Het is nog ruim voor Griekse etenstijd als ik aankom, om van een inleidend drankje, de stille zee en de ondergaande zon te genieten. Twee tafeltjes verderop zitten een man en een vrouw. Zij drinkt sinas uit een blikje, hij bier. Verder is het terras leeg. Als ik de positie zeezicht heb ingenomen, komt een middelbare vrouw aangelopen met een papieren tafelkleed en spreidt dat zwijgend over mijn tafel.

De randen frommelt ze achter het om de tafelpoten gespannen elastiek, want ook als je alleen maar iets wilt drinken krijg je in Griekenland een kleedje. Van boven papier, van onderen geplastificeerd. Tegen het morsen en de kruimels en de kringen en de vlekken op het échte tafelkleed eronder, zodat je weet: het is hier een restaurant en geen wasserette. Probeer het te zien als blijk van welkom.

De vrouw zet het peper-zout-tandenstoker-stel weer midden op het silhouet van het eiland dat zich nu onder mijn handen bevindt en kijkt naar mij. Ik zeg wat ik gedacht had te willen drinken: een ouzo zonder ijs. Dit leidt direct tot verwarring. De vrouw gebaart mij te blijven zitten; met haar andere onderarm wijst ze naar een helverlicht glazen hok in de hoek van het terras, waar ik de keuken vermoed.

Van iemand die ik als echte kenner beschouw, heb ik ooit geleerd hoe je ouzo drinkt. IJsblokjes toevoegen is verder oké, maar eerst moet er gekoeld water bij. Op die manier komen de etherische oliën en toegevoegde kruiden beter vrij. Een echte Griek voegt dus zelf het water bij zijn ouzo; een echte Hollander kan zelf zien hoeveel pure ouzo hij krijgt. Sinds die uitleg voel ik mij snob genoeg om een ouzo zonder ijs te bestellen.

‘Yes’ zegt de mond van de man die naast de vrouw is verschenen. Zijn gezicht zegt: ‘Wat moet je?’, maar ik probeer het te zien als blijk van welkom. Ik herhaal mijn bestelling. ‘Ouzo. No ice’ is zijn repliek en beiden verdwijnen naar de keuken. De man keert terug met een glas water en een glas ouzo, zet beide zwijgend neer en draait weer om. Inderdaad, geen ijs, ook niet in het waterglas. Ook geen hartig knabbeltje, dat je hier op elk uur van de dag bij elk alcoholisch drankje ongevraagd geserveerd krijgt. En al helemaal geen mezze, want dat krijgen alleen Grieken.

Het overdadig verlichte hok is inderdaad de keuken: dwars in de ruimte staat een imposante koelvitrine, die tevens als culinaire erf- en arbeidsscheiding dient. De vrouw staat achter de vitrine, de man ervoor. Er bovenop staat een diep bord waarin een groene salade. Langs de salade kunnen ze elkaar nog net in de ogen kijken. De man en de vrouw voeren een gesprek. Zij hebben een verschil van inzicht over de vraag, of dit de juiste salade voor de Sinasvrouw en haar Bierman is.

‘Ze wilden helemaal geen groene salade, ze wilden een Griekse salade’ roept de man, en schuift het bord nogal bruusk terug in haar richting.

‘Ik weet het zeker van wel’ repliceert de vrouw op hetzelfde volume, ‘maar dat heb je weer eens niet goed verstaan, met die dove oren van je.’ Ze schuift de salade zo hard terug, dat een paar stukken feta op de grond vallen.

‘Met mijn oren is anders niks aan de hand, maar met jouw salade wel. Grieks zeiden ze, en dat is heel wat anders dan groen.’ De man bukt zich, raapt de feta van de grond, smijt die geërgerd in het saladebord en schuift het terug.

‘Ik zag anders zelf, dat je het al verkeerd opschreef’ bitst de vrouw weer. ‘En niet voor de eerste keer.’ Ze duwt de salade venijnig tot bijna over de rand.

Er valt een betrapte stilte als ze mij zien staan. Hebben ze net een goed gesprek, komt die spelbreker weer binnen. ‘Yes’ herneemt de man zich. Ik vraag beleefd, of hij mij misschien nog een portie tzatziki kan serveren. Met wat brood graag alstublieft. Hij kijkt me aan alsof ik hem in het Cappadocisch heb doodgewenst. ‘Tzatziki. Bread.’ zegt hij na dertig seconden. Hij knikt, ik kan gaan. Hij laadt de salade op zijn dienblad en gebaart mij naar buiten.

