De vuvuzela’s zijn verboden omdat deze blijkbaar het zelfde geluid maken als een kettingzaag (hoe smokkel je een kettingzaag naar binnen?) en het zou de spelers afleiden. Ik ben benieuwd hoe dat met alle Nederlandse voetbalpetten en hoeden gaat.

2. Voor een lekker Afrikaans maal, ga je naar Mama Africa in Long Street. Op de kaart vind je onder andere Kudu, Springbok, Struisvogel en Krokodil. (Vooral struisvogel is erg lekker!)

3. Huur een auto of bel een taxibedrijf. Onthoud het nummer zodat je dezelfde chauffeur altijd kunt bellen en weet bij wie je in de taxi komt. Openbaar vervoer in Kaapstad bestaat niet echt. Er wordt gewerkt aan een busbaan voor het WK, maar of die afkomt is nog maar de vraag. De kleine taxibusjes worden alleen door de arme bevolking gebruikt en blijven een beetje dodgy als je het mij vraagt. Ik raad het in ieder geval niet aan. Huur zeker een auto als je op de Oranjecamping verblijft of deze wilt bezoeken. Vanuit de stad is dit minimaal een half uur rijden.

4. Ga niet op eigen houtje door een Town Ship lopen. Als je dit toch wilt, kun je dit beter met een Town Ship tour doen.

5. Op de momenten dat je niet in het stadion zit, maar er toch een voetbal wedstrijd is, kun je deze bekijken op de Grand Parade. Een groot plein waar dagelijks het 2010 World Cup FIFA Fan Fest plaatsvindt. Hier is plaats voor 25.000 fans en worden onder andere concerten gehouden en wedstrijden uitgezonden.

6. Ben je het voetbal even zat? Ga dan naar de bioscoop. Een film kost gemiddeld R35 (dat is ongeveer drie en halve euro!) Als je helemaal low-budget wilt moet je op woensdagavond naar de Canal Walk (een gigantisch winkelcentrum,) dan kun je zelfs voor de helft van de prijs. De bioscopen zien hier er trouwens het zelfde uit als in Nederland. Elk winkelcentrum heeft bijna wel een bioscoop.

7. Voor de vrouwen; winkelen doe je in winkelcentra. In de stad zelf zijn wel een paar winkels, maar dan moet je goed zoeken. Een paar malls die ik aanraad, zijn die in de Waterfront en Canal Walk (buiten de stad). Ga daar opzoek naar de winkel genaamd Mr. Price!

8. Stappen kun je het beste in Long Street. Daar zijn allemaal verschillende soorten kroegjes en komen veel locals (waarschijnlijk omdat je hier geen entree hoeft te betalen). Hou ’s avonds wel je spullen in de gaten als je over straat loopt. Een paar tips voor het echte clubben: St. Yves in Camps Bay, Hemisphere in de stad, op de 31 verdieping van het ABSA (bank) gebouw, Tiger Tiger in Claremont en Club Chevelle in Observatory (een wijk vlak achter de Grand Parade). Een iets meer casual club: Vaudeville. Hier kun je aan het begin van de avond naar een dinnershow en ’s avonds dansen. Dit ligt ook midden in de stad. Heren, deze clubs kom je niet in op sportschoenen en zonder shirt met een kraag. Dames mogen ook geen gympen aan en bijna iedereen draagt een jurkje.

9. Geen zin in clubben maar gewoon in lekker eten en gezelligheid? Ga dan naar de Waterfront. Een groot winkelcentrum bij de haven waar je buiten op de lange boulevard allemaal restaurantjes vind. Dit ligt praktisch naast het voetbalstadion. Pas wel op, de souvenirs zijn hier duur. Door de sfeer doet het Waterfront mij altijd een beetje denken aan Six Flags. Voor het WK staat hier nu ook een 50 meter hoog reuzenrad en daarnaast de giga vuvuzela uit m’n vorige blog.

10. Wil je Kaapstad even ontvluchten en niet van hot naar her rijden? Ga dan naar restaurant Moyo in Spier in Stellenbosch. Dit is een luxe wijnboerderij waar je overdag wijn kunt proeven en de wijngaarden kunt bekijken. Daarna kun je naar het dierenpark waar ze onder andere cheetah’s hebben. Dit gaat om 5 uur dicht en om 6 uur gaat het buffetrestaurant open. Voor 25 euro kun je hier onbeperkt heerlijk eten. Kies je vlees (lam, springbok) en ze grillen het voor je neus. Er is te veel om op te noemen, verschillende soorten vlees, vis, stoof potjes, groente, fruit, gebak, kaasjes en ga zo maar door. Vooral de brownies zijn een aanrader. Je eet in een tent of in een soort privé boomhut. Overal staan vuurkorven en ondertussen wordt er Afrikaans gedanst en gezongen. Omdat het buiten is, hangt er over elke stoel een warme deken.

