Over televisie gesproken. Ik heb wel vaker gezegd dat we maar vier zenders konden ontvangen en dat dat de televisiekeuze aardig beperkte. Maar sinds een aantal weken hebben we een nieuwe schotel aan het huis hangen en hebben we de beschikking over tientallen kanalen. Wel allemaal Zweedse zenders of met Zweedse ondertiteling. Na anderhalf jaar zonder Nederlandse televisie bleken we ook gerust zonder te kunnen en ons Zweeds is inmiddels zo goed dat we weinig moeite hebben met het kijken naar Zweedse televisieprogramma’s. Voor ons gaat er een hele wereld open en kunnen we weer films kijken en leukere tv dan het dagelijkse saaie spelprogramma op één van de oude zenders die we hadden.

En zo is er weer iets veranderd in vergelijking met de begindagen in Zweden. Er is erg veel veranderd in anderhalf jaar. Sociale contacten zijn inmiddels gemaakt, de taal is geleerd en een bestaan is opgebouwd. Met het gezin evaluerend kunnen we wel zeggen dat we het erg naar onze zin hebben in Zweden. De ruimte en het dicht bij de natuur wonen bevallen erg goed. Spijt van ons besluit om te gaan emigreren hebben we dan ook nooit gehad. Niet dat alles allemaal even makkelijk gegaan is, maar ook daar leer je weer van. Damon en Kimmy hebben hun draai op school gevonden en profiteren enorm van het Zweedse onderwijssysteem (weinig huiswerk, weinig proefwerken, veel pauze!)

Een programma als ‘Ik vertrek’ roept bij de televisiekijkers twee soorten reacties op. De ene reactie is: dat emigreren is voor gekke mensen en ik zal dat echt nooit doen. Of de reactie van: dat zou ik ook wel willen, zo mijn droom volgen. Ik hoop dat onze uitzending van zaterdag vooral die laatste reactie oproept. En dat het mensen inspireert om zelf wat moois van hun leven te maken.

Christina kan vier jaar langer haar "INCLUSION" beleid uitvoeren.

Het kon niet stuk voor Christina, ze heeft de sterk verdeelde oppositie verslagen met overtuigende cijfers. Na de eerste ronde gelijk meer dan 50% dus geen tweede ronde nodig. Daarmee evenaart ze haar ex-echtgenote die dat ook mee maakte.

Maar dan wel door de makke van zijn tegenstrever die niet naar de tweede ronde durfde. De man die jaren 90 gedurende twee voorgaande kabinetten het land naar de financiele afgrond leidde, CARLOS MENEM. Gelukkig voor Argentinie, Christina Kirchner Fernandez opnieuw gekozen als president van Argentinie voor een 2e opeenvolgende termijn.  Ja de Argentijnse politiek is wel even wat anders dan hoe het bij ons aan toe gaat. Er blijft voor dit mooie land hoop, door deze uitslag…..

Kijken we naar de huidige situatie van het land, ARGENTINIE, het zal economisch wel het een en ander moeten bijstellen in het beleid. Je kunt niet eeuwig allerlei goederen en diensten blijven subsidiëren om het voor de gewone burger iets beter betaalbaar te houden. Dus Christina, na je eclatant succes van je herverkiezing, heel langzaam veel afbouwen is mijn advies. Geen enkele land/ecomie kan floreren bij al deze kunstmatige financiële infusen. Jullie moeten ook concurreren met de rest van de wereld. Dat weet jij als geen ander want je ex heeft daarmee het land gered door te stoppen met leningen te betalen en nadruk te leggen op exporteren. Produceren en exporteren moet je leren, dus daar ook alles aan doen vanaf nu. Je glorieuze voorganger had dat ook begrepen en opende aan de lopende band fabrieken, scholen en ziekenhuizen. Haar naam: EVITA PERON.

SAN EVITA gecreerd door brood!

Ja Christina wordt al vergeleken met deze nog steeds grote  legende van Argentinie, Evita Peron die  de status van een heilige in het land heeft, met name bij jeugdigen. Na haar jeugdige dood door kanker (die zij niet wilde laten behandelen) een myte in dit land. Ook zij was president vrouw, maar geen presidente en toch zo’n status? Dat komt doordat ze wekelijkse spreekuren hield in kleine plaatsten, gevolgd door een staf die ze gedurende consultatie van gewone burgers opdracht gaf om allerlei sociale bijstand te regelen. Een voorbeeld: Een vrouw komt vragen om een bed en matras, want ze heeft er maar een voor zichzelf en zeven kinderen. Evita vraagt door: waarom vraagt u geen zeven bedden  en matrassen dus voor elk kind één? Deze arme vrouw antwoordt dat zij maar een slaapkamer heeft en dus geen zeven bedden kan plaatsen. Direct geeft Evita haar secretaris opdracht om binnen no-time een aantal slaapkamers bij te bouwen en 7 bedden te plaatsen. Vandaar haar status als een “SANTA EVITA” Ook is Christina nog steeds grote steun en toeverlaat en supporter van de Madres de Plaza de Mayo.