Van het belendende terras waait Zuid-Amerikaanse dansmuziek over. De tafeltjes zijn er goed bezet en een jonge serveerster choreografeert zich er soepel en vrolijk tussendoor met haar blad vol bestellingen. Een glimlach hier, een grapje  daar en weg is ze weer, naar de volgende gasten. Op mijn terras klinken klagelijke Griekse klassiekers, die zich in mijn hoofd in ongemakkelijke stereofonie vermengen met de strakke salsa?s.

De tzatziki is hemels en het brood door het opperwezen zelf gebakken. De komkommer knispert, de yoghurt zalft, de knoflook knerpt. Wat een mondfeest! Het brood breekt warm walmend als brosse boombast. Na een paar happen  wil wel eens weten, welke godswonderen deze keuken met vis en wijn kan verrichten. Ik sta half op en grijp een menukaart van een tafeltje achter mij.

Ik zwaai er mee naar de ober/eigenaar, die inmiddels aan het verste tafeltje is gaan zitten roken. Het menu valt uit het boekje en ik houd nog slecht de beige plastic omslag in mijn hand. De man zucht, staat op en begeeft zich naar de keuken. Even later hoor ik een schreeuw en een paar klappen, alsof iemand woedend op tafel slaat. Terug aan mijn tafeltje presenteert mij zwijgend twee bonnetjes.

Aan zijn vingers zit bloed, aan de bonnetjes ook. Ik herken de nietjes van een speelgoedmininietmachientje, dat zoals bekend, vaker weigert dan niet. Door de bloedvlekken is het totaalbedrag onleesbaar geworden; dat staat handgeschrevent op de achterkant. Verbouwereerd en sprakeloos, maar inwendig juichend reken ik af: ik heb een absolute toptent ontdekt! En de Grieken weten van niks!

Dandalos.

Dus op een mooie dag gingen we voor het eerst langlaufen. Dat ging eigenlijk best al wel goed.  Eerst hebben we met zijn allen het rondje van anderhalve kilometer gedaan. Hierna wilde Kimmy niet meer verder gaan en gingen wij, overmoedig als we waren, het rondje van 2 1/2 kilometer doen. Dit was echter geen vlakke makkelijke route, maar een wat moeilijkere route met al wel flink hoogteverschil. Nooit geweten dat je met langlaufen ook flink omhoog en omlaag gaat, het is toch geen skieën! Bij de eerste klim bleek dat onze skies niet goed gewaxd waren en dat we dus nauwelijks grip hadden en meteen weer naar beneden gleden als we ook maar iets omhoog wilden gaan. Nou goed, dan maar een stukje lopen. Verderop ging het weer naar beneden en dat ging eigenlijk wel weer erg lekker. Later weer omhoog, dus maar weer lopen. We hadden bijna het bordje gemist, waardoor we op de tien kilometer baan terecht zouden komen, maar het ging net goed. Weer omlaag, maar dan met een bocht. We gaan flink hard en Damon schiet de bocht uit, waardoor hij twee meter naast de baan komt te liggen. Wendy laat zich dan ook maar vallen om te vermijden boven op hem te vallen. En terwijl we daar zo liggen zien we in de verte Robin ook onderuit gaan. Beetje moeilijk nog, deze baan, maar sneeuw is zacht en we vallen gelukkig niet zo hard. Langlaufen is stoer!

Ondertussen zijn we meerdere keren aan het langlaufen geweest. Het is leuk, maar ook best nog wel technisch. Af en toe word je ingehaald door iemand die het al zijn hele leven doet, en dat is echt niet leuk als zo’n tienjarige vijf keer zo snel gaat. Ook is de waxtechniek nog niet helemaal geperfectioneerd en zijn de skies of te stroef of te glad. Maar we houden vol en worden steeds beter (vooral Damon).

Na het langlaufen was ik laatst in de bibliotheek en de bibliothecaresse (zelf een schansspringer) zag mijn schoenen (op langlaufschoenen kun je goed lopen). Dus we raken in gesprek en ik vroeg of ze niet een boek over langlaufen had. Die heb ik nu, langlaufen voor kinderen: hoe word je een ster? Daar maar mee beginnen dan…

De sneeuw blijft hier in Zweden nog wel even liggen en de skiegebieden zijn tot in april open. Voor iedereen die een vakantie in Zweden overweegt, kijk ook eens op onze site www.varmlandvakantie.com .