Zondagavond dus nog maar even flink gelobbyd bij het management en ja hoor, we mochten om twaalf uur weg. Het plan was om de wedstrijd op het FIFA Fan Fest te gaan kijken, een groot podium op de Grand Parade, een plein in de stad. Jammer genoeg heeft het de hele dag keihard geregend en was er dus ook geen hond op het terrein. Na wat telefoontjes bleek dat alle lokale/stagelopende Nederlanders in Tommy’s Sportscafe waren.

Gelukkig was het vinden van een parkeerplek geen probleem, aangezien de stad er nog steeds zo uit ziet als voordat het WK begon. Om een of andere reden leeft het WK in Kaapstad bijna niet. Af en toe zie je een groepje mannen met een dezelfde sjaaltjes lopen, maar daar blijft het ook bij. Tommy’s stond gelukkig bomvol met Nederlanders in vol ornaat.


Bizar hoe chauvinistisch iedereen van dit soort gelegenheden wordt. Ik merkte het al met Koninginnendag in Kaapstad, iedereen gaat hélémáál los op André Hazes en Guus Meeuwis. Elk Nederlands liedje dat voorbij komt wordt door iedereen mee geschreeuwd en van dansen valt er niet te spreken, er wordt alleen maar gehost en met vlaggen gezwaaid. Hierdoor realiseerde ik me pas hoe gek wij Nederlanders eigenlijk zijn. Ik verwachte dagelijks dit soort feestjes en het leek me fantastisch om elke dag met een ander land mee te juichen. Of ze houden er niet van, of ik heb ze gewoon nog niet gevonden.

Twee van mijn huisgenootjes waren voor de wedstrijd naar Johannesburg gevlogen. Daar is de sfeer echter wel zoals je van een WK verwacht. Volle straten en honderden supporters. Ik hoop nog steeds op verbetering in Kaapstad. Wie weet zaterdag. Dan wordt het mooi weer en hopelijk kunnen we de wedstrijd dan op de Grand Parade kijken.

Mijn huisgenoten en ik waren van plan om naar de Grand Parade te gaan. Het plein midden in de stad, waar een groot podium staat en 25.000 mensen kunnen feesten. Toen we daar aankwamen rond acht uur ´s avonds, was het echter vol. Wat nu? We hadden nog nooit ver in Kaapstad over straat gelopen, omdat dat door iedereen afgeraden wordt. De situatie was nu echter anders. Overal liepen mensen over straat en de sfeer was goed. Dan maar naar Long Street, de straat met alle cafeetjes. Onderweg liepen we door Adderly Street. Doordat er zoveel mensen waren, was ik helemaal mijn oriëntatie kwijt.

Gekleed in het oranje kwamen we bij een pleintje aan waar een groot scherm afbeeldde wat er op de Grand Parade gebeurde. Iedereen was aan het dansen, droeg een bafana bafana (het Zuid-Afrikaanse team) shirt en blies op z’n vuvuzela. Op elke hoek liep politie terwijl je die normaal nooit ziet. Omdat we in het oranje waren, wilde iedereen met ons op de foto. Er waren echter ook maar weinig buitenlandse supporters.

Van daaruit zijn we doorgelopen naar Long Street. Nergens op straat was muziek, maar iedereen was aan het dansen, springen en zingen. De voorbijrijdende auto’s werden allemaal ‘betoeterd’ en overspoeld met vlaggen en mensen. In de kroeg staan had geen zin, daar was het veels te vol.

Daarna hebben we iets gedaan waarvan ik nooit dacht dat ik dat nog in Kaapstad zou doen; met drie meisjes over straat naar de auto lopen. En het was geen probleem.

De sfeer in de stad was erg goed. Bijna geen blanken op straat, want onder hen leeft het voetbal veel minder en daarnaast zijn ze te bang om de straat op te gaan tussen al die ‘zwarten’. Er zit dan ook wel een beetje en kern van waarheid in, aangezien we de eerste vijf minuten al ‘gezakkenrold’ werden. Iedereen heeft gisteravond wel een hand gevoeld die in zijn of haar zak probeerde te graaien, maar gelukkig misten we aan het eind van de avond maar twee van de twaalf telefoons. Niks meer meenemen dus.

