Vorige week vrijdag…..
Gebeurde het ongelooflijke……
Een autobom ontploft bij het regeringsgebouw in Oslo.
?????????
Het wordt nog erger
Een als politie-agent verklede man opent het vuur op jongeren op een vakantie-eiland.
???????
Verbijstering alom.
Dit kan toch niet? Hier in Noorwegen?
Het kan wél.
Een zeer gestoorde man heeft besloten de oorlog te verklaren aan de democratie en aan de arbeiderspartij in het bijzonder.

Op zaterdag dringt het pas door wat er gebeurd is.
Er worden vlaggen halfstok gehangen, en de mensen op straat zijn stil, het lijkt of we in een vacuüm zitten.
De t.v. staat constant aan. Beelden die de wereld schokken.

Zondag is er een herdenkingsdienst.
Iedereen huilt. Jens Stoltenberg vertelt met tranen in zijn ogen wat deze aanslagen voor hem betekenen.
Hij herhaalt de woorden van een overlevende van Utøya

Als één man zoveel haat kan laten zien,
Bedenk hoeveel liefde wij samen kunnen tonen.

Gevleugelde woorden die heel Noorwegen overneemt.

NEE wij laten ons niet mee slepen in haat en geweld, ons antwoord is liefde en verbondenheid.

In heel Noorwegen worden er fakkel-optochten en bijeenkomsten georganiseerd.
In Oslo zijn meer dan 200.000 mensen tezamen gekomen om troost te vinden.
Politici, de koninklijke familie, slachtoffers, hulpverleners, de “gewone man in de straat” iedereen staat naast en met elkaar.
Verbonden in verdriet.
 Oslo verandert in een bloemenzee.

Ook ons gehucht heeft een bijeenkomst.
Er wordt gezongen, gepraat, kaarsjes gebrand, bloemen gelegd en het condoleanceregister getekend.

Er verschijnen foto’s in de krant
Jonge gezichten die lachend in de camera kijken.

En verhalen, waar je het koud van krijgt
……Zij was 2 dagen voordat ze vermoord was 18 jaar geworden
……Hij was zo trots dat hij zijn favoriete politicus ontmoet had, nu is hij dood
……3 vrienden volleybalden, nu zijn er 2 dood, en 1 is er vermist.
…….De dader schopte de doden om te zien of ze wel echt dood waren
……Hij schoot op jongeren die om genade smeekten
…..De politie vertelt dat er nog steeds telefoontjes van de slachtoffers afgaan

Vandaag 1 week later hangt de vlag halfstok.

Nee Noorwegen is zijn onschuld niet verloren, Noorwegen heeft gereageerd zoals het Noorse volk is.
Men neemt de tijd om bij het verdriet stil te staan, een kaarsje te branden.
Daarna gaat het leven door

In Noorwegen was het rustig, vriendelijke mensen, genoeg ruimte voor de kinderen om op te groeien en weinig criminaliteit. Tot gistermiddag half 4 is dit ook altijd zo geweest. Maar toen veranderde dit beeld en werd Noorwegen in hetzelfde rijtje geplaatst als New York, Londen en Madrid. Hoe veilig ben je als gewone burger die normaal iedere dag naar zijn of haar werk gaat, vriendschappen onderhoudt, vrijwilligerswerk verricht voor de samenleving enz.

Ons nieuwe vaderland is in shock en probeert hieruit te komen maar dat is lastig en heel moeilijk. Ook omdat nog niet zeker is wie of wat hier achter zit. Minister-president Stoltenberg heeft alle Noren opgeroepen om te proberen kalm te blijven en niet de haat en/of angst de winnaar te laten worden van deze laffe aanslagen. Maar als een van je naasten erbij betrokken is, voelt dit heel anders aan.

