Mijn leven gaat hier zijn gangetje maar de afgelopen weken waren hectisch, druk, en ook wel heftig. Vooral afgelopen week. Een meisje van 5 jaar is namelijk zonder duidelijke oorzaak overleden.

Het is gebeurd in haar slaap en ‘s ochtends vroeg hebben ze haar gevonden.

Heel bizar, de dag daarvoor heb ik nog met verfafdrukken gemaakt van haar voetjes. Ze was aan het lachen want het kietelde zo. En dan kom je een dag later en dan is haar bedje opeens leeg.

Waar ze nu ook mag zijn, ik hoop dat ze haar rust heeft gevonden.

In het kindertehuis ben ik verder druk bezig om een hoop nieuwe spullen te kopen. Tot nu toe zijn er al nieuwe bedden, lades voor onder de bedden, kledingkasten, prullenbakken, een kinderstoel en nog wat kleinere dingen.

De kinderstoel die ik heb gekocht is voor een jongentje van 3 jaar die hiervoor nog gepureerd eten in zijn bed kreeg. Nu mag hij tijdens het eten mee naar de eetzaal om daar samen met de andere kinderen te eten. hij vind het helemaal geweldig om er bij te horen en hij krijgt nu ook normaal eten. Het is immers geen baby meer.

Daarnaast heb ik 60 gekleurde fotolijstjes gekocht. Op mijn afdeling hebben we  30 kinderen en voor elk kind heb ik twee fotolijstjes. In een fotolijstje komt een hand of voetafdruk, en in het andere lijstje komt een foto met daarbij hun naam en geboorte datum. Al deze lijstjes komen in de hal te hangen. Het ziet er dan natuurlijk een stuk gezelliger uit, maar ook kan iedereen zien wanneer de kinderen eigenlijk jarig zijn.

Sinds september is er voor een klein groepje kinderen een schoolproject gestart waardoor van 9 tot half 12 ‘s ochtends vijf kinderen les krijgen. Om een handje te helpen ben ik op zoek gegaan naar lesmateriaal voor dit project zodat het langzamerhand steeds verder uitgebreid kan worden.

Hier in Boekarest zelf doe ik ook goede contacten op. Er zijn een hoop mensen die mee leven en ook graag iets willen betekenen. Zo heeft van de week een bedrijf een aantal pakketen laten bezorgen met kleurpotloden, stiften, kleurplaten en vochtige schoonmaak tissues.

En vanuit Nederland is er iemand die inmiddels al 4 pakketen met speelgoed en knuffels naar mij heeft opgestuurd.

Deze gebaren waardeer ik ontzettend en ook de kinderen zijn er zichtbaar erg blij mee.

Op dit moment ben ik druk bezig om een gesprek voor te bereiden met de directrice. Ik heb een DVD van een orthopedagogisch dagcentrum uit Nederland die ik haar graag wil laten zien en daarbij heb ik een aantal andere punten waar ik het over wil hebben. Al eerder heeft ze aangegeven dat als ik aanmerkingen had over het personeel, ik dat bij haar kwijt kon.. die punten heb ik zeker, en die wil ik ook graag bij haar neerleggen.

Ik zie dit gesprek ook als een soort eindgesprek waarin ik ook de afgelopen maanden met haar kan evalueren en nieuwe doelen voor de toekomst maken.

En dan… ja dan kan ik gaan beginnen met aftellen. Over 6 weken ga ik alweer terug naar Nederland maar voordat het zover is, wil ik alles hier zo goed mogelijk afronden!

Nog een paar drukke weken te gaan dus!

“Nadat eerder al Poolse meteorologen dergelijke voorspellingen hadden gedaan, hebben ander Europese weerkundigen ook gewaarschuwd voor een extreem koude en sneeuwrijke winter in Zuidoost Europa.

Servische meteorologen voorspellen temperaturen beneden de -30 graden in delen van de Balkan. Bulgaarse experts denken dat er grote hoeveelheden sneeuw zullen vallen in Bulgarije en Roemenië. Russische meteorologen hebben de autoriteiten aangeraden voorzorgsmaatregelen te treffen voor ‘de strengste winter van de afgelopen 1.000 jaar’. Volgens vele deskundigen is een afname van de stroomsnelheid van de Warme Golfstroom in de Atlantische Oceaan de belangrijkste oorzaak voor de te verwachten koudegolf in Europa.”

Als ik de fanatieke weervoorspellers moet geloven zal het hier halverwege november al gaan beginnen met vriezen en sneeuwen. Een strenge winter.. dat is mij nu al beloofd.

Ik snap dat niet, hoezo moet je van te voren al gaan uitzoeken wat voor weer het over 5/6 weken gaat worden.. een weer voorspelling van 5 dagen vind ik persoonlijk meer dan genoeg. Je had mij beter in de waan kunnen laten dat ik ondanks het koude temperaturen die er nu al zijn, toch nog hoopte op een zachte herfst waarin ik langzaam maak zeker kon wennen aan de temperatuursverandering die dan hooguit in de winter net onder het vriespunt zou eindigen.