Oda aan de Madres de Plaza de Mayo, Grafity op muur filmmuseum

Een andere reden van de populariteit  Christina is dat ze twee jaar geleden een vorm van landelijke kinderbijslag heeft ingevoerd, mits het kind school volgt en geregeld medisch gekeurd wordt. Een aantal sterfgevallen van jonge baby’s door ondervoeding schokte het land en de politiek wakker. Een land wat miljarden casht op voedsel exporten o.a. op maïs en soja maar ook vlees en melk. Die exporten zijn door goede oogsten groot en met hoge wereldprijzen in dollars. Met dank aan de niet te stillen honger van China. Een andere reden van haar populariteit is gelegen in het feit dat het jarenlange staand beleid is, om de daders van de mensenrecht schendingen, gedurende de dictatuur van 1976-1982, op te pakken en te veroordelen. Dat begint belangwekkende zijn vruchten af te werpen. De repressie door de toenmalige junta van de drie legercommandanten, na een staatsgreep, staat berucht als de “VUILE OORLOG”  in de geschiedenis van dit land. De vervolging leverden 30.000 vermiste of vermoorde burgers op van voornamelijk linkse groeperingen. Een hele jonge generatie is daardoor omgebracht als zij niet tijdig wisten te vluchten. En dan nog waren zij niet veilig door de actie “CONDOR” (Daarover later meer)

Onderdeel van een imens grote MURAL/Grafity

De week voor de verkiezingen, het kan geen toeval zijn, is de “DE BLONDE ENGEL DES DOODS”, met nog 11 collega’s van het kwaad, veroordeeld tot levenslange gevangenis. 30 jaar na dato! (ex-marineofficier Alfredo Astiz (59) Hij heeft ook twee franse nonnen om laten brengen. Een grote blijdschap bij de mensenrecht organisaties, nu de vuile handen van Escuela Naval Mechanica, indertijd de opleidingskazerne van de marine in Buenos Aires, eindelijk zijn veroordeeld. Na de terugkeer naar de democratie was alleen de junta veroordeeld, nu volgen eindelijk de werkelijke daders met bloed aan hun handen. Levenslang ook voor moord op de oprichtster van Madres de Plaz de Mayo; VILLAFLOR

Plaza de Mayo, voor de kleine obelisk: Herdenkingssteen & resten van oprichtster van de Madres

De ex-president CARLOS MENEM had een algemene amnestie afgedwongen voor deze staatsmoordenaars. Die wet is door Nestor Kirchner in zijn termijn aan de kaak gesteld. Het Hooggerechtshof verklaarde de amnesty onwettig omdat er voor mensenrecht schendingen geen amnestie gegeven mag worden en dergelijke misdaden niet verjaren kunnen. Enige jaren geleden zocht ik de man op die zijn halve leven geweldloos tegen dit onrecht gevochten heeft, en daar in 1980 de Nobel prijs voor de vrede heeft gekregen. Adolfo Pérez Esquivel. Hij heeft Ecuador en Brazilië in de gevangenis gezeten, en zelf 14 maanden gemarteld en zonder proces in Argentinie. Ik bekend met hoe in de Nederlandse scholen over de WOII onderwezen werd, en vroeg hem of men op scholen daarover geen educatie kreeg. Nee schudde hij het hoofd, dat moet veranderen maar tot nu toe heeft men dat niet in het leerplan. 82 jaar is hij nu, nog dagelijks komt hij op voor de verdrukten in de wereld. Notabene in December 2010 j.l was hij medeondertekenaar van een petitie aan de Nederlandse regering: Gooi ontwikkelingshulp niet overboord. En zo blijft deze markante man nog steeds actie voeren tegen onrecht en armoede. En nu dus doorbijten op dat punt Christina, je bent een van de grootste supporters van de Madres de Plaza de Mayo, dat nu de moordenaars van een van de oprichters van hun organisatie in het chavot gaat! Bravo. Blijf support geven  aan de grandmadres, die hun kleinkind zoeken. Samen op weg naar nog meer in de Argentijnse maatschappij. …….(zie foto)

Onderdeel monument "CLUB ATLETICO" San Telmo

Wil je er volgend jaar ook bij zijn, zorg dan dat je eind augustus – begin september in Le Marche bent!
Liefst natuurlijk in onze bed & breakfast Terra Mossa!

We zijn dichter bij de natuur gaan leven, letterlijk. Zo hebben we opeens oog voor alle verschillende planten, bloemen en bomen. En we hebben talloze elanden gezien, met en zonder jonkies, vanuit (en bijna op) de auto, op de fiets of lopend. Waarom ons bezoek nooit een eland ziet is voor ons een groot raadsel. Zo hebben we slangen gezien, ook dode, en hebben we gezien hoe een grote oranje kever een hele dode slang onder de bladeren getrokken heeft om deze lekker op te eten. We hebben babyvossen gezien, zacht en pluizig. En dassen en veelvraten. En groene spechten. Rare rupsen en reuzelibellen. We hebben de verse toppen van dennebomen geproeft omdat die vitaminerijk zouden zijn. En onze kerstboom zelf gekapt. We hebben tijdens een wandeling vlak bij huis een pootafdruk van een beer gezien.  Misschien is het mooiste natuurvoorbeeld wel dat er zwaluwen zijn die een nestje gebouwd hebben in het oude bijhokje bij onze garage. Vanuit de keuken kun je ze in en uit zien vliegen. De deur kan gelukkig niet meer dicht, dus ze kunnen er altijd binnenkomen. We wilden dat hokje eigenlijk weghalen, maar laten het toch nog maar even staan. Er staat in grote letters KUL op, wat leuk betekent.