Meer vóór het schavot, iets geciviliseerder als deze militairen zelf hebben uitgespookt. Even ter uwer informatie Er zijn 30.000 mensen verdwenen tussen 1976 en 1982, opgepakt en vermoord door de militairen en politie, in opdracht van de toenmalige regering de z.g.n JUNTA; (De drie legerleiders) die een staatsgreep hadden uitgevoerd en iedereen die hun niet aanstond op lieten pakken, meestal links georiënteerde, veelal jonge mensen. Ze martelden en uit de weg ruimden door ze te doden o.a. door ze levend/gedrogeerd in de Rio de La Plata te droppen. De ex-Martinair piloot, Julio Poch die afgelopen zomer door Spanje is ingerekend en later aan Argentinie is uitgeleverd moet zich voor dergelijk beschuldigingen verantwoorden. Zijn hechtenis, alweer langer dan een jaar, is verlengd. In afwachting van de rechtszaak. Hij wordt verdacht betrokken zijn geweest bij 600 dumpingen vanuit een militair vliegtuig van de Argentijnse marine

MUUR GRAFITY IN SAN TELMO

Zomaar een beeld in huidig Buenos Aires, barrio San Telmo, waarin uiting wordt gegeven in een grafity. De slechte militairen vertrappen de gewone man. Niet veel buiten de werkelijkheid tijdens die 6 jaar dictatuur waarin de  smerige oorlog van staatsterrorisme plaats vond in Argentinië. En niet alleen daar, want ook in CHILI, URUGUAY en BRAZILIË waren die tijd onder dictatoriaal juk. Ze hadden tevens een actiegroep gemaakt om onwelgevallige buitenlandse burgers die gevlucht waren b.v. voor elkaar uit te moorden.

Typ maar in OPERATIE CONDOR TERROR in Wikipedia, Ze werden allemaal gepusht door de USA politiek. Google maar eens op: http://www.webofdemocracy.org/declassified-documents-link.html

Wie staat daarop? Juist! ja, Dictator Pinochet van Chili met Kiesinger samen.

Eindelijk worden in Argentinie deze mensen die regelrechte staatsterreur bedreven voor het gerecht gebracht. Dat kon dertig jaar lang niet gebeuren omdat er ooit, door een aankomend president (CARLOS MENEM) afgedwongen was dat er een generaal pardon kwam. Dat was door uitgaand president Alfonso goed bevonden, mede door angst voor een nieuwe staatsgreep door de militairen want vele van de “foute” waren gewoon nog in dienst in alle rangen en standen. Alleen de drie generaals van de Junta waren tot levenslange straffen veroordeeld. (zie Wikipedia foto) Al die anderen met vuile handen nog NIET!

DE ROBOPATEN VAN POLITIE EN LEGER DIE DE MENSEN OPPAKTEN EN.............

Een kleine schets in dit foto-blog waar uw oog op kan vallen, als u door de hoofdstad van Argentinië wandelt. Grote monumenten hier en daar in nabij oud folter centra’s, maar ook kleine getuigen in de vorm van een tegel in de stoep, waar ooit iemand opgepakt is door de politie. Deze politie die als TRIPLE AAA groepen (in hun FORD FALCON’s zonder kenteken) de mensen van hun bed of uit een zaal plukte. Symbool van deze onderdrukking:

Argentijnse ‘engel des doods’ Alfredo Astiz veroordeeld Datum : 27/10/2011 (Bron BBC)

De voormalige Argentijnse marineofficier Alfredo Astiz (59) is tot levenslang veroordeeld wegens misdaden tegen de menselijkheid tijdens de militaire dictatuur van 1976 – 1983. Astiz, die bekend stond als de ‘Blonde engel des doods’, is schuldig bevonden aan marteling, moord en gedwongen verdwijningen. Onder zijn slachtoffers waren twee Franse nonnen en de oprichters van de mensenrechtengroep ‘Dwaze Moeders van de Plaza de Mayo’.

Nog elf andere voormalige officieren uit leger en politie kregen om dezelfde reden levenslange straffen. Vier anderen kregen gevangenisstraffen tussen de 18 en 25 jaar. Ze werkten allemaal bij Esma, de marineschool in Buenos Aires, dat het grootste geheime martelcentrum was dat door de militairen tijdens de ‘Vuile Oorlog.” Van de ongeveer 5000 gevangenen is 90% er niet levend uit gekomen. Sommigen werden doodgeschoten, anderen werden levend uit vliegtuigen in de oceaan gegooid. Ruim zeventig overlevenden traden op als getuigen in het proces, dat 22 maanden duurde. Astiz is een van de beruchtste symbolen van de onderdrukking tijdens de militaire junta in Argentinië. Tijdens het voorlezen van het vonnis keek hij strak voor zich uit en toonde geen enkele emotie. Bij zijn verdediging zei Astiz dat hij had gehandeld om Argentinië van “links terrorisme” te redden.Hij deed het proces af als een daad van politieke wraak.

