Jaarlijks bezoeken zo’n 5 miljoen toeristen, zonaanbidders en overwinteraars deze ultieme sol y playa-bestemming. Voor de één een gruwel, voor de ander een paradijs. Vijf kilometer strand verdeeld door het oude centrum in een Levante en een Poniente deel (oosten- en westenwind). Van vissersdorpje in de jaren zestig uitgegroeid tot symbool van het moderne massatoerisme.

Ergens in deze drukke en lawaaierige metropool bevindt zich een oase van rust, een piepklein golfbaantje waar wij sinds kort pogingen doen de beginselen van het golf onder de knie te krijgen. Niet gehinderd door enige kennis van de etiquette slaan we er lustig op los en worden daarbij geholpen door een kettingrokende Engelse golfleraar (een oud-prof die hier zijn dagen slijt en nog wat bijverdient om ’s avonds zijn pints te kunnen drinken). Er heerst een gemoedelijke, relaxte sfeer en dat maakt het aangenaam toeven.

Even een balletje slaan in het zonnetje. Mede daardoor, neem ik aan, lopen er niet zoveel golfballen rond. Van die types die je het liefst met een driver van korte afstand een bal in het kruis van hun geruite broek zou willen rammen. ‘Oh sorry, beste kerel, had je niet zien staan’, waarna hij met een van pijn vertrokken gezicht jouw welgemeende excuses in ontvangst neemt. Beleefd blijven we tenslotte.

We zijn nu 10 lessen onderweg en hebben te horen gekregen dat we de formulieren ter verkrijging van het golfbrevet kunnen gaan invullen en dat deze over een week of vijf opgestuurd zullen worden. We mogen dan op alle banen in Spanje spelen. Wellicht is tegen die tijd het dragen van een integraalhelm  tijdens het golfen aan te raden en zit het publiek op het terras van de bar achter kippengaas. Voor het eerst in dertig jaar een diploma gehaald. Dat moet uiteraard gevierd worden, al heb ik me lelijk bezeerd toen ik uit de vlaggenstok viel in een poging een golfclub in de top te hangen.

Het is de bedoeling dat we volgende week aan een toernooitje meedoen. Een Pitch & Put heb ik me laten vertellen op een knollenveld in Albir. Een soort veredeld midgetgolf, waar het voornamelijk aankomt op techniek. Dat klinkt me niet echt bemoedigend in de oren en het aanbrengen van allerlei obstakels op de baan om het voor de ervaren spelers wat aantrekkelijker en uitdagender  te maken, lijkt mij ook tamelijk overbodig.

Maandag gaan we onze eerste 9-holes lopen zonder onze rookspuwende privévulkaan. Als een tbs-er op weekendverlof onttrekken we ons aan het zicht van de begeleiding en zullen we na afloop van de ronde aan de bar de schade opnemen en eventuele claims grootmoedig in ontvangst nemen.

FC Sevilla heeft voor de vijfde keer de spaanse voetbalbokaal gewonnen. In de finale van de Copa del Rey speelden de Andalusiërs woensdagavond 19 Mei in het Camp Nou- stadion in Barcelona, tegen de Europa League-winnaar Atletico Madrid en zij wonnen met 2- 0 de ” Copa del Rey “, de zogenaamde koninklijke bokaal.

Tegen een uur of acht ‘ s avonds zaten wij, nietsvermoedend, op het terras van een café aan de Rambla Badal. De voetbalfans van FC Sevilla en Atletico Madrid, die het eerst gezamenlijk aan de Plaça España gevierd hebben, kwamen in optocht over Carrer de Sants om de overwinning verder te vieren op het midden van de Rambla Badal.

Geschat waren het rond de 2000 mensen, allen rood-wit gestreept uitgedost. Het was een vreugde feest met zuidelijk temperament van twee verschillende partijen in de stad van FC Barcelona. Een doorgaand zingen en joelen van de winnaar èn de verliezer, hand in hand.

De Barcelonezen stonden erbij en keken er naar met een glimlach.

Wij zaten er midden in, een beetje verlegen en een beetje angstig. Maar alles verliep vredig en zonder incidenten. Gedurende ruim 2 uur werd er gefeest met fakkels en knallers, zonder aanwezigheid van de politie. De winnaar samen met de verliezer tesamen met de fans van FC Barcelona. Na een uurtje of twee kwam de politie aan gesukkeld om het verkeer, dat geen kant meer op kon, te regelen.

