Het matje van het gemeentehuis welteverstaan. Na een duidelijke ‘foei’ moest de hele enquête op het gemeentehuis worden ingevuld. Gezien de lengte van het onderzoek duurde dit ruim een uur! Een medewerkster stelde de vragen. Ze vragen je echt het hemd van het lijf! Ze willen weten hoe lang je op school hebt gezeten (incl. basisonderwijs), wie je ouders zijn, wat voor werk je hebt gedaan en zelfs of je badkamerverwarming hebt!!! Op een gegeven moment kwam de vraag hoeveel uur we per week werkten. Nu hangt dat natuurlijk van het seizoen af, maar ze wilde weten hoeveel uur we in het hoogseizoen werkten. Frans vertelde dat hij dan 70 uur per week werkte. Nadat ze van de schrik was bekomen vroeg ze hoeveel uur ik werkte. Ook nu was het antwoord 70 uur. Nu lag ze echt van haar stoel van de schrik en zei: dat kan niet. Dat gebeurt niet in Italië! En ze maakte er maar 50 van. Mooi! Vanaf nu werk ik part-time!

 Ook afgelopen najaar zijn onze olijven weer geplukt. Dit keer met hulp van vrienden en gasten. De oogst was 132 kilo. Met 23 liter en een rendement van 14,5% zaten we net boven het gemiddelde. De kwaliteit is erg goed! Net als voorgaande jaren is de olijfolie weer bij ons te koop.

Winter in Italië: meters sneeuw

Het leek een prachtige droge en zonnige winter te worden. Echter 1 februari is het begonnen met sneeuwen en het heeft bijna 2 weken onophoudelijk gesneeuwd. Met alle nadelige gevolgen: vliegvelden gesloten, afgelegen gebieden echt afgesloten van de buitenwereld, uitvallen elektriciteit en telefoon, bevoorrading winkels onderbroken.

Frans in de sneeuw

In 2005 was een soortgelijke winter eerst heel zonnig en droog en daarna ook heel veel sneeuw, daarvoor is het ongeveer 40 jaar geleden dat een soortgelijke winter is geweest. Gelukkig hebben wij hier geen echte problemen gehad, de elektriciteit bleef het doen, geen bevroren leidingen enz. We hadden natuurlijk wel de nodige voorzorgsmaatregelen genomen, buitenkranen en leidingen bij de buitenmuren goed ingepakt, gezorgd voor voldoende boodschappen in huis voor minimaal 2 weken, reservegasflessen voor de gaskacheltjes, houtvoorraad in orde en voldoende pellets. We stoken op pellets; dat zijn samengeperste houtkorrels en zie je veel in Italië, in Nederland is het mondjesmaat in opkomst, deze vorm van stoken is CO₂ neutraal en zie je veel in bijvoorbeeld Oostenrijk, Duitsland, de Scandinavische landen maar ook België.

Op sommige plaatsen rondom ons huis lag de sneeuw tot anderhalve meter hoog, en zijn dan ook een paar dagen van de bewoonde wereld afgesloten geweest door de hevige sneeuwval. Ze schuiven wel sneeuw op de wegen maar er was geen beginnen aan: er viel wel meer als 75 cm op een dag/nacht.

De kleine dorpjes moeten zichzelf bedruipen voor wat betreft het opruimen van de sneeuw. Scholen waren gesloten en de mannen die normaal de schoolbussen reden, maakten nu met enorme sneeuwschuivers de wegen schoon, 7 dagen per week. Opvallend is ook dat de mensen in de buitengebieden niet vergeten worden en ook die wegen worden schoongeveegd wat een enorme klus is. Er liggen dan ook langs de wegen rondom ons huis sneeuwmuren van wel 2 meter hoog.

Ook 's avonds is het een mooi beeld

Het is nu 13 februari en dit is de eerste dag dat het niet heeft gesneeuwd en er een einde lijkt te komen aan het sneeuwen. Het zal nog weken duren eer alle sneeuw weg is, en het smeltwater zal dan wel weer voor de nodige overlast zorgen.

Wil je er volgend jaar ook bij zijn, zorg dan dat je eind augustus – begin september in Le Marche bent!
Liefst natuurlijk in onze bed & breakfast Terra Mossa!

