India, New Delhi. Hoe arm het land ook mag zijn, het vliegveld en de metro naar het vliegveld geven je niet het idee dat je in India bent. De luxe, beveiliging en service is zo hoog dat zelfs Dubai er niets bij is. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik het metrostation inliep. Alles was schoon en glansde. Overal stonden medewerkers die je de weg wezen en hielpen bij elke te maken handeling. De metro reed op tijd en ze konden precies aangeven wanneer hij op het vliegveld zou zijn. Voor nationale vluchten was het zelfs al mogelijk om hier je bagage in te checken. Dit is geen India meer.

Het vliegveld was overvol van beveiliging wat voor mij een probleem opleverde. Met mijn charmante en onschuldige instelling kom ik er niet meer door en ik had toch echt een bewijs nodig van mijn boeking nodig voordat ik het vliegveld ook daadwerkelijk mocht betreden. Normaal bespaar ik de 20 cent per printje en check ik in met mijn paspoort bij de balie van de vliegmaatschappij. Ook daar waren geschokt dat ik zonder uitdraai aankwam.

Na enig zoekwerk voor hun kreeg ik mijn boardingpas en een lintje dat om mijn handbagage heen moest. Zon lintje heb ik nog nooit gehad, maar je doet het maar. Later bleek dat mensen zonder zo’n lintje ook daadwerkelijk werden teruggestuurd nadat ze de lange paspoortcontrole hebben doorstaan.

Ook het boarden gebeurde al een uur van tevoren i.p.v. de gebruikelijke 20 minuten met vertraging. Belachelijk in mijn opinie en al die beveiligingsregels hebben mij heel wat shoptijd gekost waarin ik mijn indisch geld niet kon uitgeven. Dat moet dus eerst gebeuren. Toen ik 20 minuten voor vertrektijd aan kwam lopen bleek ik 1 van de laatste passagiers waarop de bus nog aan het wachten was. Geen tunnel dus, vandaar dat vroege boarden. Na een hoop gedoe en ellende steeg ik dan eindelijk op. Een heerlijk gevoel. Terug naar het rijke en schone Thailand.

Bangkok, de stad die ik al bijna beter ken dan Amsterdam en waar ik langzamerhand van begin te houden. Met name de Khaosan road natuurlijk. Mijn dagen waren vrij standaard maar altijd anders. ‘s avonds ga je eens kijken bij de bar met live band die aan het spelen is vlak naast je hostel. Je ontmoet mensen, gaat een paar keer “around the world bij de cocktailbar” (erg sterke cocktail) bezoekt clubs, rooftoppartys of pingpongshows. Tegen de ochtend strijk je weer neer op de Khaosan en ontmoet nog wat aardige thaien. Zo 7 uur ga je slapen om om 4 uur wakker te worden en na een paar uur internet en lezen begint hetzelfde ritueel.

Hoewel ik mij goed vermaakte met de twee Duitse studenten waar ik wat hobby’s mee deelde moest dit ritueel na bijna 1 week toch doorbroken worden voordat Bangkok mij echt in zijn greep kreeg. Of zoals in de film Hangover 2 gezegd wordt “Bangkok got him”. Ik heb mijn weg weer gemaakt naar het zuidwesten om weer samen met ferry van eiland naar eiland te gaan.

De Amsterdamse Dam mus is gelijk aan de Bangkok IT Square mus. Merkwaardig als je je realiseeert dat een Thai er echt 100% anders uitziet als een Nederlander,in geluid en uiterlijk. Zo niet die mussen … het zelfde tjilpgeluid ,vrijvertaald in het thai; cheap,cheap. En dat brengt je weer op de gedachte cheap flights , China Airlines verstekelingen ?

Ik was aan de grens met Cambodia en wat zien ik ? Dezelfde mussen ,overal. De huismus is dus weinig aan huis gebonden, cheap,cheap wereld wijd…

Ik verliet Bangkok omdat ik genoeg kreeg van nonstop informatie en radio /TV nerveuzigheid in verband met de RedShirts protesten, weg naar de grens met Cambodia ook al omdat ik weer eens mijn visum moest opwaarderen. Dat kon dus niet in BKK, bezocht de nieuwe immigratie dienst voor die stempel, kon dus niet, terwijl ik een jaar “o” visum heb, nee op reis, de grens over.

