Ik vind het leuk om met de kinderen te werken, maar om er nou 8 dagen lang, 24 uur per dag tussen te zitten.. ik wist nog niet wat ik daarvan moest denken.
Maar wat heb ik een geweldige week gehad.
We sliepen in een groot pension dat tussen de bergen stond en het was er echt absoluut prachtig! Geen toeterende auto’s, blaffende honden, en ambulancesirenes, maar geweldige bergen, watervalletjes, riviertjes, en een heleboel rust!Wat een verschil met Boekarest..

Het hele kamp werd voor een groot gedeelte georganiseerd door een Engels groepje. 2 oudere dames en 3 studenten. Vanaf het begin ben ik naar hen toegetrokken omdat ik met hun in het Engels makkelijker kon communiceren en omdat die 3 studenten ook van mijn leeftijd waren. Ze waren ontzettend aardig en hebben me ook overal bij betrokken.
Naast de Engelse groep waren er 5 personeelsleden van het kindertehuis mee, 5 Roemeense vrijwilligers en de directrice.

De sfeer in de hele week was echt geweldig. Er werd niet geschreeuwd, er werd niet geslagen, niemand werd opgejaagd, maar in plaats daar van was er een heleboel rust. Er werd met de kinderen gelachen, er werd met ze gespeeld, af en toe kregen ze een knuffel en er werd echt de tijd voor ze genomen.
Ik heb de kinderen hierdoor op een hele andere manier gezien. Ze waren zo gelukkig en ontspannen!

Afgelopen zondag waren we met een aantal kinderen naar de kerkje op de bergen geweest. De kinderen keken hun ogen uit, maar de lokale bevolking die in de kerk aanwezig was, was helemaal ondersteboven van onze kinderen. Tja, de kinderen kunnen soms heerlijk ongegeneerd lopen gapen, in hun neus pulken, of de raarste gezichten trekken, en als je dat niet gewend bent dan ziet dat er toch een beetje vreemd uit.

Maar de kinderen hebben het echt fantastisch gedaan. Een voorbeeld is Alexandra, een hyperactief meisje dat nauwelijks stil kan zitten maar in de kerk zeker een uur haar mond heeft gehouden en op haar plaats is blijven zitten. Oh, ik was zo trots!

Er was ook een jongen mee, Nico. Op een gegeven moment zag hij dat alle mensen gingen knielen en kruisjes gingen slaan. Die mensen deden dat dan drie keer. Nico vond dat zo interessant dat hij dat ook maar ging proberen. Hij wist alleen van geen ophouden en bleef maar knielen, ik probeerde hem nog duidelijk te maken dat hij na 3 keer wel mocht stoppen maar hij vond het veel te leuk en heeft zeker 20 minuten lang geknield en kruisjes geslagen. De andere mensen in de kerk keken werkelijk hun ogen uit.

‘ S avonds als de kinderen na het eten lekker buiten mochten rond hobbelen en er geen activiteiten waren, ging ik er vaak aan de picknicktafel tussen zitten en kon ik heerlijk genieten van die blije koppies. Vaak kwamen er een paar kinderen tegen me aan zitten en dan hoefde ik verder niks te zeggen maar zaten we gewoon heerlijk niks te doen en te zitten op een bankje, maar ik kon daar echt van genieten.

Nu, weer terug in het kindertehuis was gelijk alles weer het oude patroon. Toevallig had ik hier nog een gesprek met de directrice over. Want waarom kon bijvoorbeeld het eten in het kamp wel rustig aan gedaan worden zonder haast, ontspannen, en gezellig terwijl in het kindertehuis binnen tien minuten al het eten naar binnen moet worden gewerkt..
Ze had haar eigen logica er op na gehouden, en haar antwoord was simpel: ja, weet je wat het is Dian.. in het kindertehuis eten de kinderen gewoon veel sneller…
tja.. natuurlijk..

Ik heb subtiel voorgesteld om eens te proberen om het personeel bij de kinderen aan tafel te laten zitten tijdens het eten en langer de tijd voor het eten te nemen, maar aan haar gezicht te zien snapte ze dat nut nog niet helemaal.

Dus oké misschien zal dat eetpatroon nog niet zo snel veranderen maar er zijn wel andere goede vooruitzichten! Tijdens het kamp hebben we namelijk verschillende activiteiten met de kinderen gedaan waaronder massages en ontspanningstherapieën. Het was bijzonder om te zien dat hierbij vooral de drukkere kinderen volledig ontspannen en rustig waren. Nu heb ik alle spullen, boekjes en muziek voor die massages en therapieën gekregen van een van de Engelse dames en krijg ik in het kindertehuis van de directrice een eigen sleutel van de snoezel-kamer zodat ik deze massages en therapieën ook in het kindertehuis met de kinderen kan doen!

Twee van de personeelsleden die mee waren op kamp waren ook geïnteresseerd in die massages en therapieën, vaak kwamen ze nieuwsgierig erbij staan en zag je ze ook vol verbazing kijken dat alle kinderen er zo rustig van werden.
Ik wil hun hier dan ook bij betrekken zodat als ze dit leuk vinden, ze dit ook bij de kinderen kunnen gaan doen.