De winter heeft natuurlijk ook voor verrassingen gezorgd, zo hadden wij het nog nooit -30 gezien (en gevoeld!). We hebben urenlang sneeuwgeschept en zijn nu zichtbaar gespierder dan voordat we hier kwamen. Ik heb urenlang in de sneeuw vastgestaaan met de auto totdat mijn buurman mij eruit sleepte, daarna deed ik het nog een keer en sleepte hij me er nog eens uit. We hebben de gaafste sleebaan ooit gemaakt, waarbij ik  bijna gewond raakte totdat ik erachter kwam dat de rest telkens bijremde. Onze kinderen hebben voor het eerst gelanglaufd en dan meteen ook kilometers lang omdat het een wedstrijd was. Kimmy heeft zelfs geskiet.

We zijn naar school gegaan. De kinderen hebben zich ondertussen aangepast op school en hebben een nieuwe taal geleerd en nieuwe vrienden gemaakt. Zelfs Robin en ik zijn in de schoolbanken beland bij onze pogingen om het Zweeds te leren. Samen een les volgen, dat was een heel aparte ervaring. Ik heb weer toetsen gedaan en Zweedse certificaten behaald. En we ontdekten dat we Noors daardoor ook kunnen verstaan en begrijpen.

We hebben veel mensen leren kennen, zowel natuurlijk Zweden, maar ook Nederlanders en mensen met nog andere nationatiteiten. We hebben leuke contacten opgebouwd en nieuwe vrienden leren kennen. Ook hebben we ons erg buitenlander gevoeld en zijn we daardoor toleranter geworden naar alle mensen toe en begrijpen we hoe het voelt om in een ander land dan je vaderland te wonen. We hebben samen met alle buren gras platgebrand ten voorbereiding van het grote vuurfeest van 30 april. We hebben rond de meiboom gedanst met midzomer. We hebben marsmallows op een stok geprikt en deze verwarmt op een vuurtje totdat ze warm en gesmolten waren en lekker om op te eten. We hebben pannenkoeken gebakken met spek en jam op een open vuur in pannen met lange stelen. We hebben zelf vuurtje gestookt, gewoon omdat dat mag in Zweden.

We hebben vrijwilligerswerk gedaan, waardoor we goed konden integreren, onder andere bij het WK rally cross, dat vlakbij ons huis was en waardoor zo’n 25.000 mensen opeens wisten waar In the middle of Nowhere was. Daar heb ik voor duizenden Zweedse kronen wafels verkocht.

Ik ben gaan hardlopen, omdat de natuur hier vraagt om in te sporten, inmiddels heb ik er ruim 200 kilometer opzitten, en dat terwijl ik eigenlijk nooit sportte. We zijn gaan mountainbiken en Robin natuurlijk nog het meeste, hij heeft indrukwekkende rondjes ontdekt en verbetert nog steeds zijn tijden daarop. Robin heeft samen met anderen ook een mountainbiketeam opgezet, waarbij ik ook betrokken ben als teampsycholoog. Hiermee geven we het vrouwenmountainbiken in Zweden een boost, wat voor een zilveren en bronse medaille zorgde bij het Zweeds kampioenschap junioren. Robin heeft ook een winkel opgezet en is de beste bike-fitter van Zweden geworden (voor de niet-fietsers: hij meet je lichaam na en zet je fiets in de goede positie voor betere resultaten en minder lichamelijke klachten).

We (eigenlijk moet ik hier Robin schrijven) hebben ons huis verbouwd en bewoonbaar gemaakt. Ik heb in Zweden gewerkt op verschillende plaatsen en heb bijvoorbeeld meegedaan met bejaardengym (best nog zwaar en erg leuk). Damon heeft op school gitaar leren spelen en een tafel voor ons gemaakt. We hebben een jaar geen Nederlandse tv meer, en ook maar vier Zweedse zenders, het gevolg is dat we veel minder televisie kijken, nooit reclame zien en dat ons Zweeds enorm verbeterd is. We hebben zelfs meegedaan aan een heel bekend Nederlands televisieprogramma over families die naar het buitenland emigreren.

Ik denk dat we nog even blijven. Voor mensen die vinden dat hun leven een sleur is kan ik emigreren van harte aanbevelen. Je maakt in ieder geval weer eens wat nieuws mee. Ik ben benieuwd wat Zweden nog meer in petto heeft.