Onder de andere tot levenslang veroordeelden zijn Jorge Acosta, Antonio Pernias and Ricardo Cavallo. Mensenrechtengroepen hebben jaren geijverd om de daders voor het gerecht te brengen. Na afloop van het vonnis waren er feestelijkheden. “Wij verzetten ons, wij hebben nooit misdaden begaan. Daarom is dit terecht. Zij hebben misdaden begaan. Zij zitten nu gevangen.”

DE ENKELING DIE ZICH WEL DURFDE TE VERWEREN.....

Ik wil u voorstellen aan een markant persoon die zijn leven, in dienst gezet heeft voor de mensenrechten in Latijns Amerika:

Adolfo Pérez Esquivel, Born November 26, 1931 Buenos Aires, Argentina Architekt.

Ik heb de eer hem twee maal te mogen ontmoetten en was elke weer weer onder de indruk van zijn werk. Hij heeft het geld van de Nobelprijs voor de Vrede (1980) omgezet in een organisatie die anderen wil helpen met geweldloos verzet tegen onrechtvaardigheid. WWW.SERPAZ.COM (Spaans, om te zetten m.b.v. Google, “vertalen”) Hij onderricht nog steeds allerlei groepen en mensen in geweldloos verzet tegen staatsburocratie en dictatuur.

Zal je ook de daders nog vinden die Julio Lopez in 2007 hebben omgebracht? Mural op de Avenida de Mayo, vlak bij Casa Dorado.

‘Moet ik mijn nabestaanden verwittigen?’ wil ik van mijn therapeut weten. ’Schrijf desnoods het telefoonboek over’, suggereert hij ontwijkend. ‘Deed Martin Bril ook altijd, als hij even vast zat.’ Ik zwijg, want ik heb hier niet eens een telefoonboek. En ik weet, hoe het met Martin Bril is afgelopen. Tsja. Afijn.

‘Blijven zitten tot het er staat!’, adviseert vriend Kees per e-mail.

Kees schreef dat destijds in zijn boek Veertig. Het zitten lukte alleen niet erg vanwege opkomende prostatitis. Maar ik ben geen veertig, heb geen prostatitis en heet geen Kees. ‘Ach ja, natuurlijk, hoe simpel kan het zijn! Bedankt, Kees!’ mail ik hem terug. Ik ga naar buiten.

De apotheker neemt mij zwijgend op, reikt onder de toonbank en overhandigt mij discreet een merkloos pakketje met een esculaap erop. ‘Rust, reinheid en regelmaat’, luidt zijn devies. Ik lees de bijsluiter: ‘Breng het masker over beide ogen en adem normaal. Kan de leesvaardigheid beïnvloeden. Kuur helemaal afmaken en opwinding vermijden.’

Lig ik net op mijn balkon, zoekend naar de juiste draai om de inspiratie binnen te laten, gaat de telefoon. Het is mijn buurman: ’Hé, Dandalos, ik zag je een uur geleden ook al op je balkon liggen draaien. Wil niet erg lukken zeker, met je blog?’ Zuchtend sta ik op en ga weer naar binnen.

Ik probeer een stukje muziek. Hoor ik daar Eric Satie voorbijkomen? Inspirerende muziek, dat wel, maar dan herinner ik mij het soort aanwijzingen, dat hij boven zijn partituren placht te schrijven: ‘open je hoofd’, ’begraaf het geluid’ of ‘verbaas je over jezelf’. Bij voorkeur ‘in ernstige onbeweeglijkheid’. Hm.

Naar het strand dan maar. Ik probeer mijn hoofd te openen, het geluid te begraven en me over mezelf te verbazen. In de striemende wind probeer ik contemplatief de kopjes van de paaltjes te tellen, die in de verte boven het water uitsteken. Een jogger draaft achter mij langs. ‘13, 23, 31, 41, 61’, hijgt hij. Waarom nu weer precies die priemgetallen?

Aan een stil tafeltje in het kafenion, wachtend tot het komt. De pen boven de witte eerste regel, persend op het eerste woord. Een bus met scholieren stopt, de jongelui nemen als mieren bezit van het terras. Ik kan mijn eigen gedachten niet meer horen. De engelachtige serveerster schuift mij een cappuccino toe: ‘Gaat het al een beetje, meneer Dandalos?’

