Noord-Teheran en de Alborz-bergen. (Foto Flickr/Shaun Metcalfe)

Wij zijn vandaag, vrijdag 11 mei, vertrokken uit Teheran met de bus van 11.00 uur naar Masuleh en wij konden niet weten dat deze dag wel eens de mooiste van onze hele vakantie zou worden.

De bus bracht ons over een afstand van 330 kilometer langs de voet van de Alborz-bergen naar Rasht. De (tol)weg was perfect en het monotone geluid van de motor, het zachte wiegen op de luchtvering, de zon in de bus en een temperatuurtje van zo’n 20 graden deed ons genieten van de reis. De bergen van het Alborz-massief zijn niet woest en kaal maar zijn groen begroeid en hebben rondingen als van een enorme vrouw die zich heeft uitgestrekt in het landschap.

Masuleh, Noord Iran. (Foto Flickr/Simonhn)

De laatste kilometers naar Masuleh ging berg op en in het dorp aangekomen wist de taxichauffeur eigenlijk niet waar wij naar toe moesten maar na enig heen en weer gebel moest hij een klein stukje terug bergafwaarts en vervolgens een smal pad steil omhoog. Het pad liep uiteindelijk dood en moesten wij de laatste 200 meter te voet afleggen over een glibberpaadje langs flinke afgronden. Gelukkig werden wij tegemoet gelopen door een paar jongens die de koffers voor ons naar boven droegen. Met stijgende verbazing over wat wij op dat paadje al tegenkwamen kwamen wij boven op een plateautje waar een huisje/winkeltje/gasthuisje stond en er was een terrasje gemaakt waar wat mensen zaten thee te drinken.

Nadat wij ons hadden geïnstalleerd, zijn wij even naar buiten gegaan om de buurt te verkennen. Wat wij zagen grenst aan het ongelooflijke. Deze mensen wonen op circa 2000 meter hoogte en hebben meer dan 1000 jaar geleden aan de voet van de berg en paar huizen gebouwd. De volgende bewoners hebben hun huis weer schuinweg op het huis van hun onderburen gebouwd en de volgende weer daarop enz. Zo is er een dorp ontstaan met straatjes, winkeltjes, werkplaatsjes en eettentjes met terrasjes. Allemaal pietepeuterig en onbegrijpelijk. Als je langs de straatjes loopt, loop je als het ware op het dak van de beneden buurman/vrouw. Hier en daar zit er een groot gat in de weg en leidt een trappetje naar een niveau lager. Wij hebben een paar uur van verbazing niet veel anders uit kunnen brengen dan: onbegrijpelijk, ongelooflijk, onvoorstelbaar, wat een wonder! Deze mensen leven al honderden jaren vreedzaam met elkaar en Mr. Frank Visser kom je hier niet tegen om een geschilletje van een hekje of boompje op te lossen.

Zaterdag 12 mei

Masuleh is inderdaad een van de mooiste dorpen van Iran, voor zover wij er over kunnen oordelen. Je moet wel over klipgeitcapaciteiten beschikken om hier te kunnen leven. Voor ons is één dag genoeg om het kleine dorp te bekijken maar berg op en berg af gaat niet zonder dat je goed op je tellen moet passen. De traptreden zijn allemaal ongelijk of ontbreken gedeeltelijk. Bovendien zijn de traptreden soms wel 30 centimeter hoog en zonder leuningen is het soms een hele toer om af te dalen. Het is daarom ook onbegrijpelijk dat sommige mensen, die hier wonen, er al hun hele leven wonen! Erg kindvriendelijk is het ook niet want rond de daken van de huizen staan geen hekken. Als je over de rand kukelt dan kom je soms wel 30 meter lager terecht en zo’n val overleef je echt niet.

Zomers, als het in den lande 40 graden of meer wordt komen de Iraniërs hier graag op vakantie. De temperatuur hier in de zomer is dan zo’n 25 graden. De winters zijn heftig. De temperatuur zakt dan tot wel 20 graden onder nul en er valt 2 tot 3 meter sneeuw. De wegen worden van overheidswegen sneeuwvrij gemaakt maar hoe het zal zijn op zo’n berg daar kun je alleen maar naar gissen.

Het is nu 18.00 uur en het regent weer. Elke avond stijgt de warme lucht op uit het dal en condenseert met de koude lucht boven in de bergen waardoor zich wolken samenpakken. Hieruit valt dan regen en soms met onweer. Masuleh is een toeristisch dorp en er zijn heel veel souvenirshops. De vrouwen breien en haken dat het een lieve lust is en bieden bedsokken, poppetjes, pannenlappen en wat dies meer zij te koop aan terwijl zij op d’r platte gat voor hun huisje zitten.

De plaatselijke bakker nodigde ons uit om in zijn bakkerij te komen kijken terwijl hij aan het werk was. Hij vertelde dat hij 24 jaar oud was.

Maandag 14 mei

Tabriz. (Foto Flickr/Khakzad Hamid)

Vanmorgen in Tabriz aangekomen om 6.00 uur. Na enig gezoek hebben wij een knap hotel voor een redelijke prijs en hier houden wij het nog wel een paar dagen uit. Tabriz is als alle steden in Iran, een bruisende stad met veel groen en voelt goed aan. Onderweg nog even kaartjes willen boeken voor de trein maar bij het reisbureau hebben wij toch maar besloten de bus te pakken. Deze doet er zo’n 30 uur over om in Istanbul te komen en wij hoeven dan niet in Ankara nog een keer over te stappen op de trein naar Istanbul. Aanstaande donderdag aan het begin van de avond vertrekken wij uit Iran en zit ons Iranverhaal er op. Netty ziet er al naar uit om haar hoofddoek af te mogen doen en de wind door haar haren te laten waaien.

bazar-e Vakil (foto Flick/Indigoprime)

Zondags zijn we in Shiraz naar de bazaar Bazar-e Vakil gegaan. De bazaars hier in Iran zijn ‘s avonds op z’n mooist om te bezoeken. Het is een groot winkelfestijn en de Iraniërs zijn er dol op om in de bazaar te paraderen en op koopjes te jagen. Trotse jonge vaders lopen met soms pasgeboren baby’s op hun arm en de moeders hebben hun handen vrij om uitgebreid te winkelen.