JA, na die week was ik moe.
Maar ik ben heel blij dat ik mee ben gevraagd voor dit kamp en heb absoluut een geweldige week gehad waarin ik de kinderen én het personeel op een andere manier heb kunnen zien en leren kennen. Fantastisch!

Omdat ik in de Ardennen woon, treed ik op als contactpersoon bij de politie in Luik en de uitbaters van horeca gelegenheden waar een controlepost wordt ingericht. Verder denk ik mee over verbetering van routes, en test ik die soms uit. Moet er een nieuwe controlepost komen? Ik ga er naar op zoek.

Dan het evenement zelf. Op vrijdagmorgen naar Luik en zondagmorgen weer terug. Twee gezellige dagen als vrijwilliger temidden van veel Nederlandse- en vooral Noord-Hollandse bekenden. Twee vermoeiende dagen ook, met als uitvalsbasis het Holiday Inn in Luik. Op vrijdag: begeleiden van een vrachtwagentje met toiletten en urinoirs naar de verschillende locaties, aanbrengen van parkeerpijlen en fietsroute naar de start en briefing met parkeermedewerkers.

Op zaterdag: vanaf 4.15 uur coördinator parkeren. In een paar uur worden een 1500 auto’s geplaatst in het centrum van Luik. Dit ook met medewerking van de evenementenpolitie, die hiervoor een groot parkeerterrein en een lange doorgaande weg reserveert.

Na het parkeren snel een kop koffie en dan naar een controlepost om er twee medewerkers op te pikken en te begeleiden naar een controlepost voor de 130 km. Vandaar alleen verder om een controlepost te installeren voor de afstanden van 170 en 145 km.

De eersten voor de 175 km zijn om 07.00 uur gestart, en op dat punt na 122 km kunnen de snelste toch even over 11.00 uur aankomen nietwaar.

De post is klaar en de eerste medewerkers arriveren als de telefoon gaat en ik word weggeroepen om naar een punt van de 130 km te gaan, waar een pijl zou zijn verdwenen en waar een aantal fietsers verkeerd zouden zijn gereden. Ik ga er heen via de weg waarop ze verkeerd zouden rijden. Inderdaad, ik kom er een stuk of 20 tegen die ik terug verwijs. Inmiddels kom ik ook mijn vaste fietsmaatjes tegen die aan een Belgische tocht meedoen.

Op de bewuste plaats de pijlen verbeterd en geconstateerd dat sommige fietsers wel erg gestrest zijn als ze toch nog verkeerd rijden. Dan maar anderhalf uur blijven staan met een veiligheidsvest en een zogenaamd spiegelei, om ter plaatse ook het verkeer te regelen. Daarna gauw terug naar de controlepost om er afval in de bakken te doen, rustende fietsers van plaatsen achter het afzetlint te halen, hen bemoedigend toe spreken, twee oververmoeide fietsers met de auto naar een hoog punt gebracht vanwaar ze gemakkelijk een treinstation konden bereiken etc.

’s Avonds in Luik, na het weghalen van de parkeerborden en diverse werkzaamheden, even douchen, waarna een souper met alle medewerkers. Het is middernacht als we van tafel gaan om in de hotelbar de overgebleven consumptiebonnen nat te maken. Oei, al weer 1.30 uur. Vanaf vrijdagmorgen heb ik 3 uur geslapen.

De volgende morgen na het ontbijt naar huis, gedeeltelijk langs de fietsroute om nog wat pijlen op te halen die door tijdgebrek zijn blijven hangen.

Eenmaal thuis, in het gastenboek van de website kijken. Genieten van complimenten en pijn voelen bij kritiek.

De komende weken houd ik nog een kniptang in de auto, want de ervaring leert dat ik nog wel eens een pijl tegenkom.

Laatst hadden we weer een paar keer zo’n moment en dan proberen we van te voren een route te verzinnen waar we nog niet geweest zijn. Nu waren we dit jaar al een keer door Luxemburg gereden met een koffiestop in Clervaux, lunchen in Larochette en een ijsje in Echternach. 

Deze keer ging het via de Maaren (dat zijn oude vulkaankraters die vol met water staan) richting de Moezel te rijden. Onze eerste Maar lag in Meerfeldermaar. Een prachtige plaats in een oude krater met nog een klein gedeelte waarin dan weer een meer ligt.

 Te vroeg voor koffie dus nog even door naar Manderscheid, ook daar vonden ze het nog te vroeg voor koffie, want veel koffietentjes waren nog bezig om het meubilair buiten te zetten. Dan maar via de manderscheider burcht richting de holzmaar en door naar Gillenfeld. Daar een heerlijke cappuccino gedronken en Rinus natuurlijk een appel kuche. Ja, de Duitsers weten wel wat lekkere kuchen zijn voor bij de koffie.