Kort voor mijn geboortedag is het instituut VERENIGDE NATIES opgericht (24-10-1945) Een groep mensen, onder leiding van mevrouw E. Roosevelt hebben een speciaal document geschreven dat de rechten, die iedereen in het hele universum zou moeten hebben, “verklaart” Dit document heet de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties. “50 jaar Amnesty International” is gelijk aan 50 jaar opkomen voor de mensenrechten. Maar we zijn er nog lang niet was de algemene tendens in de documentaire van de hand van James Rogan (voor BBC & VARA) getiteld “When they are all free” Het is als “brand”, een jaar misschien wat minder als ervoor, maar branden blijven er, zo ook nog veel teveel schendingen van mensenrechten. Ik was gegrepen in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam door hun verjaardag waarop je allerminst het woordje “feestelijk” kunt plakken.

DE DICTATOR EN ZIJN ROBOPATEN IMG_3405-

De oprichter van Amnesty, Peter Benenson in Engeland, stond voor ogen op te komen voor politieke gevangenen. Als eerste voor studenten die een vrijheidstoast uitbrachten in het Portugal tijdens het regiem van dictator Salazar. Deze  als eerste “GEWETENSGEVANGENEN” benoemde studenten, de support van hen, leidde daarna tot de oprichting van Amnesty International.

Er zijn 300.000 Nederlanders lid en velen van hen werken in regionale actiegroepen. Brieven en kaarten schrijven om op te komen voor vervolgden over de gehele wereld. Machthebbers attenderen, dat we weten dat ze vals spel spelen tegen hun criticasters. Om politieke invloeden vanuit hun werkgroepen uit te bannen kreeg men steeds een zaak vanachter het IJzeren gordijn, een Westers geval en een neutraal geval van schending van de humanitaire rechten. Een a-politieke benadering die nog steeds vol gehouden wordt om niet het verwijt van een machthebber te voeden, dat men politiek bezig zou zijn. Te constateren is dat, ondanks het vele goede werk, voor Amnesty meer dan ooit werk aan de winkel is en een dergelijk organisatie bestaansrecht heeft. Ondanks de vele successen om mensen vrij te krijgen of in mildere omstandigheden geplaatst te krijgen, snakken er velen naar ECHT VRIJ ZIJN anno 2011.

Het uitvoerend apparaat!

Argentinië heeft een 200 jarige lange lijst van schending van mensenrechten. Te beginnen met het bijna geheel uitmoorden van de oorspronkelijke bewoners, de Indianen. Jazeker ingezet door de Spaanse bezetter maar zeker doorgezet door generaal/president Roca. Ook in de periode van de nu vastgelegde mensenrechten is de “Argentijn” er zelf een slachtoffer van geworden. Meer dan 10.000 mensen zijn uit de weg geruimd door de “Junta” tussen 1976 en 1982. In wat heet de VUILE OORLOG. Het land was in chaos vervallen, na het overlijden van President Perón, door revolutionaire groepen zoals de Monteneros. Een coup door de legerleiders zou daar een eind aan maken. De leider van de coupe verklaarde en publiek ze uit te roeien.

BLOED EN VERNEDERING AAN MUUR IMG_3407-

Enige jaren geleden heb ik Adolfo Peres Esquivel opgezocht. Hij kreeg de Nobelprijs voor de Vrede in 1980 (“Mensenrechten leider; “founded non-violent human rights organizations to fight the military junta that was ruling his country Argentina) en hem geïnterviewd. Ik vroeg hem wat is er te doen binnen het Argentijns schoolsysteem om dergelijk schendingen de voorkomen. Heel veel verklaarde hij, het schoolregiem in Argentinië is niet bezig met de individuen kritisch te scholen. Nee ze moeten nog steeds trouw zweren aan de staat Argentinië onder de vlag op het schoolplein. Een goede kennis van mij is om deze reden vertrokken uit Buenos Aires om haar puber-zoon een betere scholing te kunnen geven. Als ex-leraar stond ik daar van te kijken, ik dacht en hoopte dat de actuele Argentijnse onderwijsdoelen veel mondialer/humanistischer ingestoken waren. Nee dus.

Een mural voor de dwaze moeders de Mayo.

De Madres de Plaza de Mayo hebben er 25 jaar voor moeten strijden dat het lot van hun verdwenen  kinderen opgehelderd zou worden. Recentelijk zijn eindelijk ook de stoffelijke resten van een van de medeoprichters van de “DWAZE MOEDERS” beweging terug gevonden. Ze hebben een waardiger plek gekregen. Juist op het centrum van de Plaza de Mayo, nabij de obelisk waar zij ook was begonnen met vele andere moeders, met de stille protesten om opheldering over het lot van hun kinderen.