Vanochtend was mijn stagebedrijf uitgenodigd bij de buren om de ochtend goed te beginnen met een feestje voor de deur. Mijn stage ligt langs de snelweg, maar dat maakte niets uit. Boksen op straat met luide muziek en iedereen stond te dansen. Alle auto’s die langsreden toeterend. Mijn dag kan in ieder geval al niet meer stuk. Vanavond wordt het spannend. Dan speelt bafana. Ik ga opnieuw proberen om naar de Grand Parade te gaan, maar vrees dat dat weer niet gaat lukken. De regering heeft trouwens geadviseerd dat iedereen vandaag om twaalf uur moet stoppen met werken, waarschijnlijk vanwege de drukte. Mijn stage heeft daar nog even een braai aangeplakt. Boerenworstrollen met uitzicht op de Tafelberg, wat ga ik dit missen als ik 5 juli naar huis ga.

AYOBA!

Eigenlijk gebeurt hier vrij weinig. Misschien omdat de Capetonians niet zo van voetbal houden. Bafana Bafana (het nationale team) kan nu eenmaal niet voetballen en Rugby en Cricket zijn hier de grote favorieten. Misschien ook omdat iedereen hier bang is voor twee situaties die zich nog nooit voorgedaan hebben in de World Cup History. 1: Het gastland verliest de eerste wedstrijd. 2: Het gastland ligt er in de eerste ronde al uit.

Toch zijn er hier en daar wel wat leuke WK-gerelateerde dingen te vinden. Om te beginnen hangen er op de hoofdwegen in de stad allemaal (toevallig oranje!) vlaggen. Hierbij houdt de versiering echter ook op.

Toch is er sinds vorige week iets meer verandering in gekomen. Op de weg naar het stadion is een viaduct gebouwd dat nooit afgemaakt is. Volgens een baas van een huisgenoot van mij, was die weg een inschattingsfoutje die 10 jaar geleden gemaakt is en dat ze dat maar gelaten hebben voor wat het is. De WK-feestcommissie (of Hyundai) heeft hier echter leuk op ingespeeld door eerst een groot scorebord hier aan op te hangen, dat de dagen aftelt tot de start van het WK. Sinds vorige week hebben ze ook een gigantische vuvuzela op de afgebroken weg geplaatst (wederom door Hyundai.)

Verder is het WK alleen terug te vinden bij de bevolking. Mijn persoonlijke favoriet zijn de mirror-caps. De auto zijspiegelhoesjes met de Zuid-Afrikaanse vlag daarop afgebeeld. Eerst waren ze alleen verkrijgbaar bij de BMW-dealer, maar alle straatverkopers zijn ze zelf ook gaan maken en daar heb ik mijne dan ook gekocht. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mannen thuis.

Verder zijn de vlaggetjes die je tussen je autoraam klemt ook erg populair. Ook deze heb ik van de straatverkopers bij mij om de hoek. De enige WK-gerelateerde dingen die je kunt krijgen zijn kleine prullaria zoals vlaggetjes en sleutelhangers van de FIFA leeuw.

 Tot slot is het op vrijdag supporters day, waar ik al eerder over verteld heb. Hierop iedereen zijn voetbal team aanmoedigt door het shirt van zijn team te dragen. Iedereen doet dit dan ook trouw. De lokale supermarkten hebben voor de arme bevolking goedkope Bafana Bafana shirts gemaakt, maar op een of andere manier dragen ze allemaal het officiële Adidas shirt dat zelfs mij te duur was. Prioriteiten hè, of gewoon namaak..

De 11 ^e is de eerste wedstrijd, maar de 10 ^e gaat het feest van start. We moeten dan allemaal gewoon werken, maar vanaf 8 uur ’s avonds is het feest op de Grand Parade (een groot plein in de stad.) Niemand heeft ook maar een idee wat we kunnen verwachten. Wordt het druk? Wordt het gevaarlijk? Hoe reageert de bevolking op al die hossende voetbalfans? Ik ben benieuwd en dat is de regering denk ik ook. Er zijn zelfs reclames op de radio die de bevolking erop attendeert dat ze vriendelijk moeten zijn tegen de toeristen.

Tot de wedstrijd van Nederland – Kameroen ben ik in Kaapstad, daarna vertrek ik naar Namibië. Maar tot die dag ga ik maximaal van het WK genieten en zal jullie dan ook zeker op de hoogte houden.

 Tot snel!

P.S. Nu hoorde ik net van een huisgenoot dat die vuvuzela het ook nog eens echt doet!

Ik geloof dat het de bedoeling is dat hij, telkens als er in Kaapstad gescoord wordt, afgaat. Hilarisch toch?