Na de koffiebreak zijn we vervolgens langs het Pulvermaar gereden en via Lutzenrath en Bad Betrich, waar je overigens heerlijk kan kuren, naar de Moezel. Je merkt wel dat het aan de moezel een stuk drukker is dan bij ons in de Eifel. Nog een reden waarom wij voor de Eifel hebben gekozen. Maar met de motor langs de Moezel is toch altijd een mooi ritje, met al mijn favoriete fruitsoorten. Je weet wel, die waar je lekkere wijn van kan maken. In Ernst, een plaatsje net voor Cochem hebben we lekker zitten lunchen in het zonnetje. Vervolgens zijn we bij Cochem weer richting Vulkaaneifel gereden.

Diezelfde week kregen we nog een kans en zijn we richting Monschau gereden. Weer een heel ander gebied en weer nieuwe routes gedaan waar we nog niet geweest waren. Het mooie van een motor is dat je hem bijna altijd dicht bij je koffietafel/lunchtafel kan parkeren.

Maar deze keer wilde we koffie gaan drinken in Bad-Munstereifel. Daar heeft Heino, ( je weet wel die Duitse albino zanger met donkere bril en wit haar, en hij leeft echt nog) een café. Maar helaas, zaten we aan de verkeerde kant van het stadje en de motor kon niet mee het stadje in, die moesten we buiten de stadsmuur parkeren. Maar we gaan zeker nog een keer die kant op om met Heino op de foto te gaan.

Na de koffie weer via allerlei mooie dorpjes en weggetjes richting Monschau. Daar waren we vorig jaar ook een keer geweest en toen mochten we met de motor het dorp in. Deze keer kon dat nog wel maar moesten we via de andere kan het dorp in en dat was een stuk omrijden dus toch proberen of het niet van onze kan mogelijk was. Wij dus een straatje in, maar daar stond duidelijk een bord dat we niet naar binnen mochten. Reden we toch een klein stukje door en ja hoor, flits.

 In Duitsland wordt je aan de voorkant geflitst, omdat het voor het bewijs nodig is om de bestuurder er met zijn gezicht op te krijgen. Nou hebben ze toch even pech gehad dat Rinus en een helm op had en er geen kenteken aan de voorkant van de motor zit. Ik dus afstappen en Rinus achteruit het straatje weer uit. Geen fanmail ontvangen van de Duitse politie. De motor hebben we dus maar buiten het dorp gelaten en na weer een lekkere lunch in het zonnetje weer op weg naar huis.

Op het moment is het weer even niet om motor te rijden, maar als we binnenkort weer de kans krijgen zullen we zeker weer een lekker ritje gaan maken.

Helaas hebben we zoals we de vorige keer beloofd hadden de eendjesrace gemist, maar wie weet kunnen we er volgend jaar verslag van doen.

Tot snel: Rinus en Sonja

www.derschmetterling.eu

De economie . De regering beloofde erg veel met de laatste verkiezingen, maar dat komt wel anders uit.

Per October word de G.S.T. (BTW) verhoogd van 12.5% naar 15% en dat geldt voor elke aankoop. Inmiddels zijn de prijzen al flink gestegen, En dan ook gaat de inkomstenbelasting wel een beetje naar omlaag. Dus de AOW’ ers krijgen een verhoging. Voor een koppel is dat $10.- per week meer. Maar dat is minder dan dat de kosten opgaan. Telefoon, stroom, verzekeringen, enz.

Ook is de werkeloosheid vrij hoog. Er is dan ook veel vraag naar de voedselbank, De hulporganisaties hebben het erg druk.

Het belastingstelsel is wel veel eenvoudiger dan in Holland. Wij hebben enkel Inkomstenbelasting, en dan de rates van de gemeente, en dat is al in een bedrag. Ook dat gaat elk jaar wel omhoog, want er gebeurt veel in de gemeente. Nieuwe sportvelden, zwembad, uitbreidingen, waar alle voorzieningen moeten aan gebracht worden,enz.

Onze AOW, die we nog steeds uit Holland ontvangen, wordt hier belast met 21%. Nu dat de N.Z. dollar zo hoog is, krijgen we wel elke maand minder. Als je geld hebt in de bank of in een belegging dan wordt de belasting van de rente bij die in stanties meteen ingehouden , en zij verekenen het met de belasting.

Maar wij klagen niet, zijn geen jong werkende familie meer dus wij kunnen volgende week rustig op vakantie gaan voor 4 weken naar Bali. Lekker in de zon. Wij gaan daar al voor 12 jaar naar toe, en hebben daar ook vele vrienden.

Hier is het nu haast mooi voorjaar al is het in het zuiden nog veel sneeuw, en op het Noord eiland overstromingen enbland slips.

 Tot de volgende keer en groeten van Kees

We kunnen de mensen in hun eigen taal begroeten, we kunnen vragen hoeveel iets kost en we kunnen vragen waar het toilet is. Het antwoord is dan vaak een gestrekte arm.

Vandaag vertel ik u wat u kunt aantreffen als u die arm volgt. Ik beperk mij tot het toilet in kafenion of restaurant, het toilet bij de Grieken thuis wordt in een andere cursus behandeld. Tijdens mijn verhaal wordt u een consumptie aangeboden door de eigenaar van dit etablissement; ook kunt u mij altijd onderbreken voor dringende vragen. Na afloop is een handzaam en informatief geïllustreerd boekje bij mij te koop.