Ook niet eenvoudig omdat er vanuit Bangkok in de buurt maar twee grensovergangen voor farang zijn, en nogal ver weg , een dagrit. In Soi Dao heb ik vrienden , en er is een kleine sluipdoor grensovergang.

De burgemeester werd uitgenodigd, en die belde met de plaatselijke immigratiedienst, no problem sir ,morgen komt u maar even langs ,Pong Nam Ron is de overgang geheten. Zo gezegd zo gedaan, stempel , en vrijgeleide over de grens , want je wilt natuurlijk pastis kopen [500 bath] en goede wijn,die daar aanzienlijk goedkoper is.

Weer terug bij de immigratie ; als u meer dan een fles wilt meenemen , zegt u het maar ik stuur wat jongens die allemaal een fles meenemen…

Okay , weer drie maanden geen gezeur. En dus opnieuw naar het landgoed van mijn vrienden in Soi Dao, waar ik verblijf op het natural reserve Dai To . Een natuurpark met alles wat zuid oost asia te bieden heeft; van tijger tot kraagbeer,van brulkikker tot gekko. Ik heb er 59 jaar over gedaan om de eerste gekko te zien. En te horen…, dat is vrij lang , maar de meeste hollanders horen of zien in hun hele bestaan geen gekkos.

Van de andere inwoners van het beschermde gebied ,is de kans miniem dat je ooit iets te zien krijgt aan wild. Vogels lukt wel hoewel niet erg interessant ,beo’s , hop, mus, geen roofvogels merkwaardig genoeg. Wat mij ook opviel dat het landschap er nogal herfstachtig uitzag , teak bomen verloren hun blad, echt een herfstsfeer,maar verduveld heet en winderig .

En dan roept Bangkok weer, werk te doen. Weer drie uur in de auto en dan eindelijk vast zitten in de protestblokkades. Dat duurde dus nog weer een twee uur extra , maar erg spannend was het niet., dat zou later komen zoals we allemaal weten…

Net voor de gedonder begon, vertrok ik naar France , met een week IJslandse vertraging , om hier mijn zaken op orde te krijgen. Ik hoop in september weer in Bangkok te zijn , een belangrijke tentoonstelling opent dan, ondertussen gaat alles normaal verder in Bangkok ,momenteel een lopende tentoonstelling in Crystal Design Centre en komende week een nieuwe opening van mijn schilderijen ,in Tease Gallery.

Maar helaas is de meester zelve niet aanwezig…komt allen.

Ik had een week geleden mijn opening van de expositie. Nederlandse ambassadeur met gevolg, druk bezocht , en natuurlijk veel telefoontjes van belangstellenden die ergens in Bangkok vastzaten in demonstraties met excuses dat ze niet konden komen. Gelukkig voor de slumkids verkocht ik ook, niet eenvoudig in deze tijd met sociale onrust.

Eén van de vragen van de kijkers op de expositie was: waarom zoveel vogels en dieren in de schilderijen? Was ook te verwachten, mijn werk is altijd een confrontatie tussen mens en dier, vogel of plant, en dat niet altijd  negatief…

En dan woon ik hier ook nog in een 9 verdiepingen hoog betonnen paleis met 500 huurders om mij heen. Bang Kapi …een gedeelte van Bangkok. Bangkok dat zo groot is als de provincie Utrecht , met 10 miljoen inwoners.

Minstens , want mijn buren zijn niet alleen Thai. Ik heb als naaste buur de familie Colomba Livia …

De ramen van hun condominium staan dag en nacht open… en ze vliegen non stop in en uit.

De huur die zij betalen is 45 euro per maand, dat betaal ik ook. Het is even wennen dat je niet met je buren kunt praten, maar ook heel welkom ,want een gesprek hier is niet altijd even gemakkelijk.

Maar praten is belangrijk , via contacten kom je verder in Thailand. Mijn belang is jouw belang, wat ook weer in iemand anders zijn belang is.

Zo helpt iedereen elkaar ,en krijg ik nu 2 nieuwe exposities , een in het nieuwe BKK Crystal Design Centre en de 2de in de Toyota Tower, ook een nieuw gebouwde torenflat , wel zonder duiven overigens, maar vol met Toyota’s, het is maar waar je van houdt… Persoonlijk ben ik gecharmeerd van een 3 liter 4×4 Hilux pickuptruck, dat zal ook wel een buur worden vrees ik …..