Indrukwekkend was het om te zien hoe vredig alles verliep en ik kan me voorstellen wat voor verloop dit feest zou hebben genomen in Nederland…… of in Duitsland …..of als er Britten bij zouden zijn geweest.

Dit zegt zoveel over de mentaliteit die in dit land heerst: ” leven en laten leven ” en ” blij zijn voor elkaar zonder nijd “. .

En wij zongen met ze mee en zingen het elke dag; ” Viva España ” !!!!!!

Enkele honderdduizenden Spanjaarden hadden daar overduidelijk een andere mening over. Bij Barcelona vormden zich de eerste files en tegen de tijd dat we de Franse grens bereikten waren we door de broodjes gebakken ei heen en was de versgezette koffie vanuit de lekkende thermoskan al diep in de autobekleding getrokken. Natuurlijk wisten wij van de hectiek op de Spaanse snelwegen, met name tijdens het Paasweekeinde, het feit dat iedere Spanjaard die ook maar enigszins mobiel is ergens naar op weg is. Wij dachten echter in onze grenzeloze overmoed voor de drukte uit te kunnen.  

De ongeveer duizend kilometer door Frankrijk kun je langs verschillende routes afleggen. Wij kozen voor de nieuwe brug bij Millau en door naar Clermont-Ferrand, waar het ophield met zachtjes regenen en we een alternatieve weg namen omdat ‘ het toch slecht weer is en te vroeg voor een hotel’. Ook deze beslissing had beter gekund. In België doorkruisten we met toenemende wanhoop Waregem, Gent en Lokeren op zoek naar een hotelbed.

Helaas, voor ons was er geen plaats in de herberg (of was dat een ander feest?), want ook duizenden Belgen waren op drift geraakt door hun nationale passie het fietsen, in het bijzonder de Ronde van Vlaanderen. Door naar Nederland dan maar, ondertussen begeleid door storm en slagregens. Uiteindelijk bereikten we ‘s nachts het huis van mijn zuster en zwager in Hoofddorp (ook niet alvorens de afslag te missen en in de Velsertunnel terecht te komen, waar het gelukkig wel droog was).  

In Alkmaar hadden wij een hotel/appartement geboekt in het centrum. Het zag er keurig uit en we sliepen de eerste nacht als een roosje, totdat om 7.30 uur de hel los barstte met getimmer, zagen en boren. Toen ik in mijn door het hotel verstrekte witte badjas poolshoogte ging nemen op de gang, werd ik vriendelijk toegezwaaid door een timmerman met oorbescherming en zijn ‘goedemorgen’ klonk welgemeend en desgevraagd antwoordde hij ‘dat deze klus inderdaad de hele week zou gaan duren’.  

Was het nu allemaal kommer en kwel? Natuurlijk niet, maar je hebt wel eens van die dagen…  

Naast het weer zien van familie en vrienden had ons tripje nog een doel, namelijk het bijwonen van een kennismakingsdag van het bedrijf waar we deze zomer gastheer en gastvrouw voor zullen zijn op een camping in de Ardeche in Frankrijk. Vanaf 19 juli tot begin september zullen wij de vakantiegangers ontvangen die bij Eurosporvac uit de Beemster gereserveerd hebben. Op de terugweg zijn wij even van de A6 bij Valence afgegaan en hebben we een kijkje genomen op de camping in Ruoms, die nu nog uitgestorven is.

 De omgeving is prachtig en het lijkt me geen straf om hier een zomertje door te brengen, al dateren mijn kampeerervaringen uit een tijd waarin lekkende tentdoeken, kromme haringen en gerafelde spantouwen tot je uitrusting behoorden in tegenstelling tot de high-tech apparatuur waar de huidige kampeerder mee op pad gaat. 

We zitten nu in de’ wifihotspot’, je verzint het niet, van een hotel in La Grande Motte bij Montpellier, waar ik dit stukje tik op onze nieuwe laptop die het voor het eerst doet op deze reis en als digibeet voel ik me zo trots als een virtuele aap met zeven staarten in een digitaal Artis. 

Toen de stilte van het Zweedse landschap voor mij te veel werd, ‘verdreef’ het me naar Berlijn. Van September 1997 tot Maart 2008 heb ik van de turbulente ontwikkeling na de val van de Muur geproeft en genoten. Wat was dat een spannende tijd!