Vanaf het moment dat ik hier woon (januari 2010,) zijn alle wegen een puinhoop en wordt er nog steeds aan de buitenkant van het stadion gewerkt. Ik woon in Table View, een wijk ongeveer een half uur boven Cape Town City Centre, vlak bij het Blouberg strand (zie Google Earth.) De naam zegt het al, we hebben een prachtig uitzicht op de Tafelberg. En hier begint de ellende.

Even ter informatie. In Zuid-Afrika is het openbaar vervoer alleen voor de allerarmsten, zo omschrijven de witten het. Met de allerarmsten wordt natuurlijk zwarten bedoeld. In 1994 is de apartheid afgeschaft, maar dat betekent niet dit zomaar voorbij is. Ondanks iedereen zogenaamd gelijk behandeld wordt, is er nog een gigantisch verschil tussen zwart en wit, zoals de witten dat gewend zijn…

Toen ik tegen een collega zei; oh maar anders neem ik de taxibus wel (een vw-busje waar ongeveer 20 man ingaan en gekenmerkt wordt door veel getoeter, asociaal rijgedrag en het woord ‘nooduitgang’ op de achterklep), werd er gereageerd met; IK HAAL JE NOG LIEVER AAN DE ANDERE KANT VAN DE STAD OP DAN DAT JE ZO’N BUSJE NEEMT!

Ondanks dit alles, wordt er voor het WK heel optimistisch een grote buslijn aangelegd, waarvan ze dan ook verwachten dat iedereen die spontaan gaat nemen. Nou, ik denk het niet. Niet alleen omdat ik denk dat de witte Afrikanen (die de kaartjes kunnen betalen) hun neus ervoor optrekken, maar ook omdat het nog lang niet af is!

Het is de bedoeling dat er vanaf Table View (misschien is het wel de bedoeling dat hij al verder terug begint, maar dat heb ik nog niet ontdekt) naar het Green Point Stadium (Green Point is de naam van het stadsdeel) een buslijn komt. Voor deze bussen moeten er twee busbanen aangelegd worden en dan in het midden van de weg. Logisch toch? Helaas is deze nog niet eens voor de helft af.

Voor de rest worden er nog heel veel onnodige dingen gedaan zoals kruispunten en wegen verbeteren, die in mijn ogen gewoon goed waren. Helaas doet dit de verkeersdrukte ook niet echt goed en zorgt dit voor nog langere files. Het helpt echter ook niet dat er gewerkt wordt met pikhouwelen en scheppen. Hier ook weer alleen door zwarte Afrikanen die niet erg gemotiveerd zijn.

 Ze werken ongeveer in groepjes van 15 waarvan er dan maar 2 ook daadwerkelijk iets doen. De rest staat er bij en kijkt ernaar. Ik heb wel gemerkt dat ze zelf de tijd nu ook voelen dringen, aangezien dit steeds minder voorkomt. Doordat er overal gewerkt wordt, blijkt dat ze in prioriteiten stellen niet zo goed zijn. De grootste puinhoop is namelijk de stadsring rond het stadion. Ik ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren.

Stiekem hoop ik dat het allemaal niet af komt en het lekker een rotzooitje blijft. Wij zien de humor er namelijk wel van in en dan kan iedereen tenminste zien hoe het hier echt is. Gelukkig is iedereen wel erg betrokken bij het WK. Zo is de Supporting Friday ingesteld, waardoor iedereen elke vrijdag zijn Bafana Bafana shirt draagt (het nationale team.) Supporters gear kun je in elke winkel kopen en als we twee World Cup pizza’s bestellen, krijgen we er een vuvuzela bij.

Wij hebben er in ieder geval reuze veel zin in. Vorige keer vertelde ik namelijk dat het me enorm veel moeite heeft gekost om een kaartje te krijgen, nou ze zijn alweer in volle omloop dus iedereen die wil, heeft er een weten te bemachtigen. Vandaag ga ik ze ophalen bij het FIFA Ticket Centre. Ben benieuwd.

P.S. Voor iedereen die deze kant op komt. Begin maar vast je truien bij elkaar te rapen want het is hier vreselijk koud! Ik heb gister 3 truien gekocht en het regent al 2 weken! Maar geen zorgen, je zal hier gegarandeerd een leuke tijd hebben!

 Het begint ermee dat je ongeveer 5 maanden de tijd hebt. Van die 5 maanden loop je 20 weken stage. Van die 20 weken houd je 20 weekenden over, die je graag zo intensief mogelijk wilt benutten, aangezien je 5 dagen per week binnen op kantoor zit. Nou hoeft het op je stage niet heel druk te zijn. Ik denk dat elke Nederlandse student zich heel goed weet te redden met weinig opdrachten en zodra het té saai wordt, kun je zelf gewoon stageopdrachten gaan verzinnen (lees: dingen doen die je leuk vindt.) Daarnaast wil je de tijd doordeweeks ook zo goed mogelijk gebruiken, dus veel slaap krijg je niet. In het weekend probeer je zo veel mogelijk van huis te zijn en dan ook nog eens het liefst zo ver mogelijk. Vier activiteiten per dag zijn dan ook geen uitzondering (bungeejumpen, cheetahs aaien, apen en vogel park en dan ook nog een stadje bezoeken.) 