Een ritje met de auto. Ik heb eigenlijk de pest aan doelloos rondrijden, maar dit is werk, legitimeer ik mijzelf. Gelukkig hoef ik niet zo erg op de weg te letten, want vorig jaar zijn alle wegen in de omgeving opnieuw geasfalteerd en voorzien van frisse, strakke en heldere belijning. Taxi’s, die zich voorheen al op de startbaan waanden, worden nu letterlijk op de taxibaan gedwongen. Tot halverwege de boulevard gaat het goed, dan raak ik acuut het spoor bijster. Hoe nu verder?

Ik probeer de koele hotellobby. Een lokale politicus houdt zijn spreekuur op locatie. Ik zit ernstig onbeweeglijk en demonstratief afgewend naar hem en zijn gasten, maar word ongeveer eens per vijf minuten amicaal op de schouders gebeukt, waardoor mijn pen door het papier schiet: ‘Hé, Dandalos, wordt het al eens wat, met je blogstukkie?’

Ik vlucht naar huis. Morgen deadline – en ik heb nog niets. Ik zet mijn computer aan, er is mail: de redacteur wil weten of ik nog wat te melden heb. En zo nee, waarom niet. Vanavond nog, als het kan. Ik open een nieuw document. Eerst maar even wat tekstmeters maken, de titel komt wel. Even later schieten de sterren over mijn scherm: mijn screensaver doet zijn werk. Hij wel.

‘We gaan het anders doen, Dandalos’, besluit mijn personal coach na een nachtelijke sessie. ‘Ik weet niet of ik daar nog zin in heb’, protesteer ik uitgeput. Haar stem daalt een octaaf.‘Je kunt ook zin máken, Dandalos. Wacht, laat mij maar even.’ Haar hand geleidt de mijne over het halfmatte papier. Tai Chi voor twee handen en een potlood. Even later druppelen op dicteersnelheid de woorden uit mijn duim: Ik komma Dandalos komma, wens hierbij al mijn lezers… ‘Nou, was dat nou zo moeilijk?’ prijst ze het resultaat. ‘Bedenk nu zelf een titel, maak het verhaaltje af en kleur de plaatjes.’

Dandalos.

Om Hoornse Huub Ursem kom je niet heen. Als vriend en clubgenoot kon je altijd op hem rekenen. Vele jaren later ontmoetten Marga en ik hem toevallig tijdens een van zijn humoristische en informatieve stadswandelingen door Hoorn.

In onze jeugdwaren was hij je vrijwel in alles de baas. Zelfs lachen kon hij beter. Zijn gebrul hoorde je honderd meter verderop nog. De mijne viel stil na tien meter. Herinneringen ook aan klaverjassen, voetballen bij Always Forward, meisjes, Rijn- en Moesselwijn en aan die luxe treinreis waarin alles bij elkaar kwam. 

Huub blijft aktief met van alles en nog wat, zoals altijd. Onze vriendschap heeft te veel ingredienten om in kort bestek te noemen. Hij  was erbij toen ik het meisje leerde kennen dat nu meer dan 45 jaar mijn levenspartner is. Hij was er ook bij toen de liefde bijna op de helling ging na het innemen van meer bier dan goed was voor een opbloeiende liefde. te veel men van meer dan 1 biertje na een voetbalwedstrijd.

Huub was er toen ik haar op onze verlovingsdag in een nostalgische bui meenam op een lange Westerdijkwandeling zonder in de gaten te hebben dat haar hoge hakken daarin niet hadden voorzien. Toen haar blaren een voortijdig einde aan de wandeling maakten en mijn aanbod haar verder te tillen werd afgeslagen restte strompelen naar het dichtsbijzijnde redmiddel. Het Grote Oost waar Huub nog altijd woont en waar wel een fiets kon worden geleend. Toevallig vierde hij zijn verjaardag, waar het zo gezellig was dat de verlovingsgasten wel erg lang moesten wachten voor ze het bruidspaar-in-spe konden feliciteren. Zelf liet Huub zijn amoureuze jeugdzonden achter zich na te zijn gestrikt door zijn buurmeisje Nel. Die lieve meid is overigens net zo aktief is als hij.