Vandaag, zaterdag staan de straten weer vol met rode protesterenden, de grote kruispunten zijn bezet, thuisblijven dus afspraak met mijn accountant afgezegd.

En tickets geboekt om het aanstaande Thaise nieuwjaar te ontsnappen ; Andaman sea ,Koh Muk een klein eiland, in een bamboehut. Heel wat aangenamer dan het Thaise dronkenmansfeest in Bangkok mee te maken. Ieder jaar minstens 500 doden door alcoholmisbruik. De prijs van alcohol gaat ook fors omhoog deze week , maar dat ontmoedigt niemand. Een fles nette wisky kost 6 euro.

Hier is het dus 3 x nieuwjaar , 1 januari , 14 februari ,chinees nieuwjaar en dan de 13 april het Thaise nieuwjaar Songkran. Het is een waterballet, iedereen gooit water over wie dan ook in de buurt is …fun in deze hitte….april is ook de warmste maand in Thailand .

Volgens de boedhistiese jaartelling ben ik nu 103 jaar, wel fijn hoor en dan de conditie van een 60 jarige ! Dat houdt de moed er in, ik ga ervoor.

Tijdens mijn terugkomst in Bangkok zat mijn taxi een paar dagen geleden een uur vast in een van de redshirts-demonstraties. Geen aggressie wel veel geschreeuw en rode vlaggen gewapper.

Doordat ik een tijdje logeerde bij vrienden aan de Cambodjaanse grens ben ik ook gaan begrijpen waarom de demonstraties zijn georganiseerd. Zij zijn eigenaar van een enorme Lycee en Longean fruitkwekerij. Een vallei groot, al het fruit wordt geëxporteerd naar China.

Dat betekent veel handwerk ,en dat is dus wat mij slecht beviel daar ….

De veldwerkers zijn Thai en Cambodian , er wordt 8 uur per dag gewerkt , verdiensten 3 € per werkdag per persoon.

Schandalige praktijken sieren het plattelands leven in Thailand,het land van de glimlach.

Die zag ik dus niet, afgewerkte stoffige en getaande mensen, vaak met de hele familie, geen onderwijs,  zonder een normale behuizing ;kortom mijn Europese ogen openden zich weer op een ander niveau. Dat maakte ook dat ik een ronduit vieze smaak in mijn mond kreeg en dat ging niet meer weg.

Een gedeelte van de kwekerij was rijp voor de pluk. Ik ging kijken hoe dat verliep, families ,kleine kinderen, pickuptruks. Overal, bamboeladdertjes, een honderd man sjouwde daar rond. Alles moest in een dag geplukt zijn ,ongelovelijk.

De vrouwen kookten rijst op kleine houtskoolvuurtjes ,de mannen renden af en aan naar de baas die met zijn weegschaal alles woog, voordat het naar de export bedrijven afgevoerd werd. Ook hier informeerde ik naar de betaling, en ja hoor 3€ per dag werk.

‘s Avonds worden ze staand in de pickuptrucks naar de grens gebracht, stempel in het paspoort en dan wachten op straat of onder golfplaten afdakjes op de dag van morgen, welke job er dan voor hen te doen valt.

Ongeschoolde arbeid. Ik had dus een paar weken terug een hoop gedwongen ellende gezien ,aan de grens met Birma hier was het vrijwillige misere, en nu aan de grens met Cambodia. Zo werkt het dus als europese bedrijven zich hier vestigen.

Alles is goedkoop hier, arbeidskosten zijn te verwaarlozen, niemand duft zijn mond open te doen, vrijwel geen onderwijs. De baas is de baas, en die verdient een vermogen.

Dat is een van de reden dat Bangkok nu bol staat van protesterenden Red T shirts…

De meesten komen van het platteland en willen een echte democratie,niet een door militairen geïnstalleerde regering,  betere betaling, beter onderwijs, huisvesting en ga zo maar door.