Maandag 7 mei

Een bezoek aan Persepolis is een must als je in Iran bent en is hetzelfde als de Keukenhof voor Japanners. Persepolis is niets anders dan een verzameling stenen waarvan er nog een aantal op elkaar staan en je daardoor nog enigszins een idee kunt krijgen van hoe zo’n stad er in de oudheid moet hebben uitgezien.
Bij het zien van een dergelijke ruïnestad kun je je alleen maar afvragen hoe men in die tijd dergelijke bouwwerken heeft kunnen maken met de toenmalige primitieve middelen.
De temperatuur liep aardig op en het is zielig om te zien dat de Iraanse vrouwen met hun zwarte chadors in een hitte van zo’n 35 graden rondlopen. Zo’n zwart kleed werkt in de zon als een soort warmtecollector en zij moeten het toch bloedheet hebben. Netty draagt al de tijd witte kleding met een wit-kanten hoofddoek juist om de warmte wat af te weren en de Iraanse vrouwen vinden het prachtig. Zij loopt er bij als de Heilige Maagd Maria, ook al is het maagdelijke er al lang van af. Vele vrouwen komen op haar af en schudden haar de hand en wensen ons welkom in Iran, anderen willen met haar op de foto.

Het eten is hier erg eentonig en mijn broekriem, die ik na de eerste 14 dagen met een gaatje moest oprekken, kan nu weer terug naar zijn oorspronkelijke gaatje van aan het begin van onze reis. Wij ontbijten ‘s morgens in het hotel en eten de warme maaltijd om een uurtje of 6. En de warme maaltijd is tot dusver niet anders dan een pizza, kabab, een Hamburger of een halve gebraden kip. Dit soort maaltijden is, zelfs in onze ogen belachelijk goedkoop. Twee hamburgers en een liter bronwater voor de prijs van 1,80 euro.
Je zou misschien wel wat anders kunnen krijgen maar de menukaarten waarop veel meer mogelijkheden staan zijn in het farsi en de man of vrouw achter de kassa kent de producten niet in het engels behalve dan: kabab, kip met rijst, pizza of Hamburger en om nou in de wilde weg iets op de kaart aan te wijzen?………

De tombe van Hafez. (Foto Flick/Fulvio's)

Dinsdag 8 mei

Vandaag zijn we bij de graftombe van de dichter des vaderlands Hafez geweest. De tombe is te vinden onder de naam Aramgah-e Hafez en ligt in een mooi aangelegde tuin. De tombe zelf is van marmer en is ingegraveerd met een gedicht van deze man en is geplaatst onder een koepel met pilaren. Het is ontzettend druk en hordes schoolkinderen verdringen zich rond de tombe om deze even aan te raken. In de tuin bevindt zich ook een theehuis en vanwege de hitte is het met name daar goed toeven. Het theehuis is gebouwd onder een aantal zware bomen die al het zonlicht tegenhouden en het is er zowaar koel.
Het is overigens opvallend hier in Shiraz dat in de grootste en drukste straat van Shiraz, de Zand-boulevard, de winkels allemaal op mannen gericht zijn. Het stikt hier van de schoenenwinkels, kledingwinkels, telefoon- en elektronicawinkels, allemaal voor mannen! Vrouwenzaken zijn er wel maar die moet je dan zoeken in het souterrain van een winkelcentrum of weggestopt achter in een van de grotere winkels.

Zo zijn er zoveel, in onze ogen, vreemde dingen. In de eerste plaats het chaotische verkeer en hachelijke onderneming voor een voetganger om de straat over te steken.
Waarom proberen ze ondanks je gezwaai en gebaren je toch nog van de sokken te rijden? Naar schatting 90% van de voertuigen zou in Nederland van de weg gehaald worden wegens technische gebreken.
Waarom staat men toe dat brommers en motoren over de drukke trottoirs dwars door het winkelende publiek rijden met ijzingwekkende snelheden? Waarom wordt er in de stad gereden met snelheden tot soms wel 100 kilometer per uur?
Waarom laat men, als men iets nieuws gekocht heeft van een nieuwe auto of een tv, alle plastic verpakkingsmateriaal er om heen zitten? Je zit dan naar een televisie te kijken met alle reclamestickers er nog op waardoor je 10-15% van je beeld mist. In de auto zit je op stoelen met plastic beschermhoezen zodat je binnen een kwartier een kletsnatte achterkant hebt. Waarom maken restaurants niet even een menukaart in het Engels?

Woensdag 9 mei

Vanmiddag met de bus naar Teheran. Behoorlijk uitgerust kwamen wij al de volgende ochtend om zes uur in Teheran aan. In de bus werden wij door twee  leuke meiden uitgenodigd om in het huis van hun broer het ontbijt te gebruiken. Het werd een gezellige morgen met veel gebabbel en muziek. De broer bouwt muziekinstrumenten en had een andere soort van snaarspanning uitgevonden, waardoor het stemmen een stuk gemakkelijker kon. Netty kreeg nog een mooie cd mee en om 12.00 uur gingen wij met de taxi naar ons hotel.

Wij werden direct uit onze droom gewekt van bijna 4 weken relaxte steden. De taxichauffeur reed als een bezetene en wurmde zich kris-kras door het drukke verkeer, daarbij niet nalatend om voetgangers zoveel mogelijk de stuipen op hun lijf te jagen door op ze in te rijden en op het laatste moment het stuur nog even om te gooien of te remmen.

1: Om te beginnen: denkt u echt dat Duitsland (en Nederland, Finland, de EU, de ECB, het IMF, etc.) bereid zijn, gelet op hun eigen politiek-economische situatie, (nog) meer financiële offers aan Griekenland te brengen? Als u denkt: ‘Het zal moeilijk worden, maar ik denk dat we daarvan uit moeten gaan’, ga dan naar 32. Wie denkt dat dat niet het geval zal zijn, gaat naar 47.

32: Afgezien van de vraag om hoeveel geld het zou gaan: gaan we de Griekse betalingsbalans wel op orde krijgen? Is uw antwoord: ‘Er bestaat eigenlijk geen houdbare oplossing waarin Griekenland meer consumeert dan produceert, dus we moeten de economie gewoon in balans krijgen’, ga naar 14. Als denkt dat een evenwichtige betalingsbalans geen realistische optie is, ga dan naar 48.

47: ‘Ga uit van het slechtste en hoop op het beste’. Zoiets, maar misschien wel zo politiek realistisch. Al beperkt dat natuurlijk wel onze alternatieven en maakt ze minder makkelijk te verteren. Wat wordt het: een ongecontroleerd bankroet of ‘lang en zwaar en taai? Wie antwoordt: ‘Dan maar bankroet’ gaat naar 23; wie kiest voor ‘Lang en Zwaar en Taai’, gaat door naar 35.

14: Dit is een belangrijke aanvulling, want omdat Griekenland al vanaf ongeveer 2000 een structureel schuldenprobleem heeft, kunnen we niet terug naar een scenario van voor de crisis. Dus wat u eigenlijk doet, is de geesten rijp maken voor de overgang naar een structureel lagere levensstandaard in Griekenland. Dat speelt natuurlijk een rol in de politieke besluitvorming, maar eerst onze schuldenstrategie. Als u meent, dat ‘het huidige traject niet opschiet en dat we maar beter regelrecht op een schuldsanering kunnen koersen’, ga dan naar 22. Wie zegt ‘dat het deel van de fiscale bijdrage de vorm moet krijgen van een verdere reductie van de schulden van de overheid, meer dan en bovenop de bijdrage die de private sector al heeft geleverd’, mag naar 39. Als u denkt dat ‘we een oplossing moeten vinden binnen de beperking van het huidige nominale schuldenniveau’, gaat u door naar 49.