Huub, die van zichzelf zei dat hij niet kon leren, werkte zich op tot destijds veelgevraagde 1e Kaasmaker bij de vroegere Zuivelfabriek in Oosterblokker. “Toen ik uit dienst kwam kreeg ik een aanbod van de Zuivelfabriek uit Opmeer om daar als 2e kaasmaker aan de slag te gaan. Dit was op zich zelf al een eer vond iedereen, behalve ik, en ging toen wat anders zoeken,” zei hij er zelf van.

Dat ‘anders’ werd Drukkerij Stumpel in Hoorn, waar onder andere het Noordhollands Dagblad/Dagblad voor West-Friesland werd gedrukt. Huub werkte zich daar op tot leiding gevende over de pre-press. “Dat hield in dat ik voor 60 mensen (40 dames en de rest heren) dus je begrijpt hoe moeilijk het was (ik bedoel met die dames), de volgorde van werk te bepalen voor alle weekbladen en eventuele folders. Een drukke maar fantastische baan,” aldus Huub.

Wij voetbalden vaak samen bij Always Forward, waarbij het mijn taak als middenvelder was splijtende passses verzorgen om rechtsbuiten Huub zo hard te laten lopen dat hij direct kon scoren of een mooie voorzet kon afgeven. Een enkele keer was ik snel genoeg om zo’n voorzet al snoekduikend het net in te werken. Tijdens het 40-jarig jubileum van Always Forward in 1961 was Huub erbij toen ik aan een ‘vast meisje’ kwam. De club vierde dat in  met een feestavond in de oude Parkschouwburg. We zaten met z’n 2-en aan een tafeltje toen ons oog viel op een ander tafeltje met twee ‘leuke grieten’ (zijn uitdrukking). We pakten onze fles Rijnwijn op, haalden twee extra glazen en voegden ons bij hen. Huub die geweldig kon walsen was meteen de bink.

Aan het eind van de feestavond brachten we de meisjes via  een omweg en een romantische nacht naar huis. Die omweg was de Westerdijk, waar Huub met zijn gezellin direkt op een bankje neerstreek. De andere bankjes bleken bezet, zodat ik uiteindelijk met mijn meisje naast hem terecht kwam. “Leukerd,” was zijn gesmoorde kommentaar.

In het begin van de 60-er jaren was internationale, uiterst luxe trein, Trans Europa Expres (TEE) geheten. Een luxe uitspatting met zo’n trein naar de Rijn leek ons wat. Huub nam een week verlof op bij zijn baas, terwijl ik een maand thuis was met verlof van de Grote Vaart. De TEE bracht ons heel comfortabel in Keulen waar we met een taxi naar een zeer luxe hotel werden vervoerd. De gebeurtenissen staan ons niet allemaal helder meer voor de geest.

Wel dat we het ontbijt nuttigden uit porceleinen borden en met zilver bestek. Per ongeluk viel mijn theelepeltje op een bord. Op de heldere tik volgde een prompt bezoek van een livereier (Huub’s uitdrukking). Bitte, vroegen ze dan.  Dat rennen herhaalden de livreiers de tweede en derde keer toen het lepeltje niet meer zo toevallig uit mijn handen viel. “Na drie keer had ik het pas door. Stoppen met die onzin of ik ga,” zei Huub. Het Keulse nachtleven viel ons wat tegen, omdat volgens mijn metgezel ‘Duitse meisjes anders dansen dan de onze.”

Ons luxe verblijf in het Keulen werd bekort nadat ik 50DM in het toilet had verloren. Voor we afscheid namen pakten we een pontje naar de overkant van de Rijn. Daar hielden we een muzikale optocht hielden waarvan niemand getuige was. Volgens Huub zongen we met volle overgave het prachtige lied.  “Ja…een tochtje langs de Rijn Rijn Rijn is ontzettend fijn fijn fijn.” Van ons verblijf in een aanzienlijk goedkoper hotel in Bonn zijn ons alle bijzonderheden ontschoten.

De laatste keer dat we Huub en Nel zagen was tijdens onze 45-jarige bruiloft in wat vroeger “Gezellenhuis” heette en waar Always Forward zijn jeugdfeesten gaf. Huub verzorgde voor onze gasten een onvergetelijke Hoornse stadswandeling waarbij hij lang stil stond bij de “Blubberschool”, de RK Mulo aan Onder de Boompjes die we allebei als leerling hadden bezocht.

Portugezen hebben een ‘broertje dood’ heeft aan belasting betalen. Naar hun mening zie je er in dit land niks van terug, dus waarom zou je bijdragen. Aankopen ‘semfactura’ zijn dan ook mateloos populair. Dat scheelt 23% BTW.