Wat een probleem is, is dat de corrupte Thaksin aan het hoofd staat , vanuit Montenegro jut hij zijn volgelingen op …

Nu is er een tweedeling ontstaan, de intelectuelen onder de roden willen geen Thaksin aan het hoofd en zijn ook niet tegen de koniklijke familie.

Tot nu toe verloopt het redelijk vreedzaam met af en toe een incident , maar dit is volgens mij pas het begin.

Thailand gaat een uiterst moeilijke tijd tegemoet , zeker nu ook in het diepe zuiden de moslim extremisten zich weer sterker voelen nu de regering in Bangkok zo onder druk staat, er wordt aan afscheiding van Thailand gewerkt en deze week is een hoge  politie officier vermoord door moslim milities.

Ik las in de Bangkok Post , dat iedere dag zo’n 1000 hotel kamers worden geannulleerd door toeristenorganisaties.

Mijn expositie opent deo volente dus donderdag, de ambassadeur komt en uitstel heeft geen zin, het blijft onrustig.

Of het publiek nog geinteresseerd is in kunst? Ik heb er een hard hoofd in , maar Bangkok heeft mij als een vorst ontvangen ,met 2 tv interviews en zeker een 30 tal publikaties in de dagbladen , magazins en een invitatie voor een vervolg expostie in Bangkoks Crystal Design Centre.

 Mijn shirt blijft voorlopig zwart gekleurd met, jawel, een rode baseball cap….

Laatste village van de dag is Kong mon ta. Hier heeft de Japanse ambassade een nieuwe school gefinancierd, en die wordt deze week geopend.    

Dat was weer een uur over zandwegen rossen , in de regentijd  onbegaanbaar. Bergen ,teak, bamboe bamboehutten  tot het dorp opdook , met voetbalveld, de school en meer bamboe hutten.    

We hebben een rondleiding gedaan. Nieuw hier was dat de schoolkinderen 1x per dag wat te eten krijgen , een kom rijst met 1 ei.    

De goed Engelssprekende onderwijzer vertelde dat ook hier niet gewerkt en gereisd buiten de provincie mocht worden. En er was te weinig geld voor goed voedsel.    

Dan moet je weten dat voedsel in Thailand overvloedig aanwezig is voor heel bescheiden prijzen. Maar ja als je niet MAG werken ?    

Birmese vluchtelingen

Giften ….hulp , het zal duidelijk zijn dat dit een probleem is wat Thailand eigenlijk niet waardig is. Het is tijd voor een nieuwe visie op het vluchtelingen probleem hier.    

Mij werd na afloop verzocht niet te krities te schrijven , het lag nogal gevoelig. Ja dat heb ik nu dus ook niet gedaan , het blijft een mild verhaal ….    

Ik heb meer gezien.    

Inmiddels in de pikzwarte nacht, gaan we en retour over de jungleroute naar Songklaburi ,naar het hotel .    

De volgende ochtend ontmoette ik een nederlandse vrijwilligster, Diana ,die met haar vriend hier 2 jaar vrijwilligerswerk deed en een opvanghuis voor kinderen runt.    

140 kinderen en hun alleenstaande moeders.    

Veel tijd om te praten was er niet want er werd ongeduldig op mij gewacht , de 3 pagodes-pas stond op het programma.    

Deze pas is de invalsroute van de burmese legers die eeuwen lang Thailand aangevallen hebben en ook de oude hoofdstad Ayathuya verwoest hebben.    

Ook was deze pas de kruising van de grens met Birma , Myanmar nu geheten , van de spoorweg uit Kanchanaburi. De weg houdt hier op en je kunt alleen terug rijden.    

Birma zit op slot.    

Onze begeleiders moesten retour naar Bangkok en wij namen een hotel aan de andere zijde van het stuuwmeer , 400 bath een nacht, 8€ .    

Volgende morgen met de aircobus naar Bangkok terug , kosten 1.60 € enkele reis , zes uur lang.    

Zo zag mijn weekend eruit, en nu is het dinsdag , het is onrustig in Bangkok , bomaanslagen  met oa. M79 granaten.    

Niemand gewond. Maar hoe gaat dit verder als Taksins vermogen straks door de rechtbank verbeurd wordt verklaard…    

Het is allemaal coruptie geld dus de kans is groot .    

