Pent up Pinwheel, 2011 - oil & acrylic on panel

Rob de Oude stuurt de redactie een uitnodiging voor twee exposities, waar werk van zijn hand tentoon wordt gesteld.

Vrijdag 9 maart is in het Guest Spot Art Space in Baltimore (Maryland) de expositie ‘Zig-zag’ geopend. Twee weken later, op donderdag 22 maart wordt in zijn woonplaats Brooklyn (New York) eveneens een groepstentoonstelling geopend in de BRIC Rotunda Gallery in de Clinton Streek. ‘Mystics: A bessed rage for order’

www.robdeoude.com

Hoewel de titel anders doet vermoeden, neem ik in het in boek eigenlijk alleen maar op voor Amerikanen. Ze worden door iedereen in de wereld veroordeeld. En ik heb in het jaar daar juist gezien hoeveel goede dingen daar gebeuren. En hoe de mensen echt zijn als je er woont. Aan de ene kant heel hartelijk maar aan de andere kant ook wel “veel woorden, weinig woord houden”.

Nashville was aan de ene kant een geweldig “hoofdstuk”. Ik heb er nieuwe vrienden leren kennen, zowel Nederlandse als Amerikaanse. Het weer daar is absoluut een zegen met acht maanden zomer in een jaar. Wat een verschil met de waardeloze zomer in Nederland dit jaar, al hoor je mij niet klagen over het bijzonder veelbelovende begin van de herfst afgelopen weekend!

Het jaar in de VS heeft mijn beeld van het land en de inwoners wel veranderd en met name in positieve zin. Het wennen in Nederland ging daarentegen ook weer razendsnel en nu we alweer bijna negen maanden verder zijn, lijkt het avontuur in de VS alweer jaren geleden.

Met het presenteren van het boek heb ik het hoofdstuk echt af kunnen sluiten. Ik volg alles wat er in Amerika gebeurt nog wel met meer dan gemiddelde belangstelling. Alles wat Obama over zich heen krijgt, het moddergooien en het feit dat de economie en de huizenmarkt daar maar niet op gang komen. Maar het kan wel een tijdje duren voor ik weer afreis naar het land van de onbeperkte mogelijkheden. Mede door alle enthousiaste verhalen op Wereldeditie kom ik erachter dat er nog erg veel van de wereld te ontdekken is!

Vorig jaar raasde er een tornado door NY die erg veel schade had aangericht. Bijvoorbeeld in het park twee straten bij ons vandaan was 80% van de bomen ontworteld en allen houten terassen op het dak van ons bebouw waren weggewaaid. Dus met dat nog vers in het geheugen denk ik dat men in NY toch wel een beetje de schrik te pakken had.

Ik denk dat we een beetje geluk hebben gehad, maar wil er wel bij zeggen dat er natuurlijk een geschiedenis achter zit van hoe op een situatie gereageerd wordt. Afgelopen december woei er een gigantische sneeuw storm door NY en de afloop daarvan is voor burgemeester Bloomberg niet echt positief uitgevallen.

Straten hebben toen dagen lang onder de sneeuw gelegen zonder dat er geruimd werd. Dus Bloomie, zoals hij in NY genoemd wordt, had wat goed te maken en zelf denk ik dat de indruk nu een beetje is dat er voor NY wat overgereageerd is. Maar dat is natuurlijk achteraf, en zoals ze hier zeggen ‘Better safe then sorry’.

Over het algemeen denk ik dat iedereen opgelucht is.

Het is wel een recordtemperatuur, en vele mensen lijden er van. Vooral de lagere klassen die niet altijd airconditioning hebben in huis. Vandaag is het al weer 104′ en we komen bijna niet buiten. Wel moet de tuin een keer per week gemaaid worden en dan komt John na afloop als een verdronken kat naar binnen. Meteen onder de douche en alle kleding in de was.