Maar ja, dat begrotingstekort hè, en die lastige trojka. Lissabon zit er wel mee in zijn maag. Hoe krijgen we die dwarse Portugezen aan het betalen? Na veel brainstormen ontstond het briljante plan om de grote snelwegen in Portugal onderhevig te gaan maken aan een tolsysteem. In de Algarve betreft het dan de A22, de enige snelweg die we hier hebben en die van oost naar west, van Vila Real de Santo Antonio naar Sagres,  het land doorsnijdt.

Aan die A22, ook wel de Via do Infante, hangt een geschiedenis.

In het pre-A22 tijdperk hadden we hier namelijk sinds mensenheugenis de EN125. Dat is de provinciale kustweg die in de jaren ’90 van de vorige eeuw uitgroeide tot de weg die de twijfelachtige eer ten beurt viel, de gevaarlijkste weg van Europa te zijn met jaarlijks het meeste dodelijke ongelukken. Daar moest iets aan worden gedaan, dus een bedelactie .. oh nee, sorry, Europese lobby, kwam op gang en Europa stortte geld zodat onze A22, betaald dus door de Duitse, Franse, Nederlandse, etc. belastingbetaler, het verkeer in de Algarve een stuk veiliger maakte.

Nu hebben de bollebozen in Lissabon geld nodig en op zoek naar een vermeende melkkoe, werden miljoenen geïnvesteerd in een tolsysteem. De auto wordt gefotografeerd door de poorten waar hij onderdoor rijdt en de tol automatisch middels een transponder(die je overigens wel zelf moet kopen), gekoppeld aan een creditcard wordt afgerekend, dan wel na 48 uur bij een postkantoor kan worden voldaan. Op 8 december jl. ging het systeem in werking.

Portugal zou Portugal niet zijn, als het hele systeem niet binnen een paar weken volledig op zijn gat zou liggen. Want tsja…. Wel lullig dat die transponders helemaal nog niet verkrijgbaar zijn.  Navraag op het postkantoor leert, dat de dames en heren daar het eigenlijk ook niet weten. Wanneer je een auto rijdt met een buitenlandse nummerplaat, kan je niet afrekenen. Bij de Via Verde (de tol organisatie in Portugal) verschilt men per loket van mening over wat verstaan moet worden onder een ‘rit’ en of je onderweg eigenlijk wel mag gaan plassen omdat de afstand vs. tijd tussen de poortjes gemeten wordt. Het is bijna hilarisch.

Voor huurauto’s (die de Algarve in de zomer overstromen) zijn geen voorzieningen getroffen. Een verhuurmaatschappij met 400 auto’s krijgt nu al gemiddeld 100 brieven per dag van de Via Verde met een verzoek om informatie over de bestuurder van de huurauto met het nummerbord ??-00-!! zodat daar een rekening heen kan worden gestuurd.  Dat probleem zal dit jaar en in 2012 niet worden opgelost en autoverhuurmaatschappijen zien het zomerseizoen met afgrijzen tegemoet.

De Portugezen zelf zijn een flegmatiek volk. Grote oproer zal hier niet snel ontstaan, maar deze tolmaatregel zorgt toch voor de nodige irritatie. Verschillende tolpoortjes zijn als aan flarden geschoten (we hebben hier veel jagers, dus ook veel geweren) en de diefstal van nummerborden vliegt de pan uit. Crea-bea’s proberen middels zwart tape de nummers op hun “chapa de matrícula” (nummerplaat) te veranderen en dus zet de overheid extra verkeerspolitie in op de A22 om overtreders in de kraag te vatten.

En de praktijk: het is weer druk op de EN125. Het aantal ongelukken daar neemt weer hand over hand toe. De inwoners van de Algarve hebben bijna unaniem en stilzwijgend besloten de tol niet te accepteren en mijden de A22 als de pest.

De hele tol-opbrengst bestaat op dit moment uit auto’s van de verkeerspolitie en een enkele buitenlander die de introductie heeft gemist en de borden niet begrijpt.We zijn verkeerstechnisch “terug bij af”.

Wat 2012 zal brengen? Niemand kan het echt voorspellen, maar de begroting van onze premier, Paulo PassosCoelho, ziet er prachtig uit en leverde applaus op van Angela Merkel. We ‘mogen’ in de € blijven. En de Algarve? Zij tuft provinciaal voort.

