Hans en Grietje lopen door het grote enge bos. Ze weten niet meer hoelang ze daar al zijn. Ze zijn bang en moe en hebben erge honger. Af en toe vinden ze iets te eten, maar dat is niet genoeg, zeker niet voor zijn tweeën. En nu is Hans ook nog ziek geworden.
Herfst hier bij ons in Noorwegen is een feest van kaarsen, brandende houtkachels, herfstwandelingen in de bossen en hoogvlaktes en bessen in allerlei soorten en maten plukken, eten en verwerken tot jam, sap en alles wat daarvan mogelijk is.
Honderd jaar geleden werd er een spoorbaan aangelegd. Om te zorgen dat de stoom-locomotief water in kon nemen werd er in ons gehucht een watertoren gebouwd. Een vierkant stenen gebouwtje met een tuit, het lijkt net een grote koffiepot.
De meeste Nederlanders weten niet zoveel van Noorwegen. Toen we vertelden dat we hier naar toe gingen verhuizen was de eerste reactie vaak : Naar Noorwegen? Daar is het toch altijd koud en donker?
Wij wonen in een oud huis dat stamt uit 1894 en geheel is opgebouwd uit houten balken, een zgn. tomrehus. Aan de buitenkant zijn deze afgedekt met een dikke laag isolatiedekens en daartegenaan staande houten panelen.