Nu, 150 jaar later wordt in Italië maandenlang discussie gevoerd over het feit of deze 17e maart een vrije dag zou moeten zijn. De bedrijven waren uiteraard tegen (het is crisis, er moet geld verdiend worden!), de vakbonden waren er onzeker over, evenals de politiek. Silvio Berlusconi is te druk met de voorbereidingen op de processen die tegen hem gaan beginnen om zich hiermee bezig te houden. Op het laatste moment heeft de regering toch maar een decreet uitgevaardigd dat vaststelt dat er op 17 maart niet gewerkt wordt. Een decreet, alsof het om een noodtoestand gaat.
De regio’s die door de rechtse partijen wordt bestuurd, hadden zelf al besloten om de scholen te sluiten. De Lega Nord, coalitiepartij in de regering, zal de festiviteiten boycotten.

Op een speciale website van de Corriere della Sera vind je allerlei artikelen met koppen als: “Italië: eenheid in verscheidenheid”, “De toekomst? Waarden en moed”, een fotoreportage van 150 jaar samen leven onder één vlag, een column over de Italiaanse taal en ga zo maar door. Er wordt van alle kanten gewezen op wat de Italianen bindt en wat ze scheidt. Er is een gemeenschappelijke taal, een gemeenschappelijke vlag en een nationaal voetbalelftal. Er is sinds de invoering van de Euro geen nationale munt meer en om nou de zeggen dat het staatshoofd de boel bindt, ik weet het niet. En wie is feitelijk het staatshoofd: premier Berlusconi of president Napolitano?

Napolitano was wel de hoofdpersoon in de televisieregistratie van de feestelijkheden en herdenkingen donderdagochtend op Rai 1. In 20 minuten heb ik minstens drie keer het volkslied gehoord, het kan ook vier keer zijn geweest. Hij legde kransen bij o.a. de gevallenen van de Wereldoorlogen en bij de graven van Vittorio Emanuele II en Garibaldi en verschillende andere monumenten in Rome, er kwamen straaljagers over die de Italiaanse driekleur in rook boven de stad lieten hangen. Er volgt (natuurlijk) ook nog een kerkdienst en de hele dag staan de programma’s op in ieder geval Rai 1 in het teken van 150 jaar eenheid.

Ons dorpje, Poggio San Marcello (AN) is al een paar dagen behangen met vlaggen (vanuit de gemeente verstrekt, vermoed ik) en ook bij sommige huizen buiten het centrum hang de vlag uit. Ik laat de festiviteiten wat langs me heen gaan, het is tenslotte nog niet echt mijn land, maar volg wel met veel interesse naar hoe er verslag van gedaan wordt en hoe de kranten erover schrijven. Maar voor nu is het even genoeg. Het is goed weer vandaag, ik ga zolang het droog blijft maar weer in de tuin aan het werk. De laatste takken moeten nog gesnoeid worden.

www.bbterramossa.it

In april 1999 kwamen we terug van zes maanden backpacken door Zuidoost-Azië. Tijdens die reis namen we de beslissing om bij terugkomst een kat in huis te nemen. Het werden er twee, twee zusjes: Kees en Karel.

Kees en Karel zijn geboren en getogen in Utrecht en zijn binnen de stad vier keer met ons mee verhuisd. Van Lunetten naar Leidsche Rijn naar het mooiste plekje van Oudwijk weer terug naar Leidsche Rijn en tussendoor nog even voor een maandje naar Capelle a/d IJssel, omdat het appartement dat we zouden gaan huren nog niet af was.
Toen ze 10 jaar oud waren, in maart 2009, maakten ze de grootste verhuizing van hun leven tot dan toe mee: van een appartement zonder buiten (niet eens een balkon) in Leidsche Rijn, naar een huis vrijwel bovenop een heuvel met alleen maar akkerland eromheen, in hartje Italië.

Ik maakte me in het begin wel een beetje zorgen om ze, twee van die stadskatten die ineens in de grote wijde wildernis van Le Marche rond zouden lopen. Zouden ze niet gebeten worden door slangen of schorpioenen? Wat als ze ruzie krijgen met een das of een vos? Wat als een jager ze per ongeluk neerschiet? Tja, dat kan allemaal gebeuren. Maar van de andere kant, als ze iets zou overkomen dan hebben ze de laatste jaren van hun leven in ieder geval nog even een prachtig bestaan gehad.