 In eerste instantie wilde we vanwege de kosten proberen om het zelf te monteren. Bij diverse bouwmarkten dus voor onderzoek gedaan, want sneeuwvangers zie je in Nederland niet zo vaak en hoe krijg je die dingen goed op je dak zonder dat je zelf naar beneden stort en zonder dat je het dak beschadigd.

Uiteindelijk is Rinus ook nog naar de plaatselijke sneeuwvangermaker gegaan om te vragen wat de kosten van zoiets zou kosten. Dit leek erg mee te vallen en ze beloofden voor de eerste sneeuw zou vallen langs te komen en het in orde te maken. We hadden de eerst twee weken van november onze vakantie gepland en natuurlijk kwamen ze twee dagen voor onze vakantie de klus klaren. En eerlijk is eerlijk binnen 24 uur hadden we sneeuwvangers voor en achter, bij elkaar zo’n kleine 36 meter.

Laat de sneeuw dus maar komen.

Daarna dus op vakantie, samen met zus en zwager naar Curaçao. Voor ons de eerste echte vakantie sinds we in de Eifel wonen, dus iets waar we al lang naar uitkeken. We waren er ook wel aan toe en op een zondag vertrokken we nadat we nog de laatste gasten hadden voorzien van het ontbijt, richting Nederland.

 We zouden op maandag morgen vroeg vanaf Schiphol vertrekken en sliepen dus de avond van te voren bij zus en zwager. Na een lange dag kwamen we in Curaçao aan en voelden meteen de heerlijke warmte. Voor zus en zwager na de lange vliegreis een aparte beleving. Ze waren voor het eerst op Curaçao en hadden er ook duidelijk zin in.

De planning voor de rest van de dag hadden we in het vliegtuig al besproken. Na aankomst uit de koffer de zwemkleding pakken, aantrekken en dan een duik in het zwembad. Daarna douchen en korte broek aan en naar Mambo beach voor een lekker drankje. De volgende dag hebben we het nog eens rustig aangedaan, maar voor die dag erna hadden we een introductie duik gepland voor zus en zwager.

Ik (Sonja) had al een tijdje niet gedoken en ging ook mee. Voor zus Karin is het duidelijk geen nieuwe hobby, maar zwager Frank heeft zich toch goed vermaakt onder water. Ik heb na afloop meteen een nieuwe afspraak gemaakt om op vrijdag mee te gaan op een duiktrip. Het gevoel was weer helemaal terug. Ik heb een aantal duiken gemaakt en weer mooie dingen gezien. Drie zeepaardjes, schildpad, murene’s, gevlekte adelaars rog en nog veel meer.

Tijdens ons verblijf op Curaçao was er van alles te doen op het eiland. O.a. de amstel Curaçao race (is wielrennen) En wij zaten met onze veranda eerste rang bij star en finish. Omdat het regentijd was, werd de start een paar uur uitgesteld. Tijdens zo’n regenbui worden de wegen namelijk spek en spek glad en zou het veel te gevaarlijk worden.

Uiteindelijk werd er toch gestart en was het voor ons afwachten op de finish. Na een kleine twee uur waren de eerste het eiland rond gefietst en bereikte de finish. Dit gaat toch sneller dan je denkt en dankzij de speaker hoorde we dat  Johnny (prikkeldraad) Hoogeland derde, na een van de sleckjes en een Duitser waarvan wij de naam niet kenden.

Tijdens ons verblijf op het eiland kwam ook de Koningin samen met Alexander en Maxima voor een bezoek. Dat was op onze tweede dag en de mensen in Curaçao, vonden het allemaal geweldig en wij zijn dus niet gaan kijken, omdat zij niet voor ons kwam maar voor de plaatselijke bevolking. Ik weet zeker dat ze genoten heeft van het enthousiasme van de bevolking. Ze logeerde trouwens niet zo ver van ons vandaan in een niet zo heel luxe hotel.

Veel te doen dus op Curaçao en omdat Mambo Beach de plek is waar alles gebeurt zaten we met ons vakantie huisje op een prima locatie. Het was natuurlijk ook heerlijk om gewoon niets te doen en een spelletje kaart te spelen aan de rand van het zwembad. Helemaal uitgerust dus voor de komende kerstmarkten bij ons. Omdat we hier niets te maken hebben met sinterklaas, (al loopt hij hier ook wel) kunnen we gewoon met het versieren beginnen.

Eigenlijk is het alleen nog wachten op de sneeuw, al was het maar om te weten dat ze niet voor niets op het dak geplaatst zijn.

Groeten uit een nog sneeuwvrije Eifel.

Rinus en Sonja.

www.derschmetterling.eu