Als je dat dan allemaal achter de rug hebt, moet je alweer werken, waar je ook niet echt tot rust komt. En dan het grootste obstakel: blogs schrijven. Je wilt natuurlijk al je herinneringen bewaren voor later; “Wist je dat mama ooit met een olifant geknuffeld heeft?” Omdat je niks wilt vergeten, schrijf je blogs van 10 pagina’s waardoor er weer minder tijd overblijft voor andere dingen. Waar bezuinig je dan op? Slaap. Persoonlijk wil ik dan ook nog wel blijven hardlopen, dus om 5 uur opstaan zit ook al in de routine.     

Het meest vermoeiende is misschien wel de bezoekjes die je krijgt. Want naast werken, blogsschrijven, dingen doen die nog op je to-do-list staan en (proberen) te genieten, krijg je ook nog eens 8 van de 20 weken bezoek. Eerst de ouders van je ene huisgenoot, dan de ouders van je andere huisgenoot, dan de ouders van je beste vriendin, dan het zusje, dan het vriendje of vriendinnetje en dan heb je ook nog de ‘gewone’ vrienden die langskomen. En wanneer je geen bezoek hebt, moet je regelmatig naar het internetcafé om te skypen. Want bellen is te duur!   Ik heb de meest toeristische plekken dan ook al zo vaak gezien, dat we ons zelf met het WK wel als tourguide kunnen inzetten. Dus bij deze, zijn er nog voetbalsupporters die door wat Kaapse/Nederlandse studenten rondgeleid willen worden?  

 Maar goed, de tijd gaat zo snel. Nog maar 50 dagen tot het WK en maar 11 weken voordat ik alweer naar huis ga. Dus, ik ga weer verder. Nog genoeg te doen!

]]> http://wereldeditie.nl/2010/04/25/2140/feed/ 0 http://wereldeditie.nl/2010/04/17/1991/ http://wereldeditie.nl/2010/04/17/1991/#comments Sat, 17 Apr 2010 08:00:09 +0000 Corina en Kees http://wereldeditie.hdci.nl/?p=1991 Wat moet je als je halsoverkop verliefd raakt op een land, de levenswijze daar en de mensen die er wonen? Want dat gebeurde met ons toen wij voor de eerste keer in 1998 op vakantie waren in Zuid-Afria. Wij, dat zijn Cees Bakker en Corina van der Laan, wij die onszelf beschouwen als nuchtere Noord-Hollanders, maar die compleet overspoeld werden door het gevoel dat dit land bij ons teweegbracht.

 Wat doe je dan? Je gaat er ieder jaar naar toe (en soms 2 x per jaar); je huurt ieder jaar een camper, zodat je je eigen tijd kan indelen om zoveel mogelijk van het land op je gemak te bekijken; je staat dan ook op campings, zodat je kennis maakt met een deel van de lokale bevolking; je doorkruist het hele land van noord naar zuid en van oost naar west en ziet hoe mooi, gevarieerd en overweldigend het is en hoe, bijna pijnlijk, het voelt als thuis; je hart is thuis..

En iedere keer als je weer op het vliegveld staat om naar Nederland terug te keren heb je een brok in je keel en pijn in je hart; je wilt eigenlijk in Zuid Afrika blijven, maar je familie, vrienden, werk, sportverenigingen etc. zijn in Nederland..

Wat doe je dan? Kortom; bleven we in Nederland ons gezapige leventje leiden, iedere dag naar ons werk gaan en in de file staan of gingen we iets doen in het land waar ons hart lag? In 2005 werd duidelijk dat dit voor ons een wezenlijk en te bereiken doel was en in juni 2006 hebben we hier een huis gekocht en een tijdelijke verblijfsvergunning geregeld. Banen opgezegd, huis en auto’s verkocht, familie en vrienden ingelicht en we zijn gegaan. In december 2006 waren we in Phalaborwa, Zuid Afrika en we waren thuis..

Heel veel mensen in Nederland hebben ons gevraagd: Waarom? Waarom laat je alles achter en hoe durf je! Wat dapper! Voor ons had het niets met dapperheid te maken, meer met noodzaak; als je verstand in Nederland is, maar je hart zit er niet bij, omdat dat ergens in Zuid Afrika verblijft, dan ben je verdeeld; en dat kan nooit goed zijn.