Vooral de eerste jaren, in een oud huis met kolenkachel; alternatief en ‘kontra’. Ik had zelfs een baard en voor mijn doen lang haar.

Tijdens een periode waar ik niet meer verder kwam in Berlijn en niet zeker was waar nu heen te gaan en waar bij te horen begon ik tot rust te komen en moest wel genoegen nemen met het “verliezen van mijn wilde haren”. Toen leerde ik ook mijn vriend Marco kennen. Een geboren Milanees met ook al heel wat jaartjes “heen en weer geëmigreer” tussen London en de USA achter de rug. Hij wilde al lang al weer terug naar het zuiden maar niet alleen en niet terug naar Italië. Zodoende besloten wij naar Barcelona te verhuizen.

(Het spijt me dat u dit allemaal moest lezen om bij het eigenlijke thema aan te komen. Helaas kon ik dit lang verhaal niet korter maken).

Het ging allemaal sneller als oorspronkelijk gepland. Ik verbleef twee dagen in Barcelona voor enige solicitatiegesprekken en al twee weken daarna kon in met mijn nieuwe baan beginnen. Die laatste winter in Berlijn was erg grijs en maakte het afscheid van deze stad makkelijk. Ik vloog als eerste over omdat Marco  nog drie weken opzegtermijn had op zijn werk. Het was midden maart, de Catalanen zelf liepen nog in winterjas en met muts, terwijl ik vrolijk in korte broek en sandalen de ronde deed. Alles was anders. Het gevoel dat deze stad geeft warmer, de kleuren intensiever, de lucht van de Middellandse zee; er was zo veel meer te zien dan in dat grijze, kouwe Berlijn.

Dit fantastische gevoel dat ik had, iemand die Barcelona beleefde als toerist, probeer ik nu, twee jaren later, nog wel eens te vinden. Maar elke keer als ik het zoek vind ik het niet meer. En dat is goed zo want het heeft plaats gemaakt voor een gevoel van gezondheid en rijkdom. Rijkdom bedoel ik niet in materiële zin, ook als het ons goed gaat, ik bedoel Rijkdom door levenskwaliteit. Ik ben hier tot rust gekomen, ben veel meer ontspannen en buiten een kleine verkoudheid door baden in de zee toen het daar toch nog een beetje te koud voor was, was ik hier nog niet ziek. Zelfs mijn eeuwige huidsproblemen zijn hier een stuk  verdragelijker geworden. 

Het zijn niet alleen de zon en de zeelucht die helpen maar vooral ook het feit dat de mensen hier nog tijd hebben om te leven en als ze het niet hebben maken ze het wel. Dat maakt het leven aangenamer en vooral gezonder. In Noord-Europa leven de mensen wat dat betreft in armoede, tijdsarmoede. Alles moet snel. Steeds sneller, steeds minder tijd.

En al die mensen die zeggen dat Spanje een arm land is zouden eens moeten overdenken wat nou eigenlijk de grootste rijkdom is…

Als je hier wilt wonen en werken heb je twee dingen nodig. Als eerste een N.I.E. nummer (número de identidad de extranjeros), een belastings nummer voor buitenlanders. Zonder dit nummer kom je niet aan het werk, zij het dan zwart. Het tweede is je CatSalut (Servei Català de la Salut), de ‘ziekenfonds’-kaart.

De gezondheidszorg is voor iedereen bijna kostenvrij (een niet noemens waardige paar procent van het bruto salaris), medicamenten kosten een appel en een ei of zijn vrij van kosten en ik ben onder de indruk. Twee fietsongelukken en een gebroken teen verder weet ik dat het prima funktioneert en dat ik de fiets hier liever laat staan. Maar daarover vertel ik wel een andere keer.

Het heeft ongeveer 4 uur tijd en veel geduld gekost om beide dokumenten te verkrijgen. In de vroege middag moest ik nog even naar “la Caixa” om een girorekening te openen, maar gelukkig kon ik me daar helpen met Engels. Van “la Caixa” liep ik in een heerlijk maartzonnetje langs de haven en over de boulevard naar kantoor. Van mijn kantoor keek ik links op de bergen en rechts op de Middelandse  Zee.