Maar  helaas, mijn droom is uiteengespat. En ik kan maar beter aan het idee wennen dat er straks weinig dagen gaan komen die überhaupt boven het vriespunt uitkomen.

Reserveer  in ieder geval alvast maar een plaatje voor mij in het ijsmuseum, want als ik eind januari terug kom dan kunnen jullie mij daar bevroren en wel neer gaan zetten.

Volgende keer zoek ik wel een kindertehuis in Spanje!

Naast de ontwikkelingen in het “weer” zijn er binnen het kindertehuis zijn er ook een aantal ontwikkelingen!

De twee oudste meiden die er wonen zullen over twee weken weggaan naar een ander tehuis.

Voor mij iets minder leuk, ik zal die meiden namelijk erg gaan missen! Maaaar, voor hen is het echt geweldig. Vorige week ben ik samen met de directrice en de meiden wezen kijken naar hun nieuwe huis, en dat is heel wat beter dan de plek waar ze nu wonen.

Het is een soort familiehuis voor maximaal 10 bewoners, er wonen jongeren tussen de 19 en 26 jaar en er worden veel activiteiten met deze jongeren gedaan. Ze krijgen workshops met bijvoorbeeld sieraden maken, maar ook mogen ze helpen met koken en dat soort dingen.

Het personeel dat ik gezien en gesproken heb is ontzettend aardig en de meiden slapen met zijn tweeën op een kamer terwijl ze in het kindertehuis met z’n 5en op een slaapkamer slapen.

Tijdens de rondleiding waren beide meiden erg zenuwachtig en hielden stevig mijn hand vast. Vanaf het moment dat ze verteld is dat ze ergens anders gaan wonen is vooral een van de meiden erg van slag. Ze is erg aanhankelijk en huilt veel. Logisch, ze hebben al zoveel jaren hier gewoond.. ondanks de omstandigheden is dit veilige en vertrouwde thuisbasis waar ze alles weten te vinden en waar ze precies weten wat er van hun verwacht wordt. tja en dat is dan best lastig om ergens helemaal opnieuw te beginnen. Toch weet ik zeker dat beide meiden daar helemaal hun plek gaan vinden en dat ze het allebei fantastisch gaan vinden.

Er is me verteld dat ik altijd welkom ben om de meiden te gaan opzoeken, dus dat ga ik ook zeker doen!

Daarnaast heb ik vandaag weer een gesprek gehad met de directrice gehad. Al eerder had ik aangegeven dat ik graag iets met de badkamer zou willen doen, toen vertelde ze me verteld dat ze van de staat wat geld had gehad en dat ze van dat geld de badkamer zou gaan opknappen. Helaas is er nog niks met de badkamer gebeurd en ik vermoed dat, dat ook niet snel zal gaan gebeuren. vandaag in het gesprek heb ik er weer naar gevraagd maar ze blijft volhouden dat het allemaal goed komt.

Het geld dat ik ingezameld heb gaat dus niet naar de badkamer, aangezien de directrice dat zelf wil regelen. Maar waar gaat het geld dan wel naar toe?

Aankomende week ga ik naar IKEA. (jáááá, die hebben ze hier ook!;))

Er komen in ieder geval nieuwe bedden, kasten, matrassen en matras-hoesen.

Deze meubelstukken vallen letterlijk uit elkaar, en op dit moment zijn er ook te kort bedden waardoor er kinderen bij elkaar in bed moeten slapen. Hun bed is het enige stukje privacy wat de kinderen hebben en wat echt van hun is. Ik vind het daarom absurd dat sommige die dan nog moeten delen ook. Zodra ik bij de IKEA geweest ben laat ik het jullie weten.

In een van mijn eerdere columns heb ik verteld over een heel dun meisje die word vastgebonden met haar handen op haar rug omdat ze anders al haar eten eruit gooit. Al een tijd ben ik bezig om aan het personeel te laten zien dat als ze in haar rolstoel zit, ze niet hoeft vast worden gebonden omdat ze dan niks doet. Alleen als ze in bed ligt doet ze haar hand in haar mond. Gelukkig heb ik dat kunnen laten inzien bij een gedeelte van de personeelsleden, maar nog niet bij iedereen. Dit heb ik met de directrice besproken omdat ik sowieso stom vind om kinderen vast te binden en al helemaal als dit onnodig is. de directrice was het met me eens en zou met het personeel gaan praten.

Toen vroeg ze me opeens wat ik van andere situaties vond en of ik misschien nog andere punten had die ze met het personeel moest bespreken. Ze was oprecht geïnteresseerd in alles wat vertelde. We hebben het nu alleen gehad over het vastbinden van de kinderen. Andere punten zal ik op papier gaan zetten en wil ik eerst voorbereiden voordat ik opnieuw met de directrice in gesprek ga.