48: U scoort wel punten voor economische realiteitszin, maar uw politieke problemen voor de toekomst stapelen zich al behoorlijk op. Maar het spel gaat verder. Wat is uw schuldenstrategie? U zegt, dat ‘het huidige traject niet opschiet en dat we maar beter regelrecht op een schuldsanering kunnen koersen’, en gaat door naar 2. Wie zegt, ‘dat het deel van de fiscale bijdrage de vorm moet krijgen van een verdere reductie van de schulden van de overheid, meer dan en bovenop de bijdrage die de private sector al heeft geleverd’, gaat naar 46. Uw mening, dat ‘we een oplossing moeten vinden binnen de beperking van het huidige nominale schuldenniveau’, brengt u naar 29.

23: Nu even een gewetensvraag: komt u echt van 47? Of gewoon door de tekst van de vorige alinea gezakt? Eerlijk zeggen! Toch 48? En niet naar 2, 46 of 29 gesprongen, zoals het hoort? Ja, zo wordt het natuurlijk nooit wat met die crisis! Pardon – twee keer dezelfde tekst? Ja, dat is nu precies wat ik bedoel: als u het spel volgens de regels speelt, is er niets aan de hand. Dan had het u niet eens gezien, want het was gewoon een tekstuele valkuil. Oké, ik zal het voor deze keer door de vingers zien, dus we doen net of u van 47 komt. Daar gaat-ie: ’Dan maar bankroet’ dus. Nogal heftig, maar wat moet, dat moet. Vooruit dan maar. Bankroet binnen de Euro of bankroet buiten de Euro? Wie ‘binnen’ zegt, gaat naar 10, ‘buiten’ gaat naar 52.

35: U bent een harde! Dus u gaat Griekenland adviseren om zonder hulp van buitenaf de tanden maar op elkaar te zetten en een paar jaar flink door te bijten? Hm. Binnen of buiten de Euro? Buiten? Ga naar 43. Of toch maar binnen? Ga in dat geval naar 30. Maar lees eerst nog even dit: u bent zeker een harde, want een eerlijke speler, iemand die oprecht het beste met de Grieken voor heeft, iemand met hart voor de zaak, was allang naar 43 of 30 gesprongen – en had dit dus niet hoeven lezen. Betrapt! Helaas, met u zullen de Grieken de crisis niet overleven. Ga voor straf direct door naar 58.

22: Zoals u wenst. En Griekenland blijft in de Euro? Is uw antwoord ‘Ja, absoluut’, ga dan naar 41. Is uw antwoord ‘Nee, Griekenland zal hoe dan ook, tijdelijk of permanent, de Eurozone moeten verlaten’, ga naar 33. Kijk, zo kennen we elkaar weer: dit is het spel en zo moet het gespeeld worden. Of had u bij nader inzien liever voor 39 gekozen? Om te zien hoe het afloopt? Nou vooruit dan, zonder te gooien:

39: Mooi! Nu komen we tenminste ergens. Trouwens, zullen we nog even bestellen? Een crisis oplossen is wel mooi, maar je moet er wel iets te drinken bij hebben. En nog even tussen ons: het is toch veel leuker zo? Ik bedoel, zo over dat bord heen springen in plaats van blind de regeltjes volgen. Doen de Grieken ook – Ha! Maar waar waren we? Oja: we bedenken dus een plan om de Grieken in de Euro te houden? Als je dat ‘Vanzelfsprekend’ vindt, ga dan naar 4, als je zegt ‘Dat zie ik nog niet echt gebeuren’, dan zien we elkaar op 55.

55: Wel een beetje vreemd, hè? Enerzijds onderhandelen om de schuld af te schrijven, om ze aan de andere kant buiten de Euro te houden. Maar oké, the game must go on: welke voorwaarden stellen we?  Als je zegt dat er sowieso een behoorlijk zwaar IMF-pakket nodig is, ga dan naar 40, als je zegt: ‘Dat is allemaal waarschijnlijk niet nodig, want als de Grieken eenmaal uit de Euro zijn, kunnen ze zelf met de wederopbouw beginnen’, ga dan – Sjiff! Al zo laat? En ik moet voor vanavond nog een stukje schrijven! Wat? Over de Griekse crisis natuurlijk!

Dandalos.

Daniëlle Woestenburg

door Jeroen Dikker

ALKMAAR – Het is een sprong in het diepe voor student maatschappelijk werk en dienstverlening Daniëlle Woestenburg (25) uit Alkmaar. Vanaf juli tot augustus gaat zij naar Indonesië, samen met 22 andere Nederlandse studenten, om de plattelandsbevolking daar te ondersteunen met allerlei werkzaamheden.

Bijna vijf weken gaat Daniëlle aan het werk in een Indonesisch dorp op het eiland Java. Zij doet dit voor het Community Outreach Program (COP) van de Petra Christian University te Surabaya. Dit is een internationaal project dat elk jaar hulp biedt aan de plattelandsbevolking in Indonesië. Bij de 22 andere Nederlanders zit nog een deelnemer uit deze regio, Arno Bakker uit Alkmaar.
Studenten uit Japan, China, Indonesië, Nederland en Korea helpen in verschillende dorpen met ondermeer het bouwen van scholen, het geven van hygiëneadviezen en het ontwikkelen van afvalprogramma’s. Alle werkzaamheden worden gedaan voor het algemeen dorpsbelang.
Daniëlle was verkocht toen ze een informatiemiddag op haar school InHolland bijwoonde over het project. Ze kan niet wachten om te vertrekken. ,,Ik vind het heel gaaf maar ook erg spannend. Ik weet niet in welk dorp ik terecht kom of met wie. Ik vlieg naar Surabaya en vanaf daar zie ik wel verder.’’
De verwachtingen zijn hooggespannen. ,,Ik hoop er een mooie ervaring uit te halen, waarbij ik een verbetering aan het dorp kan brengen. Hoe klein die ook moge zijn. Wat voor ons klein is, is voor hen een wereldverandering.’’ Daniëlle gaat blanco naar Indonesië toe. ,,En dat houd ik zo. Op die manier sta ik open voor de cultuur.’’
Kinderen
Daniëlle hoopt in Indonesië te mogen werken met kinderen. Ze wil na haar studie ook werken in de jeugdzorg. ,,Ik wil kinderen graag een betere toekomst geven. Zelf heb ik een gelukkige opvoeding gehad. Ik ben erg betrokken bij het welzijn van anderen. Volgens mijn ouders heb ik dat altijd al gehad. Ik ben een wereldverbeteraar.’’
De afgelopen weken heeft Daniëlle overlegd over de reis met haar medestudenten. Zo is er gesproken over de vliegreis, de vaccinatie en kledingvoorschriften vanwege de islamitische cultuur in het land. ,,Ik mag geen broeken dragen die boven mijn knieën vallen of shirtjes met een v-hals.’’
De reis gaat Daniëlle 2000 euro kosten, waarvan 500 euro een eigen bijdrage is. Dit geld gaat naar het gastgezin waar ze verblijft en de materialen die worden gebruikt bij de hulpverlening. Daniëlle probeert via brieven en haar weblog meer sponsoren te vinden voor het project.
Wisselend
Of de veranderingen, die Daniëlle met de studenten brengt in de dorpen, ook blijven hangen is afwachten. ,,Het succes van de projecten wisselt. Er was een tandenpoetsproject in het dorp, maar dat is een beetje ingezakt. De afvalcontainer wordt wel veel gebruikt. Ik hoop dat ik iets doe dat stand houdt. Aan de andere kant kun je niet de levensstijl van iemand veranderen in vijf weken tijd.’’
Vanaf begin juli tot begin augustus is Daniëlle wekelijks te volgen met een verslag op de reiswebsite van deze krant www.wereldeditie.nl en op haar weblog www.daantjemetcop.waarbenjij.nu.