Zondag aangekomen, maandag mijn eerste werkdag en dinsdag alle papieren bezorgd die ik nodig had om hier een leven op te bouwen. Een gevoel van trots kon ik niet onderdrukken. Het enige wat nog miste was een apartementje. Marco, nog in Berlijn om zijn opzegtermijn uit te zitten en de laatste dozen in te pakken, stuurde verschillende advertenties voor huurwoningen per email. Dinsdag middag, weer terug in het kantoor, moest ik natuurlijk eerst even kijken wat hij allemaal had gestuurd. Er was een advertentie bij die erg goed paste. Goedkoop (zo goed koop mogelijk, want we wilden later iets kopen) klein en centraal gelegen.

 Een Nederlans-Spaans sprekende collega van Aruba belde voor ons op om een afspraak te maken voor een bezoek. 16 Maart 19.30, Baixada San Miguel . Ik was er al vroeg, liep nog even rond over de Plaça San Miguel, voelde me heerlijk licht en kon het nauwelijks geloven dat we midden in het mooiste deel van de oude stad van Barcelona, Barrio Gotico, vlak achter Plaça San Jaume waar de Generalitat de Cataluña huist, zouden gaan wonen. De eigenaar van de het apartementje wachte op me voor de huisdeur. Het was een mooi oud huis, en de straat bergafwaarts.  Een wel vier meter hoge huis deur, een hal met marmer op de vloer, de trap naar de eerste verdieping was ook van marmer, daarna met mosaik.

Het apartementje zelf was een klein apartementje, de ingang kwam direkt in een kleine woonkeuken uit, links de badkamer, rechts de zitkamer. Alle drie de ruimtes met balkondeuren als in een paleis met paneelluiken en toegang op een niet diep maar wel breed balkon. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dit appartementje had ons gezocht. Perfect om mee te beginnen.

Intussen hebben we een huisje gekocht. Niet meer in het centrum want daar was op den duur teveel herrie en teveel toeristen. Spanje leeft van de toeristen, dat weet ik wel, maar ze zijn een beetje een plaag als je ze de hele dag voor je huisdeur hebt. Voor al in de nacht als ze in de lorum naar hun hotel terug gaan. Nu wonen we aan de rand van Barcelona in een mooie en erg rustige buurt. Soms herinnerd het me aan mijn geboortestad Schagen. De mensen groeten elkaar op straat, zijn vriendelijk en behulpzaam. En het is net een dorp.

Dat was het voor nu,  de volgende keer meer.

Maar ondanks de mooie omgeving zou je zo eentweedrie niet op het idee komen om naar Jesus Pobre te gaan, ware het niet dat een advertentie in het plaatselijke Hollandse krantje onze aandacht trok. Er was een expositie georganiseerd van werk van de vorig jaar overleden Eindhovense kunstschilder Hans Gooskens. Aangezien Hans, als hij in Altea was, een regelmatig bezoeker van ons café was, gingen wij samen met enkele van zijn jeugdvrienden op pad om hem in zijn stijl nog een soort laatste eer te bewijzen. Dat betekent dus lekker eten en niet te weinig drinken.

De galerie bleek een privévilla te zijn even buiten het dorp, waar we allervriendelijkst door de eigenaresse werden ontvangen met een hapje en een drankje. In haar woonkamer hingen de schilderijen keurig genummerd van 1 tot 12. Volgens de informatiefoldertjes was hij een autodidact en werd zijn stijl als ‘figuratief abstract’ gedefinieerd. Bovendien waren de vrije interpretatie van de figuren en landschappen in zijn werk gebaseerd op een filosofische benadering. Nou, daar kun je het mee doen…

En alsof dat nog niet genoeg was werden de internationale tapas geserveerd door een culinair artieste, zoals de dame zichzelf omschreef. Op dat moment sta je daar tussen de ernstig kijkende kunstkenners en denk je aan Hans die bij dit tafereel ongetwijfeld in onbedaarlijk lachen zou zijn uitgebarsten. Het is denk ik vaak leuker om te kijken naar mensen die naar kunst kijken, dan kijken naar de kunst zelf.

Bij ons in het appartement hangt een schilderij van Hans, gemaakt door klanten van de bar. Op een middag stapt hij ons café binnen en stelt zijn ezel en doek op, legt er een palet en penselen naast en nestelt zich met een borrel aan de bar en ziet er de rest van de avond nauwlettend op toe dat iedere bezoeker zijn of haar steentje bijdraagt aan het kunstwerk. Tegen sluitingstijd daalt de maestro zelf neer van zijn kruk om met enkele woeste penseelstreken weer een standaardwerk aan zijn omvangrijke oeuvre toe te voegen.