Gedenkplaat voor Azucena Villaflor Plaza de Mayo

Maar het kwaad is nog onder ons… De mens is de mens een wolf! Welke filosoof stelde dat ook al weer? Julio Lopez is verdwenen, 18 september 2006, nadat hij getuigd had tegen een van zijn folteraars. Die vervolgens levenslang heeft gekregen. Maar Julio is de avond van zijn getuigen verdwenen en zijn nabestaanden wenen nog elke dag. Bewijs dat de kwade krachten in Argentinie nog steeds aanwezig zijn. Ondanks de sterke support van de huidige en vorige  regering, voor de Madres en hun streven. Gelukkig dat de “VLIEGER DES DOODS” Julio Posh (Ex vlieger bij Transavia) nu weer in de hechtenis is genomen. Hij zal daar moeten wachten op zijn rechtzaak tegen de beschuldigingen over smerige praktijken, Hou zou mensen gedumpt hebben in de zee uit marine vliegtuigen, gedurende de VUILE OORLOG.

Tegelplateau voor Julio Lopez

En nog elke dag is er veel te verbeteren aan de humanitaire rechten van de mens in Argentinie, Maart 2010 werd een landbouwbedrijf beschuldigd van slavenarbeid. Notabene eigendom van een Nederlandse graan importeur. Daarnaast: een slordige 6 miljoen mensen leven beneden de armoedegrens met name in de uithoeken van het land, de Indianen zijn daar het meest slachtoffers van , maar ook vele buitenwijken van de grote steden missen veel elementaire zaken, zelfs opgenomen van Artikel 1.

Memoria, Verdad, Jusicia IMG_3294-

NB: al deze foto’s zijn door mij genomen in Buenos Aires, Centrum en de wijk San Telmo.

Het Midzomernachtfeest wordt gegeven door de ouders van een klasgenootje van Kimmy. Zij wonen in een piepklein gehuchtje, nog kleiner dan dat van ons. Hun gezin is het enige gezin daar, dus onze kinderen waren meer dan welkom. Verder zijn alle buren uitgenodigd. Omdat ze vrij afgelegen wonen houden ze elk jaar hun eigen Midzomernachtfeest, klein en knus.

Maar dan? In het begin staan we er een beetje verloren bij, want wat is nu precies de bedoeling. Robin wordt aan het werk gezet om berkentakken af te knippen, de rest plukt bloemen (Zweden staat nu vol met bloemen). Behendige mensen, die al minstens 70 keer Midzomer gevierd hebben, binden de berkentakken rond een paal. Ook worden er kransen van gemaakt, die versierd worden met bloemen. Alles wordt met touw aan elkaar gebonden, het geheel wordt in een gat in de grond gezet en klaar is de meiboom.

Dan begint het dansen om de boom heen. Bij sommige grote feesten zou je misschien nog het excuus hebben dat alleen de kinderen om de boom heen dansen, maar op ons feest is er geen ontkomen aan, iedereen moet meedoen. Ik vraag nog of het moeilijk is, maar er wordt me verzekerd dat het erg simpel is. En dus springen we als een kikker om de boom heen, lopen we in een grote kring te zingen en lopen we met z’n allen naar het midden toe en rennen weer naar de buitenkant. De liedjes zijn ons niet bekend, maar dat zal in de loop der jaren vanzelf wel komen. Het is mij nog niet helemaal duidelijk of we nu de komst van de zomer vieren of juist de komst van de winter, vanaf nu worden de dagen immers weer steeds korter, want een beetje een somber tintje aan het feestje geeft.

Na het dansen en zingen is het tijd om te eten. Traditioneel is er haring met aardappels. Nu zijn wij eigenlijk geen visliefhebbers, maar gelukkig zijn er ook worstjes van de barbeque, brood, ei, kaas en ui. Het lekkerste is het traditionele toetje: aarbeientaart met slagroom. Met verse aardbeien, de zomerkoninkjes, natuurlijk.

Na het eten gaan de kinderen naar buiten om marsmallows te roosteren. Aan een berkentak met spitse punt wordt een marsmallow geprikt en op een open vuur wordt deze warm gemaakt, zodat het zacht van binnen is. Lekker en kleverig. Na een poosje staan niet alleen de kinderen daar, maar ook vele volwassenen, omdat het gewoon leuk is om te doen. Soms vliegen de marsmallows in de brand als ze te dicht bij het vuur worden gehouden, wat er erg lachwekkend uitziet.

Met de regen valt het gelukkig mee, het miezert wel, maar dat hoort er volgens de Zweden bij, want het is nooit mooi weer met Midzomer. Die laatste traditie mogen ze van mij wel veranderen, maar de anderen waren erg gezellig!