Het watermuseum in Yazd. (Foto Reibei/Flickr)

Al wandelend hebben wij donderdag 3 mei het watermuseum bezocht. Het is verbazend dat in deze stad Yazd, die bekend staat om het weinige water dat hier valt, al eeuwenlang zijn water haalt uit ondergrondse bronnen. Vroeger gebruikte men dat voor drinkwater maar tegenwoordig voor alle zaken waar water voor nodig is behalve drinkwater. Vaak moet je afdalen tot 20 of 30 meter onder de grond om aan water te komen. De badgirs, of windtorens zijn even ingenieus als praktisch. Zij vangen de wind op en deze wordt gekoeld door grote aardewerk kruiken, gevuld met water. Deze zijn poreus en door de verdamping van het doorsijpelende water wordt het water en de omgeving ijskoud!
Even wat gegeten. Wij wezen spaghetti aan en kregen een broodje gevuld met spaghetti. Een
‘s Avonds gegeten in een restaurant. Ook dat is wonderbaarlijk. In de oude stad zijn de straatjes
niet meer dan 3 meter smalle stegen. Als je dan een deur in gaat waar op “restaurant” staat dan kom je in een ruimte zo groot als een sporthal met tientallen van die bedden waarop je kunt eten. Je treft er de meest luxueuze hotels aan maar van buiten zijn het allemaal achenebbisj steegjes. In de steegjes staat altijd een flinke tocht wat ook weer bijdraagt aan het verkoelen.

Vrijdag 4 mei

Omdat alle winkels op de vrijdag dicht zijn tot een uur of vier, zijn wij alleen even de deur uit geweest om kaartjes te kopen voor de bus naar Shiraz voor morgen.
Snel weer terug naar het hotel want de middagtemperatuur is hier al opgelopen naar 35 graden. De straten zijn verlaten en je kunt nu niet veel anders doen dan wat luieren en water drinken, een sapje of en bakkie thee drinken. Een heerlijk koel biertje zou er ook wel in gaan maar dat kun je nu eenmaal niet krijgen. Vanavond na zessen koelt het wat af en kunnen wij in het centrum wat gaan eten.

Zondag 6 mei

Het slapen gaat hier in Shiraz wat minder goed omdat de temperatuur overdag oploopt naar de 35 graden en tegen de morgen is deze gezakt naar 20 graden. De helft van de nacht is het zweten geblazen onder alleen een laken.
Vandaag zijn wij naar Persepolis geweest. Ook 35 graden en wij kunnen niet anders dan medelijden opwekken voor al die arme vrouwen die hier in een zwarte chador gekleed gaan. Zwart slaat sowieso warmte op en zij moeten haast stikken van de warmte. Netty probeert haar hoofddoek met die warmte steeds wat losser te dragen. Wij hebben nog geen problemen gehad met de politie en politieagenten, en die zijn hier in overvloed, spreken wij zelf regelmatig aan met “How are you?” en dan proberen ze vriendelijk iets in het engels terug te zeggen.
Netty loopt wel steeds in het spierwit om de warmte wat buiten te houden met een kanten hoofddoek om en dat leidt steeds tot grappige momenten. Zij is vandaag al weer 25 keer aangesproken door Iraanse vrouwen die haar een hand willen geven en ons welkom heten in Iran. Geheid willen zij dan ook met ons op de foto. In de straten stoten vrouwen elkaar ongegeneerd aan als ze ons zien. Kijken en nog eens kijken en lachen en vaak trekken zij dan ook de stoute schoenen aan om een foto te vragen. De vrouwen gaan dan altijd naast Netty staan en niet naast mij maar als ik dan vraag om ook naast mij te komen staan dan doen zij dat grif. Iraanse vrouwen zijn toch niet zo verlegen als zij er uit zien ondanks het feit dat zij een man geen hand zullen geven.

Isfahan bij nacht. Foto Flickr/Xiquinhosilva

Wij zijn alweer ruim twee weken in dit gekke land. We zijn nu in Esfahan en daar is veel moois te zien. Eerst maar naar een duizend jaar oude residentie van Shah Abbas. In een grote hal zijn schilderingen aangebracht op de muren die verhalen over een roemrijk verleden. Toen door naar Manar Jomban, de schuddende minaretten. De 14de eeuwse graftombe met twee minaretten staat even buiten Isfahan. Iraniërs lopen te hoop om het wonder te aanschouwen. Elk uur klimt er een vent in een van de minaretten en begint heen en weer te bewegen op een wijze dat je een boot wil laten doen schommelen. De minaret begint te bewegen en de andere beweegt mee. Om te bewijzen dat het echt is hangen er bellen aan de torens die beginnen te rinkelen. Echt spectaculair vinden wij het niet ook al is het toch een overdenking waard dat een uit stenen opgetrokken toren zo heftig kan bewegen en al zo lang!
Op de terugweg wilden onze gidsen nog even langs bij hun moeder om ons te laten bewonderen. Daar kregen wij watermeloen en wat snoepwerk. De tv stond aan en wij konden onze ogen niet open houden, als gevolg van de weinige slaap van de vorige nacht. Dat bleef niet onopgemerkt en vijf minuten later lagen wij met z’n tweeën te ronken in een vreemde stad, bij wildvreemde mensen in een wildvreemd bed.