We hebben er nog maar een paar genomen, want iedereen die hem gekend heeft, heeft wel verhalen. Toen we uiteindelijk het wonderlijke dorpje Jesus Pobre verlieten, overheersten herinneringen aan de mens en niet aan ‘vrije interpretatie van de figuren…’ Die beoordeling laten we maar over aan de kunstkenners, zij hebben er tenslotte voor geleerd.

We hebben weer een nieuwe correspondent: Roel de Gooijert uit Barcelona. Welkom! Hij komt uit Schagen, maar is daarna flink wat jaren aan het emigreren geweest. Nu zit hij in Barcelona. Als een ware correspondent stuurde hij, voor hij zich introduceert, al een verslag van een ongewoon zware sneeuwbui in de Catalaanse hoofdstad.

Het sneeuwt in Barcelona. Dit gebeurt gemiddeld één keer in vijf jaar en wat er dan valt is normaal gesproken maar een beetje. Maar wat er nu gevallen is, heeft al een echte winterse kwaliteit. De mensen hebben de sneeuw aangegaapt alsof het een achtste wereldwonder was. Het verkeer was één grote chaos, niets en niemand is hier op voorbereid. Politie, ambulance en brandweer hadden behoorlijk te doen. Over de stad lag een voortdurend “tatuuutataaaa”.

En de Catalanen hielden rekening met het ergste. Eén straat verder van waar wij wonen, waren de buren bezig sneeuwkettingen om te leggen. Na veel vijven en zessen, (3 personen bezig met één ketting) hing een ketting al een beetje ongelukkig aan het rechterachterwiel. Ik moest lachen toen ik er voorbij liep, dat kon het niet onderdrukken.

De bloezem van de bomen bij ons in de straat – ze beginnen nu al te bloeien – was bedekt onder sneeuw. Kleine kinderen huilend op straat om dat het o zo koud is vandaag. Een Spanjaard van ongeveer 50 hoorden we zeggen: “Sneeuw heb ik vroeger al eens gezien, maar nog nooit zó veel.”

Ongeveer zes uur heeft de sneeuw geduurd. Plotseling hield het op en binnen de kortste keren was het één groot waterballet op straat. Een beetje genieten we toch van dat wintergevoel, thuis met de verwarming aan, de kat op schoot en de sneeuw die langsaam van het dak glibbert en voor het raam in duizend stukjes uit elkaar springt. Maar wat zijn we ook blij dat het maar één dag is. Want een palmboom bedekt onder sneeuw, een paar grote witte kledders die slap naar beneden hangen, is toch maar een raar gezicht.

Ik hoop voor de buurman dat hij zijn sneeuwkettingen er weer af krijgt.

Al is het nog veel te vroeg voor korte broeken, hempjes en sandalen. Een aantal mensen denkt daar echter anders over en slaat bij de eerste de beste zonnestraal die het kwik tot boven de tien graden doet stijgen de kast met winterkleren resoluut en met een flinke dreun op slot.

Met name Engelse toeristen op deze manier gehuld in hun vakantieuniform (ik vergat nog de sokken te vermelden die gedragen moeten worden in de sandalen of gympies) bepalen hier op dinsdag het straatbeeld.

Dinsdag is marktdag in Altea en busladingen schaars geklede vakantiegangers worden vanuit Benidorm gedropt om zich in colonne een weg te banen door een lange rij van standjes die bijna allemaal dezelfde prullaria aan de man proberen te brengen.

De lokale bevolking, gehuld in winterkleding, kijkt ook niet meer vreemd op als hen de weg wordt gevraagd door een verdwaalde Liverpoolsupporter met ontbloot bovenlijf. Riemen, voetbalshirts, horloges, schoeisel, zonnebrillen, zoveel als je wilt en natuurlijk voor een goede prijs. Afdingen verplicht.

Vroeger stond de markt opgesteld langs de boulevard, maar de gemeente Altea besloot in al haar wijsheid de boel te verplaatsen naar de rand van het dorp, waar wel meer ruimte is maar nauwelijks horeca. Dinsdags was voor de bars en restaurants aan de boulevard altijd een fantastische dag en veel bedrijven konden met de opbrengst van de marktdag hun vaste maandlasten betalen.