Mensen die hun werk hebben in Oslo centrum, of een dag komen winkelen in Oslo hebben iets meegemaakt wat je niemand toewenst. En ook de naasten en ouders van de jongeren die op een vakantie-bijeenkomst waren enig kilometers buiten Oslo hebben iets meegemaakt wat ze nooit meer zullen vergeten.

De beelden gaan de hele wereld over en zullen bij de meeste mensen vervagen, maar of de Noren dit ooit nog zullen vergeten is de vraag. 22 juli 2011 is een datum die niemand meer zal vergeten.

Ook uit onze provincie Oppland zijn mensen omgekomen bij de schietpartij. De gemeenschap komt samen om erover te praten en vraagt ons wat wij ervan vinden. Wij als Nederlanders hebben zinloze moorden meegemaakt, hoe reageren wij hierop?

Maar ook wij reageren met ongeloof, wij komen ieder jaar wel een paar keer in Oslo. Het is een gezellige stad, ook een mooie stad met nog veel groen en tot gistermiddag was alles toegankelijk. Je kon zelfs op de foto met de wachten voor het koninklijk paleis. Hopelijk gaat deze gezelligheid en vertrouwen in de mensen niet verloren na de gebeurtenissen van gisteren.

Vanuit Noorwegen een zomerse groet met een zwarte rand.

Arjen en Jolanda

Eerst lachten we erom….ja hoor weer zo’n brainwave van Tore, daarna begonnen we erover na te denken, en tot slot besloten we dat we het maar moesten gaan doen. We kregen 4 LATIJNSE zangstukken opgestuurd,die zouden we samen met de koren uit Letland, Zweden, Denemarken zingen. Sommige haakten meteen af, Latijn was voor hen onmogelijk om te leren.

En de rest had het er ook moeilijk mee. De letters die anders uitgesproken worden ( de o als o en niet als oe, de v als f en niet als w, de u als oe…..) Na veel oefenen en zelf extra repetities begon het ergens op te lijken, maar of het goed genoeg was om te gehoren te brengen was nog maar de vraag. De laatste zang zouden we nog in de bus oefenen want vooral de heren hadden het maar moeilijk met die zang.

En zo vertrokken we op een donderdag-ochtend om 4 uur met de bus richting Polen. Het vliegtuig zou sneller zijn, maar Tore heeft vliegangst, dus…

Reizen met Noren houdt in eten, veel en vaak eten. Het kwam dus goed uit dat we een ontbijtbuffet op de ferry van Noorwegen naar Zweden hadden en een Dinerbuffet op de ferry tussen Zweden en Polen .

Op vrijdagavond hadden we ons eerste optreden in een kerk. We zongen er 1 uur ons eigen repertoire. Helaas viel de opkomst van het publiek wat tegen, maar dat kwam omdat Obama in de stad was en dus de halve stad was afgesloten. Andere koren mochten niet eens zingen omdat de kerken in “de verboden zone” lagen, dus wij hadden nog mazzel. Er is toch wel een verschil of je in een kerk met een fantastische akoestiek zingt of in het bedehus hier om de hoek.

Zaterdag hadden we eerst een repetitie met de andere koren samen. En het wonder geschiedde. De Poolse dirigent wist met zijn lichaamstaal en uitstraling zo’n 250 mensen samen te binden en ons te laten zingen zoals we nog nooit gezongen hadden. De Latijnse-zangen klonken ineens fantastisch!

Dat gaf moed voor het officiële optreden. In de Kathedraal. ‘s Avonds om 8 uur begon het. Alle koren zongen 3 van hun eigen zangen en als finale zongen we met z’n allen de 4 Latijnse zangen. De kathedraal was zo goed als vol en iedereen was een beetje zenuwachtig. De andere koren klonken een stuk professioneler dan wij, vooral het vrouwenkoor uit Letland !

En toen moesten wij op. 16 zangers en Tore. Ons kleine boeren-zangkoortje uit de bergen in Noorwegen stond in de Kathedraal van Warschau ! Onze laatste zang, Gabriellas song….Ingeborg begon, Alfhild en Lisbeth vielen bij, de alten,de sopranen, de mannen, en aan het eind wij allen.