Zaterdag 28 april

Vanmorgen zijn wij om 8.00 uur wakker geworden in ons hotel Sahel en boven op de bovenste verdieping werd het ontbijt geserveerd. Brood, boter, jam, honing en een stukje, niet lekkere roomkaas, een gebakken ei en thee. Het meest voorkomende brood hier is een soort van pannenkoek met een doorsnee van 50 centimeter. Je scheurt er een stuk van af en je doet er wat boter en beleg op en je kunt eten. De jam was in dit geval een worteljam, die zo taai was dat je deze met goed gevolg kon gebruiken om je snor of je bikinilijn te harsen. Best lekker en weggespoeld met een paar bakken thee heb je een goede ondergrond voor een goede wandeling.
Thee wordt hier met liters gedronken. Koffie kom je niet tegen als reguliere drank maar je kunt wel cappuccino krijgen en dat smaakt best goed. Er zijn twee manieren om thee te drinken: de westerse manier en de Iraanse wijze. Je krijgt bij je thee altijd twee suikerpotjes, een met klontjes en een met kristalsuiker. De westerse manier is je thee te zoeten met kristalsuiker en te drinken. De Iraanse manier is: je doopt een suikerklontje in de thee en stopt het tussen je lippen waarna je je kopje aan je mond zet en de thee naar binnen zuigt door het suikerklontje heen. De suikerklontjes worden minder snel opgelost dan onze klontjes maar op de Iraanse manier krijg je toch wel een heel zoete slok naar binnen.

De markt in Isfahan. Foto Flickr/Xiquinhosilva

Door Isfahan loopt een brede rivier, de Zayandeh, en over de rivier zijn een 11-tal bruggen gebouwd die bijna allemaal het bekijken meer dan waard zijn. Wij hebben ons per taxi bij een brug laten afzetten vlakbij een bloementuin. Het park was mooi aangelegd maar de meeste bloemen en planten stonden er een beetje zielig bij. Nu moet het hier een paar dagen geleden erg hard geregend hebben waardoor de planten en bloemen beschadigd waren, volgens de bewering van een Iranier die wij in het park tegenkwamen. Hij was met zijn verloofde en zullen in deze herfst gaan trouwen. Wij hebben onszelf uitgenodigd voor de bruiloft en dat was volgens hen geen foute gedachte.
Wij ondervinden nergens last van de politie of anderszins. De politie is alom aanwezig en op elke hoek van de straat staan er wel een paar. Zij zijn behulpzaam als je ze iets vraagt, ofschoon ze geen Engels spreken en wij hebben nog niet gezien dat zij ergens tegen optreden. Netty raakt gewend aan het dragen van een hoofddoek en als wij straks weer terug zijn in Nederland zal ze weer moeten wennen dat ze geen hoofddoek meer draagt.

Zondag 29 april

Vanmorgen zijn wij weer wakker geworden om 9.00 uur en na een warme douche en een stevig ontbijt weer op pad. Op naar de Vank-kathedraal. Wij dachten dat met de bus te doen en dat ging prima alleen hebben zij hier precies dezelfde openbaar vervoer kaart als in Nederland. Alleen werkt het hier beter. Wij vroegen dus aan een willekeurig buspassagier hoe wij konden betalen en tot onze verbazing gaf hij ons zijn ov-pas en konden wij daarmee inchecken. Na het inchecken gaf ik hem zijn pas terug en wij hoefden hem niets te betalen. “Een cadeautje”, zei hij. Leuk toch! Dit kom je hier heel veel tegen.

De Armeense gemeenschap woont in de Jolfawijk en daar staat deze kathedraal. Van buiten eigenlijk niet veel bijzonders en ook niet zo groot dat het de benaming “kathedraal” verdiend, maar binnen aangekomen is de hele ruimte gedecoreerd met de prachtigste wandschilderingen. In dit geval voor ons herkenbare zaken als de hemel, het vagevuur en de hel, de lijdensweg van Jezus, het laatste avondmaal enz. Teveel om op te noemen. In een van de bijgebouwen is een permanente tentoonstelling ingericht over de Armeense gemeenschap en hun leven. De wijk Jolfa is het bezoeken waard dus daar hebben wij nog een uurtje rond gekeken en wat te drinken gehaald.

Maandag 30 april Koninginnedag

Wij zouden er een rustige dag van maken maar hier in Iran sta je altijd wel voor de een of andere verrassing. Vanmorgen eerst rustig naar het Imam Khomeini-plein gelopen en daar wat rond geslenterd. Wij komen daar een man tegen die, naar hij zelf zei, grote gelijkenis had met de Franse acteur Fernandel, je weet wel, die met die paardenbek. En ik moet zeggen hij leek er wel wat op. Hij vroeg ons of wij geïnteresseerd waren in een verhandeling over het maken van Perzische tapijten en de vele soorten die er zijn. Wij hadden toch weinig anders te doen dus….

Er zijn eigenlijk twee soorten. De eerste soort is handgemaakt, heeft gelijke motieven en is gekleurd met chemische verf. De andere soort wordt handgemaakt door de nomadenvolken en ofschoon elke nomadenstam zijn eigen motieven heeft zijn de afbeeldingen niet allemaal precies gelijk. Deze tapijten worden gekleurd met natuurlijke kleurstoffen en blijven, ook na intens gebruik, van grote kwaliteit. De nomadenstammen maken niet alleen tapijten maar ook zadeltassen voor kamelen en paarden, paardendekens, hangmatten voor baby’s en broodkleden. Volgens de man worden zadeltassen door westerse kopers vaak verknipt waardoor er een vierkant kleed ontstaat. Met behulp van een broodkleed wordt brood gemaakt. Het meel wordt daarbij op een kleed uitgespreid, er wordt water en gist aan toegevoegd.  Het kleed wordt dichtgevouwen en het brood op deze wijze gekneed. Als het meel gerezen is worden er bolletjes van gemaakt en gebakken. Het kleed wordt dan omgedraaid en op de grond gelegd en gebruikt als tafellaken.
Ons is duidelijk geworden dat er vele soorten Perzische tapijten bestaan van verschillende kwaliteit en prijs.