Wij hebben jaren de marktdag ‘gedraaid’ met ons café. Het was ook een gezellige dag, die vroeg begon met de marktkooplui, waarmee je vaak al stond te onderhandelen over de prijs van hun eerste biertje terwijl ze je een gouden ketting probeerden aan te smeren.

Daarna was het koffie, drank, broodjes, snacks, maaltijden tot een uur of drie ’smiddags. Opruimen, schoonmaken en dan om vier uur weer open. Druk maar wel leuk en goed voor de kassa. De schoorsteen moet tenslotte toch ook roken, nietwaar? Nu is de markt dus uit ons zicht en worden de meeste bezoekers er in de buurt afgezet.

We missen dus de bonte stoet aan hempjes, voetbalshirts, korte broeken en sandalen die iedere dinsdag aan ons voorbijtrok. Een soort wekelijkse carnavalsoptocht waarin de touringcar de praalwagen vervangt en de rol van prins Carnaval is overgenomen door een charmante reisleidster in een blauw mantelpakje.

Deze Spanjaard was rond 1980 de cultheld van het Nederlandse publiek en was als enige representant van het Spaanse schaatsen ongekend populair. Niet door zijn snelle rondetijden of wereldrecords, maar de stuntelige manier waarop hij zich over de baan bewoog en de tijden die hij liet klokken, maakten het publiek dolenthousiast en gelukkig kon hij het niet verstaan als er gevraagd werd of hij als hij gefinished was het licht uit wilde doen en het hek op slot.

 Iets sneller zal het gaan in Vancouver waar komende week de Olympische Winterspelen van start gaan. Erben Wennemars zal daar als onderdeel van het Nos-team aanwezig zijn, na het sportief op een honderdste seconde gemist te hebben. Bij Gómez kwam een kwartier eerst.

In januari 2008 hadden we een kamer gereserveerd in het hotel naast het Thialfstadion. Er waren dat weekeinde ik meen WK-afstanden in Heerenveen. Wij kwamen echter voor het voetbal, want Heerenveen-AZ stond op het programma. Toen wij in de namiddag in onze huurauto bij het hotel aankwamen, werden we doorgestuurd door de politie. Er was brand uitgebroken in een touringcar en het parkeerterrein bij het hotel was afgesloten, waardoor we ons verlaat meldden bij de hotelreceptie, die ons te verstaan gaf dat we de kamer niet in konden omdat Erben Wennemars die in gebruik had en niet gestoord kon worden.

Uiteindelijk zag het meisje van de receptie vanachter haar ernstige bril het belang in van het feit dat wij op tijd in het stadion wilden zijn (het voetbalstadion wel te verstaan) en gaf ons een andere kamer in het volgeboekte hotel. Onderweg zigzaggend tussen de fitnessapparatuur door naar onze kamer liep ik een bekende tegen het lijf. Deze D.H. logeerde in hetzelfde hotel en was met research bezig voor zijn nieuwe boek met als werktitel ‘Mannen die schaatsers haten’, een vuistdikke misdaadroman over een maniakale seriemoordenaar die een complete schaatsploeg afslacht met zijn tot moordwapens omgesmede Friese Doorlopers.

Mijn vrouw en ik besloten dat het tijd werd voor AZ en sprongen in een taxi, de vreemde schrijver en de nog nasmeulende bus achter ons latend en arriveerden op tijd in het Abe Lenstrastadion voor de afspraak met ons gezelschap: een Fries-Braziliaanse combinatie, eveneens overgekomen uit Altea.  AZ werd van de mat gespeeld en mocht blij zijn dat de teller bleef steken op 5-1.

Gelukkig werd het na afloop nog heel gezellig in de binnenstad. Overal was livemuziek en een van de bandjes kwam uit Altea. De Engelse gitarist van de band was al jaren de vaste zondagmiddagmuzikant van ons café en de organisator van hun Nederlandse tour een klant. Een soort Spaanse reunie in Friesland. Erben Wennemars hebben we die avond niet meer gezien en als AZ het komende weekeinde speelt tegen Roda is hij gelukkig opgehoepeld naar Vancouver en kunnen we ongestoord winnen met 5-1.

Mijn aorta besloot toen dat het welletjes was en liet na 51 jaar van misbruik een krachtig protest horen of beter voelen. Een dissectie was het gevolg en volgens mensen die er voor geleerd hebben is dat zeer ernstig en meestal levensbedreigend. In mijn geval bleef het gelukkig bij ernstig en met de juiste medicijnen kan ik daarmee redelijk leven, al zal ik het tillen van biervaten aan anderen over moeten laten.