Ze heeft in ieder geval laten weten dat ze open staat voor mijn inbreng en ideeën en dat betekent dat ik een grote stap gemaakt heb in de goede richting.

Veel liefs,

Dian

Als ik terugblik op mijn tijd die ik hier tot nu toe, ben ik erg tevreden.

De eerste maand was vreemd. Aan de ene kant was ik ontzettend blij en enthousiast dat ik weer terug was, maar aan de andere kant was het ook frustrerend omdat ik nog zo weinig kon doen. Voor mij was alles zo herkenbaar, maar voor het personeel was ik opnieuw weer de vreemdeling die hier zogenaamd eventjes leuk komt doen met de kinderen.

Alles hing af van eigen initiatief. Niemand vroeg aan mij of ik ergens mee wilde helpen of iets wilde doen. Überhaupt praatte het personeel niet tegen mij. De kinderen mocht ik soms niet eens uit bed halen, en wandelen mocht ook nog niet.

Na een aantal weken werden ze iets losser en kwam het eerste contact op gang. Er werd gevraagd hoe ik eigenlijk heette en tot hoelang ik zou blijven. Nu na drie maanden is het contact tussen mij en het personeel al flink verbeterd. Ik versta de Roemeense taal beter wat het communiceren ook makkelijker maakt.

Niet dat ik nu opeens vloeiend Roemeens spreek.. als ik namelijk naar de gezichten kijk van de mensen tegen wie ik praat, weet ik dat ik vrijwel alles verkeerd uitspreek.

Máááár doordat ze zien dat ik mij best doe met de taal, worden ze ook begripvoller. Nu weet iedereen wie ik ben, ze weten dat ik er ook rondloop, en ze laten me mijn eigen gang gaan. Sterker nog: ze zijn nu zelfs enthousiast als ik er ben! Door een aantal word ik bij binnenkomst zelfs hartelijk begroet met een kus en een knuffel. tja, dat had ik van te voren ook niet gedacht..

Komende week ga ik op gesprek bij de directrice. De afgelopen drie maanden heb ik genoeg tijd gehad om te kunnen observeren en te bedenken wat ik met het ingezamelde geld wil gaan doen. En de badkamer heeft mijn hoogste prioriteit.

De staat van de badkamer op dit moment is behoorlijk slecht. De douche doet het niet eens meer, de toilet heeft geen deur en alles is ontzettend vies en smerig. Tijd voor actie dus! Nou heb ik zelf zo mijn eigen talenten, alleen helaas: een nieuwe douche plaatsen is daar niet een van. Hulp heb ik dus zeker nodig, en ik hoop dat de directrice mij hierin wil helpen met regelen. Ook moeten we samen een begroting gaan maken om te zien hoeveel geld we nodig hebben.

Om de directrice te spreken te krijgen, vergt overigens heel wat geduld. Ze is altijd bezet, druk of gewoon weg.. maar hoe dan ook het gesprek zal er komen!

Ik vind het leuk om met de kinderen te werken, maar om er nou 8 dagen lang, 24 uur per dag tussen te zitten.. ik wist nog niet wat ik daarvan moest denken.
Maar wat heb ik een geweldige week gehad.
We sliepen in een groot pension dat tussen de bergen stond en het was er echt absoluut prachtig! Geen toeterende auto’s, blaffende honden, en ambulancesirenes, maar geweldige bergen, watervalletjes, riviertjes, en een heleboel rust!Wat een verschil met Boekarest..

Het hele kamp werd voor een groot gedeelte georganiseerd door een Engels groepje. 2 oudere dames en 3 studenten. Vanaf het begin ben ik naar hen toegetrokken omdat ik met hun in het Engels makkelijker kon communiceren en omdat die 3 studenten ook van mijn leeftijd waren. Ze waren ontzettend aardig en hebben me ook overal bij betrokken.
Naast de Engelse groep waren er 5 personeelsleden van het kindertehuis mee, 5 Roemeense vrijwilligers en de directrice.

De sfeer in de hele week was echt geweldig. Er werd niet geschreeuwd, er werd niet geslagen, niemand werd opgejaagd, maar in plaats daar van was er een heleboel rust. Er werd met de kinderen gelachen, er werd met ze gespeeld, af en toe kregen ze een knuffel en er werd echt de tijd voor ze genomen.
Ik heb de kinderen hierdoor op een hele andere manier gezien. Ze waren zo gelukkig en ontspannen!

Afgelopen zondag waren we met een aantal kinderen naar de kerkje op de bergen geweest. De kinderen keken hun ogen uit, maar de lokale bevolking die in de kerk aanwezig was, was helemaal ondersteboven van onze kinderen. Tja, de kinderen kunnen soms heerlijk ongegeneerd lopen gapen, in hun neus pulken, of de raarste gezichten trekken, en als je dat niet gewend bent dan ziet dat er toch een beetje vreemd uit.