Waarom emigreren naar Zuid Afrika dus? Ik zal proberen om het in woorden duidelijk te maken, maar van veel gasten die hier zijn geweest heb ik al vernomen dat het niet in woorden valt uit te drukken:

- prachtige nieuwe mensen om te ontmoeten en nieuwe uitdagingen om te doen; de tijd was rijp om nu iets totaal anders te gaan doen !! En een bed & breakfast beginnen in een land aan de andere kant van de aardbol is dat toch wel…

- daarnaast is het een prachtig gevarieerd land; hoge bergen, mooie kusten, geweldige woestijnachtige gebieden, Afrikaanse bush, fantastische dieren & vogels etc.etc.;

- prachtige mensen; zowel blank als zwart en alles wat ertussenin aan kleur zit; vreselijk aardig, maar duidelijk nog een tweede wereldland wat veel dingen aangaat;

- en, ook niet onbelangrijk, we hebben hier (over het algemeen) prachtig weer; vooral waar wij wonen; Phalaborwa heet niet voor niets “The city of two summers”;

Wij zijn weer “heel”; verstand en hart werken weer samen en we zijn thuis!

Toen ik nog in Nederland was, riep ik heel enthousiast tegen iedereen; ”Ja, ik ga naar Nederland-Kameroen”, want hoe moeilijk kon het nou zijn om kaarten te krijgen? Na de eerste weken dat ik hier was, besloot ik dat het misschien toch wel tijd werd om daar ook daadwerkelijk iets aan te doen. De mensen op mijn stage hadden hun kaarten namelijk allemaal al sinds vorig jaar oktober (en dan ook meteen voor 5 wedstrijden). Ik zal dus even uitleggen (voor degene die daar net zo nieuw in zijn als ik..) hoe het hier werkt;

Er zijn 2 opties om kaarten te kopen;

1. Online via FIFA.com en betalen met je creditcard
2. Naar de First National Bank en cash betalen

Er zijn verschillende klassen waarin je je kunt inschrijven. De goedkoopste klasse bevat kaarten van R140 (dat is dus ongeveer 14 euro!) en de kaarten uit de laatste klasse zitten rond de R1200 (ik hoop dan ook maar dat dit verschil maakt in zitplaatsen). Aangezien Debra, de travel agent van mijn stage bureau, dagelijks naar de FNB gaat (en zij zelf ook zo haar kaarten had geregeld), leek het mij het makkelijkst om het zo te doen. Dan had ik ook meteen een tolk.

Het is helaas niet zo dat je gewoon een kaartje koopt en klaar is kees. Vanaf vorig jaar oktober zijn er verschillende rondes geweest waarbij je je kon inschrijven voor een bepaalde wedstrijd, voor een willekeurige wedstrijd of voor de wedstrijden van een bepaald team. Bij inschrijving moet je betalen voor de kaarten en krijg je een soort FIFA creditcardje. Na 10 dagen hoor je of je  de kaarten hebt of niet. Zo niet, wordt het geld teruggestort op je FIFA kaart en kun je dat gewoon weer gebruiken. In feite is het dus gewoon een grote loterij.

Toen we bij de bank aankwamen, bleek dat ik een heel application form moest invullen met m’n gegevens, inclusief Afrikaans adres! Dat vond ik ook best spannend, aangezien ik wel gewoon mijn Nederlandse paspoortnummer in moest vullen, maar volgens Debra was dat allemaal ok. Ik dacht namelijk dat deze manier van inschrijven alleen voor locals bedoeld was en dat buitenlanders gewoon online de hoofdprijs moeten betalen. Ik moest trouwens niet alleen een kaartje voor mezelf halen, ook voor m’n vriend en voor Claire. Dus, eerst maar weer naar huis en ’s avonds alle formulieren invullen.

Volgende dag vertelde iemand me dat ik op moest schieten, aangezien dit al de laatste ronde was! Die dag dus weer naar FNB, bleek dat ik alleen maar R2000 per dag op kon nemen (wat dus niet genoeg was voor 3 kaarten van R840, de enige die nog over waren!). Dus de dag daarna moest ik weer terug naar de FNB, om de rest van het geld op te nemen en de kaarten te betalen. Gelukkig was de vrouw van de bank zo lief geweest om onze kaarten vast te houden, want die dag was alles al uitverkocht, zelfs de duurste klasse!