Een keer per jaar moet er dus gecontroleerd worden of het er allemaal nog goed uitziet. Over het algemeen is het zo dat waar meerdere Spanjaarden bijeen zijn, het druk en lawaaierig is. Het ziekenhuis maakt daarop geen uitzondering. Na een verblijf van twee weken raak je gewend aan de ogenschijnlijk permanente chaos die er heerst en verbaas je je er niet meer over dat iedereen op het einde van de dag toch zijn medicijnen, operatie, verzorging, verbinding, prikken en wat dies meer zij heeft gehad.

Er is, als tegen twaalf uur de meeste televisies zwijgen en het gros van de bezoekers is verdwenen, zelfs iets dat op stilte lijkt. Het concept van meer handen aan het bed heeft hier een geheel eigen invulling. Het bezoek kan de gehele dag in en uit lopen en als ze ’s nachts willen blijven, schuiven ze wat stoelen tegen elkaar en snurken gezellig mee in koor. Het laten wapperen van de handen door familieleden wordt bijzonder op prijs gesteld.

Ik deelde de kamer met een oude Spaanse baas die een stukje pvc geïmplanteerd had gekregen. Zijn uitgebreide familie hield hem in een soort 24-uurrooster gezelschap. Ik verbaasde me dat de man niet van uitputting is bezweken. Als de verpleegster met het ontbijt langskwam, zat hij al geheel verschoond, met gekamde haren en het kunstgebit in te wachten terwijl zijn vrouw met het wasgoed liep te slepen.

Enfin, ik moest dus door de scan (als je dat zo noemt), een capsule-achtige machine, waar tot mijn verbazing met grote letters PHILIPS op stond. Een geruststellende gedachte terwijl de contrastvloeistof je aderen verwarmd en je een smaak in je mond krijgt alsof je er net twee weken vakantie in Tsjernobyl op hebt zitten of de laatste cd van Frans Bauer hebt beluisterd. Een combinatie van die twee gaat mijn voorstellingsvermogen echt te boven…

Vanaf de haven zie je Altea met op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Sierra Altea. Als de fotograaf zijn camera iets meer naar links had gericht dan was de kans groot geweest dat hij mijn vrouw Corrie op het terras van ons appartement had aangetroffen, waarschijnlijk met een zemenleren lap in haar handen en zou de glinstering van de kraakheldere schuifpuiramen haar in een bijzonder daglicht gezet hebben….

Ook hier iets van winter dus, al stelt dat niet veel voor in vergelijking met het noorden en midden van Spanje waar de sneeuw voor veel overlast zorgt en het zuiden dat met overstromingen te maken heeft.

Economisch zit dit land natuurlijk al een tijdje in zwaar weer. In Altea kun je dat duidelijk zien als je langs de boulevard of door de winkelstraat wandelt. Veel restaurants, barretjes en winkels hebben hun deuren moeten sluiten en de verwachting is dat er nog een aantal zal volgen deze winter.

De bouw ligt volledig stil en het toerisme heeft het moeilijk (de twee pijlers van de economie van de provincie Alicante). Met een werkeloosheidspercentage van 19 procent is Spanje een van de koplopers in Europa. Als je je baan verliest krijg je hier nog een aantal maanden een uitkering. Hoelang is afhankelijk van je arbeidsverleden en de hoogte van je salaris. Daarna stopt het en ben je aangewezen op liefdadigheid of familie.

Bijstand zoals in Nederland kent men niet. De crisis hakt er hier dus aardig in. Ik moest daardoor terugdenken aan een documentaire van Marcel van Dam ‘De Onrendabelen’. Deze werd een paar maanden terug uitgezonden en portretteert een groepje minima in Holland. De geinterviewden deden hun verhaal vanuit keurige huiskamers met op de achtergrond een computer en plasmatelevisie, auto voor de deur en een net aangeharkt tuintje complementeerde het beeld.

De makers van dit programma wilden daarmee blijkbaar de teloorgang van de Nederlandse verzorgingsstaat illustreren. Ik zou zeggen: tel je zegeningen. De documentaire zou hier op hoongelach getracteerd worden. Marcel van Dam, ga lekker genieten van je pensioen, misschien is overwinteren in Benidorm wat voor je en kun je kwistig strooiend met dikke fooien je solidariteit tonen met de Spaanse minima.