwoordelijkheid. Toch?

Het was ook leerzaam: u weet nu tenminste dat de Griek minder alcohol drinkt dan de Nederlander en langer werkt dan de Duitser – voor ongeveer de helft van diens salaris, terwijl een pak melk drie keer zo duur is als bij ons. Uw kinderen tellen vanaf de achterbank niet meer dan zo’n 30.000 overheidsauto’s, terwijl dat er in Italië ruim twintig keer zoveel zijn. En u begrijpt nu ook de heisa om die ‘dure’ parlementariërs: elke maand dik € 5.700 op hun rekening. Onze volksvertegenwoordigers ontvangen slechts een schamele € 7.100 bruto, terwijl de arme Italianen maandelijks van € 11.700 moeten zien rond te komen.

U kent inmiddels uw klassieken: De stelling van Pythagoras is als het ABC voor u, de eed van Hippocrates kunt u achterstevoren drómen en bij elk gesprek kunt u moeiteloos een Socratische vraag stellen, dan wel een retorisch antwoord geven. Bij het Meteoraklooster bij Kalambaka ziet u direct James Bond in For your eyes only weer in actie, op Skopelos doet u – mét zwemvliezen – de meezingversie van Mamma Mia en op het strand van Ierapetra op Kreta danst u de sirtaki met de kleinzoon van Alexis Zorba. In het plaatselijke kafénion treft u drie oude bekenden, die u onmiddellijk herkent als Polis Efthimiadis, Basil Nikolaidis en Denis Kavalieratos, die ooit als de jonge sterren van het Trio Hellénique de goden uit de hemel speelden. Nee, aan u zal het niet liggen.

O, u was er niet, vorig jaar. Nooit geweest ook, eigenlijk. En ook geen plannen. Ja, u zou wel willen, maar ja, u leest de krant, u kijkt naar de TV en dan u weet eigenlijk al genoeg. Ja, nee, in Spanje is het ook lekker weer en all inclusive naar Turkije is soms nog goedkoper ook. Maar u bent niet dom, doof en blind. Nadenken over de waan van de dag lukt ook nog behoorlijk. En op YouTube ziet  een opmerkelijk filmpje (http://www.youtube.com/watch?v=qKpxPo-lInk).

Nu de ‘Griekse crisis’ steeds meer een Eurocrisis wordt, waarover politici het maar niet eens kunnen worden, waarin geldbeluste types als ‘de financiële markten’ een steeds grotere stem lijken te krijgen, merkt u, dat er na de eerste emoties ook steeds meer feiten naar boven komen. Politici spreken dan verontschuldigend over ‘kennis van nu’, zelfdenkende burgers zoals u noemen het liever ‘voortschrijdend inzicht’.

U constateert net als Aristoteles Lakkas, econoom en manager bij de National Bank of Greece, dat er veel domheid in en buiten het Griekse parlement is. Maar ook in eigen land merkt u, dat mensen waarvan u nog dacht, dat ze er voor doorgeleerd hadden, het ook niet weten. Maar die desondanks Griekenland vooral willen laten boeten.

U ontdekt, dat de ‘harde waarheid’ maar de halve waarheid is. Dat de firma Siemens rijkelijk smeergelden heeft uitgedeeld in ruil voor een fijne monopoliepositie tijdens de Olympische Spelen in Athene van 2004; dat Duitsland de Grieken dwong om dure Duitse onderzeeërs te kopen, tegen twee keer de prijs die Turkije ervoor moest betalen; of Frankrijk, dat in ruil voor ‘hulp’ zijn peperdure gevechtsvliegtuigen aan Griekenland verkocht. U ruikt geen knoflook, maar boter – op Europese hoofden.

U moet er inderdaad niet aan denken om als leraar op een middelbare school – na de bezuinigingen van vorig jaar – gemiddeld € 800 per maand te verdienen – met een huur en vaste lasten van € 500? Dan maar geen gezin beginnen? En wat moet je als kleuterleidster of stewardess, met een salaris van € 650 per maand?

U kunt zich voorstellen, dat de Grieken kwaad zijn op hun premier en hun regering, omdat die nog niet één corrupte politicus heeft weten aan te klagen, niet één ondernemer of scheepsmagnaat heeft gestraft en dat er nog geen eurocent is teruggevonden van de miljarden euro’s die in diverse zakken zijn verdwenen.