En toen begon het wachten.. Ze zouden het ons laten weten via een smsje, wat uiteindelijk een e-mail bleek te zijn. Gelukkig heeft Claire een BlackBerry en kregen we het berichtje direct binnen! Dus, we zijn nu de gelukkige eigenaren van 3 WK tickets in het Green Point Stadion! Maaaaaaar, we hebben ze nog niet (ook de locals niet) aangezien de kaarten pas in April gedrukt worden. Dan krijgen we wéér een smsje met het adres van de locatie waar we ze op moeten halen. Een heel gedoe dus, maar ik zou dit voor geen goud willen missen.

Helaas kwam ik er bij mijn vorige blog dan ook achter dat het gewoon onrealistisch is om álles te vertellen. Dit keer betrek ik me dus maar eens tot de dagelijkse dingen en bezigheden. Hiermee hebben we namelijk de grootste moeite, of het meeste lol.

Aangezien ik me bij de hardloopclub van mijn stage heb aangesloten, stond ik op vrijdagochtend (om half 7!) op Green Point, de boulevard naast het nieuwe voetbalstadion. Omdat ik telkens dénk dat ik walvissen zie, die achteraf altijd rotsen blijken te zijn, ging ik daar die ochtend weer vanuit. Totdat Wayne, een van m’n collega’s, riep; Look a whale! Ik ben er snel heen gelopen en zag helaas alleen een stukje van z’n rug, gelukkig spoot hij wel water omhoog. Later op de dag vroeg ik aan de secretaresse Tanya hoe je dat noemde in het Engels, zei ze heel eenvoudig; “Ehh he just-blew-water-out-of-his-airhole?”

Die avond hebben we ’s avonds met z’n allen een film gekeken op de Afrikaanse versie van Net 5 (we blijven alles vergelijken met Nederlandse merken. De Mr. Price is de H&M en Woolworths de Albert Heijn.) Nadat de film af was, hebben we een kwartier lang na de complete aftiteling gekeken.

In de 1,5 uur die ik elke dag heen en weer naar mijn stage moet rijden (of stilsta..), gebeuren er trouwens ook de gekste dingen. Laatst een grote achtervolging met 5 politiewagens, taxibusjes die zich overal tussen persen en bij elk stoplicht staan bedelaars, mensen die flyers uit delen of die je de raarste dingen willen verkopen (kleerhangers?)

Claire en ik zijn naar de McDonalds bij ons om de hoek geweest. Eerst duurde het al heel lang voordat we de ingang van de McDrive gevonden hadden (die was natuurlijk aan de linker kant, duh) waarna we de bestelling niet bij een paal moesten doen (waar we naar aan het zoeken waren) maar gewoon bij de meneer bij het raampje.

Het raampje was alleen niet open maar afgedekt met plastic met een rond gat in het midden (zoals bij een tankstation). Toen ik mijn bestelling opnoemde, verstond hij me helemaal niet. Dus ging hij met z’n hoofd plat tegen het plastic aanstaan met z’n oor er doorheen en ik, toen hij het nog steeds niet verstond, moest uit de auto gaan hangen om harder te kunnen schreeuwen.

Toen hij het eindelijk verstond, bleef hij alsnog tegen het glas aanstaan maar nu deed hij zijn mond door het gat om te antwoorden. Nou je kan wel voorstellen hoe de rest van dat gesprek gegaan is. Nadat we eindelijk besteld hadden, zijn we daar blijven wachten (het betalen ging trouwens net zo soepel als het bestellen). Uiteindelijk vroegen we na 10 minuten maar of we het eten bij hem kregen of dat we door moesten rijden. Ohja, zei hij; vergeten, je moet naar het volgende raam doorrijden. Toen kregen we bij een grote Afrikaanse vrouw onze hamburger en konden we naar huis.

Hetzelfde geklungel hadden we toen we voor het eerst gingen tanken. Moesten we nou vooraf betalen, en hoe dan? Hoeveel fooi moesten we geven? Waarom ging hij onze bandenspanning (ook ongevraagd) Moet je nou extra fooi geven voor het wassen van de ramen (ook ongevraagd)? We wisten gewoon niet wat ons overkwam. Gelukkig heb ik het maandag maar gecheckt op m’n stage en blijkbaar hoef je alleen fooi te geven voor het ramenwassen en dan maximaal 5 rand (±€0.50,-). Wij gaven elke keer 50 rand.. Beginnersfoutje.

P.S. Ik heb kaarten geregeld voor Nederland-Kameroen! Het duurde even en was erg spannend aangezien je ingeloot moet worden, maar ik heb ze!

Het is trouwens super mooi weer hier, alleen waait het heel erg hard.