Afwachten maar, morgen interviews voor de komende expositie, en nu een glas Zuid-Afrikaanse wijn.    

salute uit Bangkok 34 graden zon

We hadden voor twee nachten een bungalowtje op een eilandje gehuurd. De boot bracht ons daar en het leek heerlijk idyllisch… Echter zo gauw de boot weg was ging een grote generator aan en bleek het resort een bouwplaats te zijn waar het vergeven was van diesel en verfdamp. Het hutje zelf was ‘very basic.’

Voor ons te erg en de tweede dag hebben we ons weer op laten halen en zijn we na het bezoek aan het apeneiland naar het enorme en luxe hotel op Catba eiland gebracht.

De apen op het eiland zal ik niet gauw vergeten. Ik gaf ze wat snoepjes en ineens beet er een in mijn enkel omdat hij vond dat er vast nog meer snoepjes in mijn tas zaten. Gauw de zee in, die hier wel mooi schoon leek en uit laten bloeden. Jodium erop (een en ander blauw spulletje van de strandwacht die hiermee al op het strand wachtte, blijkbaar gebeurt dit bij ieder bezoek) en gelukkig behalve wat pijnlijk geen gevolgen… tot nu toe…

Al met al was ons bezoek aan Halong Bay beslist de moeite waard en een must voor iedere toerist. Wat vooral opvalt is dat je in de baai er geen moderne boten of vermaak aantreft, allemaal oude boten, die zich alleen verraden door de vele aircokasten aan de buitenzijde.

Onze terugreis naar Hanoi van 180 km was een ware kamikase rit in een kleine bus, Hij haalde bij voorkeur luid toeterend lange stromen vrachtwagens in als er een tegenligger aankwam of voor een hoge brug. Wij verdrongen dit alles door onze ogen even te sluiten.

Voor ons was op het laatste moment nog een boze chauffeur omdat we erop stonden weer afgeleverd te worden voor ons guesthouse. Altijd blijven lachen, maar op je stuk staan. Dat kostte hem wel zijn fooi natuurlijk. Klinkt trouwens erg leuk, schelden in het Vietnamees, de rest van de bus lachtte zich een rotje. 

Natuurlijk kenden we in Europa de Vietnamese keuken al. Nou hier heeft het onze verwachtingen meer dan overtroffen. Bijna overal hebben we hier heerlijk gegeten, veel groentes, vis, lekkere roerbakschotels en alles zeer betaalbaar. Een goed maal in een redelijk luxe restaurant, kost ca 7 Euro pp. Inclusief de twee pilsjes de vrouw.

Natuurlijk zie je maar een heel klein stukje van een land als je maar een paar dagen  bent. Onze algemene indruk tot nu toe: erg aardige mensen, redelijk modern, minder groen, mooi en schoon dan Thailand, heerlijk eten, niet duur-wel duurder dan Thailand.

Nu terug in Hanoi bezoeken we vandaag het historisch museum en gaan morgen weer terug naar Bangkok en vandaar weer terug naar Europa, naar regen en sneeuw, maar ook eigen huis en haard.

De Zaanse kunstenaar Guido Goedheer zet zich in voor Birmese vluchtelingen die in Thailand een zwaar bestaan leiden. Er is kritiek over hoe Thailand met vluchtelingen omgaat. ,,Mij werd na afloop verzocht niet te krities te schrijven, het lag nogal gevoelig”. Een reisverslag, met foto’s, in twee delen.

 In Thailand afspraken maken is lastig. Alles verschuift en verplaatst zich  konstant in tijd en ruimte. Ik was dan ook niet echt verbaasd toen ik gebeld werd vrijdag laat op de avond, of ik naar Kanchanaburi District wilde afreizen , en wel per direkt.

Ja, dat wilde ik  (mijn volgende kunstprojekt gaat over de Karen, Mon, en Birmese vluchtelingen in Thailand), maar niet op die manier.Dus na wat heen en weer gepraat nam ik met mijn vriendin om 5 uur de volgende ochtend de taxi naar een afgesproken plek in duister Bangkok. De taxi deed er een uur over want Bangkok slaapt niet, slaapt nooit, en het werd weer kruiprijden, alles stond alweer vast in de nanacht spits.

We gingen op pad met de manager van de World Vision Foundation en een advocate .