Maar net als u denkt de Grieken te begrijpen, de geheimtaal van de politici te kunnen doorgronden en besluit om zélf maar eens een ontstresstest uit te voeren, stuit u op een cryptisch staaltje financieel aasgierenproza. Blijkbaar valt er aan economisch zwakke landen nog dik geld de verdienen.

‘De Griekse beurs heeft een sterke rally neergezet. De benchmark ASE Index steeg met 8,30% vanaf het dieptepunt op 16 juni. De koersen van de twee grootste Griekse banken stegen met ongeveer 20%. De credit-default swaps op Griekse overheidsschulden werden eveneens goedkoper: volgens CMA vorige vrijdag nog 1875 basispunten, wat neerkomt op 80% kans dat het land alsnog failliet gaat.’ Juist, ja.

U zucht berustend. ‘Moet ik dan alles zelf doen? Ben ik dan echt de enige die begrijpt wat er moet gebeuren?’ Als de banken en de politici Griekenland niet redden, dan doet u het wel, want u kent immers uw verantwoordelijkheid. Uw conclusie is duidelijk: u moet er heen, en wel zo snel mogelijk. En volgend jaar waarschijnlijk ook. Griekenland heeft u nodig, dit is uw kans. U grijpt hem. ‘Jongens, zijn de koffers klaar? We gaan! Hoe heette dat trio ook al weer? Wat?  Nee, zwemvliezen huren we daar wel!’

Dandalos.

Een onzichtbare hand duwt me het plein op. Tientallen ogen volgen mij vanaf de bakker, het oudemannencafé, de terrassen van de taverna’s en kafenions, vanuit de drie gigantische platanen die het plein domineren, als ik wonderwel en schadevrij de parkeerplaats bereik. Deze biedt plaats aan ongeveer twintig auto’s, er staan er minstens twee keer zoveel. Greek men don’t walk. De hand drukt me achteruit en steil omhoog op de enige vrije plek: vlak voor een zwarte pick-up truck van een model en een motorvermogen dat bij ons vooral in glazenwasserskringen populair is.

Achter mijn eerste frappé verdwijnt mijn bloeddruk, hartslag en transpiratie vrijwel direct uit de gevarenzone. Ik ademt zelfstandig. I did it! Een zwart gekleed oud vrouwtje schuift een schoteltje met koekjes op mijn tafeltje. Waar ik vandaan kom. Of ik getrouwd ben en of ik kinderen heb. Ze stelt haar vragen in een tandeloos Grieks, een bejaarde man schiet in het Engels te hulp. Hij lijkt sprekend op Junior uit de Sopranos, heeft in de VS gewoond en gewerkt maar nee, hij is niet haar man maar een verre neef en ja, de koekjes zijn zelfgebakken. Welcome, you stay?

Ik blijf, maar hier scheiden zich mijn wegen. Als toerist laat ik me zich de goede zorgen van de inmiddels aangeschoven Griekse uitbaatster welgevallen. Een nest jonge katjes heeft mij als adoptie-ouder uitgekozen en op kuithoogte smeken een paar onweerstaanbare hondenogen om een plekje in mijn handbagage. Nog enigszins rationeel denkend besluit ik daarover eerst een handgeschreven ansichttweet te versturen, die ik bij het belendende eenpersoons postkantoor hoogstpersoonlijk handmatig laat bestempelen. De ‘is-het-geen-droppie-foto’ gaat per iPhone vooruit.

Als toerist heb ik op afstand het interieur van de kapperszaak bekeken. Het brengt me terug naar mijn eerste knipervaringen bij ‘ome Toon’ in de Tweede van Swindenstraat. Hoewel ome Toon destijds maar één model ‘kaal met een kuifje’ in de altijd knippende vingers had, bewaar ik nog goede herinneringen aan het steels bladeren in de leesmap en de grotemannenpraatjes van de Dappermarktklanten.

U herkent hetzelfde pastelblauwe kappersjasje, de spiegelwand, de attributen binnen handbereik daaronder, de vertrouwenwekkende non-verbale klantbejegening en u concludeert, dat deze kapper, behalve ‘kaal met een kuifje’, ook nog weet wat soigneren voor een man betekent. U besluit tot een all-inclusive knip- en scheerbeurt als een zichtbaar tevreden klant met verende tred de stoel verlaat.

Met handgewapper langs mijn wang vertel ik, dat de koekjes werkelijk o-ver-heerlijk zijn. De vrouw biedt aan, nog meer koffie te brengen. ‘Ja, nou, nee, ja, een kleintje dan’ aarzel ik bij zoveel vriendelijkheid. Ze komt terug met een halfliterflesje rode vloeistof en twee kristallen aperitiefglaasjes. Voor zichzelf schenkt ze minder dan een proefslokje in, voor mij een kloeke scheut. ‘Yamas’ giechelt ze.