Woensdag 2 mei

Om 8.00 uur stonden wij klaar om te vertrekken en ons eerste reisdoel was de verlaten spookstad Kharanaq. Deze stad ligt op 70 kilometer van Yazd, waar we sliepen, en de weg voert ons dwars door de woestijn. Het landschap is verlaten met alleen maar zand, stenen en hier en daar wat dorre begroeiing. De horizon wordt omzoomd door gigantische kale rotsen. Ofschoon het landschap er desolaat uit ziet, heeft het toch een bepaalde schoonheid.
In Kharanaq aangekomen dool je door de straatjes van weleer. De huisjes staan kris-kras door elkaar heen en de meesten zijn er vervallen tot ruïnes.  Ze zijn circa 4000 jaar oud en zijn ooit gebouwd van klei gemengd met stro en stenen en het is een wonder dat er nog zo veel van bewaard is gebleven. Er bestaat ook nog een deel van dit stadje dat circa 1000 jaar oud is en waar in de vervallen huisjes zowaar nog mensen wonen. Terwijl wij er zijn zien wij een moeder met twee kleine kindertjes, een paar vrouwen die op hun hurken wat groenten aan de kippen voeren, een oud vrouwtje de was doen in de goot en een opa op een ezeltje. In de middle of nowhere! Wat doen die mensen daar en wat voor bestaan hebben zij? Wat moet er van de kindertjes terechtkomen? Vragen, vragen en nog eens vragen waar wij geen antwoord op krijgen.

Na deze plaats op weg naar Chak Chak. Chak Chak betekent drup drup en is een bedevaartplaats die tussen 14 en 18 juni bezocht wordt door duizenden volgers van Zoroaster. Na de invasie van de Arabieren in het jaar 637 vluchtte de Sassaniaanse prinses Nikbanuh de bergen in. Toen zijn bijna van de dorst zou omkomen gooide ze haar staf tegen een rots en er begon meteen water uit de druppen. Het is een stevige klim omhoog en boven gekomen vind je er een kleine tempel en natuurlijk ook de rots waar nu nog steeds water uit drupt. Het uitzicht van deze hoogte is magnifiek!

Vervolgens door naar Meybod, maar eerst even langs Ardakan. De Oekraïense man wilde kamelenkabab eten en dat schijn je daar goed te kunnen doen. Na enig zoeken vond de taxichauffeur een tentje en daar hebben wij kabab gegeten van een kameel! Lekker en niet veel verschil met de lamskabab.

Meyrod: Narein kasteel. Foto Flickr/Ninara

In Meybod staat in verval geraakte Narein kasteel, een 300 jaar oude caravanserai, een even oud postkantoor, een ijsopslagplaats en een duiventoren. Een caravanserai is een soort hotel voor reizigers maar wordt tegenwoordig meer gebruikt als marktplaats. Je kunt er snuisterijen kopen waaronder, ja wel Hollandse boerinnetjes en molentjes in de kleuren blauw-wit! De ijsopslagplaats was gesloten maar de duiventoren was wel open. Vroeger was het de verblijfplaats voor 4000 duiven waarvan de mest werd gebruikt als grondverbeteraar. Na restauratie van de toren is het een soort 5-sterren hotel voor ongeveer 1000 duiven maar in de hele toren geen duif te bekennen!

Het paleis van de shah in Gorgan (Foto Flickr/Martijn Munneke)

De tweede week is ingegaan. Vandaag, vrijdag, op de Iraanse vrije dag, in de auto naar de Turkmenistaanse grens gereden. Wij begonnen in Gorgan met 20 graden en mooi weer en naar mate wij meer bij de grens kwamen begon de temperatuur op te lopen naar 34 graden. De weg voerde ons door een woestijngebied en wij kwamen gedurende 70 kilometer enkel wat schapen en kamelen tegen. Het landschap was vlak en steppeachtig. Bij de grens stonden lange rijen vrachtauto’s te wachten op doorgang.

Even voor de grens was er een dorpje Incheh/Boroon. Een troosteloze bedoening met een markt en een picknickplaats. Typisch zo’n dorp waarvan je je afvraagt wat die mensen daar nu in godsnaam doen en waar ze van leven. De temperatuur was opgelopen naar 34 graden maar er stond gelukkig een verkoelende wind. De picknickplaats lag aan een meer waar je voor een paar centen een waterfiets in de vorm van een zwaan kon huren. In het droge en dorre park had men betonnen platen neergelegd waar de mensen hun kleedje konden uitspreiden. Daarvan werd dankbaar gebruik gemaakt. Turkmenistaanse mensen zijn van een andere soort en hebben een mongoloïde uiterlijk. Hun kleding is kleurrijk en er is een verschil in kleding tussen getrouwde vrouwen en jonge vrijgezelle meiden. In de bloedhitte blijft de kleding hoog gesloten en de hoofddoek blijft om. Ook de mannen blijven volledig gekleed ook al is het wel toegestaan dat je je mouwen opstroopt. Na een half uurtje over de picknickplaats te hebben rondgelopen hebben wij de plaatselijke markt bezocht. Veel snuisterijen, speelgoed voor kinderen en kleding. De grootste bezienswaardigheid waren wij zelf. Vooral de vrouwen kunnen hun ogen niet van ons afhouden en je wordt van onder tot boven opgenomen. Na totaal een anderhalf uur werd met de terugreis aangevangen.
Netty leert het dochtertje van 5 van onze gastheer en -vrouw, Nederlandse liedjes. “Olleke bolleke” kent ze al uit haar hoofd en nu is Netty bezig met “Deze vuist op deze vuist”.
‘s Avonds rijden wij langs een permanent ingericht kermisterrein met draaimolens, snoeptenten, spelletjestenten e.d. maar dat was niet onze bestemming. Onze bestemming lag even verder en bleek een soort van restaurant te zijn. Wij werden daar opgewacht door vrienden, die in allerijl waren opgetrommeld en die wij al eerder deze week hadden ontmoet. Het restaurant moest een eeuwenoude Iraanse woonvorm voorstellen en bestond uit diverse etages. Er waren kamers gemaakt in verschillende afmetingen die konden worden afgesloten. De kleine kamertjes waren voor 4 personen en de grotere voor 6 of 8 personen. De kleinste kamertjes werden voornamelijk bezet door jongelui. Nu zou je denken dat met deze gelegenheid een mooie mogelijkheid zou zijn geschapen om met je vriendin wat te zitten flikvlooien, maar dat is er mooi niet bij! De deuren zijn voorzien van glas dus er valt weinig te filosoferen zonder gezien te worden.
De grootste kamers van circa 15 vierkante meter waren voor gezinnen. Er werd weer van alles besteld: soep, brood, snoep e.d. Er werd door iedereen druk gebabbeld en het programma voor de komende week werd uitgevouwen. Nou daar hadden wij dus mooi geen zin. Het is fantastisch om zo in de watten te worden gelegd maar wij worden moddervet en daardoor aartslui. Wij zullen toch de resterende weken nog wat meer van Iran willen zien en zelf onze beslissingen moeten nemen. Wij hadden aankomende maandag willen vertrekken naar Isfahan, maar dat kwam niet goed uit voor het meegekomen stel. Zij hadden bedacht om aanstaande woensdag met ons naar Teheran te vertrekken, daar te overnachten bij haar zuster en dan woensdag te vertrekken per bus naar Isfahan. Daar hebben wij mee ingestemd.