Door de akoestiek klonk het overweldigend! En dat was het applaus ook! Ze stopten gewoon niet met klappen!

En wij? Wij stonden daar met een grijns van oor tot oor even vreselijk gelukkig te wezen. Nadat alle koren waren geweest kwam de samenzang. Wat klonk dat machtig. Ons geworstel was niet voor niets geweest. Na het festival was er een diner voor iedereen, met lekker eten, de nodig drank en een optreden van een folkloristische groep. Zeer gezellig, zeker toen , vooral het Zweedse mannenkoor, de koren spontaan liedjes gingen zingen.

Al met al een geslaagde avond. De terugreis verliep rustig. Als er maar op tijd gestopt werd om te eten dan is het al snel goed. Tore vertelde in de bus dat we waren uitgenodigd om begin december in Krakou kerstliedjes te komen zingen. We hebben volmondig JA gezegd, alleen gaan we wel met het vliegtuig!

(Ik denk dat Tore alleen naar Krakkou rijden zal, want het vliegtuig krijgen we hem niet in haha)

Maar het is de vraag of ze dit jaar op ski’s kunnen gaan en of ze hun vakantiehuis kunnen bereiken. Deze winter hebben we eerst een hele koude periode gehad met temperaturen in november al ver beneden de -15° en nog geen sneeuw dus de grond is tot een paar meter diepte bevroren. Daarna kwam de sneeuwmassa en die heeft de bevroren grond lekker geïsoleerd zodat de kou nog verder de diepte in ging.

Nu komt het warmere weer met een heerlijk zonnetje erbij en smelt de sneeuw heel snel. Terwijl de grond nog bevroren is smelt de sneeuw in veel gevallen te snel en kunnen de rivieren en afwateringen het vele smeltwater niet aan. Een gevolg is dan dat de afwateringen overstromen en sommige gevallen huizen onder water komen te staan en dat wegen veelal onbegaanbaar worden.

Het is dus heel goed mogelijk dat het voor veel Noren een andere paasvakantie wordt dan ze gewend zijn en dat er niet geskied kan worden. Maar ach, daar weten ze ook wel weer wat op te vinden namelijk een flinke voorraad paaskrimi’s meenemen. De mensen zijn hier namelijk ook verzot op lezen en dan het liefst krimi’s.

Gezellig tijdens de donkere winteravonden bij een knapperend haardvuur. Maar nu dus ook voor de paasvakantie vliegen deze boeken over de toonbanken. Want wij moeten de eerste noor nog tegenkomen die zich door het weer laat weerhouden om met de paasvakantie naar zijn vakantiehuis te gaan. De gedachte is: kunnen we niet skieën dan gaan we lekker wandelen of genieten in het zonnetje met een goed boek.

Dus voor onze mede-Noren hopen wij ook op een paasvakantie met heel veel zon en een lekkere temperatuur.

Maar ondanks het vele sneeuwschuiven, glibberen en glijden op het pad naar ons huis is het vaak vooral genieten van de prachtige natuur. Dat de natuur zulke mooie ijswanden kan maken in diverse kleuren blijft ons fascineren.

Deze ijswanden hebben we op een paar honderd meter van ons huis. Ze staan/groeien langs een weg waar dagelijks toch een behoorlijke hoeveelheid auto’s overheen gaan maar deze passen gewoon hun snelheid aan. Dat moet ook wel hier in de winter want ondanks dat de wegen hier prima worden schoongehouden met sneeuwschuivers en grit strooien kunnen er toch verradelijke plekken bij zitten.

Vaak gaan wij bij droog weer en niet als te koud (niet kouder dan -15°) even lekker een rondje om om te genieten van het mooie natuurschoon. Niets is heerlijker dan een frisse neus halen bij een sneeuwwandeling en genieten van wat de omgeving hier ons te bieden heeft.