De stoel is onverwacht comfortabel, de kapper verstelt de hoofdsteun en laat de rug nog wat zakken. Hmm. Vanonder de kapmantel welt een aangename loomheid naar mijn keel. Achter mij wordt een elektrische waterkoker ingeschakeld. Even later zijn mijn hals, wangen en kin met een stevig en weldadig pak schuim bedekt. Het scheermes uit de borstzak klapt open en wordt in uw ooghoek aangezet op een leren riem. Het lemmet schittert nog even in het tl-licht, dan volgt de volledige overgave.

Op wijncursus heb ik nog zo geleerd, éérst te kijken, te walsen en te ruiken, maar zodra deze rode vloeistof mijn smaakpapillen bereikt, vergeet ik alle wijnconventies. ‘Wat ís dit voor godendrank?’ juicht het in mijn mond. Meer! En snel en veel! Zintuigelijk ontregeld door deze vinologische overval ontmoet mijn blik het geluidloos schaterende gezicht van mijn weldoenster. Zij vervult schielijk mijn wensen en verdwijnt in haar nering om terug te komen met een schoteltje, waarop een aantal lillend witte hompen en een vorkje. Tast toe, gebaart ze. Mmm!

Goed gereedschap is scherp. Elke oneffenheid op de tere halshuid worden tijdens het scheerritueel razendsnel maar onverdoofd geofferd. Paniek walmt op: bestaat acute hemofilie? Hier dient terstond gestelpt! De kapper legt bedaard zijn mes terzijde, wikkelt een plukje watten om een cocktailprikker en doopt deze in een minuscuul flesje. Zorgvuldig dept hij de dermatologische kraters. Een aangename verdoving trekt in mijn kaken. Pas bij de kassa durft de kapper mij enigszins beschaamd het tarief voor deze hergeboorte te onthullen: ‘vijf Euro’.

Jonge feta. Zo zacht en mild heb ik ze nog nooit geproefd, laat staan van mijn eigen, hemelse schaap. Het halve flesje is inmiddels gedienstig vervangen door een hele en ik weet verder bijschenken ternauwernood te voorkomen. Wankelend kondig ik aan, nu toch echt te vertrekken. Met neergeslagen blik wijst mijn oude tafeldame op de restanten en fluistert de prijs voor deze culinaire uittreding: ‘twintig Euro’.

Ik  hervind mijzelf in de auto. Na honderd meter op de smalle terugweg word ik rakelings ingehaald door een zwarte pick-up truck van een model en een motorvermogen dat bij ons vooral in glazenwasserskringen populair is. Uit het linker portier zwaait een pastelblauwe mannenarm, rechts een zwartbeklede damesarm. ‘Zeker op weg naar hun tweede baan’, denk ik, nog nauwelijks bekomen. ‘Jammer dat ik geen bonnetjes of foto’s hebt. Als ik dit thuis vertel, geloven ze me nooit.’

Dandalos.

‘Gerechtigheid zul je bedoelen. Nu nog even die corrupte Grieken de oren wassen en dan kunnen we deze hel echt achter ons laten.’

‘Ja, de Grieken. Onze Jan Kees is een kei, en ik heb ook even wat stoere taal moeten uitslaan, dus we zijn goed bezig, denk ik. “Nederland waarschuwt de Grieken voor de laatste keer!” Ik hoop dat ze het begrepen hebben. Overigens, leuke actie van je, laatst, met dat Drachmebiljet.’

‘Zo goedkoop was dat trouwens niet. Maar ja, publiciteit mag wel wat kosten.’

‘Haha ja nee, daar gaan we niet op bezuinigen. Maar by the way, heb jij al vakantieplannen?’

‘Ja, naar Griekenland.’ ‘Griekenland? Jij? I never rode a local donkey! Jij gaat naar Griekenland? Maar wat – Geert, hoe? I’m flabbergasted! Vertel!’

‘Nou gewoon, op werkbezoek naar Dandalos. Ken je dat? Prachtig eiland tussen Chios en Limnos. Met een heerlijk pied-à-terre daar, tussen de Grieken. In Cognito, zo?n pittoresk bergdorpje waar nog echt iedereen elkaar kent.?’

‘Wat? Ze kénnen je daar? Jij hebt ze uitgelegd wat een gedoogpartner is?’ ‘Nee, ik zeg gewoon dat ik volksmenner ben en dan moeten ze heel hard lachen. Humor hoor, die Grieken.’