We hadden een paar maanden geleden nota bene een enorme hagelbui en veel daken van de huizen waren aangetast, en moesten we een nieuw dak hebben. We stonden versteld hoe die mannen in die hitte acht uren lang  bovenop dat dak konden blijven. John stond steeds klaar met flesjes water, want als je niet genoeg drinkt, dan val je flauw. 

De droogte is ook een ramp voor vele landbouw en vee boeren. We lazen deze week in de krant dat de koeien in het land dood vallen van de hitte. En op de maisvelden verdroogt al het  mais wat wij hier “corn” noemen. Dat is ook een ramp voor de telers, en voor de bedrijven die veel mais gebruiken ook als voedsel voor de dieren en voor de mensen zelf. We eten hier mais als groente en ook wordt het verwerkt in allerlei voedsel produkten.

Nu nog even wat meer opbeurend nieuws. We hebben deze maand elke zondagmiddag een concert dat heet “Beethoven Festival.” Het wordt gehouden in de Discovery Gardens in Fair Park, daar wordt ook altijd de “State Fair” gehouden in october. We hebben nu in Farmers Branch pas een treinverbinding gekregen, het heet de “Green Line” en gaat vanaf Denton, waar Shannon studeert, tot aan “Downtown” en door tot aan Fair Park. Een kaartje op de trein kost maar $2.00 retour voor Senioren, dat is goed koper dan met de auto naar Fair Park te rijden.En het is voor ons ook leuker, want we zijn geen treinen gewend in de VS.

Groeten,

Adriana Wells

 De man waar op ik stemde voor burgemeester heeft de zetel niet gewonnen. We hopen nu dat de gekozen burgemeester het goed zal doen.

Verder hadden we eindelijk weer eens een driedaags weekend. Het was maandag “Memorial Day”, de dag waarop we de Amerikaanse soldaten herdenken die in alle wereldoorlogen gestorven zijn. Ten eerste werd er een herdenkings dienst gehouden op “Liberty Plaza” , waar veel herdenkingen enz. gehouden worden.

Dezelfde dag was er ‘s avonds een feest in het Historical Park, een mooi park met veel gebouwen uit de jaren 1800 en er is een prachtig grasveld waar honderden mensen konden zitten en luisteren naar een muziekband.

We hadden de tuinstoelen mee en ondanks dat de muziek enorm luid was hebben we toch een mooie avond met prachtig weer meegemaakt. Het is nu in Texas alweer heet, gisteren 90′F en voor vandaag voorspellen ze ook weer temperaturen van over de 90′. De AIRCO draait dan ook weer de hele dag, want zonder koeling houdt men het niet uit.

Nu gaan we de lange hete zomer tegemoet, dat is niet leuk als je veel van buiten zijn houdt. We hebben voor de gazons rondom ons huis een “sprinkling systeem” Dat systeem zet je op een bepaald uur wanneer en hoe lang je de sprinklers wil laten sproeien.

Het is hier geen luxe, want als je geen sprinklers hebt, dan gaat het gras er wel slecht uit zien. Ook moeten we de planten en struiken regelmatig sproeien en dat gaat ook automatisch met de sprinklers.

De scholen hebben vorige week al vakantie gekregen. Onze kleindochter studeert op UNT University in Denton, zo’n 50 KM hier vandaan . Ze woont gedurende de schooltijden in een dormitory op de campus van UNT, maar is nu 3 maanden thuis bij haar ouders. Ze heeft een zomerbaan waar we wel trots op zijn. Ze is “Life Guard” bij het zwembad van de stad waar haar ouders wonen en verdient dus in de zomer maanden een mooi salaris waar ze weer een poosje van kan leven. Nu ze thuis woont en dus ook thuis eet, kan ze sparen voor het herfst semester.

John en ik gaan nog steeds regelmatig naar concerten in het Meyerson Symphony Center in de binnenstad van Dallas. Er is vanuit Farmers Branch pas een regelrechte trein naar downtown aangelegd, dus hoeven we niet meer de auto te parkeren wat steeds duurder wordt.