Aangezien we hier een paar weken geleden enige dagen hadden met temperaturen boven 0 en ook de zon zich in ons dal weer laat zien kan het gebeuren dat stukjes van de sneeuwwand gaan smelten, over de weg stromen en vervolgens weer opvriezen.

We zijn benieuwd hoe lang de sneeuwmuur dit jaar blijft staan, gelukkig smelt niet alles in één keer anders zouden we ook hier toch wel enige problemen met overstromingen kunnen verwachten. Maar voorlopig kunnen we hier nog genieten van het winterse gevoel en hoeven we ook de ski’s nog lang niet op te ruimen.

Maar dit jaar was de hoeveelheid nog minder op oudejaarsavond. De oorzaak? Een heuse sneeuwstorm die door het dal waaide. Dit zorgde voor de nodige moeilijkheden voor het afsteken van het vuurwerk.

Normaal gesproken wordt er in ons dorp en iets hogerop in de bergen vuurwerk afgestoken dat voor mooie lichteffecten en nog mooiere geluidseffecten zorgt vooral als het geluid wordt weerkaatst door de bergen. Maar dit jaar werd het een dag “verplaatst” vanwege de storm al dan niet officieel en/of toegestaan. Je moet tenslotte toch van je vuurwerk af.

Maar door al die sneeuw die tijdens de storm ook nog eens naar beneden kwam en het deel dat al beneden lag (zo’n 60 cm) en door de storm weer werd opgewaaid, waren de wegen gedurende een uurtje bijna niet te berijden. Maar hier is de regel dat zodra er 5 cm sneeuw op de weg ligt er grote sneeuwschuivers komen om de hoofdwegen schoon te schuiven.

En zo ook tijdens deze oud en nieuwnacht. ‘s Nachts om half 1 zagen we diverse sneeuwschuivers voorbij gaan en ook op de plaatselijke wegen werd meteen al volop geschoven. En onder plaatselijke wegen wordt hier dan verstaan de wegen in de woonwijken. Vanochtend in alle vroegte gingen de kleinere schuivers op pad om de wegen naar de huizen weer sneeuwduinen vrij te maken.

Maar ook deze sneeuwduinen geven wel weer hele mooie plaatjes maar vaak ook vreemde. Ligt opeens de ene helft van je tuin onder een meter sneeuw en zie je op de andere helft het gras tevoorschijn komen.

Maar goed wat ik eigenlijk wil zeggen, bij nacht en ontij, feestdagen of niet, de sneeuwschuivers staan altijd paraat om de mensen op de weg te houden. Ook de treinen vinden weinig vertraging of last van de hoeveelheid sneeuw die hier ieder jaar weer valt en vliegtuigen die niet kunnen vertrekken of landen vanwege sneeuw op de banen komt heel sporadisch voor.

 In december 2009 is het grote vliegveld bij Oslo één uur dichtgeweest vanwege sneeuwstormen die het onmogelijk maakte om op te stijgen of te landen. Daarin merken wij een groot verschil met Nederland en andere Europese landen waar veel stilligt als er sneeuw is gevallen.

Van ons mag het nog wel even doorsneeuwen hier als dan maar wel de wind wat minder wordt maar wat betreft zijn de vooruitzichten gunstig. Dus wie weet raken we nog een keertje ingesneeuwd hoewel de kans daarop heel klein is met zoveel hulpmaterieel op de weg.

Hartelijke groeten og ha det bra vanuit een wit Lalm.

Arjen en Jolanda Kuiper

Dames en heren mag ik u voorstellen aan “Hans en Grietje”…….

2 jonge katjes die uit het bos kwamen (Echte Noorse boskatten dus, al lijken het meer Abessijnen) die besloten dat ze in ons huis wilden wonen, en ons goed genoeg vonden om hun personeel te zijn.