Maar de kinderen hebben het echt fantastisch gedaan. Een voorbeeld is Alexandra, een hyperactief meisje dat nauwelijks stil kan zitten maar in de kerk zeker een uur haar mond heeft gehouden en op haar plaats is blijven zitten. Oh, ik was zo trots!

Er was ook een jongen mee, Nico. Op een gegeven moment zag hij dat alle mensen gingen knielen en kruisjes gingen slaan. Die mensen deden dat dan drie keer. Nico vond dat zo interessant dat hij dat ook maar ging proberen. Hij wist alleen van geen ophouden en bleef maar knielen, ik probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij na 3 keer wel mocht stoppen maar hij vond het veel te leuk en heeft zeker 20 minuten lang geknield en kruisjes geslagen. De andere mensen in de kerk keken werkelijk hun ogen uit.

‘ S avonds als de kinderen na het eten lekker buiten mochten rond hobbelen en er geen activiteiten waren, ging ik er vaak aan de picknicktafel tussen zitten en kon ik heerlijk genieten van die blije koppies. Vaak kwamen er een paar kinderen tegen me aan zitten en dan hoefde ik verder niks te zeggen maar zaten we gewoon heerlijk niks te doen en te zitten op een bankje, maar ik kon daar echt van genieten.

Nu, weer terug in het kindertehuis was gelijk alles weer het oude patroon. Toevallig had ik hier nog een gesprek met de directrice over. Want waarom kon bijvoorbeeld het eten in het kamp wel rustig aan gedaan worden zonder haast, ontspannen, en gezellig terwijl in het kindertehuis binnen tien minuten al het eten naar binnen moet worden gewerkt..
Ze had haar eigen logica er op na gehouden, en haar antwoord was simpel: ja, weet je wat het is Dian.. in het kindertehuis eten de kinderen gewoon veel sneller…
tja.. natuurlijk..

Ik heb subtiel voorgesteld om eens te proberen om het personeel bij de kinderen aan tafel te laten zitten tijdens het eten en langer de tijd voor het eten te nemen, maar aan haar gezicht te zien snapte ze dat nut nog niet helemaal.

Dus oké misschien zal dat eetpatroon nog niet zo snel veranderen maar er zijn wel andere goede vooruitzichten! Tijdens het kamp hebben we namelijk verschillende activiteiten met de kinderen gedaan waaronder massages en ontspanningstherapieën. Het was bijzonder om te zien dat hierbij vooral de drukkere kinderen volledig ontspannen en rustig waren. Nu heb ik alle spullen, boekjes en muziek voor die massages en therapieën gekregen van een van de Engelse dames en krijg ik in het kindertehuis van de directrice een eigen sleutel van de snoezel-kamer zodat ik deze massages en therapieën ook in het kindertehuis met de kinderen kan doen!

Twee van de personeelsleden die mee waren op kamp waren ook geïnteresseerd in die massages en therapieën, vaak kwamen ze nieuwsgierig erbij staan en zag je ze ook vol verbazing kijken dat alle kinderen er zo rustig van werden.
Ik wil hun hier dan ook bij betrekken zodat als ze dit leuk vinden, ze dit ook bij de kinderen kunnen gaan doen.

JA, na die week was ik moe.
Maar ik ben heel blij dat ik mee ben gevraagd voor dit kamp en heb absoluut een geweldige week gehad waarin ik de kinderen én het personeel op een andere manier heb kunnen zien en leren kennen. Fantastisch!

Om 7 uur worden de kinderen uit bed gehaald, aangekleed en in de hal gezet. Er werken 3 personeelsleden op 25 kinderen, en dat is vrij pittig. Nu het personeel al aardig aan mij gewend is, zijn ze dan ook blij met mijn extra hulp. Als alle kinderen aangekleed en wel in de hal zitten krijgen de kinderen van mij deodorant, een crème opgesmeerd en kam ik hun haren. Het is voor mij een moment om even individueel met alle kinderen bezig te zijn, en de kinderen vinden het heerlijk.

Het ziet er ook wel leuk uit. De kinderen weten namelijk precies wat ik kom doen bij ze en zodra ik langs kom met de deodorant gaan alle armpjes al omhoog.

In het begin liet het personeel me maar gewoon gaan en zei er niks over maar sinds afgelopen week zijn ze steeds enthousiaster geworden als ik weer met de crème, deodorant en de haarborstel aan kom zetten. Een aantal personeelsleden doet het nu zelf soms ook. Het is ontzettend leuk om te zien, dat ze het beginnen over te nemen. Uiteindelijk wil ik dat alle kinderen ook elke ochtend standaard gewassen worden. dat zal nog wel even duren maar het is wel iets waar ik naar toe wil werken.