Adriana Wells

Ik ontmoette John in Engeland toen ik als 17 jarig meisje als “Au Pair” in Engeland ging werken. Ik kwam terecht op een prachtig landgoed wat het bezit was van “Lord Philimore”.

Op dat landgoed stond ook een prachtig huis met 7 slaapkamers en daar woonde Mr. Smiley met zijn vrouw en 3 kinderen. Ik werd dus “Au Pair” om op de kinderen te passen. John en zijn familie huurden 268 acres grond voor de boerderij en dus werkte John voor zijn vader. Ik leerde snel John kennen. We waren buren maar gingen niet samen uit. Dat mocht niet van Mrs. Smiley, want zij was verantwoordelijk voor mij.

Nadat ik ruim 2 jaar daar werkte en ook naar school ging om Engels goed te leren, ging ik weer terug naar Nederland.

Ik kwam terecht in Amsterdam op een kantoor als typiste. Dat vond ik al snel niet leuk en intussen was John naar Amerika geëmigreerd en hij vroeg of ik met hem wilde corresponderen, zodat ik mijn Engels goed kon bij houden.

Na een paar maanden werd de correspondentie meer romantisch en vroeg hij of ik ook naar Amerika wilde komen. Hij had intussen door heel Amerika gereisd en kwam terecht in San Antonio, Texas waar hij een vaste baan kreeg.

Ik begon aan het process om een emigrantenvisa te krijgen en dat ging gelukkig nog snel. Na een boottocht van 9 dagen arriveerde ik in New York Harbor en werd begeleid door een persoon die me op de trein zette in Grand Central station. Op 3 december 1956 arriveerde ik in San Antonio, waar John al gezorgd had voor een onderdak voor mij bij een van zijn “pen friends”.

Het moest wel echt wennen, ik dacht dat in Amerika de “streets were paved with gold”, maar daar kreeg ik snel een ander idee van. Na drie maanden bij John’s pen friend gelogeerd te hebben, besloten we te trouwen op 2 Maart, 1957.

Ik kreeg een baantje als typiste en we woonden samen in een apartement. Al snel kochten we ons eigen huis want ik wilde dat we in een huis konden wonen als Rhoda geboren werd. Zo ging het verder goed, ik kon na de geboorte van Rhoda thuis blijven wat ik echt fijn vond.

Na enkele jaren ging John veranderen van baan en na een bepaald aantal weken studeren, werd hij Reservation Agent bij Braniff International Air lines. Dat was een stap naar een beter leven en konden we ook gratis vliegen op Braniff. Intussen hadden we een tweede dochter en zo hadden we de “Best of Both Worlds.”

Elke zomer, zodra het zomer vakantie van school was, gingen onze 2 dochters en ik de zomer door brengen in Engeland en Nederland. Logeren bij de grootouders, die daar heel blij mee waren.

Onze dochters leerden zo ook de Nederlandse taal, want ze speelden veel met nichtjes en die corrigeerden hen wel.

Na enkele jaren als reservation agent kreeg John een promotie als Reservation Manager in Dallas, dus moesten we verhuizen. We kochten in Dallas meteen een mooi huis met 4 slaapkamers en 2 badkamers waar we nu al 43 jaar wonen. John kreeg later nog een promotie als Reservation Manager en toen had hij 600 reservation agents en diverse assistant managers onder zich.

Intussen genieten we van de vrijheid als gepensioeneerden en gaan nu elke zomer een buitenlandse reis maken, dikwijls naar Europa. We reizen met een tour company dat heet “Grand Circle Travel” en afgelopen zomer hebben we voor het eerst een River Cruise gemaakt met Grand Circle. We reisden van Budapest tot aan de Zwarte Zee in Roemenië. We reisden van Budapest tot aan de Zwarte Zee. Het was een groot succes.

Onze dochters zijn nu 53 jaar en 51 jaar en wonen in onze omgeving. We hopen hier dus onze oude tijd door te brengen zodat we nog veel kunnen genieten van onze kinderen en kleinkinderen.