Waarschijnlijk zijn ze uit de auto gezet want niemand in onze buurt mist ze, en de dierenarts herkende ze ook niet.

Broodmager waren ze, en Hans, de roze, was ook nog ziek.

Gelukkig gaat het nu goed met ze.

De Nederlandse katten waren eerst verbijsterd. Vooral het vrouwtje gedroeg zich zo fel dat ze niet eens in de buurt van haar durfden te komen. En nu hebben ze , onder protest, de nieuwelingen geaccepteerd.

Ondertussen hebben we ons 3 jarig bestaan in Noorwegen gevierd. Dingen die ons in het begin opvielen doen we nu zelf. Zo stoken we de houtkachel ook de hele dag op en als het te warm wordt doen we een deur open. Ook hebben we hier veel meer licht aan dan dat we in Nederland aan hadden. Dat komt omdat het hier écht donker is, als wij geen licht maken dan is het zwart.

Over onze rijstijl zal ik maar zwijgen…..we lijken wel een stel bejaarden haha.

Dat we veranderd zijn merken we vooral als we even in Nederland zijn. Pffff al die mensen die altijd maar haast schijnen te hebben… Het lawaai overdag en ‘s nachts en al dat licht…. Het enige wat we echt missen van Nederland zijn de mensen waar we van houden. Gelukkig weten die ons huis te vinden en dan blijven ze meteen een tijdje logeren.

Altijd leuk!

Zij zijn ook de reden waarom we eens in de zoveel tijd even naar Nederland gaan.

Wat dan ook leuk is dat we meteen de krenten uit “de Nederlandse-tijd pap” halen.

Een paar uurtjes in de Slechte ( 2e/hands boekwinkel ) ronddwalen, een rondje door de polder rijden, de snackbar onveilig maken en ons vergapen aan de groente en fruit afdeling van een grote supermarkt.

Maar na iedereen geknuffeld te hebben en bijgepraat te zijn zijn we toch altijd blij als we Noorwegen weer zien en we weten dat we bijna thuis zijn.

Ik geloof wel dat onze integratie geslaagd is.

We zijn hier echt opgenomen.

Het beste bewijs is wel dat Tore (onze dirigent) tijdens een repetitie zei dat hij onder de indruk van mij was en dat ik belangrijker voor ons gehucht was dan dat ik mezelf realiseerde….Pffff en dat waar het hele koor bij was. Nu sta ik niet gauw met een mond vol tanden, maar toen….

Overdag is het nog wel te doen, maar ‘s nachts als het vriest is het wel erg moeilijk. Dan zoeken ze een holletje en kruipen dan dicht tegen elkaar aan om toch maar een beetje warm te blijven. Het is koud en het heeft gesneeuwd……Grietje wordt wanhopig, als er niet snel een oplossing komt gaan ze dood.

Dan zien ze in het bos een huis.

Ze overleggen met elkaar en ze besluiten dat Grietje ( de dapperste van de twee) erheen zal gaan als het donker is om te kijken of er wat te eten te halen valt. ‘s Avonds sluipt ze naar het huis en kijkt stiekem door het raam naar binnen.Wat ziet het er gezellig uit! Maar grote schrik, de heks heeft haar gezien! Snel rent ze weer naar Hans die achter gebleven is in het bos.

Als alle ramen donker zijn gaan ze nog eens met zijn tweeën kijken. Ze lopen rond het huis en vinden een schaaltje met eten! O wat is het toch heerlijk als je na zolang je buikje weer eens rond kunt eten.

Na het eten zoeken ze een beschut plekje, kruipen dicht tegen elkaar aan en vallen in slaap. De volgende dag overleggen ze weer. Hans is zo ziek en zo mager geworden dat ze echt ergens warmte moeten vinden. Grietje neemt een wanhopig besluit. Ze zal proberen het huis in te komen om te kijken of er nog wat te eten valt te halen. Hans blijft op een veilig plekje achter.