Kanchanaburi , het stadje aan de River Kwai, met de beroemde brug over de rivier de Khwae Yai, is de plaats waar de erebegraafplaatsen zijn van de beruchte Burmarailroad , de dodenspoorweg uit de tweede wereldoorlog. 1800 Nederlanders uit Nederlands Indië en militairen liggen hier begraven tezamen met hun Engelse, Australiese en Amerikaanse slachtoffers van de Japanse overheersing.  Het museum en ereveld bezocht ik vorig jaar.

Verder weer, de stad uit noord oost richting de grens met Birma. Het Kanchanaburi District. Prachtig landschap , bergen met teak en bamboebossen en in de vroege ochtend nog aangenaam koel. Gevaarlijke weg , met bochten en stijgingen /dalingen die niet bestaan in Europa,  doch goed te rijden al was het vaak in de eerste versnelling…

Doel, op 6 uur rijden vanuit Bangkok,  Songklaburi , een Thai-, Mon- en Karendorp gelegen aan een prachtig stuwmeer. Van daar uit op weg met een 4×4 de jungle in , maar eerst lunchen.

Eten boven stromend water

Thai eten de gehele dag , en retaurants en eetstalletjes zijn vaak dag en nacht open, deze keer was het een bamboerestaurant boven een snelstromende berg rivier (zie foto).  Zitten op de matten boven het water een wonderlijke ervaring , en uiteraard heerlijk thais eten. Je begrijpt niet hoe ze dat voor elkaar krijgen, geen stromend water uit de kraan, houtskool vuurtjes, alles uiterst primitief maar perfekt.        

En toen was de tijd daar, vluchtelingendorp Songalia als eerste.        

Daar sta je dan, camera’s in de hand , en je durft geen foto te maken. We wachten op een officiële regeringsdelegatie die de dorpen kwam inspekteren voorgafgaande aan het bezoek van een van de leden van de koninklijke familie. Ondertussen toch foto’s gemaakt, maar het is niet eenvoudig om nederigheid,schuwheid en armoede te fotograferen, niets voor mij.  De bijeenkomst was bizar, de regeringsdelegatie sprak thai, en niemand verstond thai, ze spreken hier  Birmees,Mon en Karen…  Ook de aanwezigheid van militairen met camera’s vrolijkte de boel niet op.  Iedereen was uiterst voorzichtig en niemand dorst ook maar een woord van kritiek te uiten.          

Het enige middel van toegestaan inkomen hier was bezems vlechten.  Meer niet. En vluchtelingen hier mogen niet vrij reizen.         

Volgende dorp , Huay Malai village. Rotzooi, plastic zwerfvuil , lege alcoholfessen overal. Hier steunt de World Vision Foundation een betonnen hok , wat een school moet gaan worden. Ik maakte foto’s van bittere armoe . De vluchtelingen mogen namelijk niet werken. Ze zijn voor 100% afhankelijk van giften van hulporganisaties.         

(Wordt vervolgd)

Dag huis, dag poes Noesse- die altijd weer bij ons komt wonen zo gauw we er weer zijn- dag mooi landschap en vooral: dag Phairoh, Teun, Oenisa en Anthony. Dank voor alles en we zullen jullie missen  Afscheidnemen van de familie en het Thaise leven in de bergen doet altijd een beetje pijn, maar het vooruitzicht van een weekje Vietnam maakt veel goed. Daar gaan we dan, natuurlijk weer teveel gekocht aan tassen en kleedjes, dus de koffers zijn nu al vol. Die laten we dus in Bangkok bij familie van Pairoh en trekken met de rugzakken verder naar Hanoi. The Grey Backpackers… een jonge Noorse noemde ons ‘Cool Ladies’. 

Je vraagt je van tevoren af hoe het eruit zal zien, Vietnam. Merk je nog iets van Franse en Amerikaanse of Russische invloeden? Lijkt het op Thailand?

Met het prachtige moderne vliegveld van Bangkok nog voor ogen landen we op het enigszins verouderde en redelijk armoedige vliegveld van Hanoi. De taxi van het guesthouse stort ons in het chaotische verkeer van deze hoofdstad. Op de snelweg rijden ook brommers en scooters en iedereen toetert de hele tijd. De georganiseerde chaos, die nog erger wordt als je de stad in rijdt!!