Het gemiddelde Griekse toilet is ongeschikt voor mensen met aanleg voor claustrofobie. Verder helpt het, als u een beetje soepel kunt bewegen en niet meteen in paniek raakt in het donker. Wij spreken wel eens gekscherend over een bezemkast als we een kleine kamer bedoelen, maar in de Griekse praktijk is het kleinste kamertje vaak de bezemkast. Deze multifunctioneel ingerichte ruimte bevat gemiddeld: 1 toiletpot, 1 spoelbak, 1 borstelset, 1 wastafel met toebehoren als zeep, papieren handdoeken en toiletpapier.

Plus een verzoek dit laatste niet in de pot te werpen maar in de daartoe uitnodigend geopende emmer. Daarnaast treffen wij vaak nog een aantal voorwerpen aan voor het onderhoud van de rest van het pand. Denkt u dan aan schoonmaak-, poets- en verdelgingsmiddelen, een mop en/of vloertrekker in een niet bijpassende emmer, een half-opgerolde tuinslang en/of een groothandelsverpakkingen ongebruikt toiletpapier.

Om te voorkomen dat u de indruk krijgt, dat de ruimte vol is, is de toiletbril vaak al verwijderd. De laatste jaren worden wij bovendien door een sticker op de toiletwand steeds vaker ‘namens het management’ gefeliciteerd met het aangebrachte hygiënesysteem. Het werkt 24 uur per dag en is ISO 9001 gecertificeerd. Op de muur is dan een soort halve ui van kunststof geplaatst, waaruit door een slangetje een blauwe vloeistof in de toiletpot druppelt. Hoewel dit slangetje bedrieglijk op een normaal elektriciteitssnoer lijkt, is uw vrees om na spoeling geëlektrocuteerd te worden ongegrond. Het meest betrouwbare onderdeel van het modale Griekse toilet is echter: het mechanische ventilatiesysteem.

In bijna elk toilet is een rechtstreeks op de verlichting geschakelde ventilator geplaatst. De term rechtstreeks moet vooral letterlijk worden geïnterpreteerd: de kortste weg van A naar B is ook in Griekenland een rechte lijn. Als het snoer daartoe vrij door de ruimte moet zweven: het zij zo. Als de schakelaar verplaatst moet worden naar een onvindbare plek of zelfs verwijderd: soit. Wie denkt aan iets als een veiligheidskeurmerk: vergeet Kema. De Griekse toiletventilator heeft nl. meerdere functies.

1. Het gemiddelde Griekse privaat is nogal krap, en roken wordt nog steeds enthousiast gepraktiseerd, dus kan een ingeschakelde ventilator voorkomen, dat de deurknop door nicotinedampen aan het zicht wordt onttrokken. Vroeger werd menige Griek of toerist pas na dagen van eenzame opsluiting gevonden, omdat de arme de uitgang niet meer kon vinden. Sindsdien heeft de Brandweer andere prioriteiten.
2. Niet de luchtverplaatsing van de ventilator is bij aanschaf het doorslaggevende argument, nee, dat is het geluid dat hij voortbrengt. Er loopt namelijk altijd iets áán. Dit geluid zou in Nederland een goed en goedkoop alternatief zou zijn om elke eerste maandag van de maand de voltallige bevolking het werk te laten neerleggen en zich vervolgens achter gesloten ramen en deuren aan radio of TV te kluisteren. Hetzelfde geluid in Griekenland verhoedt, dat onbevoegde derden in hun onschuld het toilet – tijdens het gebruik – willen betreden.
3. Het aantal decibellen van de ventilator is tevens een soort antigeluid, waarmee andere geluiden effectief kunnen worden gemaskeerd. Omgekeerd dringen geluiden uit de buitenwereld ook niet tot de gebruiker door, wat de concentratie tijdens het toiletbezoek alleen maar bevordert.
4. De Griekse toiletventilator is meestal van vóór de tijd van de energielabels. Niettemin is Griekenland op dit gebied wellicht koploper in Europa, want de ventilator staat nl. nooit langer aan dan nodig. Licht uit, ventilator uit. Aan sophisticated exemplaren met iets als een timer heeft de Griek geen boodschap. En aan uw boodschap ook niet.

Het kan ook anders. Er zijn toiletruimtes, waar wij kunnen vrezen, dat er aanstonds een groot gezelschap  een ‘Traditional Greek Night’ gaat houden, inclusief aardewerkgesmijt en lokale Zorba. Wij bevinden ons dan in een handsfree restroom area. Dankzij rijbaanscheiding, middenbermbeveiliging en andere blijmoedig verlichte borden vinden wij het toilet binnen enkele minuten. Helaas vaak in het midden van deze sanitaire hangar, wat weer onhandig is voor mensen met pleinvrees.

Op slechts enkele minuten gaans vinden wij een gummi bobbel in de vloer. Wie hierop gaat staan, stelt het spoelmechaniek in werking. Water, zeep en droogmechaniek wordt met sensoren geregeld, deur zwenken automatisch open en dicht, verlichting dooft enige seconden na ons vertrek. Wie besprongen wordt door de Hollandse gedachte, wat wij voor deze sanitaire dienstverlening gaan betalen, kan ik geruststellen. In alle gevallen ontbreekt de geschorte medewerker m/v met schoteltje, waarop het wisselgeld bij wijze van indicatie van onze bijdrage al tot louter Euro’s is teruggebracht.