 Adriana Wells

We zijn allebei met pensioen, hebben 2 fijne dochters die allebei getrouwd zijn en daarbij zijn er nog 2 kleindochters, waar we van genieten. Ze zijn allebei geadopteerd als baby, maar dat vinden we juist extra fijn. Shannon is nu 20 jaar en zit op de North Texas University en studeert Music Education. Jenny, de jongste is op de Junior High School en is heel aktief in allerlei sporten en speelt base klarinet bij het school orkest en zit in allerlei andere groepen.

Het weer in Texas is nog steeds heel apart. Vorige week was het weer 4 dagen ijs en sneeuw en werden de scholen voor 4 dagen gesloten. Dat moeten de studenten nu in het voorjaar inhalen, wat betekent minder lange Paas vakantie etc.

En dan opeens weer een mooie week met temperaturen van rond de 80″F.

Ik ben weer begonnen met mijn vrijwilligerswerk op Brookhaven College. Brookhaven College is een 2-jarige studie, en als je daar voor slaagt, dan kan je direct naar de derde klas van de Universiteit.

Er komen heel veel buitenlandse studenten uit allerlei landen naar Brookhaven College, want daar is een heel goede ESL (English as a second language” cursus.)

Ik werk nu met 5 studenten uit Zuid-Korea, die zijn heel gediciplineerd wat studeren betreft. Sommigen hebben al op een Universiteit gestudeerd in hun eigen land, maar willen de Engelse taal goed leren spreken en schrijven. Ik ben een “ConversationPartner” en moet ze zoveel mogelijk Engels laten praten in de klas. Het is bijzonder hoe snel ze het leren en ook schrijven, want hun alphabet is heel anders en ze schrijven ook niet dezelfde letters, Ik vind het heel knap en geniet dan ook bijzonder van die jonge mensen.

Verder heeft natuurlijk de hele wereld wel gehoord over de nieuwste terrorist, die in Lubbock, Texas studeerde. De kranten staan er weer vol van, het is ook te gek wat die jongere mensen durven riskeren. Hij zit nu in de gevangenis en zal daar niet snel uit komen.

Wat een wereld waar we in wonen, want in het Midden-Oosten is het ook vreselijjk.

Dan mag je van geluk spreken dat je in je eigen land tot nu toe nog veilig woont.

Intussen hebben John en ik al weer twee mooie concerten van het Dallas Symphony Orkest bijgewoond. Het laatste concert werd gedirigeerd door een Zweedse dirigent, die kreeg ook ovatie na ovatie.

Groeten uit Texas.

Adriana Wells

Het wordt hier in de VS enorm overdreven, vooral de Kerstdagen en vele mensen zitten de weken daarvoor in de stress, in plaats van de dagen te kunnen genieten. John en ik zijn niet zo gek van al die kadootjes en het winkelen daarvoor. Dus deze keer kregen de kinderen en kleinkinderen een enveloppe met geld, dan kunnen ze zelf kiezen wat ze daarmee willen doen.

Wel hadden we gezellig ons huis versierd met een echte kerstboom en buitenom hadden we lichtjes in de struiken en rondom het dak en de ramen.

Op 1ste Kerstdag waren we bij onze oudste dochter en die hadden het heel gezellig gemaakt met eerst een ontbijt , daarna pakjes uitpakken en later op de middag een Kerst dinee met de kalkoen en alles wat daar bij hoort.

Oud op Nieuw vieren we altijd samen thuis, dan kijken we naar mooie muziek programma’s op TV.

Het is ongrlooflijk dat we al weer halverweg in januari zitten. We hebben hier heel ongewoon weer, het is al drie dagen lang onder het nul punt. We werken hier met Fahrenheid, dus werd het deze nacht 23′F. Heel ongewoon voor Texas.

We genieten nu van de knusheid binnenshuis, maar gaan wel elke dag naar het Fitness Center, dat is hier dichtbij. John rijdt op de “Recumbend bicycle” en ik doe Yoga en Power walking. John is ny 79 jaar en ik ben 77, dus we mogen van geluk spreken dat we dit allemaal nog kunnen doen.