Klucht

Even een tussenberichtje van ons. Het is nog steeds een klucht die voorlopig nog geen einde kent. Wij worden van hot naar her gesleept en moeten de komende dagen nog wel bij 100 mensen op bezoek om ons te laten bekijken als buitenaardse wezens. De mensen zijn zo gek met ons dat wij de hele dag horen Mister Frank en Misses Netty en overal waar wij komen is het mee-eten gebalzen. Wij zitten nu weer ergens nabij Teheran aan de dis bij een wildvreemde familie en er is al een plan gemaakt voo vanmiddag zonder dat wij van te voren zijn ingelicht en wij laten alles maar over ons heenkomen. Of wij nog aan een vervolg van onze reis toekomen en of wij aan 6 weken wel genoeg hebben is de vraag. Wij gaan zo meteen blijkbaar naar een therminaal bad en er wordt al op gerekend dat wij hier Hollands eten zullen bereiden. Hutspot is het meest makkelijke en de ingredienten kunnen wij hier eenvoudg krijgen. Gelukkig hebben wij hier aan de tafel kunnen eten dus niet op de grond. Als je steeds op de grond zit heb je een bijkomend probleem en dat is dat je last krijgt van gasvorming en om de zaak fatsoenlijk te houden kun je dan weer beter op een stoel zitten.

Turkse man met paard in Golestan bij Gorgan (Foto Flickr/Ninara)

Veilig

Laatste tussenbericht 29 april: Het leven in dit maffe land gaat ons goed af. Het is volkomen veilig en de Iraniers beginnen zelf al over het feit dat zij terroristen worden genoemd maar het beslist niet zijn. Dit is een goed en veilig land en van het negatieve beeld dat er van wordt geschetst blijft, als je hier verblijft, niets meer over. De mensen leven hier en maken er het beste van.

Het eten is eentonig met weinig variatie. Brood/rijst met kabab (gebraden lamsgehakt of kip) wat salade, yoghurt en dan houdt het wel op.

Het weer is hier prachtig. ‘s Middags loopt de temperatuur op naar 28-29 graden en de zon schijnt uitbundig. Wat wij hier wel erg missen is de korte broek en de blote armen.  Een strandvakantie zal het nooit kunnen zijn want ook al wordt het 50 graden: de hoofddoek blijft om en de korte broek met het hemdje blijven in de kast. Ook ‘s avonds op een terrasje zitten is er niet bij. Een prachtig en veilig vakantieland maar het echte genieten is verboden!

Vandaag zijn wij naar een Armeense kathedraal geweest en naar een vogelpark. Gisteren naar een bloementuin. De stad is overigens prachtig groen en de wegen zijn aan weerzijden voorzien van statige bomen. De parken zijn goed onderhouden en de fonteinen werken! ‘s Avonds met gekleurde verlichting.

Bob Traa heeft ook de smoor in. Zijn mede-troikaleden hadden er zwaar op aangedrongen om hier, in het Atheense hol van de leeuw, hun hoofdkwartier op te slaan. ‘Kunnen we ze beter in de financiële smiezen houden, want anders – zodra je het land uit bent – je weet toch hoe ze zijn?’. En nu? Zijn troika-collega’s  zijn allang weer ‘wegens drukke werkzaamheden’ terug naar hun post, en hij zit hier, onmisbaar te wezen in een riant kantoor met uitzicht op het regeringsgebouwen, en kan niets doen. Geen paperclips om creatief krom te buigen, geen perforator om baldadig de bodem onderuit te trekken. Er valt ook niets in de smiezen te houden, want sinds een paar weken is de Griekse regering demissionair.

Campagnetijd dus. Maar zeker geen radiostilte, want eerst wordt er nog kamerbreed gebakkeleid over de zendtijd, die alle partijen krijgen. Dan moeten partijen hun kandidatenlijst inleveren bij de Kamervoorzitter en het Hooggerechtshof. Dat bepaalt welke partijen mee mogen doen of uitgesloten worden, vanwege hun naam (zoals de Nieuwe Fascisten in 2007), omdat ze mogelijk onwettig zijn opgericht of dat ze ‘vergeten’ zijn, hun bijdrage te voldoen, want this is Greece. Op 6 mei mag dan eindelijk het volk spreken. Ook typisch Grieks:  ‘van zonsopgang tot zonsondergang’.

En dan al die partijen! In 2009 waren dat er al 23, wat zal het dit jaar worden? Bob kijkt naar het stapeltje kranten op zijn bureau. Sinds hij zijn werk hier kwam doen, heeft hij het hele politieke landschap zien veranderen. De partijen kent hij nog wel, maar al die namen! Wie zijn dat? Zijn oog valt op een peiling in Athens News. Wat zijn verkiezingen nog zonder peilingen? Er waar is George gebleven? Zijn toenmalige  onderhandelingspartner en inmiddels goede vriend George Papandreou? Ze zagen elkaar toen vaker en langer dan hun vrouwen. Hij moest hem nodig weer eens bellen. Straks maar even dan.

De populariteit van de twee grootste partijen is amper 33%, leest Bob. De Nieuwe Democraten (een soort CDA/VVD) scoren 20,5%, de socialisten van Pasok halen er 12,7. Radicaal Links 8,6%, de Communisten 7,9 en de Onafhankelijke Grieken (een afsplitsing van de Nieuwe Democraten halen mogelijk 7,1% van de stemmen. Oké, denkt Bob, maar hoe bekend en populair zijn hun leiders? Bovenaan staat Fotis Kouvelis.  Bob graaft in zijn geheugen. Waar moet ik die van kennen? Oja, leider van Democratisch Links (7%) en onafhankelijk parlementslid. Jurist, hm. Ah, Lucas Papademos als goede tweede. Die kennen we nog. ECB-bankier, opvolger van George en leider van de overgangsregering. Goeie vent wel.

Bob neemt de rest van de lijst vluchtig door: Panos Kammenos? Oja, uit de Nieuwe Democraten gegooid en nu bij de Onafhankelijke Grieken opnieuw begonnen. Next? Alexis Tsipras, Antonis Samaras. Yannis Dimaras, Evangelos Venizelos – ja, daar had  Gerrit Zalm laatst nog een goeie mop over. Aleka Papariga, Dora  Bakoyannis  - Dora strikes again, Yiorgos Karatzaferis? Huh? Louka Katseli, Nikos Mihaloliakos en Haris Kastanidis’. Dezelfde Haris Kastanidis, met Louka Katseli nog minister onder Papandreou, nu samen ‘Sociaal Accoord’ opgericht? ‘Klinkt wel erg naar het Radicale Midden van Griekenland’, denkt Bob. ‘En waar beginnen ze aan – met 2,4% in de peilingen?’