Zo, dan nu de vragen – ik zie al een vinger. Wat zegt u? Ja, de toiletten bevinden zich links achter de bar. Het lichtknopje zit… Ik kijk even naar Giorgos… Giorgos? Oh, niet?’

Door de verbouwing de afgelopen maanden en de verhuizing van Nederland naar Zweden twee weken geleden had ik dit jaar niet echt kans gezien om veel te trainen.

Als ik de 500 kilometer haal dan zal het veel zijn.

Ik had me dus voorgenomen om rustig te starten en de rit meer als toertocht te beschouwen.

Voor ons was deze race ook interessant omdat we als merk Cave-Mex voor het eerst op een evenement aanwezig waren.

Voor alle inschrijvers hadden we een sportgel geregeld en ze kregen ter kennismaking 50% korting op een bikefitting meting, ook verloten we onder de deelnemers een gratis pro meting van €150,-.

Dit alles om ons zelf zo in de regio te presenteren, wat naar mijn mening aardig is gelukt.

Je kon deelnemen aan 3 afstanden 25 km, 45 km of de 60km.

Omdat ik niet tussen de kinderen wilde rijden (25) en zeker niet goed genoeg was voor de kanonnen koos ik dus voor de 45. Dat gaat nog wat worden want ik had dit jaar nog niet meer dan 35 km gereden.

Bij het opstellen bij de start kwam ik er achter dat ik toch op de 2^e rij stond (vooraan dus).

Tussen de gesponsorde rijders en met mijn ongeschoren benen dacht ik: ik zie het wel.

Het startschot klonk en we waren weg, net als het idee dat ik deze rit als toertocht zou rijden.

Tot mijn verbazing zit ik in de kopgroep tussen de 60 rijders en het gaat lekker.

De eerste kilometers rijden de 45 en 60 samen en ik merk dat de één na de andere 60 rijder afvalt.

Ik besluit mijn hoofd eens omhoog te doen om te zien hoe het slagveld er bij ligt.

Één man van bike zone ligt nog vooruit,  maar die zijn we aan het inlopen en…….ik zie dat het mijn schuld is.

Ook ik vind mezelf een uitslover en laat de kop aan een ander, ik schakel terug en rij door een kuil.

Ketting e af, en ik zie ze wegrijden inclusief nog enkele van mijn 45 kilometer collega’s.

Ketting er weer op en fietsen maar weer.

Het leek me wel een goed idee om weer in één keer naar de kopgroep toe te rijden,  maar hier waren de toppers nu flink aan het gas geven, het resultaat: ik moest ze laten gaan.

Onderweg op de route van de 45 km kreeg ik te horen dat ik 3^e lag, ‘kijk’, dacht ik.

De nummers 2 en 1 kreeg ik al snel in het vizier, samen met één van deze jongens begonnen we te bouwen aan een leuke voorsprong.

Al na enige minuten zagen we al niemand meer achter ons, en mijn metgezel begon sporen van vermoeidheid te vertonen en ik zat dus op rozen, ware het niet dat we zo druk aan het racen waren dat we een bordje misten, omdat een Zweed er zijn  auto voor  geparkeerd had.

Leuk minuten verloren en we zagen in de verte de nieuwe nummer 1 rijden.

Nu was ik boos en besloot dat het tijd was de gaskraan maar eens op 100% te zetten met het gewenste resultaat. Ik stoof de nieuwe nummer 1 voorbij met een mooi snelheidsverschil precies op een plek waar mijn andere collega er niet meer langs kon.

Plots klonk van achter mij” Rechts “ en ik was weer fout gereden, terug schakelen, maar net iets te bruut en ja hoor: ketting er weer af.

De boosheid sloeg om naar een gevoel van: hier heb ik niet zo veel zin meer in, maar ja waar hang ik ergens uit in het grote Zweedse bos.

Op de fiets maar weer in de achtervolging.

En verrek het lukte me nog een keer om het gat te dichten.

Op zo’n 20 meter reed ik alweer achter ze en…… ik zag dat zij een bordje misten.

Zij reden vol rechtdoor terwijl we rechts moesten een bosje in waar geen spoor stond, de heuvel over en ja, ik zat op het goede spoor, Ik lag weer eerste en dat ging ik niet uit handen geven.

Hij denkt niet na, ziet niets, hij kijkt vooruit en fiets, wat doen zijn benen pijn hij wil de eerste zijn,

Zij halen nooit meer in…                    Hij denkt verdomt ik win.

Op de streep klappen de mensen en zijn enthousiast, ik gooi mijn handen omhoog en trek mijn shirt

recht, ik geniet van de eer die mij toekomt, ik hoor mijn vrouw roepen “netjes”.

Nog enkele meters en ik ben ……

De speaker kraakt en roept mijn naam om grattis (gefeliciteerd op zijn Zweeds) met je……4^e plek.