Leuke foto van mij, genomen door mijn motormaatje Riet Dorrestein

Ik, Arie Klok geboren en getogen  in Monnickendam,  net na de tweede wereldoorlog, en nu dus met “DREES”! De afgelopen 10 jaar een echte wereldreiziger. December 2010 solliciteerde ik om op deze Wereldeditie blog-site mijn ervaringen te publiceren. Feitenlijk is het zover gekomen door een zware crisis in mijn leven. Het werk als leraar in Zaanstad dat ik voorheen deed, gaf mij bakken met stress, en een jaar een burn-out, toen was ik 47 jaar…. ….toen was ik dus 47 jaar. en nu 65….. Ik wist wel weer terug te komen in mijn werk, wat overigens een heel zwaar proces geweest is. Echter al snel rolde er weer een golf van veranderingen over mijn werkplek heen welke ik niet meer kon verdragen. Het belachelijk omvangrijke instituut, er waren liefst 7000 leerlingen toen ik uitstapte, ging organisatorisch weer helemaal op de schop. Dag Damlandcollege! NADA MAS (=Nooit meer!) Het Waarom? Na de voorgaande drie fusie processen werd het nu een soort de-fusie. Ik belandde in één van de vier sectoren waar ik juist niet in wilde werken. Ik had totaal geen affectie met wat mij opgedragen was om te gaan doen. Ik werd er wederom ernstig depressief van. Die crisis bracht mij ertoe, mij af te laten vloeien en mijn derde professie te starten. 

Mijn huidige activiteiten; derde beroep: Sportfotografie, later meer en meer reisfotografie. Sinds 2004 heeft mijn werk op meerdere foto-exposities gehangen in Europa en ook in  Buenos Aires. Nu hangt werk van mij in Keulen (Duitsland) en Leiden. Het is leuk werk, brengt veel reizen met zich mee waardoor ik meer dan 10 maanden van het jaar op pad ben. Ik heb nog wel mijn  huis aan de Niesenoort, maar ik verblijf daar weinig, o.a. door het feit dat ik de zomers (wintertijd in Ned.) in Buenos Aires woon en werk. Ik heb daar twee jaar een foto galerie gehad in een van de karakteristieke gebouwen van deze bruisende stad. Daarover in mijn blogs, die vanaf nu starten, meer. Mijn foto internetsite kunt u openen op WEB.ME.COM/ARIEKLOK 

Mijn eerste beroep: Na de Middelbare Meubelmakers, Stoffeerders en Behangers vakschool in Amsterdam werkte ik in Amsterdam bij een scheepsmeubel stoffeerders bedrijf . Daarna al snel in de zaak van mijn vader wegens de expansie van alle plaatsen in Waterland. Er was tijdens mijn jeugd geen vraagstelling of zijn zoons iets anders zouden willen. Ik kon het niet zo goed  vinden met mijn twee oudere broers die ook in het bedrijf van mijn vader werkten. Ik ben toen “in de stad gaan werken”, (Amsterdam) zoals dat vroeger genoemd werd. Jarenlang werkzaam geweest als ambulant meubelmaker bij diverse grote bedrijven. Als er een meubelstuk bij u afgeleverd was en het niet in orde was moest ik het herstellen, verbeteren of anderszins zien op te lossen met U. Dat was indertijd door heel het land, en ik voelde aan de lijve de ontwikkeling van de mobiliteit in Nederland. Het deed mij besluiten om dichterbij huis te gaan werken, in Amsterdam als chef montage bij een zeer gerenommeerde binnenhuis architect, stijl type “Jan de Bouvrie”. Het was leuk werk, ik kwam bij heel andere mensen over de vloer dan voorheen. De eigenaar was echter een persoon die zich niet aan onze werkafspraken hield. Ik heb de baan toen opgezegd. 

Eerste grote omslag in mijn leven, tweede professie: Op enig moment, ik zal +/- 35 jaar zijn, heb ook nog een heel leerzaam jaar gewerkt als verzekeringsagent voor de RVS. Onze drie jongens groeiden voorspoedig op. Ik voelde echter een sterke drang om “met mensen” te willen werken. Vond een tijdelijke baan in het tehuis voor dakloze mannen van het HVO te Amsterdam. Ik startte met avondstudies. Aanvankelijk voor het vak “Activiteiten Begeleider” op grond van mijn baan bij het HVO. Daarna de opleiding pedagogiek aan het seminarium verbonden aan de Vrije Universiteit. Eerst MO-A Jeugdhulpverlening & pedagogiek, Daarna MO-B Onderwijskunde. 

Na een 1e jaar als onbevoegd leraar aan een LHNO school had ik de smaak ervan te pakken. Ik kon gaan werken als leraar persoonlijke en maatschappelijke vorming voor “partieel leerplichtigen” Vrij vertaald belhamels die van andere scholen waren getrapt. We stonden voor hun leerplicht. Met ons klein team (we hadden 100-130 adolescenten) waren alle 10 vormingswerkers erg gedreven om ze op z’n minst nog een certificaat van studie te laten behalen. Zodat zij niet zonder een diploma de arbeidsmarkt op zouden moeten. Als dat  met ze lukte poogde we hen in het tweede jaar het Middenstandsdiploma te laten behalen. In “de Sprong” gevestigd achter de Bullekerk in Zaandam heb ik 10 van de 13 jaar heel fijn gewerkt. Blij met de kleine succesjes die we konden behalen met deze pubers in hun moeilijk levensfase. Mijn basis idee “werken met mensen” heeft zo gestalte gekregen. 