Grietje gaat naar het huis en ziet een deur op een kiertje staan. Ze sluipt naar binnen en kijkt om zich heen. Brrrrr wat is dit eng! Maar het moet! Haar neus leidt haar naar de keuken, en ze vindt eten! Zoveel ze maar wil! De heks heeft haar wel gezien maar laat haar gang gaan. Na het eten verstopt ze zich in de badkamer.

Ze maakt van de was die er ligt een hoop , gaat er middenin liggen en valt in slaap……O wat is het toch heerlijk warm! Als ze de volgende dag weer wakker wordt is de eerste gedachte aan Hans. Zal hij nog leven? Zodra ze de kans krijgt sluipt ze weer naar buiten en gaat het bos in. Hans…Hans roept ze………En gelukkig, Hans roept terug.

Ze vertelt hem dat de heks haar niets heeft gedaan en er meer eten is dan je op kunt. En dat het er warm en veilig is.

Nu moet Hans nog even moedig zijn, zijn angst overwinnen en ook naar binnen komen.

Ze gaat weer terug naar het huis van de heks…….nu Hans nog. Hans raapt al zijn moed bij elkaar en sluipt ook het huis binnen. Hij stort zich meteen op het eten, o heerlijk, zoveel je maar opkan!

Dan verstopt hij zich en gaat, eindelijk weer eens rustig ,slapen. De eerste dagen laat de heks Hans en Grietje met rust. Ze ziet wel dat vooral Hans heel mager is en geeft hem daarom eten waarmee hij weer snel dik zal worden.Als Hans en Grietje een beetje gewend zijn neemt de heks ze mee naar de dokter, en krijgt Hans medicijnen tegen zijn ziekte.

Van de ( lieve?) heks mogen ze in het huis blijven wonen.

En zo leven ze nog (hopelijk) lang en (zeker weten) gelukkig.

De drukke zomerperiode is hier weer voorbij en daarbij ook de bijbehorende werkzaamheden in de tuin zoals grasmaaien, rode bessen, aardbeien, frambozen plukken en tot jam vermaken en appels plukken van onze appelboom en verwerken tot appelmoes. Voor wat betreft het grasmaaien dat is een oppervlakte van zo’n 1600 m2 dus niet in een uurtje gedaan.

Tevens is de oppervlakte niet bepaald egaal en kom je regelmatig stenen of stukken rots tegen. Qua bessenstruiken staan er “slechts” 18 rode bessen struiken en 2 zwarte bessenstruiken in de tuin die tot nu toe ieder jaar een geweldige hoeveelheid fruit geven. De aardbeienplanten staan in een soort zelf gemaakt kasje zodat die niet de hele tuin doorwoekeren en de frambozen groeien langs het hek en verder zo beetje door de hele tuin.

Maar goed die werkzaamheden hebben we voor dit jaar weer gehad. Dus nu is het genieten van het herfstweer. Heerlijke wandelingen in Jotunheimen en Rondane, dat zijn nationale parken van enkele duizenden km2 waar je heerlijk kunt ronddwalen. Vooral in de hoger gelegen gedeeltes is het nu een grote kleurenpracht met alle herfstkleuren in bruin, rood, geel, goud en groen. Ook ligt in de hoger gelegen gedeeltes alweer sneeuw en dan komt het wintergevoel al weer te voorschijn. Nu mag dat van ons hier beneden in het dal nog wel even wegblijven aangezien de winters al lang genoeg zijn. Normaal gesproken komt de eerste sneeuw hier half november en de laatste sneeuw verdwijnt half april, dus ja we zitten lang genoeg in de sneeuw om die aan het eind ook zat te zijn.