Wat!?!?!? Dat kan niet kloppen .

Iemand van de 60 was fout gereden en 20 minuten voor de nummers 2 en 3 gefinisht die weer 2 minuten voor mij waren binnen gekomen.

Ik sprak de trotse mannen aan en: ja we waren fout gereden maar we kwamen zomaar weer bordjes tegen en hebben die maar weer gevolgd.

Het resultaat: ik had bijna 5 kilometer meer gereden. Het antwoord van de jury :   hè, wat rot nou voor je.

Sta je net met je handen in de tuin een plant te zetten en ja hoor ze weten je te vinden.  Je  verwacht  een van je kinderen of manlief aan de telefoon te krijgen, maar nee een mevrouw die je iets wilt verkopen en dit gebeurt niet eens onder etenstijd.

Dacht dat dit alleen in Nederland gebeurde, maar ook hier weten ze je te vinden om een abbonnementje af te sluiten voor een of ander. Iets waar je totaal niet in bent geïnteresseerd. Had dan ook even de neiging om de telefoon bij het plantje  in het kuiltje leggen.

Vond het dan ook heel erg vervelend dat het nieuwe abonnementskaartje het niet in mijn telefoon deed en dus ook nog om een nieuwe mobiel moest. Weer alles op nieuw leren.  Zoonlief vraagt nog of ik niet aan de I-Phone wil. Grapje mam. Maak nog eens duidelijk dat hij alleen maar hoeft te kunnen bellen en sms’en. Geen internet en weet ik wat nog meer voor toestanden erop. Gelukkig die ouderwetse zijn nog te koop. Voel mij niet zo want ik heb tenslotte een mobiel en ga dus vreselijk met de tijd mee, maar volgens de jongeren van nu mag het wel ietsje meer zijn.

Dacht dat in Nederland tegenwoordig iedereen met de telefoon wordt geboren, maar het  is hier nog veel erger.  Soms lijkt het hier of de mobiele telefoon net is uitgevonden. Bij de meeste mensen hangt het hoofd alleen maar schuin om of de telefoon vast te houden tussen oor en schouder en de ander heeft gewoon eeuwig een telefoon daar geplaatst.

Al bellend wordt er in de winkel kleding uitgezocht, gepast en betaald en dit tot ergernis van ander winkelend plubliek die ongewild de problemen van anderen moeten aanhoren. De caissière die tot drie maal toe het bedrag moet zeggen omdat het gesprek toch belangrijker is en dan ook vreselijk boos kijkt wat echt niet helpt. Men gaat gewoon door met het gesprek en loopt na het betalen al bellend de winkel uit. En dan vinden ze het nog raar dat je een hekel aan die dingen hebt of het anders wel krijgt.

Bellen in de auto is ook hier verboden maar de meeste mensen maken zich daar echt niet druk om. Het woord Car-kit kunnen ze hier dan ook nog niet denk ik. Zelfs de zakenlui hangen nog met de telefoon rijdend aan hun oor. En dan wordt een bocht nemen toch wel erg lastig.

Staan wij op het vliegveld van Klagenfurt om mijn schoonmoeder en haar zus uit te zwaaien, bedenk ik mij dat ik het fototoestel ben vergeten. Heb zo’n pientere dochter die zegt, mam je hebt toch je mobiel. Kun je ook foto’s mee maken hoor.

Een telefoon die kan bellen, smsen, en zelfs foto’s kan maken, wat ben ik toch blij dat ik hem heb.

Hoewel het natuurlijk jammer is dat de winkel nu dicht is, heeft het ook voordelen. Geen kleine kinderhandjes die nogal wat kapot hebben gemaakt de afgelopen tijd, geen hond die buiten een stuk interessanter vindt en geen zwervers meer voor de deur.

Ik lees op Wereldeditie vaak een hoop commentaar op Amerikanen, vooral door mensen die er nog nooit geweest zijn. Amerikanen zouden oppervlakkig zijn. Nou, ik heb de laatste paar dagen echt hartverwarmende reacties gekregen. Vaste klanten, die me op de laatste dag nog even het allerbeste wilden toewensen. Mensen gunnen het je hier echt en dat is iets wat ik in Nederland nog wel eens mis.

Een man die aan de overkant werkt, is hier 14 dagen achter elkaar langsgekomen en kocht elke dag wel iets. Dus de laatste keer dat hij langskwam was best raar, je krijgt toch een band met de “ vaste gezichten”; zoals de drie concierges van het gebouw, andere ondernemers en veel mensen die werken op 2nd Avenue.

Op zaterdag is ook de familie Taylor langsgeweest. Zij hebben Dennis gesproken op de NAMM (de grootste muziekbeurs in de VS, waar wij een stand hadden). De Taylors hebben een eigen reality serie op CMT (Country Music Television, een dochteronderneming van MTV). Het gaat over Darren Taylor, een gescheiden man met drie zoons, die na jaren Andrea tegenkomt, een dame met drie dochters. Ze zijn inmiddels getrouwd en omdat het zo’n muzikale familie is, hebben ze een eigen serie waarin muziek een belangrijke rol speelt.