Je denkt daar kom ik nooit tussen, maar alles rijdt en voegt in en uit en toetert en toetert.

Onze monden vallen open. Het landschap buiten de stad  is vlak, met rijstvelden waarop veel mensen met de bekende Vietnamese hoeden werken, geholpen door buffels en soms een kleine tractor. De huizen zijn smal, een meter of vijf, allemaal verschillend van hoogte, gebouwd van steen. Veel kolommetjes en balkonnetjes. Met eens felle kleuren-alleen op de straatgevel- maar over het algemeen een beetje verwaarloosd. We hebben ons laten vertellen dat men belasting betaald voor de breedte van het huis, maar dat men in de hoogte mag bouwen wat men wil. Huisjes van 1 laag staan er naast die van 5 lagen.

De leeftijd van de bevolking lijkt zich altijd tussen de 15 en de 25 te bevinden. Wij vragen ons af wat er met de rest is gebeurd…Gesneuveld in een oorlog? Het verkeer? Of hebben ze hier het recept voor eeuwig jong gevonden?

De eerste dagen verkennen we de chaotische oude stad. Ook bezoeken het ‘water puppet theatre’ een theater met een vijver van ca 10 x 10 meter waarop houten poppen ronddansen op mistieke Vietnamese muziek. De poppen worden bestuurd door mensen in het water achter een bamboescherm  door middel van lange stokken (onder water) met draden erin. Naast de vijver zit  het orkest, geheel in stijl, met oude traditionele instumenten en klederdrachten. Het zijn allemaal gezongen verhalen over het boerenleven in Vietnam, met veel draken en slangen. Heel bijzonder en een aanrader voor de tourist.

De derde dag gaan we met de bus naar Halong, aan de zee van Tonkin. Natuurlijk willen we het belangrijkste toeristische item van Vietnam niet missen! De Halong Bay staat op de Wereld Erfgoed lijst. De monumentenlijst van de Unesco. Daar komen we aan boord van een van de (men zegt) duizend grote jonken die allemaal hutten aan boord hebben voor een man of twintig. Heel luxe. We varen direct uit, de Halong Bay op en om ons heen zien we de wondere wereld van het karstgebergte dat hier als prachtig gevormde rotspunten uit zee oprijst. Je kunt niet stoppen met fotograferen van zoiets moois!

Na enkele uren komen we bij drijvende dorpen van vissers en bezoeken we eilanden en grotten. Helaas drijft de zee vol met plastic afval.  In de nacht ligt de boot in de buurt van een aantal andere jonken voor anker op zee, die hier opmerkelijk rustig is.  Om ons heen kleine roeibootjes met meisjes die van alles willen verkopen. Afdingen, afdingen tot je hebt wat je hebben wil voor de normale prijs. Madaaaam, You buy from me?????

 (Wordt vervolgd)

Mijn laatst woon-werkplek  was Het Melkhuis in Wormerveer , indertijd een bekende boerderij , beter bekend onder de naam Boerderij van Jaapies.

Het reizen zit in mijn bloed , en ik verbleef lange tijd zomers in Scandinavië. Nadat ik een nieuwe partner had ontmoet, verschoof het kompas richting Italia, Florence en Los Angeles California.

Terug in Wormerveer begon de verdwijn-uit-Nederland-koorts  opnieuw en ik kocht een boerderij in de bergen in de Noord Ardeche in France. 1200 meter, noordzijde berg.

Dat was iets te optimisties gedacht , de winters waren zo streng dat de keuken, badkamer en de rest van het huis constant bevroren waren in de winter ondanks het stoken van veel hout…

Die koude had er niets mee te maken, maar mijn relatie eindigde en ik kon opnieuw niet wennen in mijn prachtig zelf gerestaureerde boerderij/atelier in Wormerveer , en nam opnieuw de koers zuid , nu de Pyreneeën. Daar woon ik nu nog steeds , precies in het midden , 300 km oost Middelandse Zee en 300 km west atalantiese oceaan. Genoeg water gezien.

Dat was 14 jaar geleden. Ik maakte opnieuw reizen , New York , langere tijd , en Africa , een half jaar in de landrover met tent.