U hebt al gelezen hoe het kwam dat ik de pijp aan Maarten gaf. Nu een maandje in mijn derde levensfase aangekomen zijnde, weer druk bezig met nieuwe uitdagingen. Daarover zal ik 2-3x per maand gaan bloggen voor de Wereldeditie. Veel over Argentinië waar ik gedurende de zuidelijke zomers verblijf  Tot schrijfs!

In één van de vorige blogs heb ik verteld dat ik stage liep op school. Dit heb ik ruim drie maanden gedaan, hierna werd de (toch al zuinige) geldkraan vanuit de regering dichtgedraaid en moest ik daarmee stoppen. Dus ik vertel thuis dat mijn laatste week ingegaan is en dat ik volgende week niet meer op school rondloop. Fijner voor de kinderen ook. Maar gelukkig bellen ze me op zondag al met de vraag of ik wil werken als invaller. Dus de maandag erop loop ik als gewoonlijk weer op school rond, maar nu wel betaald! Ze kunnen me geen contract aanbieden, maar ik sta wel ingeschreven als invaller, dat heb ik de laatste paar weken dan ook gedaan.

Omdat we toch iets van zekerheid wilden, hebben Robin en ik ook samen op een baan gereageerd. Sinds twee maanden maken we samen (in duo) vakantiehuizen schoon in een skigebied hier vlakbij. Dat klinkt vreselijk, maar in werkelijkheid is het volgens Damon en Kimmy de coolste baan ooit. Dit komt omdat we geregels iets vinden en dat dan ook mee naar huis mogen nemen. Ik het het over etenswaren die de mensen vergeten en die wij dan opeten. Dit doen we alleen als de verpakking nog dicht zit, dat even voor de duidelijkheid. Top drie van meest vergeten plekjes in vakantiehuizen (let dus de volgende keer op als jezelf op vakantie gaat): 1. de vriezer (wat bijna elke week ijs opleverd!), 2. de volle kastjes met borden of glazen (waar mensen chips inleggen en dan vergeten mee te nemen) 3. de slaapkamers (snoep en koek vinden we geregeld in nachkastjes en onder bed). Passen, telefoons en knuffels geven we natuurlijk wel gewoon af bij gevonden voorwerpen. Het Zweedse werktempo ligt niet zo hoog en het Nederlandse wel, dus zijn we een graag gezien koppel. Ook het feit dat we de hele dag samenwerken, dat het loon hoog ligt (gelijk aan mijn oude baan in Nederland) en dat het maar twee dagen per week is, maken dit best een prima baan. Ondertussen blijf ik natuurlijk solliciteren, want het skiseizoen duurt niet eeuwig.

Met Damon en Kimmy gaat het goed op school, ze hebben hun draai al aardig gevonden. Beiden hebben laatst gelanglauft (nooit eerder gedaan), Damon 10 kilometer en Kimmy 4,5. Dat ging hartstikke goed. Ook met de taal gaat het goed. Kimmy loopt ons de hele tijd te verbeteren qua uitspraak, Robin heeft de mooiste uitspraak en Wendy is qua spelling het beste. De mentor heeft de klasgenoten van Damon verboden om nog langer Engels tegen hem te praten, sindsdien gaat het met Damons Zweeds ook een stuk beter. We kunnen ons verstaanbaar maken en begrijpen ook het meeste.

Het voordeel van het niet hebben van Nederlandse televisie en het niet hebben van goede Zweedse zenders is dat we veel tijd overhouden ’s avonds die anders opgaan aan het nutteloos tv kijken. Dit lossen we op door op tijd te gaan slapen, ook doordat we vroeger op moeten staan dan in Nederland. ’s Zomers kunnen we ’s avonds nog wandelen en sporten. Nu hebben we ook vaak een studie-uurtje. Met z’n allen, of wie wil, zitten we rond de keukentafel aan de studie. Dat kan Zweeds zijn, maar ook Nederlands of iets anders. De kinderen houden hun Nederlands ook bij, je weet immers nooit of ze later terugwillen, bovendien is het goed om in je eigen taal een goede (volwassen) woordenschat te ontwikkelen.

Verder verhuren we natuurlijk vakantiewoningen via www.varmlandvakantie.com. Dit begint ook te lopen. Hiernaast is Robin agent van meerdere artikelen op fietsgebied, waaronder sportvoeding, wielen en kleding (zie www.cave-mex.com). En zo vullen we onze dagen.

Goed, de dirigent kwam dus weer terug bij de repetitie met een handgeschreven brief. Ik zorgde heel snel dat ik achter het keyboard vandaan kwam en zocht weer een plek bij het koor. De dirigent nam vervolgens plaats achter het keyboard, legde een dikke map met papieren voor zich neer en kondigde aan dat hij de brief die hij bij zich had ging voorlezen aan het koor.