Tot nu toe gaat het prima met ze. Kees is in het voorjaar wel een keer behoorlijk gehavend thuis gekomen. Ze zat onder de wondjes; we vermoeden dat ze een robbertje gevochten heeft met een  onvriendelijke das. Die wondjes genazen echter goed en al snel ging ze ‘s nachts weer aan de wandel. Karel kan urenlang in de brandende zon geduldig op een muurtje zitten wachten tot er een hagedis uit tevoorschijn komt. Als ze die vervolgens gevangen heeft wordt ie natuurlijk smakelijk opgepeuzeld. Gedurende het jaar komen we regelmatig schorpioenen tegen in en om het huis, maar ik heb ze er nog geen aandacht aan zien besteden. Slangen zitten er ook, maar die zien we gelukkig minder vaak en ook daar hebben we nog geen vervelende ervaringen mee gehad.

De beestenboel is inmiddels uitgebreid met een Italiaans aanloopkatje dat we Zusje hebben genoemd en niet te vergeten Lola, de Berner Sennenhond van inmiddels ruim 1,5 jaar oud. In de winter vinden de katten het te koud om naar buiten te gaan en blijven ze dus binnen, waar ze tot elkaar zijn veroordeeld. Lola leeft echter helemaal op in de kou en is één brok energie in de winter. De sneeuw van afgelopen winter was een groot feest voor haar. Zusje en Lola zijn trouwens dikke vriendjes geworden.

Ondanks dat Lola best groot is en af en toe wat lomp, kan ze heel lief en relatief voorzichtig met Zusje spelen. Zusje daarentegen zet dan weer vol overgave haar nagels en tanden in de poten van Lola, maar die lijkt dat amper te voelen. En tien minuten later ligt Zusje prins(es)heerlijk bovenop Lola te slapen.

Karel kan echter niet zo goed tegen de winter, al dat binnen zitten met die andere dieren om haar heen is haar veel te druk. We hopen dus maar voor haar (en voor ons) dat de winter dit jaar kort duurt en dat ze in het voorjaar snel weer naar buiten kan.

www.bbterramossa.it

Toen er gevraagd werd of ik mee ging voor een paar dagen naar Zwitserland heb ik daarom niet meteen ja gezegd. Het leek me natuurlijk erg leuk om zo’n uitstapje te maken, maar het idee van drie dagen non-stop omringd te zijn door uitsluitend Italianen was toch net iets minder aantrekkelijk.

Toch vond ik dat ik mee moest gaan, dus zat ik op vrijdag 30 april vroeg in de ochtend in de bus, richting het noorden. Aan het eind van de middag kwamen we aan in Cannobio. Dat bleek niet in Zwitserland te liggen, maar op ongeveer 10 km van de Zwitserse grens, aan het prachtige Lago Maggiore.

Er stond voor de zaterdagavond een concert gepland in een kerk in Cannobio en overdag maakten we een tochtje naar o.a. het Isola Bella.  1 mei is een vrije dag in Italië, dus het eiland werd druk bezocht door dagjesmensen en veel (Duitse) toeristen. Het is waar: l’Isola Bella è veramente bella!

Het was een leuk weekend en ik moet zeggen, het is me meegevallen met de taal. Op momenten dat ik er even moe van was kon ik vaak wel een rustig plekje opzoeken om op adem te komen en mijn mede-koorleden begrepen dat over ‘t algemeen heel goed. We hebben het er ook een beetje over gehad, over het feit dat ik vaak wat stilletjes en op mezelf lijk te zijn. Zij wijten dat aan cultuurverschillen, aan mijn Nederlanderschap.

Ik leg ze dan op mijn beurt uit dat ik als Nederlandse inderdaad wat rustiger ben dan de gemiddelde Italiaan, maar dat de belangrijkste oorzaak van mijn misschien wat timide houding is dat ik hier (nog) niet in mijn eigen omgeving ben en de taal nog niet goed genoeg beheers om alles te kunnen begrijpen en op dingen te kunnen reageren. Zet me in Nederland bij mijn familie of vrienden en je ziet een hele andere Annemarie!

Dus: ik ben op zoek naar een Nederlands koor, liefst in de buurt van Amsterdam, dat het leuk zou vinden om mijn koor uit Moie di Maiolati Spontini te ontvangen zodat zij eens kunnen zien hoe ik “echt” ben. Natuurlijk hoort hier ook een tegenbezoek in Italië bij! Ik kan jullie verzekeren dat jullie met open armen ontvangen zullen worden. 