Daar heb ik nogal wat meegemaakt , positief , maar ook verschrikkelijk , zoals gesprekken met teenagers die hun eigen ouders hadden moeten doden met een machete. Daar stond de tijd even stil , daar in niemandsland in Uganda.

Slapend in een zweeds bergtentje en de nacht was lang . Dat was ook alweer 6 jaar terug,

Terug in Frankrijk , nieuwe schilderijen , met politieke , afrikaans, europese onderwerpen. Zoals verwacht nooit een werk verkocht , niemand wil dit zien. Geen nieuws voor mij , gewoon doorwerken…

In 2009 ik kreeg een invitatie om in Thailand iets te ondernemen, wandschilderingen in een resort, ook een verzoek van Wishing Well Foundation of ik werk wilde afstaan voor hun organisatie in Bangkok.

Geen probleem, ik schonk werk aan WarChild en artsen zonder grenzen. Probleem was het transport van schilderijen , dat kostte een vermogen. Vlucht betaald en schildersmateriaal gekocht in Bangkok en schilderen maar in een heel droevig appartementen gebouw. Zo ben ik in Bangkok beland, en hier blijf ik voorlopig.

Allerlei  projekten zijn gestart met mijn werk als beeldend kunstenaar als keypoint. Zoals verleden jaar oktober een projekt, om weeskinderen uit de 3  zuidelijke provincies in Thailand , een oorlogs bebied ivm. moslimextremisten die onafhankelijk willen worden.[ inmiddels 3000 doden, wordt vrijwel niet over gesproken hier ]

over dit project , WE PEACE volgende keer en dan wordt het meer Thailand …

groet uit bangkok /36 graden/ zon

Zo gauw ze daaruit naar de koelcel gaan, beginnen ze te spruiten.  Dan worden ze in schaduwkassen in de volle grond gepoot, waar goed met buffelpoep gemest is. Een van de werknemers hakt een gat en een ander poot de bol daarin. Flink beregenen en de groei kan beginnen, de warmte doet de rest.

Het klink allemaal heel simpel, maar dat is het natuurlijk niet. In het begin is er de nodige tegenslag geweest. En nog!

Om de vrachtwagenoplegger met container, 20  km lange weg, de berg op te krijgen, was de eerste jaren een probleem. Voornamelijk de bochten waren te krap voor het lange vervoer. En de eerste jaren raakten er diverse trailors van de weg af en moest er een kraan aan te pas komen, om hem weer op de weg te takelen. Ook de elektriciteitsdraden over de weg, vormen een obstakel. Hiervoor gaan er jongens mee, die op de container staan en met bamboestokken de draden omhoog duwen. Op het ogenblik zorgt de verlader dat er een extra truck meegaat, om de trailor door de bochten te trekken.

En er is geen mechanisatiebedrijf om de hoek, waar even een onderdeeltje gehaald kan worden. Ook voor spuitmiddelen was het zoeken, naar het juiste adres en middel. En…..vergeet het grillige weer niet. Tijdens de warmteperiode, slagregens en soms storm. In het koudere seizoen, soms nachten met een paar graden boven nul en droogte.

Om alles te voorzien van water, zijn er divere bekkens gemaakt en er is zelfs een stuwdam opgehoogd, om het water uit de bergen te verzamelen.

Het leven in de bergen van Thailand heeft  zijn charme. Naast het harde werk, is er het wonen in de natuur en de vrijheid van de ondernemer met minder ge- en verboden, zoals dat in Holland is. De Thai is een vrolijk en goedlachs volk. Ze lopen niet hard, maar zijn taai en trouw. Al veranderd er wel het een en ander door het oprukken van de economie.

Maar al met al is het een hard leven en niet eenvoudig om je staande te houden.

Voor mij is het een lust voor het oog, als ik de bloemen, met een ongekende kwaliteit voor Azië, ingepakt in dozen, met de tekst: ‘Meeldijk Flowers’ op weg zie gaan naar de klanten.

Het verblijf van mijn vriendin en mij zit erop. Wij gan nog een weekje naar Vietnam, voordat we op het vliegtuig naar Europa gaan.

We kijken weer terug op een bewogen en heeerlijk verblijf in het Noorden van Thailand, bij het bedrijf van m’n zoon en schoondochter.  En volgend jaar komen we zeker weer terug.

Sawadee Kha !!!!!!