Verder zijn de concerten ook weer begonnen. Jaap van Zweden heeft het al weer druk. Hij is nog steeds enorm gezien bij het publiek van Dallas, daar ben ik zelf trots op.

Nu staan de kranten vol over de vreselijke dingen die in Arizona zijn gebeurd. Daar is het hele land ondersteboven van. Dat een mens zulke vreselijke dingen kan doen kan niemand zich voorstellen. Natuurlijk is die man geestelijk gestoord. Obama gaf gisteren op de TV een fantastisch speech. Het was heel ontroerend maar ook heel indrukwekkend. Hij spreekt zo fantastisch goed, het maakte veel indruk op de mensen.

Ik denk dat er in Nederland ook wel veel op de TV was te zien en te

Hopelijk beleef ik nog wel een betere wereld, want zonder hoop heb je niets om op terug te vallen.

Adriana Wells

Er was niets meer op voorraad en ook al had ik begin december al besteld, begin januari krijg je doodleuk bericht dat er niets meer is en dat het pas maart wordt voordat er weer voorraad is. Dit was wel jammer, maar het veranderde nog niets in de plannen.

De dag erna echter, belde het bedrijf weer om te zeggen dat de krukken niet meer voor 20 dollar konden worden geleverd, maar dat we nu 40 dollar moesten betalen. Ik had zelfs nog wel begrip voor de reden. Blijkbaar hebben wij tot nu toe “scrap” gehad: frames van barkrukken waarvan de zitting beschadigd was. Omdat wij toch alleen de frames kochten, ging dat prima. Tot we ineens 100 frames bestelden. Nu moeten we de volle mep betalen.

Op zich begrijp ik dit wel, maar ik had dit graag eerder geweten. Ik heb dit bedrijf in augustus leren kennen op een beurs en toen heb ik mijn intenties al duidelijk gemaakt; we zouden beginnen met een paar kleine orders maar op termijn zouden we rond de 200 frames per maand willen. Geen woord van het bedrijf gehad dat er dan een andere prijs zou gaan gelden. En ineens, ruim een maand nadat je een bestelling hebt geplaatst, hoor je dit.

Voor ons is het duidelijk; met de prijsverhoging is er voor ons geen goede boterham te verdienen dus we stoppen ermee. Er is geen andere leverancier, die zijn eigenlijk alleen maar nog duurder. Ik ben al ver met het verkopen van alles wat we hier hebben; ik heb een redelijk bod op de bus gehad en die lever ik a.s. dinsdag in. De voorraad heb ik voor een goede prijs kunnen verkopen en het enige wat nu teruggaat, zijn kleren en wat huisraad.

Dus de afwikkeling gaat gelukkig voorspoedig. Op Hyves, Linked In en Facebook krijg ik elke dag wel een positieve reactie. En natuurlijk zullen er ongetwijfeld mensen zijn, die zeggen: “zie je wel” of “ik dacht al dat het niet zou lukken”. Voor deze mensen heb ik maar 1 reactie. Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarvan je altijd al gedroomd hebt?

Ik vlieg vandaag terug en ik heb Laska, mijn hond, al voorbereid. De transportkennel zit weer in elkaar en ze kreeg elke dag een lekker bot in de kennel. We vliegen over Memphis want dat is de snelste verbinding.

Ik heb alle dealers een brief gestuurd en die reageren allemaal heel positief; ze vinden het jammer, ze vinden dat we een geweldig product hebben, en als we een andere oplossing hebben, moeten we ze zeker weer bellen want ze willen nog steeds bestellen. Dat doet me goed. Ook de reacties van buren en vrienden zijn echt hartverwarmend. Na hier een jaar te zijn, heb ik veel over de VS geleerd en ik ben het land en de inwoners alleen maar meer gaan waarderen. Binnenkort introduceer ik dus mijn eerste presentatie: “Rare jongens, die Amerikanen”. Natuurlijk met een vette knipoog! Wie weet, tot gauw dus in Nederland!