Mijn koorleden zijn stuk voor stuk heel vriendelijk en aardig, maar een paar springen eruit als het gaat om begrip en behulpzaamheid. Met enige regelmaat vragen zij me hoe het gaat, of ik het nog een beetje leuk vind en of ik een bepaald gesprek wel kan volgen. Als ik iets niet begrepen heb proberen zij het me nog eens uit te leggen tot ik het wel snap en dat vind ik ontzettend lief van ze. Eén van hen heeft zelf een tijdje in het buitenland gewoond en kan zich daardoor goed in mijn positie verplaatsen.

De laatste dag van het weekend, op zondagochtend, zongen we bij een mis in Massino Visconti, op ongeveer een uur rijden van Cannobio. Na afloop van de mis kregen we een lunch aangeboden.; die duurde tot bijna 16:30 uur! Daarna moesten we nog helemaal terug naar Le Marche, weer een lange rit in de bus.

Om 23:00 uur waren we weer op de parkeerplaats waarvandaan we waren vertrokken en moest ik tot de conclusie komen dat ik een erg leuk weekend had gehad!

Het Lago Maggiore en de plaatsjes eromheen zijn prachtig, de beboste bergen zijn indrukwekkend, de bloemenpracht was overweldigend, we hebben lekker gezongen en heel veel gezien. Het gaat nog niet vlekkeloos, maar ik geloof dat ik het Italiaans inmiddels beter beheers dan ik dacht.

www.bbterramossa.it

In ”mijn” regio, Le Marche, is centrum-links de grootste gebleven, net als in de overige centrale regio’s Toscane, Umbrië, Ligurië en Emilia Romagna. Centrum-rechts is juist in de dichtstbevolkte regio’s de grootste geworden en de stand in regio’s is nu 7-6 voor links. De winst van centrum-rechts is echter niet uitsluitend te danken aan de PDL. Ook de rechtse Lega Nord van Umberto Bossi heeft veel stemmen binnengehaald. Berlusconi wil meteen aan de slag en justitie en de belastingen vernieuwen en moderniseren. Om dit voor elkaar te krijgen zal er nauw samengewerkt moeten worden met de Lega.

En dan las ik vandaag over Mara Carfagna, met meer dan 25.000 fans op Facebook en het grootste aantal voorkeursstemmen van alle deelnemers aan deze verkiezingen. Deze Mara heeft al eerder heel wat stof doen opwaaien. Ze heeft deelgenomen aan Miss-Italië verkiezingen in 1997 en was vanaf 2000 in verschillende televisie-shows te zien. Het meest opmerkelijke gebeurde tijdens de uitreiking van een televisieprijs in 2007, toen Silvio Berlusconi de gewraakte uitspraak deed dat hij “als hij nog niet getrouwd was dat direct met haar zou doen”.

Naar aanleiding daarvan vroeg zijn vrouw via een brief in de krant La Repubblica om zijn excuses. In 2006 ging ze de politiek in, wat zelfs binnen de partij (toen nog Forza Italia) als controversieel werd beschouwd. Ze houdt zich tegenwoordig vooral bezig met de bescherming van en rechten voor vrouwen.Ik merk trouwens dat dit stukje tot nu toe alleen over rechts gaat; zou de media dan inderdaad zo ‘gekleurd’ zijn? Eens zien wat ik over links kan vinden.. Ja wel iets, maar ik kom er nog niet zo uit, teveel namen door elkaar! Daar kom ik op een later moment nog wel eens op terug, wanneer ik het een beetje denk te begrijpen, ok?

En dan nog het laatste nieuws: Berlusconi gaat op Facebook. Eens zien hoeveel fans hij krijgt..

Hier rijden inmiddels de tractoren weer door de wijngaarden, de bloesems komen aan de pruimenbomen en de vogels fluiten. Het is lente, het leven gaat gelukkig gewoon door.

 www.bbterramossa.it

Aan de andere kant lijkt het vaak wel alsof je voor objectief en kritisch nieuws beter naar buitenlandse zenders kan kijken naar de Italiaanse, die voor een groot deel in handen zijn van de ‘testa d’asfalto’ (het ‘ geasfalteerde hoofd’). Want het ziet er naar uit dat er op zijn hoofd een laag verf of asfalt ligt dat de illusie van haar moet hooghouden. Kranten zijn wat dat betreft iets betrouwbaarder, want onafhankelijker. Toch zal ik proberen iets te vertellen over de regionale verkiezingen die hier zijn gehouden.