Zaterdag hebben we en beetje rond het huis gekeuteld en even met huis geskyped. Aan het eind van de middag zijn we naar het winkelcentrum Waterfront geweest in het centrum van Kaapstad. We hebben er trouwens de perfecte beschrijving voor gevonden: Walibi, maar dan zonder de achtbanen. Echt net een pretpark, maar dan serieus. En het leuke was dat er allemaal zeehondjes zwommen.

Tientallen! ’s Avonds zijn we wezen stappen. Het was wel een beetje spannend want de eerste club kwamen we niet in omdat we te casual gekleed waren en de tweed club waar we uiteindelijk heen gingen lag in een erg spannende buurt. Gelukkig voelden we ons naarmate de avond vorderde steeds meer op ons gemak en hebben we een super avond gehad. Van te voren waren we trouwens naar het huis van Lisette waar, inclusief Khaya studenten uit de andere twee huizen, ongeveer 30 Nederlanders waren.

Zondag overdag een beetje hetzelfde gedaan maar ’s avonds zijn we naar Camps Bay geweest. Dat was echt aller gaafste strand dat je je maar kan voorstellen! Het ligt aan de voet van de Tafelberg en je moet ¾ rondje draaien om hem helemaal te kunnen bekijken. Zo indrukwekkend! En natuurlijk een prachtig zee en strand. Het is trouwens wel echt ingepikt door de rijken. Er zaten alleen maar 5 sterren hotels, clubs, auto’s en restaurants. Alleen maar zien en gezien worden. 

Daarom zijn we ook niet heel lang gebleven en bij ons in Table View uit eten geweest (voor €15 p.p.). Het valt echter best tegen hoe goedkoop het hier is. Onderweg naar Table View dachten claire en ik trouwens dat we een walvis zagen (we reden over een prachtige kustweg). Dus allebei de auto’s aan de kant, iedereen camera’s in de aanslag.. Was het gewoon een rots. Ach, het uitzicht was in ieder geval prachtig!

 Maandag zijn we begonnen met onze stage. Wouter bracht mij en Claire werd door iemand van haar stage opgehaald. Het was eigenlijk best wel saai. Ik heb alleen maar achter de computer gezeten, net als vandaag trouwens. Hopelijk wordt het nog wat leuker. Mijn huisgenoten gaan namelijk allemaal hele spannende dingen doen, zoals naar de Townships, Durban en Johannesburg. De 18e komen er trouwens nog twee Nederlandse studenten bij mijn bedrijf stage lopen. De taak waar ik nu meebezig ben is het verbeteren van een marketingplan dat ze gemaakt hebben. Ze geven gelukkig eerlijk toe dat ze er geen verstand van hebben, want ik denk dat ik hier nog wel even mee bezig ben.

Er staan trouwens heel veel rare termen in die ik niet ken. Zo stond er in dat ze graag mensen willen met een BEE-status ofzo. Ik vroeg vanmiddag wat dat betekende en het schijnt dus dat een BEE-status een soort puntenstatus van het bedrijf door de overheid is. Ze krijgen extra punten voor het aannemen van vrouwen en bijvoorbeeld zwarte mensen. Zodra ze zaken doen met een bedrijf dat ook een BEE-status heeft, krijgen ze weer extra punten. Ik geloof dat dat de strekking is. Het is in ieder geval wel weer een duidelijk voorbeeld van anti-apartheid. Wat hier nog steeds wel speelt. Zo hebben we twee zwarte Afrikanen die koffie halen en de auto’s wassen. Bizar toch? Ik haal het liefste gewoon zelf koffie en ik zeg lekker niet waar ik mijn auto parkeer.

Gister heeft de receptioniste Tanya (±45 jaar) me samen met haar zoon naar huis gebracht. Vandaag kon ik gelukkig gewoon met de auto. Heb er 45 minuten over gedaan om er te komen. Voornamelijk door de spits (ook een beetje omdat ik verkeerd was gereden). Zonder traffic doe ik er waarschijnlijk 20 minuten over. Morgen is dat namelijk het geval. Ik ga om kwart over 6 met een groepje van m’n stage hardlopen en to m’n grote schrik hebben ze me ook maar meteen opgegeven voor een hardloopwedstrijd over twee weken!

Ik ga de 5km doen (het gaat tot 27) en het zijn de eerste paar km die Nelson Mandela liep toen hij uit de gevangenis kwam. Best bijzonder dus. Het is de echter ook de eerste keer dat deze race gehouden wordt en de eerste 500 deelnemers (niet finishers) krijgen een uniek Nelson Mandela shirtje. Brain, de fanatieke hardloper heeft de organisatie al gemaild of ik zeker weten een shirtje krijg (hij loopt zelf de 27).