‘Haha, I always like a white mouse roaring. Maar eh, Geert, werkbezoek, zei je?’

‘Al jaren eigenlijk. Ik bedoel, als je verstandige dingen over een land wilt zeggen, moet je er ook geweest zijn, vind ik. Dus vertel mij niks over de Grieken. Al hadden ze natuurlijk  nooit tot de euro toelaten mogen worden, want nu zitten wij met hun ellende.’

‘Ja jammer Geert, maar in 2000 wilden we de Grieken er maar wat graag bij hebben, want er viel voor onze banken en ons bedrijfsleven een leuke cent te verdienen. Toen zat jij nog gewoon in de VVD en was je ook gewoon vóór, weet je dat nog?’

‘Luister Mark, ik hoef niks te weten: ze vertellen het me allemaal zelf! De vader van mijn Griekse buurman hier: al jaren dood. Nu heeft de SVB in een steekproef het pensioen van 1660 bejaarden onderzocht. Wat denk je? In 244 gevallen was de persoon in kwestie al lang overleden maar leefde de familie – mijn buren dus – nog steeds riant van zijn pensioen! In dat land gaan wij toch geen Euro’s meer steken?’

‘You better double before you quit Geert, maar tot dusver heeft Griekenland de leningen van onze banken keurig terug betaald, met een héle prettige rente. En die Griekse bejaarden van jou moeten zich vanaf volgende maand persoonlijk melden bij hun SVB-kantoor. Mét identificatie en pensioenboekje, dood of levend.’ ‘Precies, en daarom moeten ze nu bloeden. En zo snel mogelijk uit de Euro worden geknikkerd.’

‘Zeg Geert, heb jij Onno nog meegemaakt?’

‘Hoes?’

‘Ruding. Voorganger van onze Jan Kees, onder Lubbers I en II. Daarna hot shot bij het IMF en de Citigroup, dus die weet hoe je een staatsschuld moet saneren.’

‘O, die. Ja, en?’

‘Nou, de Grieken uit de Euro zetten, dat kan dus helemaal niet.’

‘Hoezo, die Ruud zit toch niet in ons kabinet?’

‘Bij de instelling van de eurozone is namelijk met opzet geen procedure bedacht om elkaar er weer uit te zetten. Landen kunnen dat eventueel zelf wel overwegen, maar anderen kunnen dat niet afdwingen. It’s Europe, stupid.’

‘Oké, Mark, dat moet je zeggen, als MP. Dat snap ik. Maar je snapt toch ook dat wij niet meer van ons standpunt afkunnen, dat wij faliekant tegen nog meer geld naar die goddeloze Grieken zijn?’

‘Let’s talk business, Geert. Die paar miljard, ach. Onze export naar Griekenland en de rest van Zuid-Europa is groter dan naar de VS, China en India samen. En die gespierde statements hier zijn vooral bedoeld voor de eigen achterban, daar weet jij alles van, toch? Dus die volgende lening komt er wel en intussen onderhandelt Jan Kees over ‘keiharde’ voorwaarden waar hij mee thuis kan komen. Als we namelijk niet meedoen, zijn we sowieso onze centen kwijt. En als we het wel doen, krijgen we tenminste nog iets terug. Misschien iets later, want ook de Griekse economie is gekrompen. Dus dat be… hallo Geert? Hallo? Ben je er nog?’

‘Mark Mark, luister. Ik heb het! Dé oplossing voor Prinsjesdag! Onze kiezers tevreden, het kabinet gered en de Grieken ook! Zonder één cent belastinggeld! Geniaal, want ik zeg het zelf. We móeten er over praten. Ik stel voor, dat jij met je moeder een paar weekjes bij mij op Dandalos komt. Kun je meteen zien hoe het echte Griekse is, gaan we lekker uit eten, mooie fles erbij… Nou?’ ‘Oké Geert, ik kom. Maar, ears and double ears, wie krijgt de halve Kamer over zich heen als ik hier instem met een nieuwe lening? Dat er absoluut geen cent van “ons belastinggeld” naar Griekenland mag? Jij niet, dus we doen het zo: het Kabinet gaat akkoord met een nieuwe lening, maar als de Kamer daar tegen is en een motie indient om ons naar huis te sturen, ga jij die niet steunen. Deal?’

‘Wie heeft het over belastinggeld, Mark? Ons vakantiegeld, dát moet er heen!’

Dandalos.