Zondag 28 en maandag 29 maart 2010 zijn er in bijna alle Italiaanse regio’s verkiezingen gehouden. De regio’s zijn bijv. Toscane, Lombarije, Le Marche, Piemonte, etc. Deze verkiezingen zijn een belangrijke graadmeter voor de populariteit van Berlusconi en de overige politieke voorkeuren in het land.

Meer dan 41 miljoen Italianen zijn opgeroepen om het lokale bestuur te herinrichten en te stemmen voor o.a. nieuwe regio-parlementen. Wij mogen nog niet meedoen aan deze verkiezingen, dat mogen we over 4 jaar, wanneer we 5 jaar in Italië wonen. Ik weet wel op wie ik NIET zou stemmen, maar op wie of wat dan wel… geen idee!

Wat uit de kranten op internet inmiddels duidelijk wordt is dat de opkomst een stuk lager is dan bij de vorige verkiezingen, 5 jaar geleden. Lag de opkomst toen gemiddeld op 56,0%, deze keer was op zondagavond de 45% nog niet gehaald. Men kan stemmen tot maandagmiddag 15:00 uur, dus de verwachting is dat het opkomstpercentage van 2005 bij lange na niet gehaald zal worden.

Het lijkt erop dat in het grootste deel van de regio’s centrum-links (PD – Partito Democratico van Pier Luigi Bersani) de meerderheid van de stemmen gaat halen.

En dan is er nog de discussie over de kandidatenlijsten. In de aanloop naar de verkiezingen is er een heel ingewikkeld proces voor het correct indienen van de kandidatenlijsten. Er moeten ik weet niet hoeveel handtekeningen verzameld worden en als er ook maar iets niet klopt kan je lijst door de rechter worden uitgesloten van deelname.

In Lazio en Lombardije zou de PDL (Popolo della Libertà) van Berlusconi door onregelmatigheden met deze handtekeningen niet mee kunnen doen aan de verkiezingen. Het is mij niet helemaal duidelijk of dat nu toch is gelukt of niet.

Nu blijkt dat er toch kandidaten op de stembiljetten zijn vermeld die niet op de kandidatenlijsten stonden. De regels over hoe daarmee om te gaan zijn waarschijnlijk zo onduidelijk dat deze biljetten in de ene regio direct als ongeldig worden verklaard, terwijl men in een andere regio vindt dat het afhankelijk is van het aantal stemmen dat op zo’n kandidaat wordt uitgebracht en het kan worden afgedaan als een ‘vergissing’. 

Uiteraard wordt hier uitgebreid over gekibbeld, maar de wet lijkt me duidelijk. Staat een kandidaat niet op de lijst, dan ook niet op het stembiljet.

Over een paar dagen weten we hoe het regionale politieke plaatje eruit gaat zien. Ben wel blij dat ik hier nog niet mag stemmen. Zoals ik zei, ik zou niet weten op wie!

Belangrijkste bron: www.corriere.it  

www.bbterramossa.it

Na heel wat kilometers geklommen te hebben kwamen we op het ‘Altopiano delle 5 Miglia’. Een kleine, bijzondere hoogvlakte, omzoomd door besneeuwde toppen waar nog druk op geskied werd. Na de hoogvlakte volgde een lange afdaling die gedeeltelijk door de regio Molise ging. Daarna kwamen we in Campania en zagen we langs de weg de ene na de andere “caseificio” ofwel kaasmakerij. Campania is de regio van de echte buffelmozzarella en daar zijn ze trots op.

Het duurde niet lang of de Vesuvius doemde in de verte op. De wegen werden drukker, we kwamen weer op de autostrada en het was duidelijk dat we in de buurt van een grote stad kwamen: Napoli. Links inhalen, rechts inhalen, geen richting aangeven, niks wat we nog niet gewend waren, dus eigenlijk viel het autorijden rond de stad ons wel mee. Aan het einde van de autostrada ging deze over in een tweebaansweg richting het schiereiland van Sorrento. Al slingerend rij je langs de ruige kliffen met na elke bocht een ander uitzicht langs het prachtige schiereiland, of naar Napoli aan de overkant van de baai met daarachter de altijd aanwezige Vesuvius.