Sinds kort heb ik ook toestemming om de kinderen mee te nemen buiten het kindertehuis om bijvoorbeeld stukjes te wandelen. De kinderen vinden het prachtig! Van de week heb ik twee meiden meegenomen in de  metro om naar het centrum van Boekarest te gaan. De reis er naartoe was voor hen het mooiste. Nog nooit van hun leven hadden ze op een roltrap gestaan en in de metro gezeten. Voor hun wel een spannend uitje waarbij ze hun ogen uit keken, maar ze genoten vollop!

De communicatie met het personeel gaat ook langzaam maar zeker steeds beter. Ik blijf het hoe dan ook een lastige taal vinden om te leren, en dan met name de grammatica. Al die rare regeltjes.. ik snap de logica er ook niet helemaal van. Dan heb je bijvoorbeeld het woord IK, in het Roemeens is dat EU. Maar als je bijvoorbeeld zegt: IK HEB dan is dat in het Roemeens: AM, en dan komt dat hele woord EU er niet meer in voor.. dat is toch best raar?

Maar mijn woordenschat wordt steeds groter en het personeel begrijp ik vaak wel als ze Roemeens spreken. Het uitspreken daar in tegen is nog een ander verhaal. Al die verschillende klanken.. maar ik doe mijn best. En ook al spreek ik het soms helemaal verkeerd uit, het wordt wel gewaardeerd als ik het probeer.

Al een aantal keer ben ik dan ook behoorlijk nat geregend aangezien ik nog een tikkeltje eigenwijs ben en nog steeds weiger om een paraplu te kopen voor €10,-.. terwijl ik ze in Nederland voor €2.50,- kan krijgen. Misschien dat ze, ze hier ook wel goedkoper hebben. Ik heb ze alleen nog niet kunnen vinden. ‘s Ochtends kan ik dan nog wel een tijd twijfelend voor mijn kledingkast staan. Wordt het een lange broek? Een korte broek? Slippers? Of toch dichte schoenen? Moet ik een jas aan voor ‘als’ het gaat regenen? Maar ja als het droog blijft loop ik de hele dag met mijn jas te sjeulen..

Ach, als dit het enige is waar ik me druk over kan maken dan heb ik toch niks te klagen eigenlijk.

(Buiten het kindertehuis om dan;))

Het word nu steeds leuker om heen te gaan naar het kindertehuis. De kinderen beginnen me weer te herkennen en ik kom steeds beter in hun dagritme. Het scheelt waarschijnlijk wel nu ik in mijn eentje ben, want het personeel maakt veel sneller contact met mij als vorig jaar toen we met meerder meiden waren. Er zijn nog steeds personeelsleden die me compleet negeren maar er zitten er ook een aantal tussen die toch best interesse in mij toonde. Er is zelfs gevraagd hoe ik heette.. geloof mij, dat ik echt heel wat voor die 3 weken dat ik er pas ben!

In de 3 weken dat ik hier nu ben, heb ik rustig de tijd genomen om alle kinderen weer te leren kennen. Stuk voor stuk zijn ze totaal verschillend maar dat maakt het we leuker om mee te werken. Kinderen van hoog niveau, laag niveau, kinderen met een lichamelijke beperking, kinderen zonder lichamelijke beperking, kinderen van 1 jaar, jongeren van 25 jaar (want die zal ik maar geen kinderen meer noemen) en zo is er van alles wat.

Het feit dat ik zelf nog weinig in te brengen heb en alleen maar kan toekijken is wel eens frustrerend. Dat geschreeuw en geweld naar die kinderen toe.. ik heb me de laatste tijd ook afgevraagd waarom het personeel zo reageert en naar mijn idee is het een stukje onmacht waar ze geen betere manier voor weten om er mee om te gaan. Op de afdeling waar ik werk gebruiken ze geweld, maar op de jongensafdeling is het vele malen erger. Een aantal jongens is een stel beesten geworden die elk moment uit kunnen barsten.

Er is in de jongensgroep ook duidelijk een onderling rangorde. Diegene die bovenaan staan zijn ontzettend agressief en vaak al bij voorbaat vastgebonden, je heb de meelopers, de middengroep en onderaan staan de arme stakkers die keer op keer in elkaar geslagen worden. Al een aantal keer ben ik duidelijk gewaarschuwd dat ik moet uit kijken dat ik niet alleen tussen de jongens ben. Het wil niet zeggen dat het daar altijd zo “gevaarlijk “ is.. maar je moet wel opletten. Ja.. het personeel gebruikt geweld, en de kinderen nemen het over.

Deze week ga ik op gesprek bij de directrice om eens met haar te gaan praten. Ik ben er klaar voor om echt iets te gaan doen! Of zij daar ook zo over denkt weet ik niet, ik hoop in ieder geval dat ze me wat meer ruimte wil geven.