De opnames worden nu gemaakt en vanaf januari uitgezonden. Omdat ik nog een hoop showroommeubilair had, heb ik met hem afgesproken dat alles wat op 31 juli nog niet verkocht zou zijn, door hun gebruikt mocht worden. Daarmee zijn we een van de sponsors en zijn onze meubels dus vanaf januari dagelijks op CMT te zien. We zien wel weer wat daar uit gaat komen. En het scheelt mij weer opslag en een hoop gesleep.

Ik ben me nu in mijn nieuwe kantoor (thuis) aan het voorbereiden op de grote beurs in New York half augustus. We wachten nu op prijzen uit China, omdat we te vaak gehoord hebben dat onze spullen geweldig zijn, maar het is te duur voor een detaillist om het nog een keer door te kunnen verkopen. Op de beurs in New York sta ik zelf en kan ik verkopen tegen de nieuwe prijzen. Het is echt een “make or break” beurs want er wordt OF een grote order geplaats (of veel kleine) OF we stoppen ermee in de States.

 De sales agenten waarmee we nu werken hebben nu al contacten met Guitar Center (180 winkels), het Marriott hotel en de Cracker Barrel (restaurantketen met 400 + giftshops erbij). Zij zijn erg positief en verwachten veel van de beurs. Ik ga het over twee weken allemaal zien. Morgen sta ik voor de klas voor een groep studenten. Daar heb ik erg veel zin in, want ik mis het overdragen van kennis erg. In Nederland gaf ik veel workshops en dat ligt nu helemaal stil. Maar als het niks wordt op de beurs, dan zal ik eind oktober waarschijnlijk weer in Nederland zijn. Over 3 weken ga ik sowieso voor anderhalve week naar Nederland, onder andere voor de kermis in Heemskerk!!!!

Sommige families sluiten hun gehandicapte kinderen op, verbergen ze voor de buitenwereld of dumpen ze na geboorte voor oud vuil ergens in het bos. Een van de doelstellingen van mijn organisatie is het ondersteunen van kinderen met een handicap.

De Ghanese overheid heeft een assessment center opgericht waar ouders met een gehandicapt kind hun kind kunnen laten onderzoeken en advies krijgen over een gepaste vorm van onderwijs. Een kind wordt doorverwezen naar een speciale school of wordt ondergebracht in regulier onderwijs, met of zonder extra begeleiding.

Ik was onder de indruk toen ik dit hoorde. Ik was geschokt toen ik het centrum bezocht. Het centrum bevindt zich in een gebouw dat bijna in elkaar stort van ellende. In geval van een regenbui moeten medewerkers letterlijk hun paraplu opzetten. De apparaten die het centrum heeft zijn ooit gedoneerd maar werken niet meer. Het centrum heeft geen geld, de overheid betaalt alleen de salarissen van de medewerkers.

Omdat het een overheidsorganisatie is mag de ‘directeur’ niet zelf fondsen werven. Via de Rotary Club in Accra zijn mijn collega en ik nu fondsen aan het verzamelen om het centrum te steunen en hebben we petities geschreven aan overheid en pers om te lobbyen voor nieuwe accommodatie en werkzame apparatuur. Hopelijk zal dit binnenkort resultaat opleveren.

Nana is de jongste telg in een gezin met 4 kinderen. Zijn ouders zorgen voor hem als voor hun andere kinderen. Nana is 4 jaar oud en heeft een aangeboren handicap. Hij is geboren met klompvoetjes en zijn armen zijn kort en hebben geen ellebogen.  Met enige begeleiding kan hij op een ‘normale’ school terecht. Ik bezocht hem daar vorige week.

Bij mijn aankomst bij het schoolgebouw stonden zo’n 50 kleuters op het schoolplein mij toe te roepen: ‘Obruni koko, Obruni koko’, ofwel Blanke! Blanke!  De lerares had moeite de kids weer hun klaslokaal in te dirigeren. Toen ik vervolgens het klaslokaal van Nana binnenstapte werd ik enigszins overvallen door een gejuich en gespring. De kinderen gingen uit hun dak van vreugde dat deze blanke hun klaslokaal bezocht.

Mijn opmerking: Goodmorning how are you, werd als in koor beantwoord: ‘I am fine, thaaaaank you, how are you too?’. Ik speelde wat met de kinderen en ontmoette Nana die het erg naar zijn zin heeft op deze school. Ik vind het mooi om te zien hoe met een klein beetje extra hij volledig integreert in normaal onderwijs.

De directeur van de school wilde nog een ‘probleemgeval’ met ons bespreken. Een jongetje in een andere klas vertoont af en toe abnormaal gedrag: ‘hij schreeuwt en huilt soms een hele dag’. De vraag is of wij de school kunnen ondersteunen dit kind naar een school voor mentaal gehandicapten te sturen. Mijn collega en ik kijken elkaar aan. We willen Jason graag ontmoeten. In een hoekje van een ander klaslokaal zit een angstig ogend kindje.