Het duizelt Bob van alle namen. Maar goed dat ik geen verstand van politiek heb, denkt Bob. Hoewel dat voor politici niet altijd een conditio sine qua non lijkt te zijn.  Hij leest de scenario’s voor de situatie na de verkiezingen. Een absolute meerderheid zoals in het verleden zit er voor  de grootste partijen niet in. Een coalitie lijkt het alternatief, maar welke partij gaat dan de premier leveren? Te vrezen valt voor een parlementaire toren van Babel van zeven of meer partijen, geleid door een extraparlementaire premier. Niets is zeker – tot 19 mei, 11 uur. Dan wordt de nieuwe regering geïnstalleerd. ‘Kijk’, denkt Bob, ‘dat is tenminste iets. Dat zouden ze in Nederland ook moeten doen!’

Zijn blik verdwaalt uit het raam; in de diepte zoeken de mensen hun weg over het plein. Gewone Grieken. Dé Griek bestaat natuurlijk niet, realiseert hij zich, maar toch, toch moet Bob vaststellen, dat hij dat volk ergens wel mag. Zoals hij ook – ondanks zijn werk, ondanks alles – dat land en dat Griekse leven niet onsympathiek vindt. En het lukt hem niet, dergelijke gedachten uit zijn hoofd te bannen. Zoals het hem ook steeds moeilijker lukt, te verdringen wat hij dagelijks op straat ziet, vanuit zijn dienstauto. Hij pakt zijn Blackberry en toets het nummer van George Papandreou.

‘Bobby!’ meldt deze zich enthousiast. ‘Long time, no see, man! Mijn vrouw en ik hadden het net over je. Wanneer kom je weer eens bij ons eten? Neem je dan die mooie vrouw van je ook weer mee?’ Bob wil antwoorden, maar er schiet iets in zijn keel, waardoor hij slechts een gesmoord gepiep kan uitbrengen. ‘Ja, nee’, bluft hij schor, ‘leuk ja, goed idee, George. Zeg maar wanneer. Maar ik bel eigenlijk voor wat anders.’

De ex-premier barst in lachen uit, als hij het verzoek van Bob hoort. ‘Bob, luister. Dat moet je toch helemaal niet willen? Een pied-à-terre  op de Peleponnesos? Jij, tussen MI5 en de KGB? Ik weet wel wat beters voor je. Jij bent veel meer een eilandenmens. Tussen de Grieken. Overdag een beetje werken op het terras, ‘s avonds lekker incognito eten in de lokale taverna’s, toch?’ Bob moet het allemaal volmondig beamen. ‘Ja, ik dacht zelf ook eigenlijk eerst aan Chios, of Lymnos, dat eiland waar die Beroemde Blogger woont. Je weet wel, die Di… Da… George?… Hallo?…’

Dandalos.

In het kader van ons Bed en Breakfast hebben we hier in onze eigen omgeving al heel wat restaurants ‘getest’. Als ware “Jurriaan-Geldermans-en” of; voor de lezers buiten Noord-Holland; “Johannes-van-Dammetjes” storten we ons op de menukaart en doen we net of we verstand hebben van gebruikte producten en wijn-spijs combinaties. Zo hebben we voor onze gasten een hele lijst kunnen samenstellen van ‘aanbevelingen’ en ‘zou-ik-niet-doennetjes’. Vaak zijn de gasten het met ons eens, soms ook niet. Er zijn weliswaar restaurants in de omgeving waar wij niet snel meer een voet over de drempel zouden zetten, maar waar gasten juichend van terug kwamen. Maar over “onze aanbevelingen”, hebben we ook van onze gasten nog nooit klachten gehoord. We lijken dus redelijk betrouwbare smulpaapjes.

Avontuurlijke gasten

 Onze eigen buurt kennen we ‘culinair’ redelijk. Waar we echter wel tegenaan liepen is het volgende. Wij hebben veel avontuurlijke gasten. Mensen die graag wat van de omgeving zien en die plezier hebben in het uitzetten van dagtrips. Het oosten van de Algarve kennen we op ons duimpje. In de westelijke Algarve hebben we, toen we op zoek waren naar onze stek, ook uitgebreid rondgetoerd dus ook daar kunnen we sightseeing tips geven. Wat ons daar echter tot nu toe ontbrak was ‘the finishing touch’. Want na een mooie dag rondtoeren, wil je als vakantieganger ook lekker eten voor je terugrijdt naar het logeeradres. Die gasten konden we tot nu toe niet adviseren over een goed, zelf getest adres. Dat probleem is nu helemaal opgelost.

 Van vrienden kregen we vorige maand namelijk een uitnodiging om mee te gaan naar de opening van een nieuw restaurant in een dorp met de onuitsprekelijke naam Odiáxere. ‘Odiejasje’, want zo klinkt het fonetisch ongeveer. Het ligt vlak voor het mooie  Lagos (vanuit het Oosten gezien), strategisch langs de EN 125, de Algarviaanse kustweg, op de route naar de snelweg A22. Ideaal om na een geweldige zonsondergang op ‘Ponte da Piedade’ de maag te vullen voor de terugtocht wordt aanvaardt.

 In Odiáxere mochten we eten bij ‘A Lanterna’, ‘restaurante & pizzaria’. De twee jonge Portugese eigenaren, Tony en Joey, liepen nog wat onwennig rond, totdat Tony achter ‘zijn fornuis’ mocht verdwijnen en Joey binnen een half uur zelfs de kleinste gebaren van een tafel opmerkte. We mochten kiezen uit verschillende Portugese gerechten. Ook de wijnkaart was een prettige verrassing: een bescheiden maar uitgekiende selectie wijnen met een pareltje uit de Algarve.

De grootste verrassing  zat hem in het hoofdmenu. Mijn ‘zeeduivel in spekrolletjes op een bedje van aardappelpuree werd geflankeerd door…. groente! Groenten zijn op  een Portugees bord een zeldzaamheid. Er is voldoende groente koop maar op de één of andere manier lijkt het wel alleen maar in de soep te verdwijnen. Bij een flinke biefstuk worden normaal gesproken een paar bladeren sla en een halve tomaat geserveerd. De knapperig gewokte groenten brachten mij in elk geval in jubelstemming.

Verdere superlatieven over de kwaliteit van de ‘steak on the stone’, gamba’s en andere lekkernijen zal ik u besparen. Het was een top avond en wij ‘uit het Oosten’ hebben nu in ‘het Westen’ zoals we dat hier noemen een adres waar we onze gasten met een gerust hart aan de keuken en bediening kunnen overlaten. Altijd een geslaagd einde aan een geslaagde dagtocht!

Enneh … oh ja; helemaal niet duur ook!

www.casalcubo.nl

Facebook: Cas al Cubo Tavira