Hij ging van start en het verbaasde me nogal dat de voorzitter en zijn medestanders de dirigent redelijk lieten uitspreken. Blijkbaar heeft het voorlezen van een brief een bepaalde waarde, daarin onderbreek je iemand niet. Als hij dezelfde zaken gewoon gezegd zou hebben, dan was hij al minstens tien keer in de rede gevallen! Natuurlijk waren er momenten dat er wat gemopper opsteeg, maar dat werd snel door de anderen gesust: “Hou je mond, laat hem uitspreken!”.
De inhoud van de brief was een opsomming van alles wat in de afgelopen jaren volgens hem verkeerd was gegaan, wat hij allemaal had gedaan, wat het bestuur van het koor allemaal had nagelaten, al het geld dat hij bij elkaar gesprokkeld had voor projecten van het koor, optredens die hij persoonlijk had geregeld, al het geld dat hij persoonlijk in zaken zou hebben gestoken en waar hij nog niks van terug heeft gezien. Kortom, allemaal zaken waarmee hij zijn waarde wilde aantonen en de nalatigheid van het bestuur wilde benadrukken. Het ging dus zoals ik al vermoedde echt niet alleen om het stel dat niet bij het koor zou mogen komen zingen, maar om de volgens hem algehele incompetentie van het bestuur. Hij beschuldigde ze bovendien van machtsmisbruik. (Ben ik de enige die hier een parallel ziet met de Italiaanse politiek?)

De map met papieren die hij bij zich had bleek allemaal correspondentie te zijn, brieven over en weer met het bestuur, bewijzen van dit en bewijzen van dat en hij was inmiddels in gesprek met een advocaat. Of ook dit vooral theater was om indruk te maken, of dat hij het serieus hoog wilde gaan spelen, is mij nog altijd onduidelijk.
Toen hij klaar was met voorlezen werd er uiteraard van verschillende kanten op de brief gereageerd. Tot dan toe liep de avond net als de eerdere repetitie en discussieavonden, maar na een paar minuten werd men nogal persoonlijk. Mensen begonnen elkaar voor de lelijkste dingen uit te maken. Ik geloofde mijn oren niet! Personen die ik tot dan toe graag mocht vond ik ineens toch niet zo aardig meer.. En weer liep de dirigent weg, naar nu blijkt voorgoed.

Na afloop van deze avond was ik zwaar gedesillusioneerd. Hoewel de hele zaak mij persoonlijk niet aangaat heeft de onaangename sfeer die was ontstaan me erg geraakt. In de auto op weg naar huis was ik de brief die ik aan het koor zou gaan schrijven in mijn hoofd al aan het opstellen. Ik had besloten dat ik ermee zou stoppen.
Ik ben bij het koor gaan zingen om precies dat te doen: zingen. Niet om allerlei persoonlijke en organisatorische problemen erbij te krijgen die de sfeer totaal niet ten goede komen. Misschien was ik daarin wel wat naïef, maar ik heb dit soort taferelen gewoon nog nooit meegemaakt bij de koren waar ik in Nederland bij gezongen heb. Misschien heb ik wat dat betreft wel gewoon heel veel geluk gehad en moet ik voor al die goede ervaringen in mijn handjes knijpen.

Hoe dan ook, ik heb die brief aan het koor met wat hulp van Mark geschreven en de volgende ochtend per mail verstuurd naar één van de bestuursleden. De dirigent heeft geen e-mail(?!), dus ik wilde het aan hem via de gewone post versturen. Ik stuurde hem een sms om zijn adres te vragen om de brief naartoe te sturen. Krijg ik een sms terug met een heel verhaal van “je kent de mensen nog niet goed genoeg”, “je kent de geschiedenis van het koor niet”, “ik heb al zoveel brieven gehad, ik zal ‘m toch niet lezen”. Maar hij wist nog helemaal niet waarover mijn brief ging! Hij ging er dus klakkeloos van uit dat ik hem een brief wilde gaan sturen om hem over te halen om toch alsjeblieft bij het koor te blijven. Zijn aanname was voor mij een bevestiging dat ik de juiste beslissing had genomen. Iedereen was zo ontzettend met zichzelf bezig dat ze geen oog meer hadden voor het effect dat hun gedrag op de groep zou hebben. Alleen de eigen positie is belangrijk. Dat zij die positie hebben om ervoor te zorgen dat een koor goed kan draaien lijkt bijzaak te zijn geworden.

Ik liet de dirigent vervolgens via sms weten dat ik met het koor was gestopt. Hij draaide binnen een paar minuten 180 graden om en stuurde me weer een sms met de vraag of ik misschien in zijn nieuwe clubje, van een man of 12, mee wilde komen zingen. Nee, bedankt. Met jou nu even niet. Vervolgens kreeg ik tot vervelens toe berichten en telefoontjes van de voorzitter: “Ik weet niet wat ik zonder jou moet! Verlaat ons niet! De dirigent is weg dus je kan weer terugkomen!”. Ze wíllen het gewoon niet begrijpen…

Inmiddels kan ik er alweer om lachen, hoor. Ik heb van verschillende andere koorleden begrepen dat zij inmiddels ook op zijn gestapt. Natuurlijk vind ik dat jammer, vooral voor de mensen die net zoals ik gewoon lekker willen zingen met elkaar. Er is een kleine groep dappere die-hards die nog willen proberen het koor te redden, maar ik vrees het ergste.

www.bbterramossa.it