De volgende dag hebben we Napoli bezocht. Omdat we van vele kanten waren afgeschrikt om met de auto de stad in te gaan hebben we in Sorrento de trein genomen. Met een klein uur stonden we in het centrum van de stad. Zodra we het station uit waren was ik heel blij dat we inderdaad niet met de auto waren; wat een gekkenhuis! Van mafia-zaken merk je als dagtoerist  niks. Om ook de kleine criminaliteit niet aan te trekken zijn we zonder tassen op weg gegaan. Een beetje kleingeld in de zakken en natuurlijk ook een fotocamera. Gelukkig is die niet zo groot . In het kort: Napoli was wat ik me ervan had voorgesteld: groot, chaotisch, lelijk en mooi.

Vrijdag gingen we naar Pompei, nummer één op mijn verlanglijstje. Wat moet dat toen een prachtige stad zijn geweest! Mocht je zelf van plan zijn binnenkort naar Pompei te gaan, check dan zeker even de site van Arethusa. Een paar van de opgegraven gebouwen zijn slechts beperkt te bezoeken, maar daarvoor kan je (gratis) reserveren via deze website. Wij hadden twee dingen uitgekozen en bij beide waren we de enige twee die op die plek naar binnen mochten.

Bij het huis van de Amorini dorati, de Vergulde geliefden, kwam degene die het hek voor ons open deed ons zelfs nog een kleine rondleiding geven. Het voelde als een voorrecht om zo door dat huis te mogen lopen. Heel mooi bewaarde mozaiekvloeren en tekeningen op de muren. Van dit huis was ook het dak gerestaureerd, waardoor het nog meer ging leven en je goed kon zien hoe mooi het was geweest.

Zaterdag gingen we alweer naar huis, maar op de terugweg hebben we nog even goed inkopen gedaan: een paar kilo citroenen uit Sorrento en een paar bollen buffelmozzarella. Die worden nu verwerkt tot respectievelijk huisgemaakte limoncello voor onze B&B-gasten en pizza, salade caprese en lasagna. Heerlijk land dit!

www.bbterramossa.it

De eerste gasten zijn inmiddels geweest. Ze hebben het getroffen met het weer. Na een verblijf van een week in ons vakantiehuisje hadden ze dan ook niet veel zin om terug naar huis te gaan. Het geeft toch elke keer weer een goed gevoel als je ziet dat gasten genieten van hun verblijf.  We hebben het vakantiehuisje nog sfeervoller gemaakt. Er staat nu een houtkacheltje, zodat het daar ook goed toeven is als het buiten koud is, of als het straks in het voor- en najaar ’s avonds nog fris is. En, het staat ook zo gezellig! Het blijft leuk om naar de vlammetjes te kijken.

De afgelopen dagen hebben we weer ontzettend veel klussen gedaan. We passen de klussen aan aan het weer van de dag. Als het minder weer is klussen we binnen, is het mooi weer dan klussen we buiten.  We zijn onder andere bezig een moestuin aan te leggen. Wat een klus in die vette klei! Er blijft meer aan je schep hangen dan dat er in de kruiwagen terecht komt! Maar,we houden vol en beetje bij beetje zie je dat de moestuin vorm gaat aannemen. Ik kan haast niet wachten totdat we groenten en kruiden kunnen inzaaien en planten.

Verder begin ik al een volleerd bouwvakker (of is het bouwvakster?) te worden. De muren in onze voormalige cantina waren ontzettend lelijk. Het zijn muren van oude stenen die deels zijn gestuct en deels heel grof en lelijk gevoegd. Ik heb stuclagen verwijderd, voegen eruit gebikt en ben nu bezig met voegen. Dat valt niet mee! In het begin valt er regelmatig een plakaat op de grond. Maar, je krijgt er handigheid in. Een echte bouwvakker zal het zeker honderd keer zo snel doen, maar ik vind het leuk om te doen en je ziet het ontzettend opknappen! Het zal wel nog even duren voordat ik helemaal klaar ben, maar dat geeft niet. Het geeft een voldaan gevoel dat je zoiets helemaal zelf hebt gedaan. Een foto van ‘voor’ en ‘na’ volgt een andere keer!

Ingrid Scherpenisse

Mergo / Le Marche

B&B Casa dei Colli

www.casadeicolli.com