Wegens privacyredenen kan ik geen foto’s van de kinderen laten zien. Wel een stukje van Boekarest. In Boekarest is nog veel armoede en ze zijn nog niet zo bekend met het toerisme. De vele, grote, grijze, grauwe flats is een van de dingen die je hier heel veel ziet. Met veel verbazing kan ik naar zo’n flat kijken. Ramen zijn vaak dichtgeplakt en ik krijg de indruk dat het hele huis is volgebouwd. Het wekt ook wel een stukje nieuwsgierigheid. Hoe groot is het binnen eigenlijk? Hoe is het ingericht? Is het net zo vol als dat het er voor het raam uit ziet? En waarom worden al die ramen toch afgeplakt? Tja, misschien dat ik er nog achter kom de komende tijd!

Mijn terugkomst in het kindertehuis was heftig. Een heleboel bedjes waren opeens leeg, en de kinderen die erin hoorden te liggen kon ik nergens vinden. Twee kinderen bleken in het ziekenhuis te liggen vanwege ademhalingsproblemen en een ander meisje waar ik vorig jaar  intensief mee  gewerkt heb, is overgeplaatst naar een ander kindertehuis. Slik.

De twee kinderen in het ziekenhuis heb ik inmiddels opgezocht. Het ziekenhuis ziet er net zo slecht uit als het kindertehuis zelf. Bedjes die bijna van ellende uit elkaar vallen, overal viezigheid en dus alles behalve schoon. Omdat ik geen uniform droeg mocht ik eigenlijk niet eens naar binnen. Maar na een beetje aandringen mocht heel even kijken.

Ze zagen er slecht uit. Nog magerder dan vorig jaar, en een trieste blik in hun ogen. Het zijn twee jongentjes die laag van niveau zijn. Ze kunnen niet lopen en niet praten. En dan daar lig je dan. 24 uur per dag in bed, niemand geeft je aandacht, niemand kijkt naar je om, behalve om je af en toe wat eten te geven of om je luier te verschonen. Ik heb even stiekem gedacht: wat voor nut heeft je leven dan? Ik schrok van mijn eigen gedachte. Maar het is wel iets wat rond heeft gemaald in mijn hoofd. Waarom ziet niemand dat deze kinderen ook gewoon liefde en aandacht nodig hebben?

Ik ben nu al een aantal dagen in het kindertehuis geweest en het personeel reageert verschillend. Een aantal zusters knikte vriendelijk toen ze me zagen terwijl andere zusters weer doen alsof ik lucht ben en niet besta. Het is me wel duidelijk geworden dat ik weer helemaal onderaan de ladder kan beginnen, en mezelf weer voor de volle 100% moet bewijzen om dat respect ook maar een klein beetje terug te winnen.

Mijn agenda staat de laatste twee weken vol gepland met werken, etentjes, feestjes, sporten, familie en vriendenbezoekjes. Iedereen wil ik nog even extra zien! Het afscheid zal moeilijk worden maar ik heb  wel ongelofelijk veel zin om eindelijk heen te gaan. Ik verlang naar de kinderen die ik al zo’n tijd niet meer heb gezien, en naar de zon en temperaturen van 24 graden die daar op dit moment zijn!

Deze week zal ik beginnen met mijn koffer inpakken. Eigenlijk wou ik daar twee weken geleden al mee beginnen maar bij nader inzien vond ik dat toch een beetje overdreven. Wel ben ik een halfjaar geleden al begonnen met lijstjes maken. welke broeken neem ik mee? wat moet ik nog kopen? Hoeveel sokken neem ik mee? Alles zette ik op lijstjes.

Het zou nu dan ook heel gemakkelijk moeten zijn. Gewoon mijn lijstjes erbij pakken en die spullen in mijn koffer leggen, koffer dicht en klaar is kees.. het probleem is alleen dat mijn lijstje groter is dan mijn koffer. Ik heb daarom twee weken de tijd om te bedenken wat belangrijk is om mee te nemen en wat toch iets minder belangrijk is. ik overdrijf niet maar dat word nog een hele toestand.

Genoeg over mijn koffer. Met alle voorbereidingen voor mijn project in het kindertehuis gaat het allemaal goed. Alles staat op papier en heb duidelijk voor ogen wat mijn doelen zijn. Het is iets waar ik al 9 maanden mee bezig ben dus ik kijk er dan ook naar uit om daar eindelijk te kunnen beginnen.

Ik ben tevreden en heel dankbaar voor alle financiële bijdragen die ik heb gehad van bekende en onbekende mensen, maar ik hoop ook nog steeds meer op te halen.

Waarschijnlijk zal mijn eerst volgende bericht vanuit Boekarest zijn. Ik ben nieuwsgierig naar de kinderen. Zullen sommige kinderen me nog herkennen? Hoe zal het personeel reageren? Word er nog tandengepoetst? Vorig jaar ben ik samen met mijn studiegenoot begonnen met het tandenpoetsen van 8 kinderen.