Vanaf half november zijn dan ook de eerste skipistes alweer open en kan er weer volop geskiet worden. Ook kan men dan al weer op de langlauflatten staan en tochten maken. Langlaufen is hier de sport en de jeugd glijdt net zo gemakkelijk op die lange latten een piste af als met normale ski’s. Bij ons in het dorp hebben ze de beschikking over een verlichte langlaufloipe van zo’n 5 km door het bos wat aan het eind van de middag en ‘s avonds een heel gezellig zicht geeft. Ook iets hoger in de bergen hebben we diverse verlichte langlaufloipes van verschillende afstanden.

En wat is er heerlijker dan na een buitendag in de kou en rode wangen thuiskomen bij een ouderwetse houtkachel en een heerlijke beker chocolademelk en een lekker stuk kringler (ronde koek van brooddeeg) en je dan op de bank nestelen met een warme fleeceplaid om je heen.

De bessen en dergelijke die je onderweg hebt geplukt zijn dan of al opgegeten of je verwerkt ze de volgende dag tot jam of een heerlijk dessert met vaniljesaus.

Ja de noren hier weten best wat lekker eten is en we leren steeds meer noorse recepten en die moeten tenslotte allemaal uitgeprobeerd worden.

En voor de eventuele extra kilootjes gaan we weer op de langlauflatten of ski’s of binnen in clubverband spinnen. Dat laatste uiteraard ook voor het gezellig kletsen met een aantal vrouwen hier uit het dorp, want je moet tenslotte ook je sociale contacten onderhouden.

 Arjen og Jolanda Kuiper

In de loop der tijd verdween de spoorlijn en het station. De watertoren bleef staan en raakte in verval. Zo’n 3 jaar geleden kreeg men in het hoofddorp het idee om de watertoren af te breken en deze daar weer op te bouwen en er dan een openbaar toilet van te maken. Toen Tore ( onze dirigent, tevens begrafenisondernemer en gemeenteraadslid ) dat hoorde, kwam hij in actie.

De watertoren is gezichtsbepalend voor ons gehucht, vanaf dat punt geef je uitleg waar je woont ( we hebben immers geen adres). De toren moest dus hier blijven!

Er werd een vereniging Vanntårnets Venner opgericht ( watertoren vrienden) en deze ging ijveren om de watertoren te herstellen. En ik moet zeggen tot mijn grote verbazing werd het een succes. Tore belde stad en land af om geld in te zamelen en hij kreeg het zelfs voor elkaar dat er een oude wagon geplaatst werd.

De bewoners van ons gehucht deden dugnad ( vrijwilligerswerk) om de spoorlijn op te knappen, fruitboompjes te planten, zodat de mensen die bij de toren even rusten verse pruimen en kersen kunnen eten en de wagon werd van binnen en buiten op geknapt. Ook kwam er nog een ouderwetse telefooncel om het plaatje compleet te maken. Afijn, iets wat eerst een onmogelijk plan leek begon hoe langer hoe meer vorm te krijgen.

Nu precies 100 jaar na de bouw staat de watertoren er weer in volle glorie bij. Vorige week hadden we de officiële opening. Een feest voor het hele gehucht. De burgemeester en het hoofd van de provincie kwamen om de toren ter doop te houden. Er kwamen zo’n 250 mensen op af!

Het koor zong natuurlijk, er werden speeches gehouden, er werden broodjes worst ( hét nationale voedsel hier) en Lapskaus ( een soort hutspot met vlees) verkocht en iedereen had het naar zijn zin.

De officiële doop was ook zeer geslaagd. De burgemeester en het provincie-hoofd moesten op een soort spoor iets onder de toren doorrijden.

En kregen daar een plens water uit de tuit op hun kop, haha.

Wat er nu verder met de wagon gaat gebeuren is nog niet helemaal duidelijk er zijn vage plannen om er toeristen te laten slapen, of om er een soort praathuis voor ons van te maken.

We zien wel wat het wordt. Dankzij de tomeloze inzet van Tore en de grote inspanningen van onze bewoners hebben we de toren gered en is ons gehucht “op de kaart gezet”.