Als ik naast Jason aan tafel schuif, kijkt hij me onderzoekend aan. Hij maakt gewoon contact met mij en beantwoordt de vragen die ik hem stel. Ons angstige voorgevoel is dat dit jongetje thuis niet de zorg krijgt die hij verdiend.  Ook de stok in de handen van de lerares doen mij kippenvel bezorgen. Onze analyse van dit ‘probleemgeval’  is dat de lerares niet weet hoe ze met zijn gedrag moet omgaan en dat een gesprek met de ouders op zijn plaats is.

Onze reactie naar de directeur is dat een school voor geestelijk gehandicapten hem absoluut geen goed zal doen en ongepast zou zijn. Het enige wat wij kunnen doen is over een maand nog eens langsgaan om te zien hoe de school dit heeft opgepakt. Ik voel me machteloos. Ik wou dat ik een toverstafje had om al dit soort individuele gevallen te helpen verbeteren.

Nu, dat valt wel mee. Natuurlijk zijn de winters kouder en donkerder dan in Nederland. Maar zolang je niet boven de poolcirkel woont heb je overdag gewoon licht, het wordt hoogstens eerder donker en later licht dan in Nederland.

Alleen als er nog geen sneeuw ligt kan het hier donker zijn, echt donker, geen hand voor ogen kunnen zien donker. Daarom wordt hier de maan nog erg gewaardeerd. En hebben we allerlei soorten zaklampen in huis, altijd handig. Vanaf november komt er sneeuw , dat geeft een sprookjesachtig effect en kan je tenminste weer zien waar de weg loopt.

Koud kan het hier ook wezen. Winters met min 20 of meer zijn normaal.De kou is echter anders dan in Nederland. Doordat er minder wind is kan je je er op kleden.Een extra trui is vaak genoeg.En even hout halen bij min 10 dat doe je met alleen een vestje aan.

In de zomer daarentegen hebben we veel langer licht. Eigenlijk heb ik meer moeite gehad om aan de zomer te wennen dan aan de winter. Wordt je om een uur of 3 ’s nachts wakker, is het voor je gevoel 7 uur……en probeer dan maar om weer in slaap te vallen. Maar ach, alles went.

In tegenstelling tot Nederland, waar hier en daar stukjes natuur tussen de mensen ligt, wonen hier de mensen tussen/in de natuur. Ook daar moet je je aan aanpassen. Zo moet je altijd rekening houden met overstekend wild. Reeën, zie je er één, meteen remmen, meestal volgen er nog een paar, Elanden, pas 1 keer gezien. Maar ook dassen en bevers, die zijn trouwens groter dan je denkt.

Volgens de krant zitten hier ook wolven en beren, maar die zie je nooit. Die zijn banger voor mensen dan wij voor hen.

Toch zijn de gevaarlijkste beesten die er hier wonen ( volgens ons dan) zó klein dat je ze niet ziet of hoort. Maar als je door ze gebeten wordt……….grrrrrrr. Bulten die minstens 1 week blijven jeuken en die je zelfs in je slaap open krabt. Nee het zijn geen vlooien of muggen. Maar knutten. Beestjes van 1 tot 4 mm groot die zodra de zon minder warm is te voorschijn komen en je prikken zonder dat je er erg in hebt.

Toen we dit huis kochten dacht ik : Hoera! kan ik van het voorjaar mijn eigen groentetuintje beginnen. Groeten kweken die ik hier niet kan kopen zoals andijvie en boerenkool. Helaas gaat dat plan niet door…… Elk voorjaar komt de familie ree ( vader, moeder en de jongen van het vorige jaar) het jonge groen en de bloemen opeten. In het begin schrokken ze van ons en vluchtten meteen, maar nu ze weten dat we ongevaarlijk zijn naderen ze het huis tot een meter of 3. Zelfs als ik tegen het raam tik om te zorgen dat ze ons net geplante rozenstruik niet opeten, gaan ze maar een paar meter verderop staan.

Een hek of schrikdraad heeft geen zin. Volgens de verhalen springen ze daar overheen, en om mijn sla nu achter een hek van 3 meter hoog te stoppen….daar heb ik weer geen zin in.

Zo delen we ons huis ook met de nodige dieren. Muizen wonen tussen de muren en op ons dak. Heeft wel iets hoor dat getrippel te horen ’s nachts. Ze durven niet echt in ons huis te komen, we denken dat ze elkaar gewaarschuwd hebben voor die 3 muizenvreters die er rondlopen. 1 Keer hebben we een eekhoorn tussen de muren ( zijn van hout) gehad, de katten werden gek en probeerden op allerlei manieren bij die herrieschopper te komen. De volgende dag zagen we sporen in de sneeuw, vandaar dat we weten dat het een eekhoorn was.

Verder hebben we vleermuizen tussen het dak zitten. Het is wel een grappig gezicht als je ze ziet wegvliegen of landen, en ze eten de nodige insecten, dus wat dat betreft zijn het mijn vrienden. De enige beesten waar ik niet blij mee ben zijn mieren. Alle milieuvriendelijke manieren geprobeerd om ze uit mijn woonkamer te krijgen, koperdraad onder de plinten, kaneel strooien enz. Helaas, dat werkte niet. Dus toen toch maar gif gespoten……eigenlijk tegen mijn principes maar een kolonie die door je woonkamer stamt is ook niet alles.