Nog nooit van hun leven hadden ze een tandenborstel gezien. Natuurlijk moet het pijnlijk geweest zijn. Hun gebitten waren nog nooit gepoetst, tanden waren afgebroken, ze hadden een nare geur in hun mond en de tanden die er nog in stonden waren alles behalve wit. Heel enthousiast zijn we begonnen en de kinderen vonden het leuk!

Het werd een activiteit waarbij ze individuele aandacht  kregen. Een aantal weken voor ons vertrek hebben we het tandenpoetsen overgedragen aan een zuster die er dagelijks was. Ik vraag me af of dat soort dingen nog steeds word gedaan maar ik heb er geen verwachtingen over, ook niet over de kinderkamers die we hebben opgeknapt en de activiteitenkamer die we hebben gemaakt. Natuurlijk hoop ik dat alles er nog is wat wij hebben gedaan, maar ik wil niet teleurgesteld worden door verkeerde verwachtingen.

Groetjes!

Rekeningnummer kindertehuis: 751820318

Ik zou namelijk graag willen weten of ik wel of geen visum nodig heb als ik straks voor 7 maanden in Roemenië verblijf. Een hele ingewikkelde en lastige vraag waar tot nu toe niemand mij een helder en duidelijk antwoord op kan geven. Mijn zoektocht naar het antwoord ben ik een al tijdje terug begonnen door informatie te zoeken op het internet.

Uit die informatie werd ik niet veel wijzer en dus ben ik naar het gemeentehuis gestapt. Helaas, daar hadden ze mijn vraag ook nog nooit gehoord. De enige zin die ze me daar konden vertellen was: euh.. Ik weet het niet. …

Er werd me aangeraden om de Roemeense ambassade te bellen want die moesten het weten.

Bij de Roemeense ambassade spreken ze alleen Engels of Roemeens. Ik volg op dit moment een cursus Roemeens maar een Roemeens telefoongesprek is nog iets te hoog gegrepen dus in het Engels stelde ik mijn vraag.

Na een hoop gestotter door zijn gebrekkige Engels kwam het er eigenlijk op neer dat ik niet zo moeilijk moest doen en gewoon heen moest gaan. Ik moest gewoon lekker in Roemenie gaan zitten want dan zou het allemaal wel goed komen.

Tja.. Ik had een hoop antwoorden van zijn kant verwacht maar hierdoor was ik helemaal verbijsterd. Ik probeerde nog een poging door te vertellen dat ik toch iemand ben die graag alles van te voren wil weten en regelen, maar dat was echt iets wat er bij hem niet in ging.

Met een paspoort kwam ik gewoon het land in en met mijn verblijf zou het ook wel snor zitten.

Via de Roemeense ambassade ging het dus duidelijk niet lukken, dan maar de Nederlandse ambassade! Op internet had ik een e-mailadres gevonden van de Nederlandse ambassade en ook nog een adres van een website waar je een visum kan aanvragen. Allebei heb ik ze precies dezelfde mail gestuurd en al vrij snel kreeg ik van allebei antwoord. Twee verschillende antwoorden wel te verstaan.  Van de een krijg ik als reactie dat ik wél een visum moet aanvragen, en van de ander krijg ik als antwoord dat, dat voor Roemenië niet nodig is.

Tja.. zo wordt je geduld nog eens op de proef gesteld!

Ik wil alvast de mensen die de afgelopen weken een bijdrage hebben geleverd voor het kindertehuis alvast enorm bedanken! Maar ik blijf natuurlijk hopen om meer op te halen!

Speciaal voor het kindertehuis heb ik een rekeningnummer geopend: 751820318

Via deze weblog zal ik jullie op de hoogte houden.

Wil je nog iets vragen of iets weten? Mailen kan altijd:

diannegroenhof@hotmail.com

Ik vind het belangrijk dat er gewerkt wordt in kleinere groepen om alle kinderen de aandacht kunnen geven die ze nodig hebben om zich te ontwikkelen. De kinderen die niet kunnen lopen, liggen nu vrijwel de hele dag op bed afgezonderd van de groep. Met ingezameld geld wil ik rolstoelen kopen zodat ze niet de hele dag in hun bed hoeven door te brengen.

Dan is er de hygiëne. De kinderen worden niet vaak en niet goed gewassen waardoor ze behoorlijk ruiken. Met wasdagen hoop ik er een gewoonte van te kunnen maken dat de kinderen dagelijks op vaste tijden gewassen worden. Ook moeten potjes en badjes beter gereinigd worden. de ontlastingresten zitten vaak nog aan de potjes en het ongedierte loopt uit de putjes van de badjes. Ik zal proberen om het personeel er bewust van te maken dat hygiëne erg belangrijk is.

Naast deze plannen denk ik dat er een aantal kinderen zijn die hoog genoeg van niveau zijn om zelf beslissingen te nemen en zelfstandiger te worden. Met pictogrammen kun je ze op een leuke manier laten werken met een soort dagprogramma die we samen in elkaar kunnen zetten. Hieronder heb ik mijn plannen uitgewerkt in een plan van aanpak:

Stimuleren van individuele begeleiding

Aanleiding: De hele dag door leven de kinderen in de groep en krijgen weinig tot geen individuele aandacht. Hierdoor ontwikkelen ze zich minder snel en goed dan eigenlijk mogelijk is.

Doelstelling: Mijn doel is om het personeel te laten werken met kleinere groepen kinderen. Naast de basisactiviteiten zoals eten en wassen is er voldoende ruimte en tijd over om ook andere activiteiten met de kinderen te gaan doen zoals wandelen, tandenpoetsen, knutselen en spelen. Doordat bestaande en eventueel nieuwe activiteiten op deze manier meer tijd in beslag nemen krijgen de kinderen een beter gevuld dagprogramma zodat ze minder lang “niks” hoeven te doen.

Uitvoering: Met beeldmateriaal uit Nederland van een Orthopedagogisch Dag Centrum wil ik laten zien hoe er in Nederland gewerkt word met kleine groepen en hoe de kinderen daarop reageren. Binnen het kindertehuis zijn er genoeg ruimtes om activiteiten in te ondernemen. Nu wil ik zelf laten zien wat je in die ruimtes kan doen, En hoe je die ruimtes nuttig kunt gebruiken.

Stimuleren van hygiëne (materialistisch)

Aanleiding: Er wordt bijna geen gebruik gemaakt van schoonmaakmiddelen waardoor het in het hele kindertehuis niet schoon is. Potjes van de kinderen worden bijvoorbeeld na gebruik weer terug in de kast gezet met alle ontlastingsresten er nog aan. Ook lopen er overal beestjes die er niet horen te zitten.

Doelstelling: Mijn doel is om het personeel kennis te laten maken met goed schoonmaken. En dan niet even iets afspoelen onder de kraan maar gebruik te maken van schoonmaakmiddelen zoals afwasmiddel/afwasborstels/flessenschoonmakers. Hierdoor zal het ook aangenamer gaan ruiken. En zo creëer je een gezondere leef en werk omgeving voor het personeel en de kinderen.

Uitvoering: Als eerste zal ik duidelijk moeten maken waarom schoonmaken belangrijk is. Als het personeel niet snapt waarom het zo belangrijk is en wat de risico’s zijn van een vervuilde omgeving, zullen ze het ook niet snel willen veranderen.

Stimuleren van hygiëne (lichamelijk)

Aanleiding: De kinderen worden niet vaak en niet goed gewassen. Hierdoor hebben de meeste kinderen een sterke lichaamsgeur. En als de kinderen al gewassen worden, worden ze niet afgedroogd met een schone handdoek maar met een handdoek die voor meerdere kinderen wordt gebruikt of met de vervuilde kleding dat ze aanhadden voordat ze gewassen worden en daarna pas de was in gaat.

Doelstelling: Mijn doel is om de kinderen regelmatiger te wassen. Hierbij kom ik ook terug om het stukje over individuele begeleiding. Door voor elk kind iets meer tijd te nemen tijdens het wassen worden ze niet alleen schoner maar krijgen ze ook wat meer individuele aandacht.

Uitvoering: zeker in het begin zal het personeel nog niet zoveel van mij aan willen nemen. Maar ik ben wel diegene met meer kennis en die weet hoe het ook anders kan en zou moeten. Daardoor zal ik zelf willen laten zien dat er ook leukere en betere manieren zijn om kinderen te wassen. Ook door het invoeren van vaste wasdagen zullen de kinderen regelmatiger gewassen worden.

Dit zijn de 3 belangrijkste punten waar ik me mee wil bezig houden in de tijd dat ik daar ben. De eerste maand zal ik gaan observeren hoe er op dit moment gewerkt wordt. Het observeren is een belangrijk onderdeel voordat ik meteen acties ga ondernemen. Hierdoor geef ik het personeel de ruimte en de tijd om aan mij te wennen en ik kan zelf ook mijn weg proberen te vinden. Na het observeren ga ik mijn drie punten nog eens kritisch bekijken en kan ik ze eventueel nog verbeteren of aanvullen.

Heb je mijn plannen gelezen en zou je mee willen helpen aan een beter toekomst voor deze kinderen?

Dat kan!

Voor financiële hulp heb ik een speciale rekening geopend op rekeningnummer:

751820318

Voor alle ontwikkelingen tijdens mijn verblijf kun je me volgen via deze weblog.

Meer weten of nog vragen?

Mailen kan altijd! diannegroenhof@hotmail.com

Namens het kindertehuis en mezelf alvast hartelijk bedankt!